🌿အခန္း ၄၉မွ အခန္း ၅၂ 🌿




  အခန္း၄၉

          🌞ဘီလူးနမ္းေသာ အ႐ိုင္းပန္း🌞


"နင္အခုခ်က္ခ်င္း ငါ့အိမ္ထဲကေနထြက္သြား...နင့္လို သမီးမ်ိဳးကို ငါအလိုမရွိဘူး...."


"အေဖ့...သမီးကိုအဲ့လိုေတာ့မေျပာပါနဲ႔အေဖရယ္..."


ေ႐ႊပန္းခ်ီရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၟကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဩးအဂၢဟာေတာက္တစ္ခ်က္ ေခါက္လိုက္မိသည္အထိေဒါသထြက္သြားေလသည္။


"နင္...ငါ့သမီးဆိုရင္...ဘာေၟကာင့္လူပုံအလည္မွာ ဒီလိုအရွက္မရွိဒူးေထာက္ခဲ့ရတာလဲ...ဟမ္!!!!...

နင့္မွာမာနမရွိဘူးလား..ေဟ့...ငါ့သမီးဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့မွလူပုံအလည္မွာ ဒူးမေထာက္ဘူးကြ...

ခရီးကျပန္ေရာက္တာေတာင္မၟကာေသးဘူး...ဩးအဂၢရဲ႕သမီး အ႐ိုးအထူးကုေဒါက္တာေငြပန္းခ်ီရဲ႕ ညီမက သူမ်ားကို အသက္အႏၲရာယ္ၿခိမ္းေျခာက္တဲ့အထိလုပ္ခဲ့မိလို႔ လူပုံအလယ္မွာ ဒူးေထာက္ရပါတယ္တဲ့...ေဟာဒီ့မွာ ငါ့မ်က္ႏွာႀကီးကိုေလ

 á€’ီၿမိဳ႕က လူတိုင္းမေတြ႕ဖူးတဲ့လူ မသိတဲ့လူမရွိတာ...နင္နားမလည္ဘူးလား...ဟမ္!!!!!"


အေဖက သူပါးတစ္ဖက္ကို လက္ဖဝါးနဲ႔ခပ္ျပင္းျပင္းပုတ္ၿပီး အသံကုန္ေအာ္ဟစ္လိုက္ေလသည္။‌ ေ႐ႊ႕မွာလည္း ကိုယ္တိုင္အရွက္ကြဲခဲ့ရျခင္းရဲ႕ နာက်င္မႈကို ခံစားလို႔မွမဆုံးေသး ဖခင္ကပါ အျပစ္သားတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံလာတာေၟကာင့္ ပိုၿပီး၀မ္းနည္းရသည္။


"သမီးကအေဖ့သမီးအရင္းေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား..."


"ဘာ...!!!!ေ႐ႊပန္းခ်ီ ...နင္ဘာစကားေတြလာေျပာေနတာလဲ...."


"ဟုတ္တယ္ေလ..ငယ္ငယ္ေလးတည္းက အေဖ့မွာသမီးတို႔ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္အတြက္ သီးသန႔္အခ်ိန္ေပးခဲ့တယ္ဆိုတာ ရွိခဲ့လို႔လား....

အလုပ္...အလုပ္...အေဖ့ရဲ႕အလုပ္ကိုပဲအေၟကာင္းျပၿပီး...ဖခင္ေမတၱာကို အေဖဘယ္ေတာ့မွမေပးခဲ့ဘူး...အမွားတစ္ခုေလး

လုပ္မိရင္႐ိုက္တယ္၊ဆူတယ္...

ဒါေပမဲ့ ေကာင္းတာေလးလုပ္မိရင္ေတာ့ အေဖဘယ္တုန္းကမွ မခ်ီးက်ဴးေပးခဲ့ဘူး...

အဲ့ေတာ့ သမီးကဘာလို႔ ေကာင္းတာေတြလုပ္ေနရမွာလဲ...."


"ျဖန္း!!!!!!"


ဩးအဂၢဟာေ႐ႊပန္းခ်ီရဲ႕ ညာဘက္ပါးကို ခပ္ျပင္းျပင္း႐ိုက္ခ်လိုက္တာေၟကာင့္ ေ႐ႊပန္းခ်ီခမ်ာ အေနာက္သို႔ ယိုင္က်သြားရေလသည္။ေ႐ႊပန္းခ်ီကလည္း ဩးအဂၢနည္းတူ ေခါင္းမာသည့္ လူ၏သမီးျဖစ္တာေၟကာင့္ ဖခင္ကိုခပ္စိမ္းစိမ္းသာ ျပန္ၟကည့္လိုက္သည္။


"နင္အၟကည့္ေတြ နင့္အခ်ိဳးေတြကို ျပင္လိုက္စမ္း!!...ငါ့သားသမီး သုံးေယာက္ထဲမွာ နင္တစ္ေယာက္တည္း ငါ့ကိုျပန္ခံေျပာေနတာ..

အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕တစ္ခုရထားတာကလြဲၿပီး နင္ဘာေသာက္သုံးက်သလဲ..ေပါင္းတဲ့အေပါင္းအသင္းကအစ ေဆးသမားေတြ ဂ်ေလဘီေတြ..."


"အေဖ...သမီးရဲ႕အေပါင္းအသင္းေတြကို အဲ့လိုမေျပာနဲ႔..."


"ေျပာမွာပဲ...နင့္ေၟကာင့္ ငါဘာမ်ားဂုဏ္တက္ခဲ့ရဖူးသလဲ....အခု ငါ့သမီးကသူမ်ားကို အႏၲရာယ္ျပဳလို႔..ေဆး႐ုံထဲမွာ‌ဒူးေထာက္ေတာင္းပန္ရတဲ့အေၟကာင္းကို..ငါ့မိတ္ေဆြေတြက ဟာသလုပ္ၿပီး..ဖုန္းလာလာဆက္ေနၟကတယ္...နင့္အစ္မကို နင္ၟကည့္လိုက္စမ္း..သုႏၷကၿမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ႀကီးေဆး႐ုံက အထူးကုဆရာ၀န္မႀကီးတစ္ေယာက္..

သူ႔ေၟကာင့္ ငါအၿမဲတမ္းဂုဏ္တက္ရတယ္...

နင္ကေရာ...နင့္မွာေသာက္သုံးက်တဲ့ေနရာ ဘယ္ေနရာရွိသလဲ..."


"ဟား...ဟား...ဟား...ဟား.."


အေဖ့စကားက ေ႐ႊ႕နားထဲမွာ သိပ္ခါးေနေတာ့

ေ႐ႊဟားတိုက္ၿပီး ရယ္ပစ္လိုက္သည္။အေဖ့စိတ္ထဲမွာ သားသမီးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔အတြက္အသုံးမတည့္ရင္ အလကားလူ၊အသုံးမက်တဲ့လူတဲ့လား။


"တကယ္ေတာ့ အေဖကကိုယ့္ေလာဘအတြက္..

သားသမီးေတြကို ဗန္းျပၿပီး ဂုဏ္ဆာခ်င္ေနတာပဲ..အေဖ့ရဲ႕တရားမ၀င္တဲ့အလုပ္ေတြကို လူေတြ

မျမင္ႏိုင္ေအာင္ ဆရာ၀န္မႀကီးဆိုတဲ့ မမရဲ႕ဂုဏ္ပုဒ္ေတြနဲ႔ ကာထားေစခ်င္ေနတာသမီးမသိဘူးထင္ေနသလား...ဘယ္အလႉမဆိုအေဖဟာေရွ႕ဆုံးကပဲ...ဘယ္အေရးမဆို...တက္ႂကြစြာထိပ္ဆုံးကပါ၀င္ေပးတယ္...တကယ္ေတာ့အေဖက အေဖ့ေနာက္ကြယ္ကမေကာင္းမႈေတြကို မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ ဒိုင္းကာလုပ္ထားသလို မမရဲ႕ဂုဏ္ျဒပ္ေတြကိုလည္း အေဖက လိုသုံးလုပ္ေနတာ..."


"ေ႐ႊပန္းခ်ီ နင္ငါ့အေရွ႕က အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြားလိုက္ေတာ့ေနာ္...မဟုတ္ရင္ငါနင့္ကိုက်ိဳးပဲ့တဲ့အထိ ဆုံးမမိလိမ့္မယ္..."


"လုပ္လိုက္ေလ...သမီးရဲ႕ဒီခႏၶာကိုယ္၊ဒီအေသြးအသားေတြက အေဖကိုယ္တိုင္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တာပဲမဟုတ္ဘူးလား..အဟင္း..

မမလိုရာထူးဂုဏ္ျဒပ္ေတြယူမေပးႏိုင္တဲ့..

အေဖအသုံးမလိုတဲ့ကြၜန္မကို သတ္ခ်င္သတ္ျပစ္လိုက္...အေဖ့စိတ္ထဲမွာ သားသမီးက..

ဒိုင္းကာတစ္ခုသာသာပဲေလ...."


"ေ႐ႊပန္းခ်ီ...နင္..."


"ဆရာ..."


ေ႐ႊပန္းခ်ီကို ထပ္႐ိုက္ဖို႔ေျမႇာက္ခ်လိုက္တဲ့ ဩးအဂၢရဲ႕လက္ေတြဟာ ဧည့္ခန္းအ၀မွ ငရဲ၏ေခၚသံေၟကာင့္ ေလထဲမွာပဲရပ္တန႔္သြားေလသည္။

သူ႔လက္ေတြကိုေတာ့ ျပန္႐ုတ္သိမ္းလိုက္ေပမဲ့ သမီးမိုက္ကိုေတာ့ မ်က္ေထာက္နီႀကီးနဲ႔ ၟကည့္ပစ္လိုက္သည္။


"နင္သတိထားေန...ေနာက္တစ္ခါ ငါ့ဂုဏ္သိကၡာကိုက်ဆင္းေစမဲ့...လုပ္ရပ္မ်ိဳးထပ္လုပ္တယ္ ၟကားလို႔ကေတာ့...သမီးအျဖစ္ကေန တစ္ခါတည္းစြန႔္လႊတ္လိုက္မယ္ .."


"အဲ့ဒါဆိုရင္လည္း အခုတစ္ခါတည္းပဲစြန႔္လြတ္လိုက္ပါေတာ့...အခုပဲဒီအိမ္ကေန ထြက္သြားေပးမယ္..."


"ေ႐ႊပန္းခ်ီ!!!!!"


ႏႈတ္ခမ္းကိုမဲ့႐ြဲ႕ျပၿပီး သူ႔ကိုတစ္ခြန္းမက်န္ျပန္ေျပာကာထြက္သြားေသာ သမီးျဖစ္သူကို သူအသားကုန္ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။

စိတ္ညစ္စြာပဲ ထိုင္ခုံေပၚသို႔ ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။

သူ႔အတြက္ေတာ့ သမီးႏွစ္ေယာက္ထဲမွာ

ေငြက‌ထီးျဖစ္ၿပီး ဂုဏ္ယူစရာေတြနဲ႔ပဲ အၿမဲကာရံထားေပးတယ္။


ေ႐ႊကေတာ့ မီးပဲ။ငယ္ငယ္တည္းက ေက်ာင္းမွာရန္ခဏခဏျဖစ္လို႔ အတိုင္ခံရတာလည္း သူ႔အျပင္မရွိဘူး။ေငြေပါလြန္းလို႔သာ ကိစၥတိုင္းကို ေငြနဲ႔ပစ္ေပါက္ေျဖရွင္းပစ္ၿပီး အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာ။ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ သူ႔ကိုအၿမဲတမ္းႏွိမ္ၿပီး ဆက္ဆံတယ္၊အစ္မကိုပဲ ပစားေပးတယ္တဲ့။သူကေရာ ဘယ္ႏွစ္ခါ လိမ၌ာခဲ့ဖူးလို႔လဲ။


"ဆရာ...မေန႔ထဲကျပန္ေရာက္ေနတာ က်ဳပ္ကိုဘာလို႔အေၟကာင္းမၟကားရတာလဲ...က်ဳပ္ဆရာ့ကိုေစာင့္ေနရတာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ၿပီဗ် ......"


"ထိုင္ပါအုံးကြာ..."


ဩးအဂၢဟာ အေရွ႕ခုံေပၚတြင္ တင္ထားေသာ စီးကရက္ဗူးထဲမွ စီးကရက္တစ္လိပ္ကိုထုတ္လိုက္ကာ မီးညႇိၿပီးဖြာရႈိက္လိုက္သည္။

ငရဲကလည္း ေျပာမဲ့အေရးအခ်ိန္ဆြဲေနေသာ

ဩးအဂၢကို စိတ္သိပ္မရွည္ေတာ့တာေၟကာင့္ မ်က္ႏွာႀကီးရႈံ႕မဲ့ကာပဲ ဆိုဖာေပၚတြင္ထိုင္လိုက္သည္။


"ေဆးလိပ္ေသာက္အုံးမလား..."


"ဆရာ...က်ဳပ္ကိုခိုင္းစရာရွိတယ္ဆိုၿပီး လူႀကဳံပါးထားတဲ့ကိစၥကဘာလဲ...အဲ့ဒါကိုပဲေျပာပါ...က်ဳပ္ေစာင့္ရတာ သိပ္ဝါသနာမပါလို႔..."


"ဟား...ဟား...ငါကလဲ ဒါမ်ိဳးကိုပဲ ႀကိဳက္တာပါကြာ..အစကေတာ့မင္းကိုပဲခိုင္းမလို႔ စဥ္းစားထားခဲ့တာ ဒါေပမယ့္ မင္းက႐ိုးမထဲကေနအလာေနာက္က်တာကိုကြာ ေနာက္ၿပီးငါကလည္းခရီးထြက္ရမွာဆိုေတာ့ ငါ့ေဘးနားမွာ ေလာေလာဆယ္ရွိတဲ့ေကာင္ေတြကိုပဲ ငါခိုင္းထားခဲ့လိုက္တယ္..."


"ဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲ က်ဳပ္နားမလည္ဘူး "


"ဒီလိုကြာ ငါနဲ႔စီးပြားၿပိဳင္ဖက္တေယာက္ျဖစ္တဲ့

 ေဒ၀ဆိုတဲ့ေကာင္က ငါ့စီးပြားေရးေတြကို တုတ္နဲ႔ထိုးဖို႔ႀကံေနတဲ့ကိစၥပဲ "


"ေဒ၀...."


ေဒဝဆိုသည့္နာမည္ကို ညည္းတြားလိုက္ၿပီးေနာက္ငရဲ၏မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာ လူတစ္ေယာက္

၏ပုံရိပ္ေတြက ခ်က္ခ်င္းတန္းေပၚလာသည္။

ဟိုတစ္ခါအပိုင္(၃) မွာေတြ႕ၟကေတာ့ ကဝိေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြထဲမွာ သူ႔နာမည္ကိုအခုကစၿပီး

ေဒဝလို႔ပဲ ေခၚဖို႔ေျပာခဲ့တယ္။


 á€Šးအဂၢရဲ႕သစ္လုပ္ငန္းထဲမွာအလုပ္ဝင္လုပ္ေနတဲ့

 á€¡ေၟကာင္း  ေဒဝကိုအမွန္အတိုင္းေျပာျပလိုက္ေတာ့  ဩးအဂၢနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ တရားမဝင္သစ္လုပ္ငန္းေတြအေၟကာင္းကို အေသးစိတ္စုံစမ္းထားခိုင္းခဲ့ ေသးတယ္။

တစ္ဖက္မွာလည္း ဩးအဂၢက  ေဒဝကိုလုပ္ႀကံဖို႔အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကိဳးစားေနခဲ့တာပဲ။

 

"ငရဲ...ေဟ့...မင္းဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ...

ဩးေျပာေနတယ္ေလ မင္းျပန္လို႔ရၿပီ...."


"ေနပါဩး...က်ဳပ္တစ္ခုေလာက္ေမးလို႔ရမလား..."


ဩးအဂၢက စီးကရက္ကိုဖြာရႈိက္လိုက္ၿပီး ေခါင္းတစ္ခ်က္ညိမ့္ျပလိုက္သည္ႏွင့္ ငရဲလည္း ေမးခြန္းေမးဖို႔ရန္စတင္လိုက္သည္။


"အစကက်ဳပ္ကိုခိုင္းမယ္ဆိုၿပီးဘာလို႔အခုမွ အစီအစဥ္ေျပာင္းလိုက္ရတာလဲ...ၿပီးေတာ့ဆရာခိုင္းမယ့္ကိစၥက ဘာလဲ..က်ဳပ္ေသခ်ာသိခြင့္ရွိမလား..."


"မင္းကိုေခၚလိုက္တဲ့အေၟကာင္းက ေဒဝဆိုတဲ့ေကာင္ကိုေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ၿပီး အျပတ္ရွင္းခိုင္းမလို႔ပဲ...မင္းက႐ိုးမထဲကေနအလာေနာက္က်ေနတာရယ္...ဩးကခရီးထြက္ရမွာရယ္ေၟကာင့္

...အစီအစဥ္ကိုေျပာင္းလိုက္ၿပီ...."


"ဘယ္လိုေျပာင္းလိုက္တာလဲ...."


"ဒီေကာင္ေတြ ဟိုတယ္ေဆာက္ေနတဲ့ ေတာင္ေပၚက ေဆာက္လုပ္ေရးဆိုက္ထဲမွာ အလုပ္သမားေတြလိုေနတယ္ဆိုၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့သုံး ရက္ေလာက္‌က သတင္းထြက္တယ္...ငါ့ခိုင္းထားတဲ့ေကာင္ေတြကလည္း ...အလုပ္သမားဟန္ေဆာင္ၿပီး ၀င္သြားၿပီ

...ဒီေန႔အဲ့ဒီ့ေကာင္....ၿမိဳ႕ကိုျပန္လာမယ္တဲ့...ငါ့လူေတြကဒီေကာင္ျပန္လာမယ့္လမ္းမွာ...ႀကိဳေစာင့္ေနမွာေပါ့....အဟင္း...."


စကားကိုဆုံးေအာင္မေျပာဘဲ တဝက္မွရပ္ကာ ရယ္သံေႏွာ၍ စီးကရက္ဖြာရႈိက္ေနေသာ ဩးအဂၢကိုၟကည့္ၿပီး ငရဲအဖို႔ေတာ့ လက္သီးေတြကို

က်စ္ေနေအာင္ဆုပ္ထားလိုက္မိသည္အထိ ေဒါသလႈိင္းေတြျပင္းထန္လာသည္။


"ဆရာ့ရဲ႕ လူေတြက လမ္းမွာႀကိဳေစာင့္ၿပီး ဘာလုပ္မွာလဲ..."


"ဟား...ဟား..ဘာမွမလုပ္ခိုင္းပါဘူးကြာ...

က်ားျဖဴေတာင္မွာ ေဒ၀ဆိုတဲ့လူသားကို က်ားစာ ေကြၜးပစ္လိုက္ဖို႔ပဲ အမိန႔္ေပးလိုက္တာပါ။

အခုေလာက္ဆိုရင္ ဒီေကာင္က်ားျဖဴေတာင္ကို သယ္သြားခံေနရေလာက္ၿပီ...ဟား...ဟား...အဂၢကို

လာစမ္းခ်င္တဲ့ေကာင္ က်ားေတြရဲ႕အစာ

ျဖစ္ၿပီး...အစအနေတာင္ ရွာမရမွာျမင္ေယာင္ပါတယ္ကြာ...."


"ဟုတ္တာေပါ့ဆရာရယ္...ဩးအဂၢကို ဘယ္သူကမ်ားလြန္ဆန္ႏိုင္မွာ...."


ငရဲ၏စကားသံမွာ အံႀကိတ္သည့္အသံႀကီး ေရာေႏွာပါဝင္ေနေပမယ့္ ဩးအဂၢကေတာ့မရိပ္မိလိုက္ေပ။လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္သုံးဆယ္ေလာက္တုန္းကအပိုင္တစ္က သူေဌးႀကီးတစ္ဩးဟာ အိႏၵိယႏိုင္ငံ‌‌ ေျမာက္ပိုင္းကေန က်ားအျဖဴေရာင္ အထီးနဲ႔အစ္မကို ၀ယ္ၿပီးေမြးခဲ့တယ္။


ႏွစ္ေတြၟကာလာေတာ့ သူကလည္းအသက္ႀကီးလာတဲ့အျပင္ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕အေျပာေၟကာင့္ပါ က်ားေတြကို ထုံးေက်ာက္ေတာင္ႀကီးရွိတဲ့

ဘက္အျခမ္းကို သြားလြတ္ေပးလိုက္တယ္။

အဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး က်ားျဖဴေတာင္အျဖစ္ လူေတြကသမုတ္ခဲ့ၟကတာဆို‌ ေတာ့ တကယ္သာက်ားျဖဴရွိေနရင္ ကဝိရဲ႕အသက္အႏၲရာယ္ကို စိုးရိမ္ရတယ္။

အေတြးနဲ႔အတူ ငရဲဟာ ထိုင္ေနရာမွခ်က္ခ်င္း ထရပ္လိုက္မိသည္အထိ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ျပင္းထန္လြန္းေနေလသည္။


"ဒါဆိုရင္ ဒီေန႔ပဲကြၜန္ေတာ္႐ိုးမထဲကို ျပန္ဖို႔လုပ္ပါေတာ့မယ္....ခြင့္ျပဳပါအုံး...."


"ေကာင္းၿပီ....ငါလည္း ငါ့သမီးကိစၥနဲ႔ ေခါင္းကိုက္ထားလို႔ သြားနားေတာ့မယ္..."


အဂၢမဟာစံအိမ္ထဲမွ ထြက္လာၿပီးသည္ႏွင့္ အပိုင္(၃)သို႔ စက္ဘီးကို ျမန္ျမန္နင္းေနမိေလသည္။အခုခ်ိန္မွာ ဆိုင္ကယ္လ္ေလးတစ္စီးေလာက္သာ ရွိမယ္ဆိုရင္အခ်ိန္ေတြ ဒီေလာက္ေႏွာင့္ေႏွးေနမယ္မထင္ဘူး။

ေျမလမ္းအတိုင္းစက္ဘီးကို ခပ္ၟကမ္းၟကမ္းနင္းသြားလိုက္ၿပီးေနာက္ ျမင္း‌‌ေမြးထားေသာဩးေစာတို႔ၿခံဝိုင္းထဲသို႔ ဩးတည္ၿပီး ၀င္ခ်လိုက္သည္။


"ဩးေစာေရ...ဩးေစာ...ခင္‌ဗ်ားျမင္းကို က်ဳပ္ခဏေလာက္ ယူသုံးမယ္ဗ်ာ...."


ျမင္းေစာင္းထဲမွာ ျမင္းကိုတြဲခ်ည္ထားသည့္

ႀကိဳးကိုျဖဳတ္ၿပီး ေဇာင္းတန္းေပၚမွာတင္ထားသည့္ ျမင္းကုန္းႏွီးကို ျမင္းရဲ႕ေက်ာမွာတပ္ေပးလိုက္သည္။

ျမင္းကိုေခၚထုတ္သြားေနေသာ ငရဲကိုေတြ႕သည္ႏွင့္ ဩးေစာလည္းအိမ္‌ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွ အျမန္ထၿပီး ငရဲဆီသို႔ အေျပးေလးသြားမိသည္။


"ေဟ့ေကာင္...ငါ့ျမင္းက၀ယ္သူနဲ႔ခ်ိန္းထားတယ္ကြ...မၟကာခင္...ျမင္း၀ယ္မဲ့လူကေရာက္လာေတာ့မွာ....မင္းယူသြားလို႔မရဘူးေနာ္...."


ဩးေစာက ဘယ္လိုပင္ေျပာေနပါေစ စိတ္ၟကမ္း၊လူၟကမ္းငရဲကေတာ့ ျမင္းေပၚသို႔ ေျခနင္းကြင္းကိုေတာင္ နင္းမေနပဲ လႊားခနဲခုန္တက္ကာ...ျမင္းဇက္ႀကိဳးကို စကိုင္လိုက္ေလသည္။


"ေနပါအုံး...မင္းကဘယ္သြားမလို႔လဲ...."


"က်ားျဖဴေတာင္....က်ာ့!!!!!"


ျမင္းဇက္ႀကိဳးကို အေနာက္သို႔ဖိဆြဲလိုက္ကာ ဒုန္းစိုင္းစီးထြက္သြားေသာ ငရဲေနာက္‌သို႔ ဩးေစာခမ်ာ အေျပးလိုက္သြားမိေပမဲ့ ေသနာေလးက အေဝးကို ေရာက္သြားေလၿပီ။


"မေအေဘး....မင္းဘိုးေအမို႔လို႔ ငါ့ျမင္းကို က်ားျဖဴေတာင္ေခၚသြားရသလားကြ....ေတြ႕မယ္...

ဒီညေန ငါ့ျမင္းျပန္မေရာက္လို႔ကေတာ့ မင္းအေမဆီမွာ ‌အ‌ေလွ်ာ္သြားေတာင္းျပမယ္....ေခြးသား.!


ဩးေစာ အက်ိန္ႀကီးက်ိန္ေနသည့္ ငရဲကေတာ့ သူ႔အသက္အႏၲရာယ္ကိုေတာင္ မမႈႏိုင္ေတာ့သည္အထိ ျမင္းကိုဒုန္းစိုင္းစီးေနေတာ့သည္။ဒုန္းစိုင္းစီးနည္းက အခန႔္မသင့္လို႔လဲသြားမိခဲ့ရင္ ျမင္းရဲ႕ဇက္ပါက်ိဳးသြားႏိုင္သလို လူလည္းထိခိုက္မႈ ျပင္းထန္ႏိုင္‌‌ေလသည္။သို႔ေပမဲ့ ငရဲ၏စိတ္ထဲတြင္ တိုင္တည္ေနမိေသာ စကားကေတာ့...


"ကဝိ....မင္းမေသရဘူး....မင္းအသက္ရွင္ေနရမယ္...ငါမင္းဆီကိုအေရာက္လာခဲ့မယ္...."


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


"အား!!!!"


ေခါင္းအေနာက္ဘက္က တဆစ္ဆစ္နာက်င္လာမႈေၟကာင့္ သူညည္းတြားလိုက္မိသည္။

အျမင္အာ႐ုံေတြက ေဝဝါးေနၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို ေကာင္းေကာင္းျမင္မေနရဘူး။


တဆစ္ဆစ္နာက်င္လာသည့္ ဩးေခါင္းေနရာကို စမ္းၟကည့္ဖို႔ လက္ကိုေျမႇာက္လိုက္ေပမဲ့ သူ႔လက္ေတြက ေနာက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ထားခံေနရတယ္။သူ႔ေျခေထာက္ေတြေရာပဲ တင္းၟကပ္ေနသည္အထိ ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ျခင္းခံထားရတာ။


"အား!!!!"


သူထပ္၍  ညည္းတြားလိုက္ၿပီးေနာက္ ေျမႀကီးေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ခ်လိုက္မိသည္။လက္‌ကေက်ာေအာက္မွာ ခုသြားတာေၟကာင့္ မသက္မသာခံစားေနရေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕မ်က္၀န္းေရွ႕မွာ ၟကည္လင္ျပတ္သားစြာ ျမင္လိုက္ရေသာ အုံ႔ဆိုင္းေနသည့္ သစ္ပင္ႀကီးေတြေၟကာင့္ မ်က္လုံးမ်ား ျပဴးက်ယ္သြားသည္အထိ အံ့ဩေနမိသည္။


"ငါ....ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ...."


ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၟကည့္လိုက္မိေတာ့ ဒီေန႔ၿမိဳ႕ထဲကို ျပန္တဲ့လမ္းမွာ တမင္ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ထားတဲ့ သံဆူးေခြေတြေၟကာင့္ ကားဘီးေပါက္သြားခဲ့ရတယ္။


အခ်ိန္မွီသာ မထိန္းလိုက္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကားကလမ္းေဘးသစ္ပင္နဲ႔ ၀င္တိုက္မိမွာ ေသခ်ာတယ္။

 á€€ားေပၚကေန ဆင္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သံဆူးေခြေတြ ခ်ထားခဲ့တဲ့လူေတြက ပုန္းေနရာမွအလွ်ိဳအလွ်ိဳထြက္လာၟကၿပီး ရန္ျပဳဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ၟကတယ္။


ျပန္တိုက္ခိုက္ခဲ့ေပမဲ့လို႔ လူအမ်ားနဲ႔တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ဝိုင္းခ်ဳပ္တာကို ခံလိုက္ရတဲ့ အျပင္ ေခါင္းကိုတုတ္နဲ႔႐ိုက္ခ်လိုက္တာကို ခံခဲ့ရတယ္။ေခါင္းကိုတုတ္နဲ႔ ႐ိုက္ခံလိုက္ရေပမဲ့ သတိလစ္

မေနခဲ့ဘူး ။ဒါေပမဲ့ ေမ့ေဆးနဲ႔ထပ္ၿပီး အုပ္ခံလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လုံး၀ကိုသတိလစ္ေမ့ေမ်ာ သြားခဲ့တယ္။


ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒါဟာဩးအဂၢရဲ႕လက္ခ်က္ပဲ။

ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ၿမိဳ႕ကို ျပန္မယ္ဆိုတာ သူကဘယ္လိုသိသြားရတာလဲ။

ဒါမွမဟုတ္ ျဖဴ လုံးသတိလစ္ေနတဲ့ေန႔တုန္းက အသစ္ေခၚလာတဲ့ အလုပ္သမားေတြထဲမွာမ်ား သူလွ်ိဳပါလာခဲ့တာလား။ေနာက္ၿပီး ဘာေၟကာင့္အေသ မသ တ္ပစ္ပဲ ဒီေနရာမွာ လာပစ္ထားခဲ့ရတာလဲ။


"အား....ကြၜတ္...ကြၜတ္...."


ပက္လက္အေနအထားနဲ႔ ေနေနမိတာေၟကာင့္ ဩးေခါင္းအနာကိုဖိမိၿပီး ပိုၿပီးနာလာသည္။

သူ႐ုတ္တရက္သတိရလိုက္မိတာက ကုတ္အက်ႌရဲ႕ အတြင္းအိတ္ကပ္ထဲမွာ အၿမဲေဆာင္ထားတတ္တဲ့ ဓားေျမႇာင္တစ္ေခ်ာင္းကိုပဲ။


လက္ေနာက္ျပန္ျဖစ္ေနတာကို ျပန္ျပင္ဖို႔ ဒူးေခါင္းကိုရင္ဘတ္နဲ႔ထိေအာင္ ‌ေကြးလိုက္ႀကီးေနာက္ ေျခဖဝါးေအာက္ကေန လက္ကို အားနဲ႔အေရွ႕ေရာက္ေအာင္ ဆြဲထုတ္ပစ္လိုက္သည္။


"အာ့!!!!!!အား!!!!"


လက္ကို လိမ္ခ်ိဳးလိုက္သလို ျဖစ္သြားတာေၟကာင့္

တအားနာသြားၿပီး ေခြၜးစက္ေတြေတာင္ ေျမေပၚသို႔တစ္ေပါက္ေပါက္က်ေနေလၿပီ။အံကိုဖိႀကိတ္ထားလိုက္ၿပီး ႀကိဳးခ်ည္ခံထားရတဲ့ လက္ကိုမနည္းေကြးကာ အက်ႌအတြင္းအိတ္ထဲမွ ဓားေျမႇာင္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။


အရင္ဆုံး ဒူးေကြးလိုက္ၿပီး လွဲလွ်က္အေနအထားနဲ႔ပဲ ေျခေထာက္ကို ခ်ည္ထားသည့္ႀကိဳးေတြကို ျဖတ္ပစ္လိုက္သည္။

ေျခေထာက္က ႀကိဳးေတြကို တရစ္ခ်င္း ျဖတ္ေတာက္လို႔အၿပီးမွာေတာ့ ဓားေျမႇာင္ကို

ေျခဖေႏွာင့္ႏွစ္ခုၟကားမွာ ညႇပ္ထားလိုက္ၿပီး လက္ႀကိဳးကိုဓားသြားအေပၚမွာ ေ႐ြ႕လွ်ားေပးလိုက္သည္။


"ေျဖာင္း!!!!!!"


ေနာက္ဆုံးႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းျပတ္လုျပတ္ဆဲအခ်ိန္မွာ ႐ုတ္တရက္နားထဲမွာ သစ္ကိုင္းေျခာက္ က်ိဳးသြားေသာ အသံေၟကာင့္ ေဘးကိုေစာင္းၟကည့္လိုက္မိေတာ့....


"ေဝါင္း.!!!!!!"


က်ားအျဖဴတစ္ေကာင္ဟာ ဟိန္းေဟာက္လိုက္သံႏွင့္အတူ သူ႔ဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းေ႐ြ႕လွ်ား၍ လာေနေလသည္။

ေဒ၀သိလိုက္ပါၿပီ။သူအခုေရာက္ေနတာက

က်ားျဖဴေတာင္ျဖစ္ေနတာကိုေပါ့။

လက္မွႀကိဳးကိုျဖတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဓားေျမႇာင္ကို ေသခ်ာဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္သည္။ဩးေခါင္းဒဏ္ရာက အရမ္းနာေနေပမဲ့ အားယူၿပီး မတ္တပ္ရပ္လိုက္ကာ အေနာက္သို႔ တျဖည္းျဖည္း ေျခလွမ္းဆုတ္သြားလိုက္သည္။


"ေဝါင္း!!!....ေဝါင္း!!!..."


ဒီတစ္ႀကိမ္မွာ ဟိန္းေဟာက္လိုက္သံက တစ္ေတာလုံး ပဲ့တင္ထပ္သြားေလာက္ေအာင္ က်ယ္ေလာင္သည္။


"အာ့...."


ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အေနာက္ကိုလွမ္းေနမိတဲ့ ေျခေထာက္က ေက်ာက္တုံးႀကီးတစ္ခုနဲ႔ တိုက္မိသြားၿပီး လူကပက္လက္အေနအထားနဲ႔ပစ္လဲက်သြားသည္။


"ေဝါင္း!!!!"


"အား!!!!!!အား!!!!!"


အခြင့္ေရးကို ေစာင့္ေနတဲ့က်ားဟာ ခ်က္ခ်င္းေျပးတက္လာၿပီးေဒ၀ရဲ႕‌ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကို ငုံခဲထားကာ ၟကမ္းတမ္းစြာ ဆြဲေခၚေနေလသည္။

က်ားရဲ႕ အစြယ္ေတြဆိုက္၀င္ေနသည့္ ေျခသလုံးအသားထဲမွ ေသြး စ က္တို႔တစ္ေပါက္ေပါက္က်လာၿပီးေနာက္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး ေသြး စီးေၟကာင္းႀကီး ျဖစ္သြားေလသည္။


ဒ႐ြတ္တိုက္ဆြဲေခၚလာျခင္းခံေနရသည့္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေတြ႕ရာသစ္ပင္ရဲ႕ အေျခရင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ဖမ္းဆုပ္ထားလိုက္ၿပီးေနာက္ လြတ္ေနတဲ့ ေျခေထာက္တစ္ဖက္နဲ႔ က်ားရဲ႕မ်က္လုံးတည့္တည့္ကို အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဆာ င့္ ကန္ပစ္ေနမိသည္။


က်ားရဲ႕ခံတြင္း၀မွ သူ႔ေျခေထာက္လြတ္ထြက္သြားသည္ႏွင့္ အျမန္တြားသြားၿပီး ထြက္ေျပးဖို႔ႀကံမိသည္။တြားသြားေနမိရင္းမွ က်ားဟိန္းလိုက္သံေၟကာင့္ အေပၚကို ျပန္ေမာ့ၟကည့္လိုက္မိရာ သူ႔အေပၚတည့္တည့္သို႔ ခုန္အုပ္လိုက္ေသာ က်ားႀကီး။ဩးေႏွာက္ရဲ႕ အလိုအေလွ်ာက္တုန႔္ျပန္မႈအတိုင္း ဓားေျမႇာင္ကိုင္ထားမိသည့္လက္ကို

ေလထဲမွာ ေျမႇာက္ခ်ပစ္လိုက္သည္။


"ေဝါင္း!!!!"


"အား!!!!ေသစမ္း...."


က်ားကအရွိန္နဲ႔ ခုန္အုပ္လိုက္စဥ္မွာ ခႏၶာကိုယ္ကိုေအာက္သို႔ ေလွ်ာခ်လိုက္ၿပီး ဓားေျမႇာင္ကိုင္ထားသည့္ လက္ကိုလည္း ေျမႇာက္ကာ ေဝ့ရမ္းေ႐ြ႕လွ်ားပစ္လိုက္သည္။


သူ႔မ်က္ႏွာ‌ေပၚကို ေသြး ေတြပန္းထြက္လာသည့္နည္းတူ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ အပုံလိုက္ႀကီး ျဖစ္သြားသည့္ က်ားႀကီးရဲ႕ ႐ုပ္အ ေလာင္း။

၀မ္းဗိုက္ ဟက္ တက္ ကြဲေနတဲ့ က်ားႀကီးအား ေဘးကိုတြန္းထုတ္လိုက္ၿပီး ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၟကည့္လိုက္မိသည္။ဓားေျမႇာင္ကိုင္ထားသည့္ သူ႔လက္ေတြကို ျပန္ၟကည့္လိုက္မိေတာ့ က်ားေသြးေတြ ရဲရဲေတာက္ေနေလၿပီ။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံးမွာ ေနရာလပ္

မက်န္ေပေရေနတဲ့ အနီရဲရဲေသြး ကြက္ေတြ...


"ထြီ.....ေဝါ့....ေဝါ့.....အား!!!"


ပါးစပ္ထဲအထိပါ ၀င္ေရာက္ေနသည့္ ေသြး ေရေတြကို ေထြးထုတ္လိုက္ၿပီ။

ႏွလုံးသားေတြပါ ေပါက္ထြက္မတတ္ခုန္ေပါက္လာကာ ရင္ေခါင္းထဲမွ ပ်ိဳ႕တက္လာေလသည္။

က်ားအကိုက္ခံထားရေသာ ေျခေထာက္တစ္ဖက္က ေထာက္လို႔မရေလာက္ေအာင္ နာေနေပမဲ့ သူရေအာင္ ထၟကည့္တယ္။


"အား!!!!!!!!!"


မ်က္ရည္ေတြ က်‌လာသည္အထိ နာက်င္မႈကိုခံစားေနရေပမဲ့ သူဆက္ေလွ်ာက္ေနမိတုန္းပဲ။

ငါအရႈံးေပးလို႔မျဖစ္ဘူး ။ ငါ့ဘ၀ကို ေသေအာင္သ တ္တဲ့လူကို ျပန္အႏိုင္ယူၿပီးမွ ငါေသမယ္။

ငါဘယ္ေတာ့မွ ဘ၀ကိုအရႈံးမေပးဘူး။ငါအသက္ရွင္ရမယ္။


"အာ့...."


ဘယ္လိုပဲအားတင္းထားေနမိေပမဲ့ ေျခေထာက္က က်ားကိုက္သည့္ဒဏ္ရာႏွင့္ ဩးေခါင္းမွကိုက္ခဲလာသည့္ ဒဏ္ရာကသူ႔အားအလဲလဲၿပိဳသြားေစေလသည္။

ဒါေပမဲ့ ေျမျပင္ေပၚမွာ တျဖည္းျဖည္းလွမ္းလာ ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကို ဝိုးတဝါးျမင္လိုက္ရစဥ္မွာေတာ့ သူသိပ္ကိုအားတတ္သြားမိတယ္။ထိုလူရိပ္ကို ေမာ့ၟကည့္လိုက္မိေတာ့။


"အေဖ....."


"အေဖ...သားဆီကိုလာတယ္....အေဖ့အတြက္...

သား ကလဲ့စားမေခ်ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္တယ္...

ကြၜန္ေတာ္က တာ၀န္မေက်တဲ့သားပါ...အေဖေမြးရက်ိဳးမနပ္ေတာ့ဘူး....အေဖေပးဆပ္ရက်ိဳး မနပ္ေတာ့ဘူး...သားေတာင္းပန္ပါတယ္...."


အေဖဟာ သူ႔စကားမဆုံးခင္မွာပဲ အေဝးကိုထြက္သြားတာေၟကာင့္ အေဖ့ေနာက္ကိုေျပးလိုက္မိေလသည္။ထူးျခားတာက သူ႔ရဲ႕ေျခေထာက္ဒဏ္ရာေတြဟာ လုံး၀ကိုမရွိေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဩးေခါင္းမွာေရာပဲ။သူ႔ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလုံးက ေလဟာနယ္ထဲမွာ ေမ်ာလြင့္ေနရသလို အရမ္းကိုေပါ့ပါးေနတယ္။နာက်င္မႈ၊မ်က္ရည္၊၀မ္းနည္းမႈ၊ေလာဘနဲ႔ အမုန္းဃာတေတြ ဘာတစ္ခုမွမခံစားရေတာ့ဘူး။

သူ႔စိတ္က လန္းဆန္းေနတယ္။

အေဖ့ေနာက္ကို လိုက္ေနရင္းနဲ႔ ေမွာင္မဲေနေသာ ၀ကၤပါ ငယ္ထဲကို ေရာက္ရွိသြားတာေၟကာင့္ ေဒ၀ဟာအရမ္းကို ထိတ္လန႔္သြားေလသည္။


"အေဖ...အေဖ့...အေဖဘယ္မွာလဲ....အေဖ

ကြၜန္ေတာ့္ကို ထြက္ေတြ႕စမ္းပါ...အေဖ...အေဖ့...."


ဘယ္လိုပဲ ေအာ္ေခၚေနပါေစ  အေဖဟာေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါၿပီ။အေဖ့ကို ေနာက္ဆုံးတစ္ခါေလာက္သာ ေတြ႕ခြင့္ရရင္ ကြၜန္ေတာ္ေသေပ်ာ္ပါၿပီဗ်ာ။

ေဒ၀ဟာ သူ႔ကိုတျဖည္းျဖည္းဝါးမ်ိဳသြားေသာ အေမွာင္ထုႀကီးထဲမွာ ဒူးေထာက္လိုက္မိေလသည္။


"အေဖ!!!!!!!"


"ကဝိ....ကဝိ....မင္းသတိရလာၿပီလား...ကဝိ...."


တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ လႈပ္ႏႈိးျခင္းကိုခံလိုက္ရတာေၟကာင့္ သတိျပန္လည္လာသည့္ ေဒ၀ဟာ ပတ္၀န္းက်င္ကို စူးစမ္းၟကည့္ေနမိသည္။


"ကဝိ...ကဝိ....မင္းႏိုးလာၿပီလား...."


သူ႔ရဲ႕လက္ကို အားပါပါနဲ႔ဆုပ္ကိုင္ထားသူကို ၟကည့္လိုက္မိေတာ့ ငယ္စဥ္ကသူ႔အေပၚကို အရမ္းခင္တြယ္ခဲ့ပါေသာ သူ႔အတြက္လည္း

တစ္ဩးတည္းေသာသူငယ္ခ်င္းဖိုးထူးေခၚငရဲ။

ငရဲသည္ လူၟကမ္းႀကီးေပမဲ့ ေဒ၀သတိရလာတာကို ျမင္ေတာ့ မ်က္၀န္းထဲမွ မ်က္ရည္ေတြဝဲတက္လာေလသည္။


ေဒ၀ကေတာ့ ေျခရင္းဘက္မွာ ရွိေသာအေငြ႕

တလူလူထေနသည့္ ေျမအိုးေလးႏွင့္

သူလဲေလ်ာင္းေနရေသာ တဲအိမ္ေလးကို လိုက္ၟကည့္ေနမိသည္။ထရဲကိုေဖာက္ထားေသာ ျပဴတင္းေပါက္ေလးမွ ျမင္ေနရသည္ကေတာ့ ညအခ်ိန္ကိုေရာက္ေနၿပီဆိုတာပဲ။


"ငါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ...."


"မင္းကို အပိုင္သုံးကတိုင္းရင္းေဆးဆရာဆီေခၚလာခဲ့တာ....ဒီဆရာကမင္းရဲ႕ဒဏ္ရာေတြကို

မခ်ဳပ္ေပးႏိုင္ေပမဲ့ သက္သာေအာင္ေတာ့

သူလုပ္ေပးထားတယ္....ငါမင္းကို...ေဆး႐ုံကိုေခၚသြားေပးခ်င္ေပမဲ့ ငါ့မွာကားလည္းမရွိဘူး...

ဆိုင္ကယ္လ္လည္း မရွိဘူး...‌ျမင္းကလည္း ဩးေစာကို ျပန္ေပးလိုက္ရတယ္...ဒီအတိုင္းႀကီးေခၚသြားရင္ ဩးအဂၢက မင္းအသက္ရွင္ေနမွန္းရိပ္မိသြားလိမ့္မယ္....ၿပီးေတာ့ငါ့ကိုသံသယ၀င္ယုံတင္မဟုတ္ဘူး ငါ့မိသားစုကိုပါ..."


"ငါနားလည္တယ္...သူငယ္ခ်င္း...မင္းရဲ႕အသက္အႏၲရာယ္ကိုမမႈပဲ...ငါ့ကိုလာကယ္တည္းကိုက မင္းရဲ႕ေက်းဇူးက အရမ္းကိုႀကီးမားေနပါၿပီ...ငါမင္းကိုသိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္...မင္းရတုမဟာစံအိမ္ကို ႐ုပ္ျဖတ္ၿပီး သြား...ၿပီးရင္ ငါ့ဒ႐ိုင္ဘာနဲ႔ ကားစီးၿပီး ဒီေနရာကို ျပန္လာခဲ့..."


"ေအး...ငါအခုပဲ...သြားလိုက္မယ္...ေဆးဆရာႀကီးက ေနာက္ေဖးကို ခဏဆင္းသြားတယ္...မၟကာခင္ျပန္တက္လာပါလိမ့္မယ္...မင္းအဆင္ေျပတယ္ မဟုတ္လား..."


"ေအး...ငါအဆင္ေျပပါေသးတယ္...မင္းသာ

ဩးအဂၢမရိပ္မိေအာင္ သတိထားသြား...."


"ေအး...."


ဖိုးထူး တဲေပၚမွဆင္းသြားၿပီးသည္ႏွင့္ ေဒ၀လည္း ရွိသမွ်လက္က်န္ခြန္အားႏွင့္ပဲ ထထိုင္လိုက္သည္။ တစ္ဖက္က အလုပ္ေတြနဲ႔မို႔လို႔ ဩးအဂၢကို ခဏေလး လႊတ္ထားမိခဲ့တာ။

အခုေတာ့ သူ႔လုပ္ငန္းေတြကို ျမန္ျမန္အဆုံးသတ္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီေပါ့။


"ဩးအဂၢ...ခင္ဗ်ားႀကီးနဲ႔ က်ဳပ္...ထိပ္တိုက္ေတြ႕ၟကတာေပါ့...."


.


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


ၟကမ္းဖို႔အခ်ိန္တန္ၿပီ


ဓားေျမႇာင္က ဘယ္ကေပၚလာတာလဲ တိုက္ဆိုင္လွခ်ည္လားမထင္နဲ႔ေနာ္ ဟိုးအေရွ႕မွာ ေဒ၀ကဓားေျမႇာင္ေဆာင္ထားတတ္တယ္လို႔ ေရးထားခဲ့တယ္....သတိမထားမိခဲ့မွာဆိုးလို႔ ျပန္ေျပာျပတာပါ😊😊


=========================================================================


အခန္း၅၀

          🌞ဘီလူးနမ္းေသာ အ႐ိုင္းပန္း🌞


"ေဟ့ေကာင္...လုပ္လိုက္ေလကြာ...ဘာၟကည့္ေနတာလဲ...."


"ကြၜန္ေတာ္...ကြၜန္ေတာ္မလုပ္ပါရေစနဲ႔ ကြၜန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္....ဩးေမာင္ႀကီးကကြၜန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေဖပါဗ်ာ ..ကြၜန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္...ကြၜန္ေတာ္လူမသတ္ပါေစနဲ႔...."


ညဟာနက္သည္ထက္ နက္လာေလသည္။တိတ္ဆိတ္မႈဟာ ႀကီးစိုးေနေပမဲ့ သုႏၷကေတာင္ေျခတြင္ေတာ့ ေအာ္ေဟ့ဆူညံသံေတြက တစ္စတစ္စထြက္ေပၚလာ‌သည္။


သုံးရက္လမင္းေကြးေလးက အေမွာင္ထုကိုခြင္းၿပီးအလင္းကို ေဆာင္ယူ၍မလာႏိုင္ေပ။

သို႔ေပမဲ့ ထိုအေမွာင္ထုထဲတြင္ ဓာတ္မီးတယမ္းယမ္းႏွင့္ သြား‌လာေနၟကသူေတြကေတာ့ အမ်ားသားပင္။အခ်ိန္အားျဖင့္ ညႏွစ္နာရီထိုးေနေလၿပီ။


သုႏၷကေတာင္ေျခတြင္  တြဲကားႏွင့္ ဆယ့္ႏွစ္ဘီးကားဆယ္စီးကို ရပ္ထားၿပီး အေမွာင္ရိပ္ကိုခို၍ အလုပ္သမားမ်ားဟာ ပ်ားပန္းခက္အလုပ္ရႈပ္ေနၟက‌ေလသည္။ကားတစ္စီးတြင္  ကြၜန္းသစ္တန္၂၀ေလာက္အထိထားရွိၿပီး အေပၚမွာအုပ္ကာထားၟကေလသည္။


ထိုကားႀကီးေတြဟာ မၟကာခင္မွာ တ႐ုတ္ျပည္နယ္စပ္သို႔ ေရာက္ရေတာ့မွာမလႊဲသာေပ။

ထိုကားႀကီးမ်ားႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းအေမွာင္ထုထဲတြင္ေတာ့ ဩးေမာင္ႀကီးဟာ ထိုးႀကိတ္ခံထားရသည့္ ဒဏ္ရာဗလပြႏွင့္ လူႏွစ္ေယာက္၏ ခ်ဳပ္ထားျခင္းကို ခံေနရေလသည္။

က်န္လူသုံးေယာက္ကေတာ့ ဖိုးထူးရဲ႕အ‌ေနာက္မွရပ္၍ အမိန႔္ေပးေနၟကေလသည္။


"ေဟ့ေကာင္...မင္းကိုငါလုပ္လိုက္ေတာ့လို႔ ေျပာေနတာနားကန္းေနသလား....မင္းသူ႔ကိုမသ တ္ရင္ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးကို သတ္ပစ္မယ္....ၿပီးရင္မင္းရဲ႕မိသားစုကိုပါ..."


ထိုလူၿခိမ္းေျခာက္လိုက္တဲ့ စကားက ဖိုးထူးကို  ေျမျပင္ေပၚမွာဒူးေထာက္‌ခ်လိုက္မိသည္အထိ  ထိတ္လန႔္သြားေစသည္။သူ႔မ်က္၀န္းထဲမွာ ေၟကာက္႐ြံ႕မႈေတြယိမ္းထိုးေနၿပီး လူသ တ္ဖို႔ခိုင္းေစေနေသာ လူရဲ႕ေျခေထာက္ေတြကို မာနကင္းမဲ့စြာ လွမ္းကိုင္လိုက္ၿပီး ရွိခိုးမတတ္ေတာင္းပန္ေနမိေလသည္။


"ဩးေလးရယ္...ကြၜန္ေတာ္လူမသ တ္ပါရေစနဲ႔...

ကြၜန္ေတာ့္မိသားစုကိုလည္း ဒုကၡမေပးပါနဲ႔ဗ်ာ...

တစ္ျခားဘာခိုင္းခိုင္း ကြၜန္ေတာ့္အသက္ေသသြားပါေစ မရရေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္....ရွိခိုးၿပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္ ...."


"ေဟ့ေကာင္....ကိုအဂၢကိုမင္းေျပာတုန္းက ဘာပဲခိုင္းခိုင္းလုပ္ေပးပါ့မယ္ဆို....အခ်ိန္မရွိဘူးကြာ...

မင္းထစမ္း...ထ!!!!"


ေျခေထာက္ကိုဖက္ၿပီး ေတာင္းပန္ေနမိေသာလူဟာ ဖိုးထူးရဲ႕ရင္ဘတ္အိက်ႌစကို ေဆာင့္ဆြဲလိုက္ၿပီး အေမွာင္ထဲတြင္ေတာင္ ရက္စက္ၟကမ္းၟကဳတ္စြာ ၟကည့္ေနတာကိုျမင္ရေလသည္။

သူ႔ရဲ႕ ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲမွာ ထိုးထားသည့္ ဓားေျမႇာင္တစ္ေခ်ာင္းကို ထုတ္လိုက္သည္။


"ေရာ့...ဒီဓားနဲ႔ ဆရာအဂၢကို ေျပာခဲ့တဲ့ မင္းရဲ႕

စကားကို သက္ေသျပ....ဆရာအဂၢကို ခုဏကဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္ၿပီးၿပီ...ဒီလူ႔ကို အျပတ္ရွင္းလိုက္လို႔ အမိန႔္ေပးလာတယ္.....မင္းကိုလုပ္ခိုင္းလိုက္တဲ့ သူ႔အေပၚကိုသစၥာရွိႏိုင္မလားဆိုတာ ဒီနည္းနဲ႔သက္ေသျပခိုင္းလိုက္တယ္...မင္းမလုပ္ႏိုင္ဖူးဆိုရင္ေတာ့....ဆရာအဂၢက မင္းရဲ႕မိသားစုကို သက္ညႇာေပးမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္...."


ႏႈတ္ခမ္းေမႊးစစနဲ႔ ထိုလူဟာ ကြၜန္ေတာ့္ကိုအမိန႔္ေပးၿပီးသည္ႏွင့္ ကြၜန္ေတာ့္လက္ထဲသို႔ ဓားကိုထည့္ေပးၿပီး ဖမ္းအခ်ဳပ္ခံထားရေသာ ဩးေမာင္ႀကီးဘက္သို႔ ဆြဲလွည့္လိုက္ေလသည္။


ဓား႐ိုးကို ကိုင္ထားမိတဲ့ ကြၜန္ေတာ့္လက္ေတြကိုေျမႇာက္ၿပီး ေသ‌ခ်ာၟကည့္လိုက္မိတယ္။

ဒီဓားနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို ကြၜန္ေတာ္သ တ္ရမယ္တဲ့။


ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီ့လူကကြၜန္ေတာ့္အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေဖ။အျဖစ္မွန္ကို ကဝိသာသိခဲ့ရင္ ကြၜန္ေတာ့္ကိုအရမ္းမုန္းတီးနာက်ည္းသြားမွာ ေသခ်ာတယ္။


ကြၜန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ။မိသားစုအတြက္ ကြၜန္ေတာ္ ဒါကိုလုပ္သင့္သလား။

ဟင့္အင္း ကြၜန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ သူတစ္ပါးရဲ႕အသက္ကိုမသက္ဘူး။အဲ့ဒီ့အစားကိုယ့္ကိုကိုယ္ပဲ။


"ဟာ....ျမန္ျမန္သြားစမ္းကြာ...."


"အာ့!!!!!"


"မဟုတ္ဘူး!!!!"


‌ဩးေမာင္ႀကီးရဲ႕ ၀မ္းဗိုက္တည့္တည့္မွာ ထိုးဆိုက္ေနသည့္ ဓားကို ကိုင္ထားေနမိရာမွကြၜန္ေတာ္လက္လႊတ္လိုက္မိသည္။


မဟုတ္ဘူး။ကြၜန္ေတာ္ ဒီလိုလုပ္ဖို႔ ႀကံစည္ထားတာမဟုတ္ဘူး။ကြၜန္ေတာ္ ဓားကိုေျမႇာက္လိုက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာအဆုံးစီရင္ဖို႔။ဒါေပမဲ့ အေနာက္ကေန ေက်ာကုန္းကိုေဆာင့္ကန္လိုက္တဲ့အားက အေရွ႕ကိုငိုက္သြားၿပီး ကြၜန္ေတာ့္လက္နဲ႔ ဩးေမာင္ႀကီးကို ကိုယ္တိုင္သတ္လိုက္မိၿပီ။

မဟုတ္ဘူး။ကြၜန္ေတာ္ တမင္သ တ္တာမဟုတ္ဘူး။


"မဟုတ္ဘူး!!!!!!"


မ်က္လုံးေတြကို အားကုန္႐ုန္းဖြင့္လိုက္ၿပီး အိပ္ေနရာမွထထိုင္လိုက္မိေတာ့ ေမွာင္မည္းေနေပမဲ့ ခမ္းနားလြန္းေနသည့္အခန္းအက်ယ္ႀကီး။

ဒါကဝိရဲ႕ စံအိမ္ပြဲ။


"ဒါဆိုရင္....ငါအိပ္မက္မက္ေနခဲ့တာေပါ့...."


ငရဲအဖို႔ သက္ျပင္းအရွည္ႀကီးကိုသာ မႈတ္ထုတ္လိုက္မိသည္။ျပဴတင္းေပါက္ကေန လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ႏွင္းမႈန္ျဖဴျဖဴ‌ေတြက အျပင္မွာ ႏွင္းက်ေနတာကို သက္ေသျပေနေလသည္။


လသာေဆာင္ဘက္သို႔ ထြက္ေသာတံခါးမႀကီးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေလေတြကတဟူးဟူးနဲ႔ တိုက္ခက္လာၿပီး ႏွင္းမႈန္ေတြကေတာင္ အခန္းထဲသို႔၀င္လာၟကသည္။


မ်က္ႏွာကို လာ႐ိုက္ခတ္ေနသည့္ ႏွင္းမႈန္ေတြကို သပ္ခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြ ဖုံးအုပ္ေနေသာ ၀ရံတာလက္ရန္းကို ကိုင္လိုက္ၿပီး

ၟကယ္မထြက္ လမသာပဲ ႏွင္းမိုးေတြသာ အလွ်ံညီးညီး႐ႊာသြန္းခ်ေနေသာ ေကာင္းကင္ႀကီးကိုသာ မမွိတ္မသုန္ၟကည့္ေနမိသည္။


"မင္းလည္း...အိပ္လို႔မရဘူးမလား..."


အသံၟကားရာကိုလွည့္ၟကည့္လိုက္ေတာ့

ကပ္လွ်က္အခန္းက လသာေဆာင္တြင္နံရံကိုေက်ာမွီရင္း ကဝိက ‌ေဆးလိပ္ေသာက္ေနေလသည္။

ရင္ထဲမွာ ကဝိအေပၚအားနာမႈေတြမ်ားစြာႀကီးစိုးေနေပမဲ့ အတတ္ႏိုင္ဆုံးၿပဳံးျပၿပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။


"မင္းအဆင္ေျပရဲ႕လား...."


"ဘာကိုလဲ..."


"ေခါင္းနဲ႔ေျခေထာက္ေလ..."


ငရဲက လက္ဟန္အမူအရာလုပ္လိုက္ေတာ့မွ ေဒ၀လည္း ညကေဆး႐ုံမွာသုံးခ်က္ခ်ဳပ္ၿပီး ပတ္တီးသြားစည္းခဲ့တဲ့ ဩးေခါင္းမွပတ္တီးကို လက္နဲ႔ထိလိုက္သည္။


"အစကေတာ့ ေသြးပူေနတုန္းမို႔လားမသိဘူး အရမ္းမခံစားရသလိုပဲ အခုေတာ့ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အျပင္ ရာသီဥတုကလည္း ေအးလြန္းေနေတာ့ တဆစ္ဆစ္နဲ႔ ကိုက္လာတယ္...ဒါေၟကာင့္အိပ္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနတာ...."


"မင္းေရာ...ဘာလို႔အျပင္ထြက္လာတာလဲ...."


"ငါအိပ္မက္ဆိုးမက္လို႔...."


"ဘာအိပ္မက္မို႔လို႔လဲ...."


"အဟင္း...တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ငါမင္းကိုေျပာျပမွာပါ..အခုေတာ့ မေျပာျပခ်င္ေသးဘူး...."


ထိုစကားကို ငရဲအေနနဲ႔သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်ၿပီးမွသာ ေျပာထြက္မိသည္။ငါေျပာခ်င္ေနတဲ့ စကားကိုမင္းၟကားတဲ့ေန႔ ငါ့ကိုမင္းအရမ္းမုန္းသြားမွာေသခ်ာတယ္။သ တ္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ေပါ့။

တကယ္ေတာ့ ငါ့ရင္ထဲမွာလည္း မင္းကိုအမွန္တရားေတြခ်ျပႏိုင္မဲ့ေန႔ကို ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္အထိ ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့တာပါ။


အေဖတစ္ေယာက္ကို ဆုံးရႈံးလိုက္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ငါမသိေပမဲ့။

အဲ့ဒီ့ဆုံးရႈံးရတဲ့ ေဝဒနာကို ငါကိုယ္တိုင္ေပးခဲ့မိတာမို႔ ငါပိုရင္နာေနရတယ္။

မင္းဟာငါ့အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ပါကြာ။မင္းအတြက္ေတာ့ ငါ့ကိုရန္သူတစ္ေယာက္အျဖစ္မျမင္ေစခ်င္ဘူး။အဲ့ဒီေတာ့

ငါ့ရင္ထဲကအမွန္တရားေတြကို အတိုင္းအတာတစ္ခုေရာက္မွ ငါခ်ျပပါရေစ။


အမွန္တရားေတြအားလုံးကို ကဝိမသိေအာင္ရင္ထဲမွာပဲ ခ်ျပေနမိပါတယ္။ကဝိကို လွမ္းၟကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္၀ရံတာမွာ ေခါင္းနဲ႔ ေျခေထာက္ကပတ္တီးစည္းထားတာေတာင္

နာေနပုံမေပၚပဲ သူ႔ရဲ႕စီးကရက္ကိုသာ ဆက္ေသာက္ေန‌ေလသည္။

အေတာ္ အေၟကာမာတဲ့ေကာင္ပဲ။


"ကဝိ...မင္းေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာ‌လုပ္ဖို႔စဥ္းစားထားလဲ...."


"ငါ့ကိုေဒ၀လို႔ပဲ ေခၚပါ...ကဝိဆိုတဲ့နာမည္ကအေဖေပးထားခဲ့တာမွန္တယ္...ငါကိုယ္တိုင္လည္းႏွစ္သက္ေပမဲ့ အနာေဟာင္းေတြရွိခဲ့တဲ့နာမည္မို႔ မေခၚေစခ်င္ဘူး..."


"ေကာင္းၿပီ....ေဒ၀ မင္းေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာေတြဆက္လုပ္မွာလဲ....မင္းအသက္ရွင္ေနမွန္းသာ

သိရင္ ဩးအဂၢကလည္း ၿငိမ္ေနမွာမဟုတ္ဘူး....

ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဒီ့ထက္ဆိုးတဲ့အေျခအေနေတြနဲ႔ ႀကဳံရမွာေသခ်ာတယ္...."


"အမွန္ေတာ့...ငါလည္းဘယ္လိုေရွ႕ဆက္ရမလဲဆိုတာ လမ္းစကိုမနဲရွာေနရတယ္...ဩးအဂၢဆိုတာ

ငါ့အတြက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွေမ့လို႔မရႏိုင္မဲ့ ရန္သူတစ္ေယာက္ပဲ....ငါတို႔ေနခဲ့တဲ့အိမ္ေလးကို မီးရႈိ႕ခဲ့တဲ့အျပင္ အေဖ့ကိုပါသ တ္ခဲ့တယ္..  

အဲ့ဒီ့လူကိုငါလုံး၀ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ဘူး....ငါ့ရဲ႕ႀကိဳးစားမႈတစ္ခုဆီတိုင္းက ဒီ‌ ေနရာကို ျပန္လာၿပီး...လက္တုန္႔ျပန္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ပဲ...ဒီလူ႔ကိုတရားဥပေဒကအႀကီးအက်ယ္အျပစ္ေပးတာကို ငါျမင္ခ်င္တယ္...ဒါေၟကာင့္ မင္းကို သူ႔ရဲ႕တရားမ၀င္သစ္လုပ္ငန္းနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး စုံစမ္းခိုင္းခဲ့တာေပါ့...

ခက္တာက မင္းကလည္း သူ႔လုပ္ငန္းထဲက

သာမာန္အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့

ငါလိုခ်င္တာေတြကို မသိရေတာ့ဘူးေပါ့....

ငါစုံစမ္းထားခိုင္းတဲ့ လူေတြရွိေပမဲ့...ဒါကသူ႔နယ္ ေျမေလ သူကဒီေဒသမွာက်င္လည္ခဲ့တာ ႏွစ္ေပါက္ေနေတာ့..သတင္း‌ ေတြကို လိုက္အုပ္ႏိုင္တယ္...အခုထိ တိက်တဲ့အခ်က္အလက္ေတြကို

မရေသးဘူး..."


ေဒ၀က စိတ္ညစ္ညဴးစြာ ရင္ဖြင့္လိုက္ၿပီးေနာက္ တစ္၀က္က်န္ေသးသည့္ စီးကရက္ကို ႏွင္းေတြအုပ္ေနေသာ လက္ရန္းေပၚမွာ ဖိေခ်ကာမီးသတ္လိုက္သည္။

ေဒ၀ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာသူဟာ ဩးအဂၢရဲ႕လုပ္ငန္းထဲက

သာမာန္အလုပ္သမားတစ္ေယာက္လို႔ ထင္ေနတာပါလား။တကယ္ေတာ့ အလုပ္သမားသုံးပုံ ႏွစ္ပုံေလာက္က သူ႔လက္ေအာက္မွာ ရွိေနၟကတာပါ။


အခ်ိဳ႕သစ္အလုပ္သမားေတြထြက္ေျပးၟကတဲ့အခါမွာ သူကဖမ္းၿပီးအစေဖ်ာက္ပစ္သလိုလိုနဲ႔ တစ္ဖက္လက္ႏွင့္လႊတ္ေပးတတ္တယ္။

ဒါကို အမ်ားရဲ႕အျမင္မွာ သူကအရမ္းရက္စက္တယ္။

ထြက္ေျပးတဲ့လူ ဘယ္သူမွငရဲ၏ လက္မွမလႊတ္ႏိုင္ဆိုၿပီး ႐ိုေသေၟကာက္ေၟကာက္ေနခဲ့ၟကတာ‌ ေပါ့။


ဒါကို ဩးအဂၢကိုယ္တိုင္က တစ္ဆင့္စကားၟကားရင္း အဟုတ္မွတ္ၿပီး သူ႔ကိုအရမ္းယုံေနခဲ့တယ္။

ေဒ၀ကိုသာ ငရဲဆိုတဲ့ငါက ဩးအဂၢရဲ႕အယုံၟကည္ဆုံး လူထဲကတစ္ေယာက္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္

ဒီေကာင္ အရမ္းကိုအထင္ေသးသြားမွာ ။ဒါ့အျပင္ယုံၟကည္မႈ လုံး၀ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။


"ဒါဆိုရင္ မင္းစုံစမ္းလို႔ ရတာေတြကေရာ ဘာေတြလဲ...."


"သူတို႔က ကုန္းလမ္းကေနတစ္ေန႔ကို အနည္းဆုံးသစ္ကားဆယ္စီးေလာက္အထိထြက္တယ္...

တကယ္လို႔မိတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အာဏာပိုင္ေတြက တန္တစ္ရာေလာက္မိရင္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲ အဖမ္းျပၿပီးလႊတ္ေပးထားတာ...ဒါေၟကာင့္သူတို႔ရဲ႕ လမ္းေၟကာင္းေတြကို ငါအကုန္သိေနရင္ေတာင္ လြယ္လြယ္နဲ႔အငိုက္ဖမ္းလို႔မရႏိုင္ဘူး...အာဏာပိုင္ေတြကိုေတာ့ သြားၿငိလို႔မရဘူး...

သူ႔ကိုေထာင္ထဲမထည့္ႏိုင္ပဲ...ငါဒီႏိုင္ငံကေန ထြက္သြားရမွာေသခ်ာတယ္...."


"ဒါဆိုရင္ မင္းလိုခ်င္တဲ့အေျခအေနကဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ...."


ငရဲ၏အေမးေၟကာင့္ ေဒ၀ဟာလက္ရန္းေပၚမွ ေကာက္ထားမိတဲ့ ႏွင္းမႈန္ေတြကို ေျမႀကီးေပၚသို႔ပစ္ခ်လိုက္ၿပီး ငရဲႏွင့္ အၟကည့္ခ်င္းဆုံေအာင္ လုပ္လိုက္သည္။

သူ႔ရဲ႕မ်က္မွန္အေနာက္မွ ခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းေတြဟာ အေရာင္ေတာက္ေနေပမဲ့ ႏွင္းက်ေနတာေၟကာင့္ မ်က္မွန္ကိုအခိုး ေငြ႕႐ိုက္ေနေလသည္။ထို႔ေၟကာင့္ မ်က္မွန္ကိုခြၜတ္ပစ္လိုက္သည္။


"ငါလိုခ်င္တာက တိက်တဲ့သက္ေသ...သူတို႔ရဲ႕ေျခလွမ္းတစ္ကြက္ခ်င္းဆီရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က

တိက်တဲ့ သက္ေသပစၥည္းေတြကို လိုခ်င္တာ..."


"ဟုတ္ၿပီ...အဲ့ဒီ့တိက်တဲ့ သက္ေသေတြကိုရၿပီးရင္...မင္းဘာဆက္လုပ္မွာလဲ...."


"အဲ့ဒီ့သက္ေသေတြသာ ငါ့လက္ထဲကိုေရာက္လာရင္ ဆိုရွယ္မီဒီယာကေနတစ္ဆင့္...တစ္ကမာၻလုံးကို ခ်ျပပစ္မယ္..."


"မင္းလုပ္ႏိုင္ပါ့မလား...."


"ဟား...ဟား...ငရဲရာ အဲ့ဒီ့ကိစၥက ငါအကြၜမ္းက်င္ဆုံးကိစၥပါ...ႏိုင္ငံအရပ္ရပ္က မီဒီယာသမားေတြက ငါ့ဆီကေနအင္တာဗ်ဴးတစ္ခုကို လိုခ်င္လို႔ေတာင္ ဘိုကင္ယူထားၟကတဲ့ဥစၥာ...ငါလက္ယက္ေခၚလိုက္တာနဲ႔....ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာမွာကြ...."


"မင္းက...အဲ့ေလာက္ေတာင္ လုပ္ႏိုင္တာလား...ငါတကယ္မထင္ထားခဲ့မိဘူး..."


"ကမာၻ႔အခ်မ္းသာဆုံးစာရင္းမွာ ငါ့နာမည္ပါတယ္ေလကြာ...ဒါေၟကာင့္မီဒီယာေတြက ငါ့အေၟကာင္းကို စိတ္၀င္စားၟကတယ္...အင္တာဗ်ဴးဖို႔ ခဏခဏဆက္သြယ္ၟကေပမဲ့...ငါပယ္ခ်ခဲ့တာကမ်ားတယ္...ငါ့ငယ္ဘ၀အေၟကာင္းေတြကို ငါေျပာထြက္မိမွာဆိုးလို႔...ဒါေပမဲ့  ငါသာေခၚမယ္ဆိုရင္ သတင္းသမားေတြ လာဖို႔အဆင္သင့္ပဲ...."


ေဒ၀ဟာ သူ႔ရဲ႕မ်က္မွန္ကို အ၀တ္နဲ႔ခပ္ဖြဖြပြတ္လိုက္ၿပီးေနာက္  ျပန္တပ္ကာ လက္ခလယ္နဲ႔မ်က္မွန္ကို ပင့္တင္လိုက္သည္။


"ေဒ၀....မင္းကိုငါကူညီမယ္...."


"ဘယ္လို မင္းကဘယ္လိုကူညီမွာလဲ...."


"မင္းလိုခ်င္တဲ့ တိက်တဲ့သက္ေသရတဲ့အဆင့္အထိ....ေလာေလာဆယ္ ဩးအဂၢမရိပ္မိေအာင္ ငါ႐ိုးမထဲကိုခဏျပန္ရမယ္.…ငါ့ကိုအခ်ိန္သုံးရက္ေပးပါ....မင္းအတြက္ထူးျခားတဲ့ကိစၥတစ္ရပ္ကို ငါသယ္ေဆာင္လာေပးမယ္..."


ေဒ၀ဟာမ်က္ခုံး‌ေတြကို တြန႔္ႀကဳံ႕လိုက္မိသည္။ငရဲက ဒီလို တိတိက်က်ေျပာေနႏိုင္တယ္ဆိုတည္းက သူ႔ဆီမွာလွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္အႀကီးႀကီး ရွိေနရမယ္။ေနာက္ၿပီး က်ားျဖဴေတာင္မွာလာကယ္တဲ့ကိစၥကလည္း မ႐ိုးရွင္းဘူး။ဒီေကာင္ ငါက်ားျဖဴေတာင္မွာ ဒုကၡေရာက္ေနတာ ဘယ္လိုသိသြားရတာလဲ။


"ငရဲ...မင္းတကယ္ပဲ ငါ့ဘက္ကရပ္တည္ဖို႔ဆုံးျဖတ္ထားတာလား...အနားနီးမွေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ႔ထိုးတဲ့အျဖစ္မ်ိဳးေတာ့ ငါမလိုခ်င္ဘူး..."


"ေဒ၀....မင္းသိထားရမွာက ငါကလည္းမင္းဘက္မွာပဲ....ငါလည္းဩးအဂၢနဲ႔သူ႔သားကို မုန္းတီးေနတဲ့လူထဲမွာပါတယ္....မင္းရဲ႕ကလဲ့စားေခ်မႈထဲမွာ

အဓိကေနရာကေန ငါပါ၀င္ေပးမယ္ စိတ္ခ်....

ဒီေန႔လိုရက္မ်ိဳးေရာက္ဖို႔ ငါကလည္းဓားေသြးရင္းေစာင့္ေနခဲ့တာ...ငါ့မိသားစုေၟကာင့္သာမဟုတ္ရင္....အဲ့ဒီ့ အဂၢဆိုတဲ့မိစာၩႀကီးကို အမွ်စ္ကေနေျမလွန္ျပစ္လိုက္တာ ၟကာၿပီ...."


"ေကာင္းၿပီ....မင္းရဲ႕မိသားစုကို ေဘးကင္းတဲ့ေနရာတစ္ခုကို ငါေ႐ြ႕ေပးထားမယ္....မင္းသာကတိတည္ေအာင္လုပ္ပါ...အေျပာနဲ႔အလုပ္ထပ္တူၟကတာပဲ...လိုခ်င္တယ္...."


"စိတ္ခ်ပါေဒ၀ရာ...အဆုံးစြံအထိ ငါကမင္းဘက္မွာပဲရွိေနမွာ..."


မင္းအေပၚမွာ ငါအေႂကြးတင္ထားတာရွိတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ငရဲပါးစပ္ကေျပာမထြက္ေပ။သုံးရက္ပဲေစာင့္ေပးပါ။မင္းလိုခ်င္တဲ့ တိက်တဲ့သက္ေသေတြကို ငါယူေဆာင္လာေပးပါ့မယ္။

ၿပီးရင္ ငါ့ကိုသ တ္ေပးဖို႔ မင္းေရွ႕မွာလည္စင္းေပးပါ့မယ္သူငယ္ခ်င္း။


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


ရတုမဟာစံအိမ္ႀကီးရဲ႕ ၿခံ၀န္းထဲသို႔ ကားတစ္စီး၀င္လာေလသည္။ေပၚတီကိုေအာက္တြင္ကားကိုရပ္လိုက္သည္ႏွင့္ ကားတံခါးကိုဖြင့္ၿပီး အရင္ဩးဆုံးဆင္းလာသူမွာ ျဖဴလုံးပင္။


ကားေပၚမွဆင္းလိုက္သည္ႏွင့္ အိမ္ႀကီးထဲသို႔

အျမန္ေျပး၀င္ကာ မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ေျပး၀င္လိုက္ေလသည္။ဆံပင္ဂုတ္ေထာက္ေနတာေလးကို ႏွစ္ဖက္ခြဲစည္းထားတဲ့သူမဟာ စပန႔္သားအဝါေရာင္ ၀မ္းဆက္ေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာတြင္ ဘာမွလိမ္းျခယ္မထားပဲနဲ႔ေတာင္ အလြန္ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္။


"အန္တီႏွင္းျမတ္ေရ...အန္တီႏွင္းျမတ္...."


မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ေျပး၀င္လိုက္ၿပီး အလုပ္သမားေတြကို စီမံေပးေနသည့္ အန္တီႏွင္းျမတ္၏ လက္ကိုေျပးဆြဲလိုက္သည္။


"အန္တီႏွင္းျမတ္...."


"အမယ္ေလး...ျဖည္းျဖည္းေအာ္လည္း ရပါတယ္..ေဆး႐ုံကဆင္းလာလာခ်င္း အရမ္းတက္ႂကြေနၿပီဆိုေတာ့ အားလုံးအိုေကၿပီေပါ့...."


"ေျခေထာက္ကေတာ့ နည္းနည္းနာေနေသးတယ္...ဆရာ၀န္ကေတာ့ မၟကာခင္ေပ်ာက္မွာပါတဲ့...ဒါနဲ႔ကိုႀကီးေရာ....မေန႔ကျပန္လာမွာဆိုၿပီး ျဖဴလုံးကိုလည္းလာမေတြ႕ဘူး....အခုသူ႔အခန္းထဲမွာလား...."


မ်က္လုံးေလးဝိုင္းၿပီး ‌အေျဖကိုေစာင့္စားေနေသာကေလးမေလးကို ေဒၚႏွင္းျမတ္ျပန္ေျဖဖို႔ရာ အၟကပ္႐ိုက္ေနေလသည္။မ‌ေန႔ ညကဆရာေဒ၀ဟာ အခ်ိန္မရွိႀကီးလူစိမ္းတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့တယ္။

ေခါင္းနဲ႔ ေျခေထာက္တစ္ဖက္က ပတ္တီးေတြနဲ႔ျဖစ္ေနေတာ့ အရမ္းလန႔္သြားမိခဲ့တယ္။ထိုအေၟကာင္းကို ညကတစ္ခန္းတည္းေနတဲ့ ဆင္ေပါက္နဲ႔သူပဲသိတာပါေလ။


"ကြၜန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္တဲ့ကိစၥကို ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာရဘူး... သိေနတဲ့လူေတြကိုလည္းႏႈတ္ပိတ္ခိုင္းထားပါ...."ဆိုတဲ့ ဆရာ့ရဲ႕စကားကို ဘယ္လိုလြန္ဆန္ႏိုင္ပါ့မလဲ။


ကေလးမေလးခမ်ာ ပန္းေရာင္သန္းေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြက ၿပဳံးေပ်ာ္ေနတာကို "ဟင့္အင္း.."လိုေျပာရမွာ ႏွင္းျမတ္အဖို႔ သိပ္ခက္ခဲတာပဲ။ဒါေပမဲ့ ဆရာ့စကားကိုလဲ လြန္ဆန္လို႔မွမရပဲ။


"ဆရာမေန႔ကျပန္မလာဘူးသမီးရဲ႕....အန္တီ

စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြယ္..."


"ကိုႀကီးကဘာလို႔ ျပန္မလာရတာလဲ...ေျပာေတာ့ ျပန္လာခဲ့မယ္ဆိုၿပီး...ျဖဴလုံးကိုညာတယ္...."


ေဒၚႏွင္းျမတ္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားၿပီး မ်က္ႏွာေလးညႇိဳးငယ္က်သြားသည့္ကေလးမရဲ႕ ေခါင္းေလးကို ‌ပုတ္ၿပီး အားေပးမိပါသည္။


"ညာတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးကြယ္...သူကလုပ္ငန္းေတြကို ဩးစီးေနရတဲ့လူေလ အၿမဲတမ္းအလုပ္ရႈပ္ေနတာ သမီးေလးအျမင္ပဲမဟုတ္ဘူးလား....ျပန္လာမွာပါကြယ္....ၿပီးရင္ဖုန္းဆက္ၟကည့္လိုက္ေပါ့...ဟုတ္လား...."


"ၿပီးရင္မဟုတ္ဘူး....အခုပဲဖုန္းဆက္မွာ...."


ပန္းေရာင္သန္းေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို စူေထာ္ပစ္ကာ ဧည့္ခန္းအနီးတြင္ရွိေသာ ဖုန္းတင္သည့္စင္အနားသို႔ ျဖဴလုံးေလးသြားေတာ့ ေဒၚႏွင္းျမတ္လည္း အေနာက္မွတေကာက္ေကာက္လိုက္ရေလသည္။

ျဖဴလုံးလည္း ေလးပင္ေနသည့္ စိတ္ကိုအသာေျဖေလွ်ာ့ကာ ဖုန္းကိုကိုင္ၿပီး အလြတ္က်က္ထားမိသည့္ ကိုႀကီးရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ကိုႏွိပ္လိုက္သည္။


"တူ................တူ............"


ဖုန္းကတူဆိုၿပီး အသံရွည္ဆြဲကာ မၟကာခင္မွာပဲ ကိုႀကီးက ဖုန္းကိုင္လိုက္ေလသည္။


"ဟယ္လို....."


"ဟယ္လို....ကိုႀကီးလား...သမီး...."


"တူ...တူ...."


"ဟင္....ဖုန္းက်သြားၿပီ...."


ဖုန္းကိုကိုင္ၿပီး ေဒၚႏွင္းျမတ္ကိုၟကည့္လိုက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းတဲ့ပုံစံနဲ႔ၟကည့္လာသည္။ျဖဴလုံးရဲ႕စကားကိုေတာင္ ဆုံးေအာင္နားမေထာင္ပဲ ကိုႀကီးကဘာျဖစ္လို႔ ဖုန္းခ်သြားရတာလဲ။ျဖဴလုံးနဲ႔စကားမေျပာခ်င္လို႔လား။ဒါမွမဟုတ္ အလုပ္ေတြတအားရႈပ္ေနလို႔လား။တကယ္လို႔ကိုႀကီးသာ ျဖဴလုံးအေပၚကို သာမန္မဟုတ္တဲ့ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူရဲ႕အသံကို မၟကားခ်င္ပဲေနမွာမဟုတ္ဘူး။

ကိုႀကီးက ျဖဴလုံးကို  ညီမအရင္းတစ္ေယာက္လိုပဲ သေဘာထားလို႔ေနမယ္။ျဖဴလုံးဘက္ကသာ တစ္ဖက္သတ္အေတြးမ်ားေနမိတာလား။


"လုံးလုံးရယ္....ဘာမွစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ကြယ္....ဆရာကအလုပ္အရမ္းရႈပ္ေနလို႔ေနမွာပါ...အခ်ိန္တန္ရင္ ဖုန္းဆက္မွာေပါ့....အခုေတာ့ သြားနားလိုက္ပါအုံး...."


"ကိုႀကီးကသမီးကို ေမ့သြားပါၿပီ...သမီးဖုန္းဆက္တာကိုေတာင္ အေရးတယူလုပ္ၿပီးမေျပာဘူးဆိုတည္းက...သမီးကသူ႔အတြက္အေရးမပါလို႔ေနမွာေပါ့...."


ျဖဴလုံးရဲ႕စိတ္ထဲမွာ၀မ္းနည္းမႈေတြသာ ႀကီးစိုးေနရင္းႏွင့္ ေဖေဖေနေသာအခန္းထဲသို႔သာ ၀င္သြားလိုက္ၿပီး အားရေအာင္ငိုပစ္လိုက္မိသည္။

ျဖဴလုံးရဲ႕အသံကိုလည္း သူၟကားတယ္။

ဒါေပမဲ့ စကားဆုံးေအာင္နားမေထာင္သြားဘူး။

ျဖဴလုံးဆီကို ေနာက္ႏွစ္ရက္ေနရင္လာေတြ႕မယ္လို႔ေျပာတယ္ ။ဒါေပမဲ့ သူလာမေတြ႕ဘူး။အခုဆို ေလးရက္ေတာင္ရွိသြားၿပီ ဥစၥာ ။ျဖဴလုံးကိုေမ့သြားတာမ်ားလား။


"အဟင့္...ဟင့္...သူမ်ားမွာေတာ့ သူ႔ကိုတစ္ခ်ိန္လုံး သတိရေနတဲ့ဥစၥာ...ေမ့ေပါ့...ဒီကလည္းေမ့ပစ္လိုက္မွာ...တစ္သတ္လုံး...တစ္ဘ၀လုံး...."


ထိုေန႔ခင္းေလးဟာ ျဖဴလုံးအတြက္ေတာ့ မ်က္ရည္မိုး႐ြာသြန္းၿဖိဳးခဲ့ရတဲ့ ေန႔လည္ေလးျဖစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။


"ေဒါက္...ေဒါက္...ေဒါက္..."


"ျဖဴလုံးေရ...ျဖဴလုံး..ေန႔လည္စာထြက္စားအုံးေလ ...ေဒၚႏွင္းျမတ္က မရရေအာင္ေခၚခဲ့ဖို႔ ေျပာလိုက္တယ္...."


"ဟုတ္ကဲ့...သမီးလာခဲ့ပါ့မယ္...."


ျဖဴလုံးလည့္ ကိုယ့္ေၟကာင့္သူမ်ားေတြကိုပါ ေရာၿပီးအပူမေပးခ်င္တာေၟကာင့္ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ၿပီးအခန္းအျပင္သို႔ထြက္လိုက္သည္။

မဆင္ေပါက္က အခန္းအျပင္မွာပဲျဖဴလုံးကို ေစာင့္ေနေလသည္။


"မဆင္ေပါက္...အရင္သြားႏွင့္ပါ...သမီးလာခဲ့ပါ့မယ္...."


"ေအး...ေအး...ေျခေထာက္ကလည္းသိပ္သက္သာေသးတာမဟုတ္ဘူး...ထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ ထိုင္ၿပီးစာက်က္ရင္က်က္...မဟုတ္ရင္လည္းအိပ္ေတာ့...ညည္းၟကည့္ရတာ အားကိုမရဘူး...

လူေကာင္ေသးေသးေလးနဲ႔....အစားမ်ားမ်ားစားစမ္းပါေအ...."


"ဟုတ္ကဲ့ပါမဆင္ေပါက္ရဲ႕..."


"ေအး...ငါၿခံထဲကို ဆင္းလိုက္အုန္းမယ္....ၿခံေစာင့္ႀကီးကို ခိုင္းစရာရွိလို႔..."


"ဟုတ္ကဲ့...."


မဆင္ေပါက္ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ၿပဳံးျပေပးလိုက္ၿပီးေနာက္ အေပၚထပ္သို႔ တက္မည့္ ေလွကားဆီသို႔သာတန္းသြားလိုက္မိသည္။

ျဖဴလုံးစိတ္ထဲမွာ ဒီေလာက္ေလးပင္ေနတာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ထမင္းကစားလို႔ရမွာလဲ။

ခဏေနထမင္းစားၿပီးရင္ စာက်က္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့ အလြမ္းေျပအေနနဲ႔ ကိုႀကီးရဲ႕အခန္းသို႔သာ သြားဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။


"အခန္းထဲကို သူမရွိတုန္း၀င္လို႔ေကာင္းပါ့မလား...သူမ်ားေတြျမင္ရင္ တစ္မ်ိဳးထင္ေနအုံးမယ္...."


ကိုယ့္ဘာသာအခန္း၀မွာ စကားေတြေျပာေနမိရင္း ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း တစ္ခ်က္ၟကည့္အရိပ္အ‌ေျခၟကည့္လိုက္မိသည္။

ဘယ္သူမွရွိမေနဘူးဆိုေတာ့ အခန္းထဲကိုခဏ၀င္တာ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး။

အေတြးထက္ လက္ကအရင္တံခါးကို ဖြင့္လိုက္မိသည္။


အခန္းထဲကို ေရာက္ေတာ့ ပထမဩးဆုံးလုပ္မိသည္က ကိုႀကီးရဲ႕ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးကို ျပန္ဖတ္ၟကည့္လိုက္မိတာပဲ။

ၿပီးေတာ့ လူသုံးေလးေယာက္ေလာက္ အသာေလးအိပ္လို႔ရတဲ့ ကုတင္ေပၚကေမြ႕ယာအိအိႀကီးေပၚမွာ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ကုတင္ေဘးက ညမီးအိမ္ေဘးမွာေထာင္ထားတဲ့ ဓာတ္ပုံေလးေတြကို ကိုင္ၟကည့္လိုက္သည္။


ကိုႀကီးရဲ႕ ျပင္သစ္ကအေဖပုံရယ္ ၊ဘြဲ႕ရတဲ့ပုံေလးရယ္ ၿပီးေတာ့ျဖဴလုံးငယ္ငယ္က ကေလးပုံေလးကို ဆြဲၿပီးမွန္ေဘာင္သြင္းထားတာေလးရယ္။

ကေလးတုန္းက ၟကက္ေတာင္စည္းေလး စည္းထားတဲ့ပုံကို ပန္းခ်ီဆြဲထားတာကို ၟကည့္ၿပီး ျဖဴလုံးၿပဳံးလိုက္မိတယ္။


"အဟင္း...သူကငါငယ္ငယ္တုန္းကပုံကိုပဲဆြဲထားတယ္...ႀကီးလာတဲ့ပုံကို သေဘာမက်ဘူးလား

မသိဘူး...ငါကအရမ္း႐ုပ္မဆိုးပါဘူး...အခုအ႐ြယ္ကို ပန္းခ်ီဆြဲေပးရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ..."


ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ စိတ္ကူးေတြယဥ္ၿပီး ကိုႀကီးႏိုင္ငံျခားမွာ ဘြဲ႕ယူခဲ့တဲ့ပုံေလးကို ယူကာေသခ်ာေလး ၟကည့္ေနမိသည္။


"မ်က္ႏွာႀကီးက တည္လိုက္တာ...အရပ္ႀကီးကလည္းအရွည္ႀကီးပဲ...တကၠသိုလ္မွာေကာင္မေလးေတြဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနမဲ့ ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ႏွင္းဆီခိုင္ႀကီးပဲေနမွာ....တကၠသိုလ္မွာရည္းစားေတြထားခဲ့ေသးသလားမသိဘူး...မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး...

ဓာတ္ပုံထဲမွာေတာင္ ဒီေလာက္အေၟကာတင္းတဲ့မ်က္ႏွာႀကီးကို...ႀကိဳက္တဲ့လူရွိရင္ေတာင္...အနားကပ္ရဲမွာမဟုတ္ဘူး...

ဒီအတိုင္းဆက္ၿပီးေတာ့ေနသိလား...မိန္းမမရပဲ...

အိုဟိုင္းသြားလိမ့္မယ္...အဲ့ခါၟကမွ...

ေနာင္တရမေနနဲ႔...ဒါေပမဲ့စိတ္ေတာ့မပူပါနဲ႔....

ျဖဴလုံးကကိုႀကီးေဘးနားမွာ အၿမဲရွိေနေပးသြားမွာ...သမီးကို ဘြဲ႕ရတဲ့အထိပဲေစာင့္ေပးေနာ္...

သမီးဘြဲ႕ရရင္ အသက္ကႏွစ္ဆယ္...ကိုႀကီးကသုံးဆယ္ေက်ာ္ေနၿပီ....အင္း...မဆိုးပါဘူး...သုံးဆယ္ေက်ာ္ဆိုတာ အ႐ြယ္ေကာင္းပဲ...အဟိ..."


ေစာေစာပိုင္းကေတာ့ ၀မ္းနည္းေနေပမဲ့ အခုေတာ့အေတြးေပါင္းစုံေတြးရင္း ကိုယ့္ဘာသာသေဘာေတြက်ေနမိတာ ကိုႀကီးရဲ႕ေမြ႕ယာအေပၚမွာ တုံးလုံးလွဲလိုက္မိသည္ကိုေတာင္ သတိမထားလိုက္မိဘူး။


အေတြးေပါင္းစုံနဲ႔အတူ စကားေတြေျပာကာ

မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဓာတ္ပုံေလးကို ရင္ဘတ္ေပၚသို႔တင္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားေလ‌ေတာ့သည္။

ခဏအၟကာမွာေတာ့ ထိုကုတင္ေဘးသို႔ ပုဆိုးအညိဳကြက္ကေလးနဲ႔ တီရွပ္ဂ်ိဳင္းျပတ္၀တ္ထားေသာ အမ်ိဳးသားဟာ ေရာက္ရွိလို႔လာေလသည္။


သူ႔ရဲ႕ အေၟကာစိမ္းစိမ္းထေနေသာ လက္ႀကီးႏွင့္ ကုတင္ေျခရင္းမွဂြမ္းေစာင္ကို ဆြဲယူလိုက္ကာ ေကာင္မေလး၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ ရင္စို႔နားအထိ လႊမ္းၿခဳံေပးလိုက္ေလသည္။

ဒါတင္မကေသးပဲ ကုတင္စြန္းေလးမွာ ထိုင္ကာ ေကာင္မေလးရဲ႕ ခါးေဘးနားေနရာေလးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီမွာ လက္ကိုေထာက္ရင္း

ႏူးညံ့အိေထြးသည့္ ပါးျပင္ေလးႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို အနမ္းတစ္ပြင့္ခိုး၍ ေႁခြသြားေလသည္။


"ဆရာ....ပတ္တီးစည္းဖို႔...."


"ရႉး!!!!!"


အခန္းထဲသို႔ အသံျပဳၿပီး၀င္လာသည့္ ေဒၚႏွင္းျမတ္ကို ႏႈတ္ခမ္းေပၚသို႔လက္ညႇိဳးတစ္ေခ်ာင္းတင္၍ အသံတိတ္ရန္ ဟန္လုပ္ျပလိုက္သည္။

ၿပီးေနာက္ အိပ္ခန္းႏွင့္ ကပ္လွ်က္ စာၟကည့္ခန္းသို႔ လက္ညႇိဳးထိုးျပလိုက္သည္။


စာၟကည့္ခန္းနဲ႔အိပ္ခန္းဟာ အခန္းခ်င္းကပ္လွ်က္ျဖစ္ေနေပမဲ့  အခ်ိန္ကုန္သက္သာေအာင္ အခန္းႏွစ္ခုၟကားက နံရံမွာ တံခါးေဖာက္ထားျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ခဏအၟကာမွာေတာ့ ေဒ၀ႏွင့္

ေဒၚႏွင္းျမတ္ဟာ ထိုတံခါးမွတစ္ဆင့္ စာၟကည့္ခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားၟကေလသည္။


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


"အင္း!!!!"


ျဖဴလုံးလည္းအေၟကာအျခင္ေတြဆန႔္ပစ္လိုက္ၿပီး မ်က္လုံးကိုဖြင့္ၟကည့္လိုက္မိေတာ့ မ်က္ႏွာက်က္အျမင့္ႀကီးကိုေတြ႕လိုက္ရေလသည္။

ဒီအခန္းထဲမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိတာပဲ။လသာေဆာင္ဘက္က ျပဴတင္းေပါက္ႀကီးကို ၟကည့္လိုက္မိေတာ့ ညေနေတာင္ေစာင္းေနၿပီ။


ၿပီးေတာ့ ႏွင္းေတြလည္းနည္းနည္းက်ေနတယ္။စိတ္ထဲမွာ ခ်မ္းသလိုျဖစ္လာတာေၟကာင့္ အပ်င္းထူၿပီးမထေသးပဲ ဂြမ္းေစာင္ႀကီးကိုသာ ဆြဲၿခဳံမိလိုက္သည္။


"ဟင္...ဒီ...ဒီေစာင္ကဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ငါ့ကိုယ္ေပၚကိုေရာက္လာရတာလဲ...."


ျဖဴလုံးခ်က္ခ်င္းထထိုင္လိုက္မိပါသည္။

စအိပ္တုန္းက ေစာင္မၿခဳံလိုက္မိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ဒါဆိုရင္ ဘယ္သူကလာၿခဳံေပးခဲ့တာလဲ။


ေဘးနားက မီးအိမ္တင္သည့္စင္ေလးကို ၟကည့္လိုက္မိေတာ့ ကိုႀကီးရဲ႕ဘြဲ႕ဓာတ္ပုံေလးက မူလအတိုင္းေထာင္လွ်က္ေလးျဖစ္ေနသည္။

ဒါတင္မဟုတ္ေသးပဲ ေဘးနားမွာဖတ္ၿပီး ခ်ထားမိတဲ့ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ပါေပ်ာက္ေနတယ္။

အိပ္ယာေပၚကေနခ်က္ခ်င္းထၿပီး ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးကို ကိုႀကီးထည့္ထားတတ္တဲ့ေနရာကို သြားၟကည့္လိုက္ေတာ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကတကယ္ပဲ မူလေနရာကိုျပန္ေရာက္ေနတယ္။


"ဒါဆိုရင္...ဒီအခန္းထဲကို၀င္လာတဲ့လူက

ေဒၚႏွင္းျမတ္မျဖစ္ႏိုင္ဘူး...ကိုႀကီး....ကိုႀကီးပဲေနမယ္...."


"ကိုႀကီး...ကိုႀကီးျပန္ေရာက္ေနတာလား...."


လသာေဆာင္ဘက္က တံခါးကိုဆြဲဖြင့္လိုက္ေတာ့ ႏွင္းမႈန္ေလးေတြက အခန္းထဲသို႔ ပတ္ျဖန္းက်ေရာက္လာသည္။လသာေဆာင္ႀကီးကက်ယ္တာေၟကာင့္ ေခ်ာင္ေနရာေတြပါမခ်န္ပဲ လိုက္ရွာမိသည္။ဒါေပမဲ့ မေတြ႕ပါဘူး။သို႔ေပမဲ့ ျဖဴလုံးရဲ႕စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို ေသခ်ာယုံၟကည္ေနမိတယ္။


"ကိုႀကီး...ျဖဴလုံးကိုမပုန္းပါနဲ႔ ထြက္လာခဲ့ပါေတာ့ေနာ္....ကိုႀကီး.....ကိုႀကီး...အဟင့္...."


ပါးစပ္ကလည္းေခၚသလို မ်က္၀န္းမွလည္းမ်က္ရည္ေတြ က်လာမိပါသည္။မ်က္ရည္ေတြကို ကေလးတစ္ေယာက္ပမာ ဖိသုတ္လိုက္ရင္း ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ အိမ္သာတံခါးကို ဖြင့္ၿပီး လိုက္ရွာေနမိေပမဲ့ အခ်ည္းနည္းပါပဲ။


"ကိုႀကီး....သမီးကိုမေတြ႕ခ်င္ဘူးလားဟင္...

သမီးသတိရေနလို႔....ခဏေလးပဲထြက္ခဲ့ပါလား....

ကိုႀကီးကို သမီးအရမ္းေတြ႕ခ်င္တာပဲ....

အဟင့္...ဟင့္...."


ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွထိန္းမရပဲ မ်က္ရည္တာႀကီးက်ိဳးပါေတာ့သည္။ကိုႀကီးရဲ႕ကုတင္ေဘးမွာထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ကုတင္အေပၚမွာမ်က္ႏွာအပ္ကာ တရႈံ႕ရႈံ႕ရႈိက္ရင္း ငိုမိပါေတာ့သည္။


"အဟင့္....အဟင့္....ကိုႀကီးကိုေတြ႕ခ်င္လိုက္တာ

....ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္းမကိုင္ဘူး....လာလည္းမေတြ႕ဘူး....ကိုႀကီးကဆိုးလိုက္တာ....."


မ်က္ရည္ေတြဟာ ေမြ႕ယာထဲသို႔ တစိမ့္စိမ့္၀င္သြားကာ အိုင္ေနရင္ေတာင္ ျဖဴလုံးကေတာ့အငိုရပ္၍ရမည္မဟုတ္ေတာ့ေပ။

ဘာေၟကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျဖဴလုံးရဲ႕ဘ၀မွာ အခ်စ္

ဆုံးလူက အေဖ၊အ‌ေမနဲ႔ကိုႀကီးတို႔ သုံးေယာက္ပဲရွိတာကို အခုတစ္‌ေယာက္ကဥပကၡာျပဳေတာ့ ျဖဴလုံးသိပ္၀မ္းနည္းတာပဲ။


"ကိုႀကီးက...တကယ္ပဲသိပ္ဆိုးသလား...ဟမ္!!!!"


ေမြ႕ယာႀကီးအိက်သြားတာကို ခံစားလိုက္ရသည့္နည္းတူ နားထဲမွာၟကားလိုက္ရသည့္ ဩရွရွအသံ‌ႀကီးေၟကာင့္ အေပၚကိုေမာ့ၟကည့္လိုက္မိေတာ့။


"ကိုႀကီး!!!!!"


"အာ့!!!!!!"


ျဖဴလုံးလည္း ဘာမွေတြးမေနေတာ့ပဲ ကိုႀကီးရဲ႕လည္ပင္းကိုသိုင္းဖက္ပစ္လိုက္ရာ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ကုတင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားေလသည္။


"အား!!!!နာ...နာတယ္...."


"ဟင္...."


နာတယ္ဆိုၿပီး ေအာ္ေနတဲ့ကိုႀကီးေၟကာင့္  

ေခါင္းေထာင္ၟကည့္လိုက္ေတာ့ အနီးကပ္ျမင္ေနရသည့္ ရႈံ႕တြေနေသာ မ်က္ႏွာႀကီး။

ျဖဴလုံးရဲ႕ခႏၶာကိုယ္က ကိုႀကီးရဲ႕ ရင္ဘတ္အေပၚကေန ဖိထားသလိုျဖစ္ေနမိတာေၟကာင့္ အနည္းငယ္ရွက္သြားမိေပမဲ့ ေခါင္းကပတ္တီးကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ လက္ကအလိုလိုပတ္တီးစည္းထားတဲ့ေနရာကို ကိုင္လိုက္မိသည္။


"ေခါင္း....ေခါင္းကဘာလို႔ပတ္တီးစည္းထားရတာလဲ...ကားေတြဘာေတြေမွာက္ထားတာလား...."


"ျဖဴလုံး....ကိုႀကီးကိုအဲ့တာေနာက္မွေမးပါလား...

ေျခေထာက္ကလည္း နာေနလို႔...ကိုယ့္အေပၚကဖယ္ေပးပါလား..."


"ဟမ္....အယ္...ဟုတ္သားပဲ...."


ပုံမွန္ဆိုရင္ ခ်စ္စရာေကာင္မေလးနဲ႔ ဒီလိုအေနအထားမ်ိဳးမွာ ရင္ခုန္ဖြယ္ကိစၥေပမဲ့ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒဏ္ရာေတြရဲ႕ဒုကၡေပးမႈေၟကာင့္

နာတာကအေလးသာေနတာမွာ ရင္ခုန္ခန္းကို

မေရာက္ေတာ့ဘူး။

ေၟကာင္အေနသည့္သူမရဲ႕ခါးသိမ္သိမ္ေလးကို အသာတြန္းေပးလိုက္ရင္း လက္ကိုေထာက္ၿပီး ျပန္ထိုင္လိုက္ရသည္။

သူမကေတာ့ မတ္တပ္ေလးရပ္ၿပီး ရွက္ေနသည့္ပုံေလး ျဖစ္ေနသည္။


"ရွက္ေနတာလား...."


"မရွက္ပါဘူး...."


"အဟင္း...ပါးေတြနီေနတယ္...."


"ဟင္....တကယ္လား..."


"အင္း....တကယ္...နီရဲေနတာပဲ"


တကယ္ေတာ့ သူမရဲ႕ပါးေလးေတြဟာ ပန္းေရာင္ေလးသန္းသြား႐ုံပါပဲ။ဒါေပမဲ့ သူ႔စိတ္မွာ ကေလးမကိုအရမ္းစခ်င္တာေၟကာင့္ တမင္လီဆယ္ၿပီးေျပာလိုက္မိသည္။


အခုမွ ပါးေလးေတြပိုရဲလာၿပီး မ်က္ႏွာအႏွံ႔လိုက္စမ္းေနတာေၟကာင့္ သူ႔စိတ္ထဲမွာ အမည္မသိလႈပ္ရွားမႈေတြ စတင္ျဖစ္ေပၚလာသည္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ သူမရဲ႕လက္ေကာက္၀တ္ကို လွမ္းဆြဲဖို႔ ဟန္ျပင္လိုက္မိသည္။


"အမယ္ေလး...ကိုႀကီး...."


႐ုတ္တရက္လက္ေကာက္၀တ္ကေန အဆြဲခံလိုက္ရတဲ့အျဖစ္ေၟကာင့္ ကိုႀကီးနဲ႔ကပ္လ်က္ထိုင္ခ်မိသြားေလသည္။


ခါးေနရာကို ၟကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္စတစ္စ တင္းက်ပ္စြာဖက္ထားသည့္ အထိအေတြ႕နဲ႔အတူ ရင္ဘတ္ခ်င္းထိကပ္လုနီးပါးျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနမွာ လက္ေတြကိုၟကား၀င္ခံၿပီး ကိုႀကီးရဲ႕ရင္ဘတ္ကို တြန္းထားလိုက္မိသည္။


ကိုႀကီးဆီကေန ႐ုတ္တရက္ရလိုက္တဲ့တုန႔္ျပန္မႈေၟကာင့္ အံ့ဩတုန္လႈပ္ေနေသာမ်က္၀န္းေတြနဲ႔

ကိုႀကီးကို ေမာ့ၟကည့္လိုက္မိေတာ့ ျဖဴလုံးရဲ႕ပါးေပၚကို က်ေရာက္လာသည့္ လက္ႀကီးက ပါးျပင္ႏုႏုကို ယွက္တိုက္သြားၿပီး ေမးေစ့မွတစ္ဆင့္ ဆြဲေမာ့လိုက္ေလသည္။


ကိုႀကီးရဲ႕ ခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းေတြက ပိုေတာက္ပေနသလိုပဲ။ၿပီးေတာ့ သားေကာင္ကိုခါးပိုက္ေထာင္ထဲထည့္ၿပီးခါမွ စားေတာ့မည္ဟု ႀကဳံးဝါးေနသလို အၟကည့္မ်ိဳး။


မ်က္ႏွာႏွစ္ခုဟာ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာတာနဲ႔အမွ် ရင္ဘတ္ကိုတြန္းထားမိတဲ့လက္ေတြကလည္း တုန္ယင္လာသည္။မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ပူေႏြးၿပီး ျပင္းရွေသာ  အသက္ရႉသံေတြလည္းနီးကပ္လာသည္။


"ဟင့္အင္း....."


ျဖဴလုံးရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေနရာဆီသို႔ ခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းေတြက စူးရွစြာၟကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ အေရွ႕ကိုတိုးဖို႔ဟန္ျပင္လိုက္စဥ္မွာ ႐ုတ္ရက္

လန႔္ၿပီးမ်က္ႏွာကိုေဘးသို႔ ေစာင္းပစ္လိုက္သည္။


ေရွာင္တိမ္းလိုက္စဥ္ လည္ပင္းနားကို ထိကပ္သြားသည့္ အနမ္းစိမ္းစိမ္းေၟကာင့္ ႏွလုံးသားေတြဟာ

ငလွ်င္ႀကီးေျပးေဆာင့္ လႈပ္ခါပစ္လိုက္သလို အလားသ႑န္မ်ိဳးျဖစ္လာတာေၟကာင့္ ကိုႀကီးရဲ႕ရင္ဘတ္ကို ေစာင့္တြန္းလိုက္မိသည္။


"အား....ေျခေထာက္....နာ....နာတယ္...."


"ဟာ....ကန္ေတာ့..ကန္ေတာ့....သမီး...သမီးမျမင္လိုက္လို႔ပါ....ကိုႀကီးကအႏိုင္က်င့္ေတာ့ ႐ုတ္တရက္..."


"ကိုယ္ကအႏိုင္က်င့္တယ္...."


လက္အုပ္ခ်ီၿပီးေတာင္းပန္ေနမိရာကေန ပါးစပ္

ကေနလြတ္ကနဲ ဘာေတြထြက္သြားမွန္းမသိပါဘူး။

ကိုႀကီးက မ်က္ခုံးတစ္ဖက္ကို တြန႔္ခ်ိဳးလိုက္ၿပီး ေမးလာေလသည္။


သိပ္ရွက္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ရွက္စိတ္က မိုးမႊန္ေနသည္မို႔ ဒီအခန္းထဲကေန ထြက္ေျပးဖို႔ပဲ ဆုံးျဖတ္လိုက္မိသည္။


"ေဟ့....ေနအုံး....."


သူ႔အေရွ႕ကေန ထြက္ေျပးဖို႔လုပ္‌မိတဲ့ျဖဴလုံးရဲ႕ လက္ေကာက္၀တ္ကို ထိုင္လွ်က္ကေန ထပ္ၿပီးဖမ္းဆြဲျပန္ၿပီ။ဒီတစ္ခါဆိုရင္‌ေတာ့ ျငင္းမိပါ့မလား။

အေတြးေတြ အမ်ိဳးစုံႀကိဳးခုန္ေနေပမဲ့ ကိုႀကီးေျပာလိုက္တဲ့စကားကေတာ့....


"ဒီေန႔...ကေလးကိုအႏိုင္က်င့္လိုက္မိတာကို

ဘယ္သူ႔မွျပန္မေျပာရဘူးေနာ္....ကိုႀကီးစံအိမ္ကိုေရာက္ေနတာကိုလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာပါနဲ႔....

ေနာက္ၿပီးစာကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္ေနာ္...စာေမးပြဲက‌နီးလာၿပီ...အဓိကအခ်က္က ဒီအေပၚထပ္ကို ေနာက္တစ္ခါမတက္လာနဲ႔ေတာ့ေနာ္....အႏိုင္က်င့္မိမွာစိုးလို႔...အဟက္...."


"အာ....ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲမသိဘူး...မလာေတာ့ဘူးစိတ္ခ်....."


ကိုႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာႀကီးကိုေတာင္ လွည့္မၟကည့္မိေတာ့ပဲ အခန္းထဲမွခ်က္ခ်င္းေျပးထြက္လာမိေလသည္။စာကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္ရမယ္တဲ့။ဒီေလာက္ လူကို အသက္ရႉၟကပ္ၿပီး ေသေအာင္ျပဳစားလိုက္တာဒီေန႔အဖို႔ ဘယ္လိုစာကို အာ႐ုံစိုက္ႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။


သမီးရည္းစားစကားလည္း မေျပာပဲနဲ႔အဆင့္ေတြေက်ာ္ၿပီး ဘာေတြလာလုပ္မွန္းမသိဘူး။

သတိရေၟကာင္းေတြလည္း မေျပာလိုက္ရသလို ဒဏ္ရာေတြဘယ္လိုရလာခဲ့လဲ ဆိုတာကိုလည္း

မေမးလိုက္ရဘူး။အခုေနအခန္းထဲျပန္၀င္ၿပီးလည္း မေမးရဲေတာ့ဘူး။


"ဟူး....အစကဂန္ဒူးႀကီးလို႔ထင္မိတာ...လန႔္ေတာင္လန႔္တယ္..."


စိတ္လႈပ္ရွားေနတဲ့ ရင္ဘတ္ကိုျပန္ဖိၿပီး သက္ျပင္းေတြသာ အခါခါခ်ေနမိပါေတာ့တယ္။

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ေဒ၀ဟာ ကုတင္ေပၚတြင္ပက္လက္လွန္ရင္းႏွင့္ တစ္ေယာက္ထဲ အရႉးတစ္ေယာက္လို ၿပဳံးေနမိေလသည္။


အခန္း၅၁...ဆက္ရန္.....


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


ရင္ခုန္သြားတယ္မဟုတ္လား မွန္မွန္ေျပာ




#ဘီးလူးနမ္းေသာအ႐ိုင္းပန္းမွ

#စာေရးသူ_ေဆာင္း‌ေငြ႕ေဝ

#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္


=========================================================================


အခန္း၅၁

          🌞ဘီလူးနမ္းေသာ အ႐ိုင္းပန္း🌞



"ငါၿပီးၿပီ....."


"ဟယ္....တကယ္ၿပီးသြားတာလား...."


"အင္း....."


"ျပစမ္း...ျပစမ္း...."


ျဖဴလုံးရဲ႕အေျဖစာ႐ြက္ကို လာလု‌ၟကည့္ေနေသာ ျမတ္ခ်က္မရဲ႕ လက္ကို တမင္ပုတ္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ေမးခြန္းေဟာင္းေလ့က်င့္ေနပါတယ္ဆိုေနမွ ကိုယ့္အေျဖလႊာကို ၿပီးေအာင္မေျဖပဲ သူမ်ားစာ႐ြက္ကို ၟကည့္မယ္တကဲကဲလုပ္ေနေလရဲ႕။


"အစ္မႀကီးရယ္....နင့္ဟာကိုပဲၿပီးေအာင္ေျဖပါအုံး....ငါေရေသာက္ခ်င္လို႔...ေရဗူးသြားယူလိုက္အုံးမယ္...."


"ေအးပါဟယ္...ေရဗူးလိုခ်င္ရင္ ထမင္းစားခန္းထဲမွာ ေရခဲေသတၱာရွိတယ္....ေဒၚေအးကိုသာေျပာလိုက္...."


"ေအးပါ...ငါသြားေနတုန္း နင္ခိုးၟကည့္မေနနဲ႔ေနာ္..."


"အမယ္ေလးစိတ္ခ်ပါရွင္...တို႔ကတရားနည္းလမ္းက်က်ပဲေျဖမွာ...."


"ဟုတ္ပါၿပီ...."


ျဖဴလုံးလည္း ထိုင္ရာမွထလာလိုက္ၿပီး ျမတ္ခ်ယ္ရဲ႕အခန္းထဲမွ ထြက္လာလိုက္သည္။ျမတ္ခ်ယ္တို႔အိမ္က ေတာ္ေတာ္က်ယ္တယ္။အခန္းထဲကေန ထြက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ အခန္းအေရွ႕မွာ လူသြားလမ္းအက်ယ္ႀကီးရွိၿပီး တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ အခန္းေတြမရွိပါပဲ ၿခံအျပင္ဘက္ကို အတိုင္းသားျမင္ေနရေလသည္။


 á€™á€žိရင္ ေဟာ္တယ္အႀကီးစားႀကီးလိုပါပဲ။‌

 ျမတ္ခ်ယ္ရဲ႕ အခန္းကဒုတိယထပ္မွာ ရွိေနတာျဖစ္လို႔ အခန္းအျပင္ထြက္လိုက္တာနဲ႔ ‌ၿခံထဲက အဝါရဲရဲႏွင္းဆီခင္းႀကီးကို အ၀ရႈစားခြင့္ရတာ သိပ္မိုက္တာပဲ ။ျမတ္ခ်ယ္ရဲ႕ တီေလးက အဝါေရာင္ႀကိဳက္သူဆိုေတာ့ သူ႔ႏွင္းဆီခင္းကိုလဲ အဝါေရာင္ပဲစိုက္ထားတာထင္ပါတယ္။


ျဖဴလုံးလည္း ျမင္ေနရတဲ့ပန္းခင္းႀကီးကို ၿပဳံးၿပီးၟကည့္လိုက္ရင္းႏွင့္ လက္ရန္းကိုကိုင္ကာ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းလာခဲ့လိုက္သည္။

ျမတ္ခ်ယ္တို႔အိမ္မွာက ကိုႀကီးရဲ႕စံအိမ္ေလာက္ အလုပ္သမားမမ်ားဘူး။


ဒါေပမဲ့ ၿခံ၀န္းကလည္းက်ယ္ၿပီး အေဆာင္ေတြကမ်ားေတာ့ တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္ အပိုင္း(၃)ကအလုပ္သမားေတြကိုငွားၿပီး သန႔္ရွင္းေရးလာလုပ္ခိုင္းတတ္တယ္တဲ့ ။

မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥကို ေတာ့ျမတ္ခ်ယ္ရဲ႕အေမအန္တီဆုေဝကပဲ စီမံတယ္လို႔ျမတ္ခ်ယ္တစ္ခါကေျပာဖူးတယ္။ျဖဴလုံးရဲ႕ေမေမသာ အသက္ရွင္လွ်က္ ရွိေနေသးရင္ ဒီလိုပဲေနမွာေသခ်ာပါတယ္။


"ျဖဴလုံး....ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ...."


ထမင္းစားခန္းထဲကို ေရာင္ေရာက္ျခင္း  ေဒၚေအးႏွင့္အတူ ထမင္း၊ဟင္းခ်က္ျပဳတ္ေနေသာ အန္တီဆုေဝက ျဖဴလုံးကိုၿပဳံးျပၿပီး ေမးလာေလသည္။


"သမီး....ေရသန႔္ဗူးလိုခ်င္လို႔ပါ...အန္တီ...."


"ေအာ္...ေအးသမီး...ဟိုကေရခဲေသတၱာထဲမွာ သြားယူလိုက္ပါကြယ္...ခဏေနၟကရင္...သမီးတို႔စားဖို႔...အန္တီဆုမုန႔္ေတြလာပို႔ေပးမယ္သိလား....

ေန႔လည္စာလည္း ဒီမွာပဲစားသြားေနာ္..."


"ဟုတ္ကဲ့ပါ...အန္တီဆုရဲ႕....ေတာ္ၟကာျဖဴလုံးစားလိုက္လို႔ ဟင္းေတြ၊ထမင္းေတြအမ်ားႀကီးကုန္ရင္သာ စိတ္မဆိုးေၟကးေနာ္...."


"အမယ္ေလးစိတ္မဆိုးပါဘူးေအ...ညည္းေလးတို႔ကို အန္တီကအစားေတြအမ်ားႀကီးစားေစခ်င္တာမွ တစ္ဖက္ကမ္းကိုလြန္လို႔...ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ဘယ့္နယ့္ဟာေတြလဲမသိဘူး...သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေမာ္ဒယ္လုပ္ဖို႔မ်ား စဥ္းစားထားၟကသလားမွတ္တယ္....အစားစာရင္လည္းနဲနဲေလး...

ပု႐ြက္ဆိတ္ေတာင္ ညည္းတို႔ထက္စားတယ္...."


"ဟာ...အန္တီကလဲ...ႏွံေကာင္ေလာက္ေတာ့လုပ္ပါ..."


"ဟား ...ဟား...ဟုတ္တယ္...ဟုတ္တယ္ႏွံေကာင္

..."


အန္တီဆုကအဲ့လိုပါပဲ ကေလးေတြကိုသူနဲ႔႐ြယ္တူေတြလို႔ပဲ သေဘာထားၿပီးအၿမဲစေနာက္ေနတာ။ဒါေၟကာင့္လည္း ေႏွာင္ဇြဲက သူ႔အေမကိုလုံး၀မေၟကာက္တာေပါ့။အၿမဲတမ္းလည္း ၿပဳံးေနတာပဲ ျဖဴလုံးရဲ႕မိေထြးေတာ္ႀကီးနဲ႔ေတာ့ ဆီနဲ႔ေရလိုပါပဲ။

အခုေတာ့ အေဖကဆင္းရဲသြားတာနဲ႔ အတူမေနႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး သူ႔အမ်ိဳးေတြဆီကို ျပန္သြားေလရဲ႕။


"ညည္းတို႔ စာေမးပြဲနီးၿပီေနာ္....စာေတြပိုင္ၿပီလား...."


ေရခဲေသတၱာကိုဖြင့္ၿပီးေရသန႔္ဗူးယူေနတုန္းမွာ အေနာက္ကေနေခါင္းကိုပုတ္လိုက္တာေၟကာင့္ လွည့္ၟကည့္လိုက္မိေတာ့ ဩးထက္ရႈိင္းေဝႀကီးက ႏႈတ္ခမ္းေတြေကြးၫႊတ္တတ္ေနေအာင္ ၿပဳံးၿပီးၟကည့္ေနေလသည္။


"ဟာ...ဩးထက္ရႈိင္း...ရန္ကုန္ကိုျပန္သြားၿပီထင္ေနတာ..."


"ဘာလဲ...ညည္းကငါ့ကိုရန္ကုန္ျမန္ျမန္ျပန္ေစခ်င္ေနတာလား...."


"အဲ့လိုလဲမဟုတ္ပါဘူး...."


အရပ္ရွည္တဲ့ ဩးထက္ရႈိင္းကခႏၲာကိုယ္ကို ကိုင္းလိုက္ၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာႀကီးကျဖဴလုံးရဲ႕မ်က္ႏွာအနားသို႔ ကပ္လာတာေၟကာင့္ အန္တီဆုေဝတို႔ဘက္သို႔ ျဖဴလုံးတစ္ခ်က္လွည့္ၟကည့္လိုက္ၿပီး အေနာက္ကို ေျခလွမ္းႏွစ္လွမ္းေလာက္ ဆုတ္လိုက္သည္။


"အမယ္ေလး!!!...."


"ဟား...ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္းဟ ေရခဲသတၱာထဲလည္း ကြၜံ၀င္သြားပါအုံးမယ္..."


"ဟဲ့....နင္ကကေလးကို ေလွ်ာက္စေနတာကို

ဟိုမွာ႐ုပ္ေလးကိုၟကည့္လိုက္အုံး လန႔္သြားၿပီ...."


"လာ...လာ..."


"ရပါတယ္...."


"လာပါဆိုကြာ....."


ေရခဲေသေတၱာထဲသို႔ လက္ေထာက္မိၿပီး

ကုန္းကုန္းကြကြႀကီးျဖစ္ေနတာေၟကာင့္

ဩးထက္ရႈိင္းက ျဖဴလုံးရဲ႕လက္ေကာက္၀တ္က‌ေနဆြဲၿပီး ထူလိုက္ေလသည္။မတ္တပ္ရပ္လွ်က္အေနအထားျဖစ္သြားတာနဲ႔ လက္ကိုမလြတ္ေသးပဲ တင္းၟကပ္စြာ ကိုင္ထားဆဲျဖစ္တာ‌ေၟကာင့္

ဩးထက္ရႈိင္း၏လက္မွ ႐ုန္းလိုက္ေလသည္။


"ထက္ရႈိင္း...နင္ရန္ကုန္ကိုျမန္ျမန္ျပန္ပါေတာ့ဟယ္...ငါမ်က္စိရႈပ္လို႔...."


"....သူတို႔အိမ္ေလးကို ခဏလာလည္ပါတယ္

....ႏွင္ထုတ္လိုက္တာလည္း အခါတစ္ရာေလာက္ရွိေတာ့မယ္...ေနာက္သုံးရက္ေနရင္ ျပန္မွာပါဗ်ာ...စိတ္ခ်....ဟိုမွာအလုပ္ေတြကလည္း ပုံေနပါၿပီ....ကြၜန္ေတာ့္စိတ္ကိုဆြဲထားတဲ့ အရာတစ္ခုေၟကာင့္သာ ျပန္ဖို႔တုံ႔ေႏွးေနမိတာပါ...."


ေနာက္ဆုံးစကားလုံးကို ေျပာအၿပီးမွာ

ဩးထက္ရႈိင္းက ျဖဴလုံးဘက္သို႔ တစ္ခုခုကို အသိေပးခ်င္ေသာ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ၟကည့္လာေလသည္။ျဖဴလုံးလည္း စိတ္ထဲမွာတစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတာေၟကာင့္ မ်က္လုံးအၟကည့္ေတြကို လႊဲလိုက္မိသည္။


"အန္တီဆု....သမီးအေပၚထပ္ကိုတက္ေတာ့မယ္ေနာ္..."


"ေအး...ေအး...သမီးေရ..အန္တီခဏေနၟကရင္ မုန႔္ေတြလာပို႔ေပးပါ့မယ္..."


"ဟုတ္ကဲ့...."


ျဖဴလုံးလည္း ထမင္းစားခန္းထဲကေန အျမန္ထြက္လာလိုက္ၿပီး အေပၚထပ္ကိုတက္သည့္ ေလွကားဆီသို႔ ေျပးသြားလိုက္မိ‌ေလသည္။

စိတ္ထဲမွာ ဒီတစ္ခါဩးထက္ရႈိင္းရဲ႕အၟကည့္ေတြက ပုံမွန္မဟုတ္ဘူးလို႔ခံစားေနရတယ္။


"ငါစိတ္ထင္တာေနမွာပါ...."


"ဘာကိုစိတ္ထင္တာလဲကြ...."


"ဟင္...ဩးထက္ရႈိင္း...."


ေလွကားတစ္၀က္ကို ေရာက္စဥ္မွာ အေနာက္ကိုလွည့္ၟကည့္လိုက္ေတာ့ ဩးထက္ရႈိင္းႀကီးက မ်က္ႏွာမွာ ေခြၜးေတြစို႔ေနၿပီး ေမာေနပုံေပၚေလသည္။မသိရင္ အေနာက္ကေနေျပးလိုက္လာသလိုပဲ။ျဖဴလုံးကလည္း ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္မို႔ ေလွကားကေန တက္လာသံကို သိပ္မၟကားလိုက္မိဘူးျဖစ္သြားသည္။


"ျဖဴလုံးရဲ႕အေနာက္ကို ေျပးလိုက္လာရတာ

ေမာလိုက္တာကြာ...လူေကာင္ေလးကေသးၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တာျမန္လိုက္တာ..."


"သမီးရဲ႕အေနာက္ကို ေျပးလိုက္လာတယ္...

ဘာျဖစ္လို႔ေျပးလိုက္လာရတာလဲ...ေျပာစရာရွိလို႔လား...."


"ဟုတ္တယ္....‌ျဖဴလုံးကို‌ ဩးကေသခ်ာေလးႏႈတ္ဆက္ခ်င္လို႔ပါ....ဒီတစ္ခါရန္ကုန္ကိုျပန္ရင္

ေတာ္ေတာ္ၟကာမွဒီကိုျပန္လာျဖစ္မွာ...."


"ေအာ္...ဩးထက္ရႈိင္းကလည္း...ဒီအိမ္ကဩးထက္ရႈိင္းရဲ႕အစ္မအိမ္ပဲဟာ...ဘယ္အခ်ိန္ျပန္လာလာ သူတို႔ကအျပစ္ျမင္မွာမဟုတ္ပါဘူး...စိတ္ပူမေနပါနဲ႔...."


"ဩးစိတ္ပူတာက အဲ့ဒီ့ကိစၥမဟုတ္ဘူးေကာင္မေလးရဲ႕....ဩးစိတိပူတာက...ေနာက္တစ္ခါျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ ဩးသေဘာက်တဲ့ေကာင္မေလးက အျခားသူေနာက္ပါသြားမွာကိုဆိုးတာကြ....."


"ဟမ္!!!!!"


သူ႔စကားေၟကာင့္ "ဟမ္..."ဆိုၿပီး ပါးစပ္ေလးဟကာ မ်က္ခုံးေလးတြန႔္ႀကဳံ႕သြားသည့္ေကာင္မေလးကို သူသေဘာအက်ႀကီးက်ေနမိသည္။ကေလးဆိုေတာ့ သူေျပာခ်င္တာကို ခ်က္ခ်င္းသေဘာမေပါက္ဘူးထင္ပါရဲ႕။


"အဟင္း...အဲ့ဒါေၟကာင့္....ဩးဘယ္လိုလုပ္ရမလဲအႀကံေပးပါအုံး..."


"ဩးထက္ရႈိင္းရယ္....သမီးကဘယ္လိုလုပ္ၿပီးအႀကံေပးတတ္မွာလဲ...သေဘာက်ရင္ဖြင့္ေျပာလိုက္ေပါ့...ဒါပဲရွိတဲ့ဥစၥာကို...."


"ဖြင့္ေျပာလိုက္လို႔ စိတ္ဆိုးသြားရင္ဘယ္လိုလုပ္ပါ့မလဲ...ဩးကိုသူကသေဘာက်ပါ့မလား...."


ဩးထက္ရႈိင္းရဲ႕အေမးေၟကာင့္ ျဖဴလုံးလည္း သူ႔ကိုေသခ်ာေလးၟကည့္လိုက္မိသည္။အရပ္ကလည္းရွည္တယ္။အသားကလည္း ျဖဴစြတ္ေနတာမဟုတ္ပဲ အဝါဘက္သန္းၿပီး အသားၟကည္တယ္။

မ်က္ႏွာကလည္း မ်က္ခုံးေကာင္းေကာင္း ႏွာတံေျဖာင့္ၿပီး ေမး႐ိုးကားတယ္။အကုန္ၿခဳံၟကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးၟကည့္ေကာင္းပါတယ္။ဥစၥာလည္းရွိတယ္။မ်ိဳး႐ိုးကလည္းေကာင္းတယ္။ေသခ်ာေလး အကဲခတ္ၿပီးေနာက္

ဩးထက္ရႈိင္းကို ျဖဴလုံးတစ္ခ်က္ၿပဳံးျပလိုက္သည္။


"စိတ္ခ်ပါဩးထက္ရႈိင္းရယ္....ဘယ္မိန္းကေလးကမွ တို႔ဦးထက္ရႈိင္းလို ဥစၥာေပါ...႐ုပ္ေခ်ာႀကီးကို ျငင္းႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး...ဖြင့္သာေျပာပစ္လိုက္...

တစ္ခါတည္းေတာင္ အေျဖရခ်င္ရအုံးမွာ...."


"ဟား...တကယ္လား...."


"သမီးကလိမ္စရာလား...တို႔ဩးထက္ရႈိင္းက‌ ေသခ်ာေပါက္စြံမွာပါ...သမီးစာသြားလုပ္ေတာ့မယ္ေနာ္...."


ျဖဴလုံးလည္း ဩးထက္ရႈိင္းရဲ႕ပုခုံးကိုပုတ္ၿပီး ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့ကာ အေပၚထပ္သို႔ ဆက္တက္ဖို႔ေျခလွမ္းလိုက္ေလသည္။


"ဟာ...ေနအုံးေလ...."


"ဟင္....ဘာ...ဘာျဖစ္ျပန္ၿပီလဲ...."


ဩးထက္ရႈိင္းကလက္ကို အတင္းလွမ္းဆြဲတာေၟကာင့္ ယိုင္မက်သြားေအာင္ ေလွကားလမ္းရန္းကိုထိန္းကိုင္လိုက္ရေလသည္။ဒီေန႔မွ ဩးထက္ရႈိင္းႀကီးဘာျဖစ္ေနသလဲမသိပါဘူး။


"ျဖဴလုံးပဲ ဩးကဖြင့္ေျပာရင္ ျငင္းမွာမဟုတ္ဘူးဆို...ဒါေၟကာင့္ဖြင့္ေျပာမလို႔ေလ..."


"ဟမ္..ဒါဆိုခုဏက ဖြင့္ေျပာခ်င္တဲ့လူဆိုတာက သမီးကိုေျပာတာလား...."


"ဟုတ္တယ္....ျဖဴလုံးကို...."


ဩးထက္ရႈိင္းကျဖဴလုံးကို လက္ညႇိဳးထိုးၿပီးေျပာလိုက္တာေၟကာင့္ စိတ္ထဲမွာ "ဟမ္...ငါလားဆိုၿပီး.."လန႔္ျဖန႔္သြားေလသည္။သူနဲ႔က ‌ဒီအိမ္ကိုလာတိုင္း ခဏခဏေတြ႕ဖူးေနၟကေပမဲ့ တစ္ခါမွစကားေသခ်ာ ‌မေျပာခဲ့ဖူးပါဘူး။ဒါနဲ႔ေတာင္ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ျဖဴလုံးကို ဖြင့္ေျပာေနရတာလဲ။


"ျဖဴလုံးကို ဩးျမတ္ႏိုးစြာခ်စ္မိေနၿပီ...ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ျဖဴလုံးတို႔သားအဖႏွစ္ေယာက္လုံးကို ဩးရန္ကုန္ကိုေခၚသြားခ်င္တယ္....တစ္သက္လုံးေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တယ္...ဩးအေနနဲ႔ အသက္ကသုံးဆယ္ေက်ာ္လာၿပီမို႔...ကေလးဆန္ၿပီးရင္ခုန္စရာစကားလုံးေတြနဲ႔ ရင္မဖြင့္ခ်င္ေတာ့ဘူး...

အစကေတာ့...ကိုယ့္ကိုကိုယ္ထိန္းပါေသးတယ္...

ျဖဴလုံးကဩးနဲ႔ အသက္အရမ္းကြာေနေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆုံးစိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားခဲ့တာပါ...

ဒါေပမဲ့ မိုးသည္းတဲ့ေန႔ကတည္းက သေဘာက်သြားမိခဲ့တဲ့စိတ္ကို ဘယ္လိုမွထိန္းခ်ဳပ္လို႔ ရမေနခဲ့ဘူး....ျဖဴလုံးအေနနဲ႔ ဩးကိုလက္ခံေပးရင္ေတာ့ ဩးဟာအေပ်ာ္ဆုံးလူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနမိမွာပဲ...."


ျဖဴလုံးတို႔ႏွစ္ေယာက္ၟကားမွာ တိတ္ဆိတ္ျခင္းက႐ုတ္ခ်ည္းဖုံးလႊမ္းသြားေလသည္။႐ုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ျဖဴလုံးလည္းေၟကာင္သြားသလို ေလွကားလက္ရန္းကိုကုတ္လိုက္မိသည္။ဩးထက္ရႈိင္းက ျဖဴလုံးရဲ႕အျပဳအမူတစ္ခုခ်င္းဆီကို လိုက္ၟကည့္ေနၿပီး ျဖဴလုံးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြထဲကို စူးစမ္းကာၟကည့္လာတယ္။


ျဖဴလုံးနဲ႔ဩးထက္ရႈိင္းရဲ႕ ၟကားမွာေလွကားႏွစ္ထစ္ရွိေနေပမဲ့ ဩးထက္ရႈိင္းက ေလွကားထစ္တစ္ခုကို ထပ္တက္လာတယ္။

ေနာက္ထပ္တစ္ဆင့္‌အေနနဲ႔  ေလွကားလက္ရန္းေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ျဖဴလုံးရဲ႕လက္ဖ်ားေလးကို အုပ္ကိုင္လိုက္တယ္။အာ႐ုံေၟကာကို ေစာင့္တက္လာသည့္အသိတစ္ခုနဲ႔အတူ ဩးထက္ရႈိင္းရဲ႕ လက္ဖဝါးေအာက္မွ လက္ဖ်ားေလးကို ဆြဲထုတ္ပစ္လိုက္သည္။

ၿပီးေတာ့ ေလးပင္စြာပဲသက္ျပင္းခ်လိုက္မိတယ္။


"သမီးေတာင္းပန္ပါတယ္...သမီးကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးေပးတဲ့အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...ဒါေပမဲ့..သမီးခ်စ္တဲ့လူကဩးထက္ရႈိင္းမဟုတ္ဘူး....သမီးကိုသြားခြင့္ျပဳပါအုံး...."


ျဖဴလုံးလည္း ျပတ္သားစြာ ျငင္းဆိုခဲ့လိုက္ၿပီးေနာက္ အေပၚထပ္သို႔ေျပးတက္လာခဲ့လိုက္သည္။အားလည္းနာ‌ေပမဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ပတ္သတ္ရင္ေတာ့ ခ်စ္ရတဲ့လူကိုဘယ္ေလာက္ေစာင့္ရပါေစ ေစာင့္ေနႏိုင္ေပမဲ့ မခ်စ္တဲ့လူနဲ႔ေတာ့ လက္မတြဲႏိုင္ဘူး။ျမတ္ခ်ယ္ရဲ႕ အခန္းထဲကို၀င္လိုက္ေတာ့ ျမတ္ခ်ယ္မက လက္ဖက္သုတ္စားေနရင္းႏွင့္ ေအးေဆးဒူးႏွံ႔ေနေလသည္။


"တယ္ဟုတ္ပါလား....ၿပီးသြားၿပီလား..."


"ၿပီးၿပီ....နင္ကၟကာလိုက္တာဟယ္..."


"ေအးေဟ့...နင့္ဩးေလးနဲ႔စကားေျပာေနလို႔ေလ...သူကမၟကာခင္ျပန္ေတာ့မွာမို႔လို႔...

ႏႈတ္ဆက္ေနတာ....နင္အေျဖေတြစစ္ၿပီးသြားၿပီလား...."


ျဖဴလုံးလည္း ျမတ္ခ်ယ္ရဲ႕ေဘးနားက ခုံမွာ၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီး လက္ဖက္သုတ္တစ္ဇြန္းကိုခပ္စားလိုက္သည္။

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ဓာတုေဗဒအေျဖလႊာကို အထူးထုတ္နဲ႔ တိုက္ၟကည့္လိုက္ေတာ့ ျဖဴလုံးက ဂုဏ္ထူးမွတ္ေတာင္ေက်ာ္ေနေလသည္။

ျမတ္ခ်ယ္က ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲရ‌တာေၟကာင့္ မ်က္ႏွာႀကီးရႈံ႕သြားေလသည္။


"ဒီအတိုင္းဆိုရင္...ငါဓာတုေဗဒ...ဂုဏ္ထူးထြက္မွာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး...."


"နင္ကလည္းဟာ...တစ္ႏွစ္နဲ႔တစ္ႏွစ္က ေမးခြန္းတူမွာမွ မဟုတ္တာပဲ...နင္ပိုင္တာနဲ႔တိုးရင္လည္း ဂုဏ္ထူးထြက္ႏိုင္တာပဲ...အခုလည္းခုႏွစ္ဆယ့္ေလးမွတ္ဆိုတာ ဂုဏ္ထူးမွတ္နားနီေနပါၿပီဟာ..."


"မဟုတ္ဘူးဟ...ငါကေအာ္ဂဲနစ္အခန္းကို မရဘူးျဖစ္ေနတာ...ငါတို႔ႏွစ္ကေအာ္ဂဲနစ္အခန္းပါမွာေသခ်ာတယ္...."


"အဲ့ဒါ...သိရဲ႕သားနဲ႔ အစတည္းကဘာလို႔မက်က္ထားလဲ ..."


ျဖဴလုံးက ျမတ္ခ်က္ရဲ႕နားထင္ကို လက္ညႇိဳးနဲ႔ေထာက္ၿပီး တြန္းလိုက္ေတာ့ သြားၿဖဲၿပီးရယ္ျပလာသည္။တကယ့္ေျပာင္စပ္စပ္နဲ႔ပါ။


"ျဖဴလုံး...ငါေဗဒင္ေဟာလိုက္မယ္...နင္အနည္းဆုံးေလးဘာသာေတာ့ ဂုဏ္ထူးထြက္မွာပဲ

...ငါေတာ့ သခ်ၤာနဲ႔ဘိုင္အိုကိုမွန္းထားတယ္...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ႏွစ္ဘာသာလဲမဆိုးပါဘူး...."


"အင္း...ႏွစ္ဘာသာပဲထြက္လည္း...က်န္တဲ့ေလးဘာသာက ဂုဏ္ထူးနားကပ္ေနရင္ အဆင္ေျပမွာပါဟာ စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔....ဒါနဲ႔ေႏွာင္ဇြဲေကာ

...သူ႔ကိုဒီေန႔မေတြ႕မိဘူး...သူေရာ...စာေတြေတာ္ေတာ္ပိုင္ၿပီလား..."


"ပိုင္မပိုင္ေတာ့မသိဘူး...ဒီေကာင္က ဆယ္တန္းေျဖၿပီးရင္....အေမ့အစ္ကိုႀကီးရွိတဲ့ အေမရိကန္ကိုအလည္သြားရင္းနဲ႔ အဲ့မွာေက်ာင္းဆက္တက္မလို႔တဲ့...ဒီေန႔ပတ္စပို႔ေတြ ဗီဇာေတြသြားလုပ္တာ လိုက္သြားတယ္..."


"ဟား..တယ္ဟုတ္ပါလား....ဒီ‌လိုဆိုေတာ့လည္း ေႏွာင္ဇြဲကရည္မွန္းခ်က္ႀကီးသားပဲ...."


"‌အမယ္ေလး...ေလကေတာ့ ေတာ္ေတာ္က်ယ္တယ္ဟ...သူကဟားဗက္တကၠသိုလ္မွာတက္ၿပီး စေကာလားရွစ္ေတြ တစ္သီႀကီးယူျပမယ္ဆိုပဲ...

အဟား...ဟားဗက္တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းပဲတက္ရမလား....အိမ္သာပဲသြားေဆးရမလား ေစာင့္ၟကည့္လိုက္မယ္...."


"ဟယ္...နင္ကလည္း ကိုယ့္ေမာင္ကို...."


"ဘာျဖစ္လည္းဟယ္...သူေတာင္ေလက်ယ္ႏိုင္ေသးတာပဲ...ငါလည္းေဝဖန္တာေပါ့...ဘာလည္းနင္ကသူ႔ကိုႀကိဳက္ေနတာလား...သူ႔ဘက္ကေနလိုက္နာေနတယ္ေနာ္....ႀကိဳက္ရင္လည္းေျပာ

အေမရိကန္ကို တစ္ခါတည္းထည့္ေပးလိုက္မယ္...အိမ္သာတူတူေဆးရေအာင္လို႔...

ဟား...ဟား"


"ဟယ္...ေကာင္မအက်င့္ကိုမေကာင္းဘူး...နဲနဲေလးစကားမမွားလိုက္နဲ႔ ....သူ႔ေမာင္နဲ႔အတင္းေပးစားေတာ့တာပဲ...."


"မဟုတ္ပါဘူးဟယ္....ဒီေကာင့္ကိုနင္ပဲႏိုင္မွာဟုတ္လို႔ပါ...."


"ဟာ...ျမတ္ခ်ယ္...နင္ေျပာေလကဲေလပါလား....

ေတာ္ၿပီ....ငါ့ဟာငါ အိမ္ျပန္ၿပီးပဲစာလုပ္ေတာ့မယ္..."


"အမယ္ေလး....မင္းသမီးေလးရယ္...အျမတ္ေတာ္မရွပါနဲ႔...ကြၜန္ေတာ္မ်ိဳးမ..ထားကညႇာ..

အမွားပါရင္...ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါရွင္...."


ျမတ္ခ်ယ္မရဲ႕ ေခါင္းကိုခပ္ဖြဖြေလးပိတ္ထုလိုက္ေတာ့  ျဖဴလုံးကိုျပန္ဖက္လာၿပီး အသံအာၿဗဲႀကီးနဲ႔ ေအာ္ရယ္ေလသည္။

ဒီလိုနဲ႔ ‌ထိုေန႔ေလးမွာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္မုန႔္စားလိုက္ စာလုပ္လိုက္ႏွင့္ပဲ အခ်ိန္ေတြကကုန္မွန္းမသိ ကုန္ေနေလေတာ့သည္။


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


"တီ...တီ....တီ...တီ..."


ဖုန္းျမည္သံေၟကာင့္ လက္ပ္ေတာ့သုံးေနရင္းမွ ဖုန္းကိုကိုင္လိုက္သည္။ဖုန္းနံပါတ္ကို ေသခ်ာၟကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းစိမ္းျဖစ္ေနေလသည္။


"ဟယ္လို...."


"ေဒ၀လား...ငါပါငရဲ...."


ငရဲဆိုတာႏွင့္ ေပါင္ေပၚမွာတင္ထားသည့္

လက္ပ္ေတာ့ကိုခ်ထားလိုက္ၿပီး ေမြ႕ယာေပၚမွ

ထထိုင္လိုက္သည္။


"ေျပာ ငရဲ....မင္းအဆင္ေျပရဲ႕လား...."


"ေျပတယ္....မင္းကလူသက္ေသလည္း လိုခ်င္တယ္ဆိုလို႔ မင္းဆီကေနငွားသြားတဲ့ကင္မရာနဲ႔ အလုပ္သမားေတြကို ဗီဒီယို႐ိုက္ထားတာေတြ.

..တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီ...ေခၚေမးထားတာေတြရွိတယ္....ဒါေပမဲ့မင္းငါ့ကိုကတိတစ္ခုေပးႏိုင္မွ

ရမယ္...မဟုတ္ရင္ေတာ့ ငါမင္းကိုဘာမွမကူညီႏိုင္ဘူး...."


"ေနပါအုံး...ဘာကတိမို႔လို႔လည္း...."


"ေခၚေမးထားတဲ့လူေတြရဲ႕ ဗီဒီယိုဖိုင္လ္ေတြမွာပါတဲ့ အလုပ္သမားေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို ဝါးထားေပးရမယ္...သူတို႔ကလည္းဒီအလုပ္ကိုလာလုပ္ၟကတယ္ဆိုတာ

...စား၀တ္ေနေရးေၟကာင့္ပါကြာ...ငါသူတို႔ကိုဒုကၡမေပးခ်င္ဘူး...."


"ေကာင္းၿပီ....ငါကတိေပးတယ္...ငါကလည္းအျပစ္မရွိတဲ့လူေတြကို အလကားသက္သက္ဒုကၡလိုက္ေပးေနတာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ...."


"ေအးပါသူငယ္ခ်င္းရာ...ဒါဆိုငါဖုန္းခ်ၿပီေနာ္.

..ဒီမွာဖုန္းကလူလစ္တုန္း႐ုံးေနရာကေနလာေျပာေနရတာ ငါမနက္ျဖန္ျပန္လာခဲ့မယ္...."


"ေအး...မင္းေဘးကင္းပါေစ...."


"တူ!!!!!တူ!!!!!!တူ!!!!!!!"


ဖုန္းခ်လိုက္သည္ႏွင့္ သူေက်နပ္စြာၿပဳံးလိုက္မိသည္။မၟကာခင္မွာ သူလိုခ်င္တဲ့ အေျခအေနတစ္ရပ္ကိုေရာက္လာခဲ့ေတာ့မွာေပါ့။

ဩးအဂၢၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က

ထက္အာကာပဲ။

 á€Šးအဂၢ ခင္ဗ်ားထမင္း၀ေအာင္သာစားထားလိုက္ေပေတာ့ မၟကာခင္ခင္ဗ်ားရဲ႕ဘ၀ႀကီးက တိုင္းသိျပည္သိကို ပ်က္စီးရေတာ့မယ္။


"ဟား....ဟား..."


သူအားရေအာင္ ရယ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ကုတင္ေအာက္ကို ေျခေထာက္ခ်လိုက္ၿပီး အိမ္ေနရင္း၀တ္စုံကို ခြၜတ္ပစ္လိုက္သည္။

ေလ့က်င္ခန္းမလုပ္တာၟကာၿပီျဖစ္လို႔ ဗိုက္မွ ႂကြက္သားအေျမႇာင္းေျမႇာင္းေတြဟာ နဲနဲေတာင္ျပည့္ခ်င္လာသည္။


သို႔ေပမဲ့ က်စ္လစ္မႈကေတာ့အျပည့္ပါပဲ။

ေျခေထာက္ကို အသာထိမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားလိုက္သည္။


ေရပန္းခလုတ္ကို ဖြင့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ေအးစက္တဲ့ေရေတြဟာ ပခုံးေပၚသို႔ အရွိန္ျပင္းျပင္းက်ဆင္းလာရာ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔သပ္ခ်လိုက္သည္။

ငရဲ၏ သတင္းစကားေၟကာင့္သူ႔စိတ္ေတြအရမ္းလန္းဆန္းေနတယ္။


ေရခ်ိဳးၿပီးေနာက္ သပါတ္အျဖဴကိုခါးမွာ ပတ္လိုက္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္မွေရမ်ားကိုသုတ္ပစ္လိုက္ကာ အ၀တ္အစားကိုေတာ့ တီရွပ္လက္တိုနဲ႔ပုဆိုးအကြက္စိပ္ေလး ၀တ္ဖို႔ပဲဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။


မ်က္ႏွာမွာ ခရင္မ္လိမ္းတတ္တဲ့အက်င့္မရွိတာေၟကာင့္ ဘာမွမလိမ္းေနပဲ ဂုတ္ေထာက္ေနေသာဆံပင္ေတြကိုသာ ဂ်ယ္လ္နဲ႔အေနာက္သို႔ လွန္ၿပီးဖီးသင္လိုက္သည္။မ်က္မွန္ကို ေသခ်ာသန႔္

ၿပီး တပ္လိုက္ေလသည္။


စိတ္ၟကည္ေနတာေၟကာင့္  ျပင္သစ္ေရေမႊးကို လည္ပင္းမွာစြတ္လိုက္ၿပီး ကားေသာ့ကို ယူကာအခန္းထဲမွ ေျခေထာက္ခပ္ေထာ့ေထာ့နဲ႔ပဲ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။သူ႔ရဲ႕ဩးတည္ရာကေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ဩးထြန္းေတာက္ရဲ႕ စံအိမ္ဆီသို႔ပင္။

သူ႔အတြက္ တပ္ကူေတြကို အခုတည္းကစုစည္းထားရမည္မဟုတ္လား။


ေလွကားကေနတစ္ဆင့္ ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းလိုက္ၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွအသိမေပးေန‌ပဲ

ကားဂိုေထာင္သို႔ သြားကာ သူစီးေနၟက ၿပိဳင္ကားကိုထုတ္လိုက္သည္။ေျခေထာက္နာေနတာေၟကာင့္ ကားကိုထိန္းၿပီးေမာင္းလာလိုက္ရသည္။


ဩးထြန္းေတာက္ရဲ႕ စံအိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ဩးထြန္းေတာက္က ျပန္မေရာက္ေသးဘူးဆိုတာေၟကာင့္ ဧည့္ခန္းမွာပဲ ဂ်ာနယ္လ္ဖတ္ရင္းႏွင့္ ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။


"ဧည့္ခန္းမွာ ခဏေစာင့္ေပးပါရွင္...

ဩးထြန္းေတာက္က ခဏေနျပန္ေရာက္ေတာ့မွာပါ...."


ေဒ၀လည္း ဧည့္ခန္းအျပင္မွ အသံၟကားလိုက္ရ၍ ဂ်ာနယ္လ္ကိုခဏပိတ္ၿပီး ေမာ့ၟကည့္လိုက္စဥ္မွာေတာ့။


"မင္း....ေဒ၀......."


ေဒ၀ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေၟကာက္လန႔္တႀကီးလက္ညႇိဳးထိုးၿပီး ထိတ္လန႔္သြားသည့္လူမွာ

တစ္ျခားသူမဟုတ္ပဲ ဩးအဂၢျဖစ္ေနေလသည္။

ဒီေကာင္ဘယ္လို အသက္ရွင္ေနရတာလဲ။

က်ားျဖဴေတာင္ကေန ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီးအက္ရွင္လွ်က္ထြက္လာႏိုင္ရတာလဲ။

ဩးအဂၢ အံကိုႀကိတ္လိုက္ၿပီး လက္သီးကိုဆုပ္ပစ္

လိုက္သည္။ေတာ္ေတာ္ အသက္ျပင္းတဲ့ေကာင္ပဲ။


"က်ဳပ္အသက္ရွင္ေနေသးလို႔ သိပ္၀မ္းနည္းသြားသလား..."


ေဒ၀က ဩးအဂၢဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းအားျပဳကာသြားလိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရပ္ကာ ႐ြဲ႕ၿပီးေမးလိုက္ေတာ့ ဩးအဂၢရဲ႕မ်က္ႏွာႀကီးက ခ်က္ခ်င္းၟကမ္းၟကဳတ္မႈ အျပည့္ျဖစ္သြားေလသည္။


"မင္းဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ....မင္းအသက္ရွင္ျခင္းမရွင္ျခင္းက ငါနဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘူး...."


"ဟား...ဟား...ဒီေနရာမွာခင္ဗ်ားနဲ႔က်ဳပ္

ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတာပါဗ်ာ...သိပ္ၿပီးဟန္ေဆာင္ေကာင္းမေနပါနဲ႔....က်ဳပ္ကခင္ဗ်ားရဲ႕ အက်ည္းတန္တဲ့ စိတ္ယုတ္မာေတြကို အစ၊အဆုံးသိၿပီးသားပါ...ျဖဴစင္ခ်င္ေယာင္ဟန္ေဆာင္မေနနဲ႔ဗ်ာ...ခင္ဗ်ားနဲ႔မလိုက္ဖက္ဘူး..."


ေဒ၀ရဲ႕စကားလုံးေၟကာင့္ အဂၢဟာဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖုံးေတြကို ခဏအတြင္းခြာခ်လိုက္ၿပီး မီးေတာက္ေတာ့မည့္ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၟကည့္လိုက္ေလသည္။ေဒ၀ရဲ႕ ခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းေတာက္ေတာက္ေတြနဲ႔ အၟကည့္ခ်င္းဆုံလိုက္မိတဲ့အခိုက္မွာေတာ့ ၟကားလူ၀င္လာရင္ ျပာက်သြားေလာက္ေလသည္။


"အဟင္း...မင္းဒီေန႔မွာအသက္ရွင္ေနႏိုင္ေပမဲ့ မနက္ျဖန္မွာေတာ့ မေသခ်ာဘူးေနာ္ အဲ့ေတာ့အိမ္ကိုျပန္ၿပီး အခန္းထဲမွာပဲကုပ္ေနလိုက္ေတာ့...

မဟုတ္ရင္ က်ားကိုက္တာထက္ ဆိုးတဲ့အျဖစ္ေတြႀကဳံေနရမယ္လို႔...ငါေဗဒင္ေဟာလိုက္မယ္...

ေကာင္ေလးအစြယ္ေတြ သိပ္ထုတ္ျပမေနနဲ႔ ငါက႐ိုက္ခ်ိဳးဖို႔ေစာင့္ေနတာ...ဘ၀အၫႊန႔္မတုံးခင္

....အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ရတယ္ကြ....ျခေသၤ့ကိုလာမဟိန္းျပနဲ႔...."


 "အိုးဟိုး....ေၟကာက္လိုက္တာဗ်ာ....ဒီမွာေဟ့လူ...

 á€€်ဳပ္ကပဲအခန္းထဲမွာ ကုပ္ေနရမလား ခင္ဗ်ားပဲ အိမ္ေပၚကေန ေခြးေျပးေျပးရမလားဆိုတာ

 á€™áŸá€€ာခင္သိရေတာ့မွာပါ....ခင္ဗ်ားလက္ထဲမွာ အခုလက္ရွိဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ အရာေတြမၟကာခင္မွာ ဟပ္ခ်ေလာင္းဆိုၿပီး ေပ်ာက္သြားရေတာ့မွာဆိုေတာ့ စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူးဗ်....အဲ့က်ရင္က်ဳပ္ေျခေထာက္ကို ဖက္ၿပီးလာေတာင္းပန္ေပါ့...ဟုတ္လား...."


"မင္းဘာစကားေျပာတာလဲ....မင္းေျပာခ်င္တဲ့အဓိပၾာယ္က ဘာကိုဆိုလိုတာလည္း...."


ေဒ၀ရဲ႕ တီရွပ္အိက်ႌေကာ္လံကို ဆြဲေဆာင့္လိုက္တာေၟကာင့္ လည္ပင္းနားက ‌ၟကယ္သီးတစ္လုံးေတာင္ ျပဳတ္ထြက္သြားေလသည္။ေဒ၀ဆိုသည္မွာလည္း ေၟကာက္ေသြးတစ္စက္ေတာင္မပါေလေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေလထဲမွာျဖန႔္ျပလိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကိုမဲ့ပစ္ကာ ပခုံးေတြကိုတြန႔္ျပလိုက္သည္။


"ေၟကာက္သြားတာလား....မထင္ထားဘူးဗ်ာ...

ေခြးနဲ႔ႏႈိင္းရင္ရွက္တတ္လိမ့္မယ္လို႔...စိတ္ခ်လိုက္စမ္းပါ...ခင္ဗ်ားကိုဒီၿမိဳ႕ကေန ေလးဘက္ရပ္ၿပီး ထြက္သြားရေအာင္ လုပ္ေပးေတာ့မွာမို႔ အိမ္မွာႀကိဳတင္ၿပီး ငိုထားလိုက္ေတာ့ေနာ္....က်ဳပ္ကခင္ဗ်ားဆီကရွိသမွ်ကို အကုန္လုံးျပာခ်ပစ္ေတာ့မွမို႔လို႔...."


"မင္း!!!!!!‌"


"အဂၢ.....မင္းဘာလို႔လက္ပါရတာလဲ....ဒါငါ့အိမ္ေနာ္...."


အေနာက္မွ ေအာ္လိုက္ေသာဩးထြန္းေတာက္ေၟကာင့္ ဩးအဂၢလည္း ေဒ၀ကိုထိုးဖို႔ ႐ြယ္ထားသည့္ လက္သီးကိုျပန္ခ်ထားလိုက္ရေလသည္။


"မင္းတို႔ဘာကိစၥရွိလို႔ ငါ့အိမ္ကိုေရာက္လာၟကတာလဲ...."


ဩးထြန္းေတာက္က လက္ကိုအေနာက္သို႔ ပစ္ကာ ဧည့္ခန္းဆိုဖာအေပၚမွာ ေျခခ်ိတ္၍ထိုင္လိုက္ေလသည္။


"ဩးေလး..ကြၜန္ေတာ့္ကိစၥကို ည‌ေနေရာက္ေတာ့မွပဲ ဖုန္းဆက္ၿပီးေျပာေတာ့မယ္ ဒီေနရာမွာက ခိုးနားေထာင္မဲ့လူေတြရွိေနလို႔...ကြၜန္ေတာ့္ကိုသြားခြင့္ျပဳပါအုံး...."


"ဟာ...ေဟ့ေကာင္...."


ဩးထြန္းေတာက္က လွမ္းေခၚေနလည္းပဲ ေဒ၀ကေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွထြက္သြားႏွင့္ေလၿပီ။ထို႔ေၟကာင့္ မ်က္ႏွာႀကီးတင္းမာေနသည့္ အဂၢဘက္သို႔ ၟကည့္လိုက္သည္။


"အဂၢ..မင္းကေရာဘာကိစၥရွိလို႔ ငါ့ဆီကိုေရာက္လာရတာလဲ....လာထိုင္ၿပီးေျပာ..."


"ငါမထိုင္ေတာ့ဘူး...စိတ္မၟကည္ေတာ့လို႔ ဘာမွလည္းမေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး...ေနာက္မွထပ္လာခဲ့မယ္..."


"ဟာ...လုပ္ျပန္ၿပီ...ေနာက္တစ္ေယာက္...

ငါ့အိမ္ကိုလာတာ...ငါ့ကိုအလြမ္းေျပသပ္သပ္လာၟကည့္ၟကသလိုပဲ...တကယ့္ေကာင္ေတြ..."


ဩးထြန္းေတာက္လည္း ေခါင္းတစ္ခါခါႏွင့္ ေရေႏြးၟကမ္းကိုသာ ငွဲ႔ၿပီးေသာက္ေနလိုက္ေလသည္။


တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ဩးအဂၢဟာ အဂၢမဟာၿခံ၀န္းႀကီးရဲ႕ ေပၚတီကိုေအာက္တြင္ သူ႔ကားဒါ႐ိုက္ဘာက ကားကိုရပ္လိုက္သည္ႏွင့္ ေဒါသတႀကီးႏွင့္ ကားတံခါးကိုထုပစ္လိုက္ၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ပဲကားေပၚမွ ဆင္းသြားလိုက္သည္။


"ဆရာ...ဧည့္ခန္းမွာ ဆရာ့ညီကိုဂႏၲ၀င္ေရာက္ေနပါတယ္..."


ပစၥည္းေတြ လာကူသယ္ေပးေသာ အိမ္ေတာ္ထိန္းရဲ႕စကားေၟကာင့္ စိတ္ေတြကပိုညစ္ညဴးသြားေလသည္။စိတ္ရႈပ္ေနပါတယ္ဆိုေနမွ ဒီေကာင္ကဘာကိစၥ အိမ္ကိုေရာက္လာရတာလဲ။


ေသခ်ာတာကေတာ့ အကူအညီေတာင္းဖို႔ပဲေနမယ္။

ဧည့္ခန္းထဲကို ၀င္သြားလိုက္ေတာ့ ဂႏၲ၀င္က ထိုင္ရာကေန ထၿပီးသူ႔ကိုၿပဳံးျပလာသည္။သူကေတာ့ မ်က္ႏွာကိုသာ မဲ့ခ်လိုက္ၿပီး ထိုင္ခုံမွာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။


"ဘာကိစၥလည္း....ျမန္ျမန္ေျပာ...."


"ဒီလိုပါအစ္ကိုရာ...ကြၜန္ေတာ္နဲ႔သမီးေလးျဖဴလုံး ရန္ကုန္ကိုေျပာင္းခ်င္လို႔ အစ္ကိုကြၜန္ေတာ့္ကိုပိုက္ဆံနည္းနည္းေလာက္ ကူညီေပးပါလားဗ်ာ

...ဒါမွမဟုတ္လည္း ရန္ကုန္ကအစ္ကို႔အသိေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီးအလုပ္ကေလးတစ္ခုေလာက္ ရွာေပးပါ့လားဗ်ာ....အခုေနတဲ့ေဒ၀ရဲ႕စံအိမ္ကေန ကြၜန္ေတာ္အျမန္ဆုံးထြက္သြားခ်င္လို႔ပါ...."


"ေဒ၀..."


ဟုတ္သားပဲ။ဂႏၲ၀င္က ေဒ၀ရဲ႕စံအိမ္မွာေနေနတာပဲ။ဒါဆိုရင္ ေဒ၀ရဲ႕ေနာက္ေ႐ႊ႕မဲ့ ကစားကြက္ကိုစုံစမ္းခိုင္းရမယ္။တစ္အိမ္ထဲေနတာဆိုေတာ့ သတင္းအစအနတစ္ခုခုေတာ့ ရမွာေသခ်ာတယ္။

ညီအစ္ခ်င္းဆိုေပမဲ့ အစကမကူညီဘူးစဥ္းစားထားခဲ့တာပါ။အခုေတာ့ ဟန္ေဆာင္အၿပဳံးေလး ယွက္ၿပဳံးလိုက္ၿပီး တစ္ဖက္လက္နဲ႔ အသုံးခ်ဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။


"မင္းငါခိုင္းတာကို လုပ္မယ္ဆိုရင္...မင္းတို႔သားအဖ ရန္ကုန္မွာ ေကာင္းေကာင္မြန္မြန္အေျခခ်ႏိုင္ေအာင္ပါ ငါကူညီေပးမယ္...ဘယ္လိုလဲ...."


"ဟာ...တကယ္လားဗ်ာ...ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ကိုေက်းဇူးတင္တာပဲ အစ္ကိုႀကီးရာ...အစ္ကိုႀကီးဘာခိုင္းခိုင္း...ကြၜန္ေတာ္အကုန္လုပ္ေပးမယ္...."


"ငါကလည္း ဒါမ်ိဳးမွႀကိဳက္တာကြ ငါခိုင္းမဲ့ကိစၥကေတာ့ ေဒ၀နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ကိစၥပဲ..."


"ဘယ္လို...."


ဩးဂႏၲ၀င္ဟာ အံ့ဩသြားေပမဲ့ ဩးအဂၢကေတာ့ ေကာက္က်စ္ေသာအၿပဳံးတစ္ခုကိုၿပဳံးလိုက္ေလသည္။သူ႔စိတ္ထဲမွာ ညီအစ္ကိုဆိုတာဟာလည္း အသုံးခ်ခံပစၥည္းသပ္သပ္သာ ျဖစ္ေလသည္။


အခန္း၅၂...ဆက္ရန္....


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


ဩးဂႏၲ၀င္လည္း ပါလာၿပီဆိုေတာ့ ဘယ္လိုေတြဆက္ျဖစ္ၟကမွာလဲ??????


#ဘီလူးနမ္းေသာအ႐ိုင္းပန္း

#စာေရးသူ_ေဆာင္း‌ေငြ႕ေဝ

#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္


========================================================================


အခန္း၅၂

          🌞ဘီလူးနမ္းေသာ အ႐ိုင္းပန္း🌞


ဩးဂႏၲ၀င္ဟာ စံအိမ္ထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ အရိပ္အေျခကို စၿပီးအကဲခတ္ေနမိေလသည္။အရင္က ဒီစံအိမ္ထဲမွာ အၿမဲလိုလိုသြားလာေနရေပမဲ့ စိတ္ကသန႔္ရွင္းတယ္။


အခုက အစ္ကိုႀကီးအဂၢရဲ႕ခိုင္းေစခ်က္အတိုင္း

 á€œုပ္ေပးရမွာမို႔ ခိုးသားတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္စိတ္မလုံျဖစ္ေနရသည္။သမီးေလးနဲ႔အတူေနတဲ့ အခန္းနားကိုကပ္ၟကည့္လိုက္ေတာ့ သမီးေလးျဖဴလုံးရဲ႕အသံကိုၟကားရပုံေထာက္ရင္ အခန္းထဲမွာ စာက်က္ေနပုံရသည္။


ထို႔ေၟကာင့္ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ေသခ်ာအကဲခတ္လိုက္ၿပီး အေပၚထပ္ကိုတက္ရေသာ ေလွကားအနားသို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္သြားလိုက္သည္။

အေပၚထပ္သို႔ ေျခသံဖြဖြနဲ႔တက္လာခဲ့လိုက္ၿပီးေနာက္ ေဒ၀၏အခန္းရွိရာဆီသို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးေျပးေနမိသည္။တံခါးကို တြန္းဖြင့္ၟကည့္လိုက္ေတာ့ တံခါးကပိတ္ထားေပမဲ့ ဂ်က္မခ်ထားဘူး။


"ကြၜီ!!!!!"


တံခါးကို အသာတြန္းဖြင့္လိုက္ၿပီး အခန္းထဲသို႔ေခ်ာင္းၟကည့္လိုက္မိသည္။ပုံမွန္ဆိုရင္ တံခါးဖြင့္ထားတယ္ဆိုတာ လူရွိလို႔မဟုတ္ဘူးလား။

အခုေတာ့ လူကမရွိပဲတံခါးကပြင့္ေနတယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လူမရွိတုန္းတစ္ခုခုကိုအျမန္ရွာၿပီး အစ္ကိုႀကီးဆီကို ယူသြားေပးရမယ္။

ဒါမွ သမီးေလးနဲ႔အတူ ရန္ကုန္မွာ ေအးခ်မ္းတဲ့ဘ၀ကို ထူေထာင္လို႔ရမွာ။


စိတ္ကိုယတိျပတ္ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီးေနာက္မွာ တံခါးကိုအသာတြန္းဖြင့္လိုက္ၿပီး‌ အခန္းထဲသို႔၀င္လိုက္သည္။အခန္းထဲမွာက အ၀တ္ဗီဒိုေတြေတာင္

မ်ားမ်ားစားစားမထားတာ ဘာကိုရွာရမွာလဲ။

ေတြးရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဗ်ာမ်ား‌ေနမိကာ ေဇာေခြၜးေတြျပန္ေနမိသည္။


"ဟင္...ဒါကဘာလဲ..."


အံဆြဲေတြ တစ္ခုခုၿပီးတစ္ခုလိုက္ဖြင့္ၟကည့္လိုက္ၿပီး ေနာက္မွာေတာ့ ေလာ့ကတ္သီးပါတဲ့ ဆြဲႀကိဳးတစ္ကုံးနဲ႔ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကို ဖြင့္လိုက္ၿပီးစာေၟကာင္းအနည္းငယ္ကိုဖတ္ၟကည့္လိုက္စဥ္မွာေတာ့။


"ဒါဆိုရင္...‌ေဒ၀က အစ္ကိုေမာင္ႀကီးရဲ႕သားေပါ့...

သူက ဒီကိုကလဲ့စားေခ်ဖို႔အတြက္ ျပန္လာတာပဲ..."


ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကို ယူလိုက္ၿပီး ဗီဒိုအံဆြဲကို ေသခ်ာပိတ္လိုက္သည္။အခ်က္အလက္တစ္ခ်ိဳ႕ ထပ္ၿပီး

ရလိုရျငား အိပ္ခန္းႏွင့္ကပ္လ်က္မွာရွိေနတဲ့ စာၟကည့္ခန္းတံခါးဆီသို႔ သြားလိုက္သည္။

စာၟကည့္ခန္းတံခါးကလည္း ဂ်က္မခ်ထားတာေၟကာင့္ အနည္းငယ္တြန္းၟကည့္လိုက္ေတာ့။


"ဟာ...."


ခႏၶာကိုယ္ကို နံရံမွာ ခ်က္ခ်င္းကပ္ထားလိုက္မိေလသည္။လက္စသတ္ေတာ့ ေဒ၀ကစာၟကည့္ခန္းထဲမွာ ေရာက္ေနတာပဲ။ေဒ၀ရဲ႕ ေဘးနားမွာ ကိုလူထိန္ကပါအတူထိုင္ေနၿပီး လက္ပ္ေတာ့ကိုၟကည့္ေနၟကတယ္။ကိုလူထိန္က ဘယ္အခ်ိန္ကမ်ား ေတာင္ေပၚကေန ျပန္လာတာပါလိမ့္။

ဆက္ေနရင္ လူမိဖို႔ပဲရွိေတာ့တာေၟကာင့္ အခန္းထဲမွ အသံမၟကားေအာင္ ေျခလွမ္းကာ အျပင္သို႔ထြက္လာလိုက္သည္။


ထိုအရာကို ရိပ္မိေနၿပီးသားျဖစ္သည့္ ေဒ၀နဲ႔

ဩးလူထိန္ကေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို

တစ္ေယာက္ အဓိပၾာယ္ရွိရွိၟကည့္လိုက္ၟကေလသည္။အစကေတာ့ ျဖဴလုံးရဲ႕အေဖျဖစ္ေနလို႔

အေလွ်ာ့ေပးဖို႔ စဥ္းစားခဲ့ေပမဲ့။အခန္းထဲကို တိတ္တဆိတ္၀င္လာၿပီး ခိုးေၟကာင္ခိုးဝွက္လာလုပ္ေနတာကို စာၟကည့္ခန္းထဲကေန ထြက္မလို႔လုပ္ရင္း ေတြ႕လိုက္မိတာေၟကာင့္ စာၟကည့္ခန္းတံခါးကိုျပန္ပိတ္လိုက္ၿပီး မရိပ္မိသလို ဟန္ေဆာင္ေနခဲ့ၟက‌ေလသည္။


"ဩးလူထိန္....ဒီလူ႔ေနာက္ကေန ေနာက္ေယာင္ခံၿပီး လိုက္သြား...သူဘယ္ကိုသြားမွာလဲဆိုတာ က်ဳပ္သိခ်င္တယ္...."


"ဟုတ္ကဲ့ ကြၜန္ေတာ္အခုပဲ သြားလိုက္ပါ့မယ္..."


ဩးလူထိန္ထြက္သြားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ေဒ၀"ေတာက္!!"တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္ၿပီး ခုံကိုပိတ္ထုပစ္လိုက္သည္။ျဖဴလုံးရဲ႕အေဖျဖစ္ေနတာရယ္ ကေလးမကို၀မ္းနည္းနာက်င္ေအာင္

မလုပ္ရက္တာရယ္ေၟကာင့္ တမင္လႊတ္ထားေပးတာကို အလိုက္မသိတတ္ရင္ေတာ့ ေဒ၀ဆိုတဲ့သူကလည္း  ရန္သူစာရင္းထဲကို သြင္းေပးရမွာပဲ။


ဩးဂႏၲ၀င္ကေတာ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္နဲ႔ ဆြဲႀကိဳးကိုကိုင္ကာ ဩးအဂၢ၏စံအိမ္ဆီသို႔ စက္ဘီးကိုအားကုန္နင္းလ်က္သြားေနေလသည္။

အဂၢမဟာစံအိမ္ဆိုတာကို ျမင္သည္ႏွင့္ၿခံ၀န္းထဲသို႔ စက္ဘီးကိုနင္းသြားလိုက္‌ၿပီး စံအိမ္အေရွ႕မွာ စက္ဘီးကိုရပ္ထားခဲ့ကာ အိမ္ႀကီးထဲသို႔ ေျပး၀င္သြားလိုက္ေလသည္။


ထိုအခ်င္းအရာကို ‌ၿခံအ‌ျပင္ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ၟကည့္ေနသူကေတာ့ ဩးလူထိန္ပင္ျဖစ္ေပသည္။

ဩးလူထိန္ဟာ လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားလိုက္ၿပီး ေနာက္ေၟကာင္းသို႔ျပန္လွည့္သြားေလေတာ့သည္။


အဂၢမဟာစံအိမ္ႀကီးထဲတြင္ေတာ့ ဩးဂႏၲ၀င္ျပလိုက္ေသာ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကိုဖတ္ေနရင္းႏွင့္ ဩးအဂၢရဲ႕

ဩးေႏွာက္ဟာ အတိတ္တစ္ခ်ိန္ကို ျပန္‌သြားေနမိ

သည္။


"ဒါဆိုရင္....ဒီေကာင္က ‌ေမာင္ႀကီးရဲ႕သားေပါ့...

ဟား...ဒီေကာင္ငါ့ကိုဘာလို႔ တိုက္ခိုက္ခ်င္ေနသလဲဆိုတာ အခုမွပဲေသခ်ာသိလိုက္ရေတာ့တယ္...."


"ဟုတ္တယ္ကိုႀကီး...စာထဲမွာေရးထားတာအတိုင္းဆိုရင္ သူကလဲ့စားေခ်ခ်င္တဲ့အထဲမွာ ကြၜန္ေတာ့္နာမည္လည္းပါတယ္...ၿပီးေတာ့အေဖ့နာမည္ေရာ..."


"အေဖက သာသနာ့ေဘာင္အၿပီး၀င္သြားၿပီဥစၥာ...ၿပီးေတာ့ဒီကိစၥကအေဖနဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘူး...

ငါ့ေၟကာင့္ပဲ....အေဖလည္း သူ႔ေမြးစားသား ဆုံးသြားတဲ့ကိစၥမွာ ငါ့ကိုအရမ္းေဒါသထြက္တာေရာ...

ယူႀကဳံးမရျဖစ္တာပါေပါင္းၿပီး သာသနာ့ေဘာင္ကို၀င္သြားတာ....အဲ့ဒီ့အခ်ိန္က ငါသာသူ႔သားအရင္းမဟုတ္ရင္...ေသခ်ာတယ္...အေဖကငါ့ကိုေထာင္ထဲ ထည့္ပစ္မွာ...."


"ကြၜန္ေတာ္နဲ႔ သမီးေလးရန္ကုန္ကို အျမန္သြားရမွျဖစ္မယ္ ....အစ္ကိုႀကီးကူညီပါဗ်ာ....ကြၜန္ေတာ္ဒီေန႔ပဲ ရန္ကုန္ကိုဆင္းခ်င္တယ္..ကူညီပါ..."


"ဟာ...ေနစမ္းပါအုံးကြာ...."


ဩးဂႏၲ၀င္က ဩးအဂၢရဲ႕လက္ကိုအတင္းဆြဲၿပီး ဒူးေထာက္ေတာင္းပန္ေနတာေၟကာင့္ အဂၢလည္းစိတ္ရႈပ္ရသည့္ၟကားမွ ညီျဖစ္သူရဲ႕အပူေၟကာင့္အၟကပ္႐ိုက္ေနရသည္။


"ဒီလိုလုပ္...မင္းရဲ႕သမီးကိုသြားေခၚလိုက္...ဒီေန႔ညေတာ့ မင္းတို႔ဒီမွာပဲတည္းၟက...မနက္ျဖန္ေရာက္မွ ကားလတ္မွတ္၀ယ္ၿပီး ရန္ကုန္ကိုဆင္းၟကေပါ့...

ငါစီစဥ္ေပးမယ္...."


"ဟာ..ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ကိုႀကီးရာ...

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..."


"ဟာ...အပိုေတြလာမလုပ္ေနစမ္းနဲ႔ကြာ...သြားေတာ့..."


အတင္းထိုင္ရွိခိုးေနသည့္ ညီျဖစ္သူကို စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ ႏွင္ထုတ္လိုက္ေလသည္။

ဧည့္ခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲက်န္ေနခဲ့ေတာ့မွပဲ ျဖစ္ေၟကာင္းကုန္စဥ္ေတြကို ေသခ်ာစဥ္းစားၟကည့္ေနမိသည္။


ေဒ၀ကို တပည့္ေတြကေနတစ္ဆင့္ လုပ္ႀကံခိုင္းၿပီး က်ားျဖဴေတာင္ကိုပို႔ခိုင္းလိုက္တဲ့ေန႔က အဲ့ဒီကိစၥကို သိသြားတဲ့လူေတြဟာ ဘယ္သူေတြျဖစ္မလဲ။

တပည့္ေတြျပန္ေျပာတာကေတာ့ ေခါင္းကိုလည္း ႐ိုက္လိုက္တယ္။လက္ေတြ၊ေျခေထာက္ေတြကိုလည္း ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ၿပီး က်ားျဖဴေတာင္မွာ သြားပစ္ခ်ထားခဲ့တာတဲ့။ဒါဆိုရင္ ဒီေကာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးအသက္ရွင္လာခဲ့ရတာလဲ။

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ သံသယျဖစ္ဖြယ္ရာလူဟာ တစ္ေယာက္သာက်န္ေနေတာ့ေလသည္။


"ငရဲ....ဟုတ္တယ္...အဲ့ဒီ့ေန႔က ငရဲေရာက္လာခဲ့တာပဲ...."


အဲ့ဒီ့ေန႔က ငရဲကို အႀကံအစည္ေတြ အားလုံးေျပာလိုက္မိခဲ့တယ္။ငရဲဆိုတာကလည္း အရင္တုန္းက အပိုင္သုံးမွာ ေနခဲ့တဲ့ေကာင္။ၿပီးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ့္ႏွႏွစ္တုန္းက သားငယ္ထက္အာကာဟာ

သူတို႔အိမ္ကို လူခိုင္းၿပီး ၿဖိဳပစ္လို႔ ငရဲကိုယ္တိုင္

ဒီအိမ္အထိေရာက္လာၿပီး သားကိုဆက္မလုပ္ရန္တားေပးဖို႔ လာေတာင္းပန္ခဲ့ဖူးတယ္။


ထက္အာကာသ တ္လိုက္တဲ့ႏြားက ငရဲရဲ႕ႏြားဆိုရင္  ႏြားကိစၥကို အေဖ့ဆီမွာ သြားတိုင္တာက ကဝိ။

ဒါဆိုရင္ ဒီႏွစ္ေကာင္က အခ်င္းခ်င္းသိေနခဲ့တာေပါ့။သြားၿပီ။ငရဲက ငါ့ကိုသစၥာေဖာက္သြားၿပီ။


"ဟာ ....ခ်ီးပဲကြာ....မယုံသင့္တဲ့ေကာင္ကိုမွ ယုံလိုက္မိတယ္...မျဖစ္ဘူး...ဒီေကာင့္ကိုအရွင္ထားလို႔မရဘူး...ျပႆနာေတြရႈပ္ကုန္လိမ့္မယ္..."


ဩးအဂၢလည္း ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး သစ္ေတာထဲက ႐ုံးသို႔ဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္သည္။

ဖုန္းကေတာ္ေတာ္နဲ႔ လာကိုင္မဲ့လူမေပၚတာေၟကာင့္ ဖုန္းကို ေပါက္ခြဲခ်င္စိတ္ေတာင္ျဖစ္ေနမိေလသည္။


"ဒီမေအေပးေတြကေတာ့ကြာ...လစာေပးထားတာ...ဘယ္နားသြားၿပီးသေဝထိုးေနၟကသလဲမသိဘူး......"


"ဟယ္လို....."


ဟိုဘက္က ဖုန္း၀င္ၿပီး"ဟယ္လို"ဆိုၿပီး ထူးသံၟကားလိုက္ရတာေၟကာင့္ ခ်က္ခ်င္းပဲအားတက္သြားသည္။


"ဟယ္လို....ေဟ့ေကာင္...ငါေျပာတာကိုေသခ်ာနားေထာင္ အခုခ်က္ခ်င္း မင္းတို႔လူစုၿပီး ငရဲကိုဖမ္းခ်ဳပ္ထားလိုက္...ရွင္းျပစ္ခ်င္လဲရတယ္ကြာ...

ဒီေကာင့္ကို အဲ့ဒီ့ေနရာကေန ေျခတစ္လွမ္းေတာင္ ေပးမထြက္နဲ႔..."


"ဆရာ...ငရဲက လြန္ခဲ့တဲ့နာရီ၀က္ေလာက္ကပဲ ၿမိဳ႕ထဲကို  အေၟကာင္းကိစၥရွိလို႔ ျပန္အုံးမယ္ဆိုၿပီးၿမိဳ႕မွာ သြားျပင္မဲ့ တြဲကားနဲ႔လိုက္သြားၿပီဆရာ...."


"ဘာ!!!...ဟာကြာ...ေသာက္ျပႆနာေတြေတာ့ တက္ကုန္ေတာ့မွာပဲ...ေနအုံးအဲ့ေကာင္ စခန္းမွာဘာေတြ မူျပက္တာလုပ္ေသးလဲ....မသကၤာစရာတစ္ခုခုေပါ့...."


"က်န္တာေတာ့ ဘာမွသိပ္မေတြ႕မိဘူးဆရာ...

သစ္ေတြခုတ္တဲ့ေနရာနဲ႔ စခန္းတစ္ဝိုက္ကို ကင္မရာနဲ႔လိုက္႐ိုက္ေနတာေတာ့ ေတြ႕မိတယ္...မေန႔ကလည္း သူ႔တဲထဲကို အလုပ္သမားေလး၊ငါးေယာက္ေလာက္ကို ေခၚသြင္းတယ္လို႔ သတင္းရတယ္...ကြၜန္ေတာ္တို႔လည္း ဒီေကာင့္ဓာတ္ကိုသိလို႔ သိပ္မစပ္စုရဲခဲ့ဘူး....တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲဆရာ...."


"ေခြးသားရဲ႕...အဲ့ဒါတစ္ခုမကဘူး...အခုတစ္ရာကြ....အကုန္လုံးမသာေပၚမဲ့ကိန္းဆိုက္ေတာ့မွာပဲ...အခုခ်က္ခ်င္းလူစုၿပီး ဒီေကာင့္ကိုမိေအာင္လိုက္ဖမ္း..ရႈပ္တယ္ကြာ...ဒီေကာင့္ကို အေသဖမ္းႏိုင္တဲ့လူကို ေငြငါးသိန္းဆုခ်မယ္...ၟကားလား....

မမိရင္ေတာ့ မင္းတို႔အားလုံး အေသပဲ"


"ဟုတ္...ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ...."


ေအာ္ေဟ့ဆဲဆိုကာ ေျပာၿပီးသြားသည္ႏွင့္ အသက္ကိုမနဲ၀ေအာင္ရႉၿပီး ထိုင္ခုံေပၚမွာ ထိုင္ခ်ပစ္လိုက္မိသည္။လူက ၀ေနတာေၟကာင့္ ဗိုက္ကနဲနဲပူေနတဲ့အျပင္ ေသြးတိုးေရာဂါပါ ရွိေနကာ စိတ္ကိုမနည္းေလွ်ာ့ေနရတယ္။ပုဆိုးမွာ အၿမဲပတ္ထားတတ္သည့္ခါးပတ္ကိုဆြဲခြၜတ္လိုက္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဗိုက္ေၟကာတင္းေနတာေတြက အနည္းငယ္ေလ်ာ့သြားသည္။


ဒါေပမဲ့ ရင္ထဲကအလုံးႀကီးကေတာ့ အခုထိမက်ေသးဘူး။တကယ္လို႔ ငရဲသာေဒ၀ဆီကို ေရာက္သြားရင္ ဘာေတြဆက္ျဖစ္မွာလဲ။‌ေဒ၀ေ႐ြ႕မဲ့ ကစားကြက္ကဘာမ်ားျဖစ္မလဲ။ဒီနယ္ပယ္မွာ ရွိေနတဲ့ သက္ဆိုင္ရာတာ၀န္ရွိ‌သူေတြကို ေကြၜးထားေမြးထားၿပီးသားမို႔ ေဒ၀ကတိုင္ေတာလိုက္လည္း ေၟကာက္စရာမလိုပါဘူး။


ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံျခားမွာေတာင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြအမ်ားႀကီးထူေထာင္ႏိုင္ေနတဲ့ ဒီေကာင့္ရဲ႕ဉာဏ္ရည္ကို ငါလိုက္လို႔မွီမွာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ေနာက္ၿပီး ထြန္းေတာက္ရဲ႕အိမ္မွာ ဒီေကာင္ေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြကို တြက္ဆလိုက္ျခင္းအားျဖင့္

ဒီေကာင္ေ႐ႊ႕မဲ့အကြက္က ေတာ္ေတာ္ေလးကို ျပင္းမွာေသခ်ာတယ္။


"ေတာက္!!!!ေႁမြေပြးကို ခါးပိုက္ပိုက္ထားရသလိုပဲ...

ဘယ္အခ်ိန္ထကိုက္မလဲ ပူေနရတယ္...ငါ့တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ ဒီေကာင့္ေလာက္ ဘယ္သူမွစိတ္ဒုကၡမေပးခဲ့ဖူးဘူး...."


တကယ္ပါ ။ေဒ၀ဆိုသည္မွာ သူ႔ဘ၀ကို ၀င္ေမႊတဲ့ မုန္းတိုင္းအႀကီးစားႀကီးပါပဲ။

ငယ္ငယ္တည္းက လိုခ်င္တာမွန္သမွ် အကုန္ရခဲ့တယ္။လုပ္သမွ်တိုင္းလည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။

ဘယ္ေကာင္ကမွ လာဒုကၡမေပးရဲခဲ့ဘူး။


ေဒ၀ကို ဒုကၡေပးခဲ့ေပါင္းမ်ားေပမဲ့ ကိုေဇာ္ေဌးေျပာခဲ့သလို".လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘုန္းကံဆိုတာ...အရမ္းျမင့္မားေနခ်ိန္ေရာက္ၿပီဆိုရင္လည္း...႐ိုက္ခ်ိဳးပစ္ဖို႔ သိပ္ကိုခက္ခဲတတ္တယ္ေနာ္...ေဒ၀ဆိုတဲ့ေကာင္ရဲ႕ကံကိုလည္း ခင္ဗ်ားေလွ်ာ့တြက္လို႔မရဘူး..."ဆိုတဲ့အတိုင္း ဒီေကာင္ကံျမင့္ေနတဲ့အခ်ိန္ကို ေရာက္ေနလို႔မ်ားလား။ဘယ္လို သ တ္သ တ္ကို မေသႏိုင္ဘူး။


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


ဒီေန႔ရာသီဥတုက အေတာ္အသင့္သာယာေနၿပီးအရမ္း‌လည္းမေအးသလို အရမ္းလည္းပူမေနတာေၟကာင့္ ေနရထိုင္ရတာ သက္ေသာင့္သက္သာရွိလြန္းသည္။အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲဆိုေတာ့ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္နဲ႔ေပမဲ့ တိတ္ဆိတ္တာေၟကာင့္ စာျပန္ေႏြးေနရတာလည္း အရမ္းအဆင္ေျပတယ္။


ညေနလည္း ေဆာင္းေနၿပီမို႔ စာအုပ္ကိုခဏပိတ္လိုက္သည္။ စာေမးပြဲမွာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္အတြင္း ၿပီးေအာင္ေျဖရမယ္၊ စာစစ္ခ်ိန္ကို ဘယ္ေလာက္ထားရမယ္ စသျဖင့္ စိတ္တြက္နဲ႔လိုက္တြက္ေနမိၿပီး ကိုယ့္ဘာသာၿပဳံးလိုက္မိေလသည္။


ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီႏွစ္စာေမးပြဲမွာ အနည္းဆုံးေလးဘာသာေတာ့ ဂုဏ္ထူးထြက္ရမယ္လို႔ ေတြးထားလိုက္တယ္။ဂုဏ္ထူးထြက္တာထက္ ပိုရင္ခုန္ေနမိတာကေတာ့ စာေမးပြဲၿပီးရင္ ေျပာမယ္ဆိုတဲ့

ကိုႀကီးရဲ႕ ရင္ဖြင့္စကားေတြကိုပဲ။

ခ်စ္စကား၊ႀကိဳက္စကားလာေျပာရင္ေတာ့ တစ္ခါထဲလက္ခံေပးလိုက္မယ္။လုံး၀ကို လက္မလႊတ္ဘူး။


"ခစ္...ခစ္!!!!!'


ကိုယ့္ဘာသာေတြးၿပီး ကိုယ့္ဘာသာျပန္ရယ္ေနမိတာေၟကာင့္ စာလုပ္တဲ့ခုံေပၚမွာ ေခါင္းကိုဖြက္ထားလိုက္မိျပန္သည္။တစ္ေယာက္ထဲ စိတ္ကူးေတြယဥ္ေနမိတာ ေတာ္ေတာ္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းတာပဲ။


"ဒုန္း!!!!!!"


"သမီး....အေဖတို႔အခုခ်က္ခ်င္း ဒီအိမ္ကေနထြက္သြားၟကရေအာင္...."


အေဖက တံခါးကိုအားနဲ႔တြန္းဖြင့္လိုက္ၿပီး အခန္းထဲသို႔ အေျပး၀င္လာေလသည္။တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ သူ႔ရဲ႕ပုဆိုးႏွစ္ထည္ကို ၟကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျဖန႔္ခ်လိုက္ၿပီး ျဖဴလုံးနဲ႔ အေဖ့ရဲ႕အိက်ႌေတြကို ထုပ္ပိုးေနျပန္သည္။ေဖေဖဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ။ျဖဴလုံးေတာ့ လုံး၀နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။


"အေဖ့....ဘာလို႔အ၀တ္အစားေတြကို ထုပ္ပိုးေနရတာလဲ....ဘယ္ကိုသြားမလို႔လဲ...."


"အေဖ့ကိုအမ်ားႀကီးမေမးနဲ႔ သမီးရယ္...ဒီအိမ္ကေနအရင္ထြက္သြားႏိုင္မွ သမီးကိုအေၟကာင္းစုံေျပာျပမယ္....အခုေတာ့ အေဖတို႔သြားၟကရေအာင္...."


အေဖက ျဖဴလုံးရဲ႕လက္ေမာင္းကေနအတင္းဆြဲထူၿပီး ထခိုင္းေလသည္။ထြက္သြားမယ္တဲ့။

ဘယ္ကိုလဲ။ဘာေၟကာင့္လဲ။

ျဖဴလုံးတစ္ခုမွ နားမလည္ေတာ့ဘူး။

ေနာက္ႏွစ္လေလာက္ေနရင္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေျဖရမွာကို ျဖဴလုံးကဘယ္ကိုထြက္သြားရမွာလဲ။


"ျမန္ျမန္လာပါသမီးေလးရယ္...."


ျဖဴလုံးရဲ႕ လက္ကိုအ‌ေဖကေဆာင့္ဆြဲလိုက္တာေၟကာင့္ အေရွ႕ကိုငိုက္ကနဲ အရွိန္လြန္သြားေပမဲ့ ေခ်ာ္မလဲေအာင္ေတာ့ ထိန္းလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

အေဖက အတင္းဆြဲေနေပမဲ့ ျဖဴလုံးရဲ႕ေျခေထာက္ေတြကေတာ့ မေ႐ြ႕ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနေလသည္။အနည္းဆုံးေတာ့ အေၟကာင္းျပခ်က္တစ္ခုကို

ျဖဴလုံးၟကားရမွျဖစ္မယ္။


"ဘာေၟကာင့္ ထြက္သြားရမွာလဲဆိုတဲ့ အေၟကာင္းျပခ်က္ကို ခိုင္ခိုင္လုံလုံမေပးႏိုင္ရင္ သမီးမလိုက္ႏိုင္ဘူး..."


အေဖဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့လက္ကို ခါထုတ္လိုက္မိေတာ့ အေဖကစိတ္ရႈပ္သြားဟန္ျဖင့္ ျဖဴလုံးကို ၟကည့္လာသည္။ဘာလဲဆိုတာ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္ေပမဲ့ အေဖ့မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ အေၟကာက္တရားေတြ အတိုင္းသားထင္ဟပ္ေနသည္။အေဖဘာကို ေၟကာက္ေနတာလဲ။ဘယ္သူ႔ကိုလဲ။


"အေဖ...အေဖဘယ္သူနဲ႔ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ....သမီးကိုေျပာျပစမ္းပါ....အေဖဘာေတြကိုေၟကာက္ေနတာလဲ....႐ုတ္တရက္ႀကီး ဘာလို႔ဒီေနရာကေနထြက္သြားဖို႔ လုပ္ေနရတာလဲ....သမီးစာေမးပြဲေျဖၿပီးတဲ့အထိ ေစာင့္မေပးႏိုင္ဘူးလားအေဖရယ္...."


"ဒီမွာသမီး...စာေမးပြဲကေနာက္ႏွစ္မွျပန္ေျဖလည္းရတယ္....အခုေတာ့အေဖတို႔ဒီအိမ္ကေန ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားၟကရေအာင္လား....အေဖ့စကားကိုနားေထာင္ပါသမီးရယ္...."


အေဖကျဖဴလုံးရဲ႕ ညာဘက္လက္ကို ထပ္မံၿပီး ဆုပ္ကိုင္လာေပမဲ့ ျဖဴလုံးထပ္႐ုန္းမိျပန္ပါသည္။


"အေဖရယ္...ေနာက္ႏွစ္မွျပန္ေျဖဆိုတဲ့စကားႀကီးက ဘာစကားႀကီးလဲ...သမီးကတစ္ႏွစ္တာလုံး....အပင္ပန္းခံၿပီး စာက်က္ထားရတာအေဖရဲ႕....အေဖဘာလို႔ ထြက္သြားဖို႔ကို အေလာတႀကီးျဖစ္ေနရတာလဲအေဖရယ္....သမီးအရမ္းစိတ္ရႈပ္လာၿပီ...."


သူ႔စကားဆိုရင္ တစ္ခါဖူးမွ်အထြန႔္မတက္ရဲခဲ့တဲ့သမီးျဖစ္သူက အခုကလန္ကဆန္လုပ္လာတာေၟကာင့္ ဩးဂႏၲ၀င္လည္း ေဒါသထြက္လာေလသည္။

သမီးရဲ႕ခံစားခ်က္ကိုလည္း စာနာေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ျပတ္သားေနမွျဖစ္မယ္။

ဒါေၟကာင့္ သမီးရဲ႕လက္ကို အၟကမ္းပတမ္းေဆာင့္ဆြဲလိုက္ၿပီး တံခါးကိုတြန္းဖြင့္လိုက္သည္။


"ဟာ!!!!!ေဒ၀....."


"ကိုႀကီး!!!!!"


တံခါးအ၀မွာ ရပ္ေနၟကေသာ ေဒ၀နဲ႔ ဩးလူထိန္ကိုေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ ဩးဂႏၲ၀င္ရဲ႕ေျခလွမ္းေတြဟာ အေနာက္သို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းျပန္ဆုတ္သြားမိေလသည္။


ေဒ၀ရဲ႕မ်က္၀န္းေတြထဲမွာရွိေနတဲ့ ေဒၚသ မီးအဟုန္ဟာ ဘယ္ေလာက္ဒီဂရီအထိ ေတာက္ေလာင္ပူျပင္းေနသလဲဆိုတာကို ဩးဂႏၲ၀င္သာအသိဆုံးျဖစ္ေလသည္။

သမီးေလးရဲ႕ လက္ကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားမိရင္းႏွင့္ ထိတ္လန႔္တုန္လႈပ္‌မႈေတြနဲ႔အတူ ရင္ထဲမွာေမာဟိုက္လာေလသည္။


"ဩးလူထိန္.....ျဖဴလုံးကို အေပၚထပ္ကကြၜန္ေတာ့္ရဲ႕ေဘးအခန္းထဲကို ေခၚသြားလိုက္...တံခါးကိုအျပင္ကေန ေသာ့ခတ္ထား ဘယ္မွမထြက္ေစနဲ႔..."


"ဟုတ္ကဲ့ပါ....."


"အား!!!!ဘာလုပ္တာလဲ....."


ဩးလူထိန္ကို အမိန႔္ေပးတဲ့ေလသံကမာလြန္းေနသလို ျဖဴလုံးရဲ႕လက္‌ေမာင္းကိုလည္း လက္ၟကမ္းႀကီးနဲ႔  လွမ္းဆြဲလိုက္တာေၟကာင့္ ကိုႀကီးကို

ေမာ့ၟကည့္လိုက္မိသည္။ကိုႀကီးကေတာ့ ျဖဴလုံးကိုလုံး၀ၟကည့္မေနပဲ အေဖ့ကိုသာ ေဒါသမ်က္လုံးေတြနဲ႔ၟကည့္ေနေလသည္။


"ငါ့သမီးကို ဘယ္မွေခၚသြားစရာအေၟကာင္းမရွိဘူး..အခုခ်က္ခ်င္း ငါ့သမီးရဲ႕လက္ကိုလႊတ္လိုက္..."


"ခင္ဗ်ားကသာ လႊတ္ရမွာ...."


"အား....!!!!"


"အေဖ့!!!!!!"


ကိုႀကီးက ျဖဴလုံးရဲ႕ လက္ကိုျပန္ဆြဲထားတဲ့ အေဖ့ရင္ဘတ္ကိုေဆာင့္တြန္းလိုက္တာေၟကာင့္ အေဖအေနာက္ကို ယိုင္က်သြားၿပီး ပက္လက္လန္က်သြားေလသည္။


"ဘာလုပ္တာလဲ....အေဖ့ကိုဘာလို႔နာေအာင္လုပ္ရတာလဲ....သမီးလက္ကိုအခုလႊတ္ ေပး!!!!"


"မလႊတ္ေပးႏိုင္ဘူး....အခုအခ်ိန္ကေနစၿပီး မင္းနဲ႔ပတ္သတ္တာမွန္သမွ် ငါဆုံးျဖတ္မယ္...

ငါ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္အတိုင္းပဲ မင္းနာခံရမယ္....

ဩးလူထိန္...ဆြဲေခၚသြားေတာ့ဗ်ာ...."


"အဲ့ဒါဘာစကားလည္း.....ကိုႀကီးဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ....အေဖ့ကိုသြားထူေပးမလို႔...

ဖယ္....လႊတ္ေပးလို႔ေျပာေနတာမၟကားဘူးလား

...အင့္ဟယ္...အင့္ဟယ္...."


"ျဖဴလုံး!!!!!!မင္း!!!!"


"အား!!!!!"


႐ုတ္တရက္ပါးႏွစ္ဖက္ကို လာဖိညႇစ္ထားတဲ့ လက္ႀကီးေတြေၟကာင့္ ကိုႀကီးရဲ႕လက္ေမာင္းကိုထု႐ိုက္ေနမိရာမွ႐ုတ္ခ်ည္းရပ္တန႔္လိုက္မိသည္။ေၟကာက္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ မ်က္၀န္းအၟကည့္ေတြ။ျဖဴလုံးကိုမွ ဘာလို႔ဒီလိုေတြလုပ္ေနရတာလဲ။

မ်က္ႏွာကို ဖိညႇစ္ထားတဲ့လက္ၟကမ္းႀကီးက ပိုတင္းၟကပ္လာေလ ျဖဴလုံးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြကပိုရစ္သီလာေလပါပဲ။


"အာ့!!!!!"


"ျဖဴလုံး...ငါမၟကမ္းခ်င္ဘူးေနာ္..မင္းသာဦးလူထိန္ ေနာက္ကိုအသာတၟကည္လိုက္သြားရင္

ငါမင္းအေဖကို ဘာမွမလုပ္ဘူး....နားလည္လား

....လိုက္သြား!!!!..."


ဟိန္းထြက္သြားတဲ့အသံႀကီးနဲ႔အတူ ပါးကိုညႇစ္ထားတဲ့ လက္ကို ျပန္႐ုတ္သိမ္းလိုက္တာေၟကာင့္ ျဖဴလုံးရဲ႕မ်က္ႏွာလည္း ေဘးလို႔လည္သြားမိေလသည္။

မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္ေတြဟာလည္း ေလထဲသို႔လႊင့္စင္ကုန္ပါၿပီ။

အေဖ့ကိုၟကည့္လိုက္ေတာ့ ခါးနာသြားပုံရတယ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မထႏိုင္ရွာဘူး။ျဖဴလုံးကို လွမ္းၟကည့္ေနတဲ့အေဖ့ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြကသိပ္ကိုသနားဖို႔ေကာင္းတာပဲ။


အေပၚထပ္အခန္းထဲကို ေရာက္ၿပီး အခန္းတံခါးပိတ္ခံလိုက္ရတဲ့အထိ ျဖဴလုံးအရာရာကိုေတြးေတာမိေနတုန္းပဲ။ဘာေတြျဖစ္သြားတာလဲ။

ကိုႀကီးနဲ႔ အေဖ့ၟကားမွာ အစကအရာအားလုံးအဆင္ေျပေနခဲ့တာမဟုတ္ဘူးလား။

အခုၟကမွ ဘာလို႔ရန္သူ‌ေတြလို ၟကည့္ေနၟကတာလဲ။ျဖဴလုံးအဖို႔ ငိုရခက္၊ရယ္ရခက္တဲ့ အေျခအေနျဖစ္ေနတဲ့အျပင္။ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေနသလဲ ျပန္ေတြးယူေနရတယ္။

ဒါ့အျပင္ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ကိုႀကီးရဲ႕ ေၟကာက္စရာေကာင္းတဲ့အသြင္သ႑န္ႀကီး။

ဘာေၟကာင့္ ဒီေလာက္အထိေျပာင္းလဲသြားရတာလဲ။


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


ေနမင္းႀကီးက အေနာက္အရပ္သို႔ ၀င္လုဆဲဆဲျဖစ္ေနေလၿပီ။ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးက အနီေရာင္ရင္ျပင္ႀကီးကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနၿပီး သစ္ပင္ေတြက

ေလယူသည့္အရပ္သို႔ တယိမ္းယိမ္းယမ္းခါေနၟကသည္။

သစ္ေတာ့၏ စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕အုပ္ဆိုင္းမႈက တစ္ခ်ိဳ႕အလွ‌ေတြကိုေတာ့ မက္ေမာဖြယ္ဆြဲညႇိဳ႕ယူႏိုင္ၿပီး၊အခ်ိဳ႕အရာေတြကိုေတာ့ ကြယ္ဝွက္ေပးထားေလသည္။


ေတာ၏ မာယာမွာအင္မတန္ဆန္းျပားလွသည္။

ထိုဆန္းျပားေသာ ေတာနက္ထဲတြင္ လူးလားယွက္သန္းကာ ေျခလိမ္ေနၟကသူေတြကေတာ့

ဩးအဂၢ၏ လူမ်ားပင္ျဖစ္ေလသည္။

တုတ္မ်ား ဓားမ်ားကို ကိုင္ေဆာင္ထားၟကၿပီး မ်က္ေျချပတ္သြားေသာ လူတစ္ေယာက္ကို အသဲအသန္ရွာေဖြေနၟကေလသည္။


"ဒီေကာင္ ဘယ္လိုေပ်ာက္သြားတာလဲ မသိဘူး...."


"ငရဲက ေတာကြၜမ္းတဲ့ေကာင္ေလကြာ....‌ဒီေတာကသူအမဲလိုက္ေနၟကေနရာဆိုေတာ့....ဒီေကာင္အလွ်င္အျမန္လႈပ္ရွားႏိုင္မွာပဲ....ငါတို႔သာ မ်က္စိရွင္ရွင္ထားၿပီး လႈပ္ရွားၟကမယ္...."


"လူခြဲၿပီးရွာၟကမယ္....မင္းတို႔ကဟိုဘက္ကိုသြား....

ငါတို႔ကေရတံခြန္ဘက္ကို သြားမယ္.....သတိထားၟကေနာ္.....ဒီဘက္အျခမ္းမွာက ေတာေကာင္ကိုေထာင္တဲ့ ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ ရွိတယ္...."


႐ြံ႕အိုင္တစ္ခုအနားမွ လူအုပ္ႀကီးထြက္ခြာသြားၟကသည္ႏွင့္ ခဏမွ်အၟကာတြင္႐ြံ႕ႏြံေတြထဲမွာ ပုန္းေအာင္းေနေသာ အရာတစ္ခုက တစ္ျဖည္းျဖည္း‌ ႏြံျပင္ေပၚမွာ ေပၚလာေလသည္။

ထိုလူကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ငရဲပါပဲ။


႐ြံ႕အိုင္ထဲမွာ ခက္ခဲႀကီးစြာပုန္းေအာင္းေနလိုက္ၿပီးေနာက္ အနည္းငယ္ေခါင္းေဖာ္ၟကည့္လိုက္သည္။

လူေတြမရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ဒါအခ်က္ေကာင္းပဲ။

အိုင္ထဲကေန အေပၚကိုျပန္တက္လိုက္ၿပီး ၿခဳံတစ္ခုထဲမွာဝွက္ထားခဲ့ေသာ ကင္မရာႏွင့္ စာ႐ြက္စာတန္းေတြကို သြားယူဖို႔ႀကံလိုက္သည္။


ေခါင္းအစ၊ေျခအဆုံး တကိုယ္လုံးမွာ ႐ြံ႕ေတြဖုံးေနသည္မို႔  သစ္ကတိုးပင္ေပါက္ေလးကို ေျမႀကီးမွဆြဲႏႈတ္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ခႏၲာကိုယ္တစ္ခုလုံးကို ပြတ္သပ္ျပစ္လိုက္သည္။အနီးအနားမွရွိေနတဲ့ လက္ထုတ္ႀကီးပင္မွ အ႐ြက္ငါး႐ြက္ေလာက္ကိုလည္း ဆြဲခူးလိုက္ၿပီး စာ႐ြက္စာတန္းေတြနဲ႔၊ကင္မရာကို ထုပ္ထားသည့္ အိတ္ထုပ္ကို လက္မွ႐ြံ႕ေတြေပမသြားေစရန္ ေသခ်ာအုပ္ၿပီးကိုင္လိုက္သည္။


အစကေတာ့ ၿမိဳ႕မွာတက္ၿပီး ျပင္မဲ့ကားႀကီးနဲ႔လိုက္လာမိခဲ့တာမွာ အေနာက္ကေနဆိုင္ကယ္လ္ေတြနဲ႔ လိုက္လာတဲ့ေကာင္ေတြကို ေတြ႕တာေၟကာင့္ တြဲကားအေနာက္ကေန အသက္လုၿပီး လမ္းေဘးကနီးရာၿခဳံပုတ္ထဲကို ခုန္ဆင္းခ်လိုက္မိခဲ့သည္။

 á€Ÿိုေကာင္ေတြကလည္း ရပ္မသြားပဲဆက္လိုက္လာေလေတာ့ မိေတာ့အံ့ဆဲဆဲမွာ ဒီေကာင္ေတြဘယ္လိုမွမထင္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာ၀င္ပုန္းလိုက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။


"အခုငါဘာဆက္လုပ္ရမလဲ....ဒီေတာထဲကေန

အရင္ဆုံးရေအာင္ထြက္မွရမယ္...."


လူအရိပ္အေျခကို အရင္ၟကည့္လိုက္ၿပီး ကားလမ္းရွိမဲ့ဘက္အျခမ္းကို မ်က္ႏွာမူကာ လႈပ္ရွားမႈကိုစတင္ျပဳလုပ္လိုက္သည္။ဒီေကာင္ေတြအရမ္းအေဝးႀကီးကို မေရာက္ႏိုင္ေသးတာမို႔ ေသခ်ာေလးလႈပ္ရွားမွျဖစ္မယ္။


"ဟာ...ဟိုမွာ....ဟိုမွာငရဲ....."


"လိုက္....လိုက္....အေသ သ တ္ျပစ္ၟကကြာ...."


"လိုက္ၟက....."


ေႂကြးေၟကာ္သံမ်ိဳးစုံေပးၿပီး သူ႔အေနာက္မွအေသအေၟကလိုက္ေနၟကေသာ လူတစ္စုေၟကာင့္

သူလည္း ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေအာင္ေျပးေနမိေလသည္။ေျပးရင္းနဲ႔ ဖိနပ္တစ္ဖက္က ဘယ္ကြၜတ္က်န္ခဲ့သလဲမသိေတာ့ေအာင္ပါပဲ။ေတာထဲမွာ ဆိုသည့္အတိုင္း နင္းလိုက္မိတဲ့အရာေတြတိုင္းက သစ္ကိုင္း၊သစ္႐ြက္ေျခာက္ႏွင့္ ဆူးေျငာင့္ခလုတ္ေတြသာျဖစ္ေနသည္။


ေျခေထာက္ကို ငုတ္ဘယ္ႏွစ္ခုဆူးသြားမွန္းလည္း ၟကည့္ေနဖို႔အခ်ိန္မရွိသလို  သစ္ကိုင္းေတြနဲ႔ျခစ္မိ၊

ရွမိလို႔ ဘယ္ေနရာဒဏ္ရာရေနသလဲဆိုတာလည္း မခန္႔မွန္းႏိုင္ေတာ့ေပ။

ဆက္ေျပးေနရင္လည္း ေတာအတြင္းပိုင္းကို ပို၀င္ရ႐ုံသာရွိၿပီး လူပန္းရင္ အေနာက္ကေနလိုက္လို႔မွီသြားၟကမွာ ေသခ်ာတယ္။ဒီေတာ့ သူလုပ္ဖို႔တစ္လမ္းပဲရွိေတာ့သည္။


"ဟာ....ငရဲ ...ဟိုဘက္အျခမ္းကိုေျပးသြားၿပီ....

လိုက္...လိုက္....."


‌အေနာက္က အသံေတြကို ၟကားရေလ သူ႔ေျခလွမ္းေတြကပိုျမန္ေလပါပဲ။

လက္ထဲက သစ္႐ြက္ေတြနဲ႔ လုံးထားတဲ့အထုတ္ကို ေျပးရင္းနဲ႔ သစ္ပင္တစ္ခုအကြယ္မွ ၿခဳံပုတ္ထဲကိုပစ္ခ်ခဲ့လိုက္ၿပီး ေတာ၏အေနာက္ဘက္သို႔ ေကြ႕ကာ ေျပးေနမိေလသည္။

‌ဒီေတာရဲ႕ အေနာက္ဘက္မွာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးတစ္ခုရွိၿပီး ထိုေနရာမွာပဲ သူ႔စြန႔္စားမႈကို စတင္ရေတာ့မည္။


"ဒီေကာင္ဘယ္ကို ေျပးေနတာလည္း...."


"ငါလည္းမသိဘူးေလကြာ....လိုက္မွာသာလိုက္...."


အေနာက္မွ လိုက္ေသာလူေတြဟာ ငရဲ၏ေျပးလမ္းအတိုင္းလိုက္ေနၟကရင္းႏွင့္ သူတို႔ေတြ႕လိုက္ရသည္က ငရဲဟာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးအစြန္းကို ေျပးသြားၿပီး တုန္႔ဆိုင္းျခင္းမရွိပဲ ခုန္ခ်လိုက္တာေၟကာင့္ အားလုံးအံ့ဩသင့္ကုန္ၟကေလသည္။

အကုန္လုံးတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ၟကည့္လိုက္ၟကၿပီးေနာက္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးအစြန္းနားသို႔ သြားကာငုံ႔ၟကည့္လိုက္ၟကသည္။


"ဟာ....ဒီေကာင္႐ူးသြားတာလား...."


"ေသသြားၿပီလားမသိဘူး...."


"ငတုံးရ ဒီေအာက္ကိုျပဳတ္က်မွေတာ့ ေသရင္ေသ

မေသရင္ ေၟကပဲ....ငါတို႔ဘယ္လိုျပန္ေျပာၟကမလဲ..."


"ေသၿပီလို႔ ေျပာလိုက္မယ္ကြာ...ပိုက္ဆံရဖို႔ကအေရးအႀကီးတယ္...."


"ဒါေပမဲ့ တကယ္ေသတာဟုတ္ပါ့မလားကြာ

....အေလာင္းကိုမွ မေတြ႕ရပဲနဲ႔....ငါတို႔

ေတာင္ေအာက္ကိုဆင္းၿပီး အေလာင္းကိုရွာၟက

မလား...."


"ဟ....နင့္ေမႀကီးေတာ္...ေတာင္ေအာက္ဆင္းရေအာင္ အခ်ိန္ကိုလည္းၟကည့္ၟကအုံး...မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္ကြ...ေနာက္ေန႔မွလာရွာၟကမယ္ကြာ...

ဓာတ္မီးေတြလည္း ပါမလာၟကပဲနဲ႔...."


"ေအး....အဲ့ဒါဆိုရင္ သြားၟကမယ္ကြာ....မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္...."


တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေျပာဆိုေနၟကၿပီးေနာက္ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာတင္ လူေတြအားလုံးထိုေနရာမွထြက္ခြာသြားၟကေလသည္။

ထိုစဥ္ ေနလုံးနီနီဟာ အေနာက္အရပ္သို႔ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ေလသည္။


ပိုးေကာင္ပိုးမႊားသံေတြႏွင့္ ေတာင္နံရံကိုတိုက္ခက္ေနေသာ ေလတိုးသံတို႔ကိုသာ ၟကားႏိုင္ေသာအေျခအေနတြင္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးအေပၚမွ

ေလ်ာက်ေနေသာ ‌ႏြယ္ႀကိဳးတစ္ခုဟာ စတင္လႈပ္ခက္လာေလသည္။

ေခ်ာင္ကမ္းပါးႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွသစ္ပင္ႀကီးအေပၚတြင္ အေမွာင္ရိပ္ကိုခိုေနကာ အစာရွာထြက္ရန္ျပင္ေနေသာ ညဇီးကြက္တစ္ေကာင္၏ မ်က္လုံးေတြပါအေရာင္ေတာက္လာၿပီး ထိုေခ်ာက္ကမ္းပါးသို႔ လွမ္းၟကည့္လိုက္စဥ္မွာေတာ့ ေျမႀကီးေပၚသို႔ ကုပ္ျခစ္လိုက္ေသာ လက္ေတြကို အတိုင္းသားျမင္လိုက္ရေလသည္။


အခန္၅၃....ဆက္ရန္


🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁


#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္

#စာေရးသူ_ေဆာင္း‌ေငြ႕ေဝ

#ဘီလူးနမ္းေသာအ႐ိုင္းပန္း

Comments

Popular posts from this blog

🊋အခန်း ၁ မှ အခန်း ၃ 🊋

🌿အခန်း ၁ မှ အခန်း ၄ 🌿

"သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး" "အခန်း(၁) မှ အခန်း (၃)"