ဝတ္ထုရှည်များ

  🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း( ၄၅) သင်္ကြန်မိုးက ရွာသွန်းလေပြီ။ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးသည်  အုံ့မှိုင်းလာကာ ခဲပုပ်ရောင် လွင်ပြင်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။ တစ်ပေါက်စနှစ်ပေါက်စ မိုးစက်များမှသည် နေရာအနှံ့အပြားသို့ အဆက်မပြတ်ကျဆင်းလာတော့သည်။ ဖုန်ထနေသော လမ်းမကြီးများသည် ရေနှင့်ပက်ဖြန်းလိုက်သလို အငွေ့တလူလူဖြစ်သွားကြပြီး သိပ်သိပ်သည်းသည်းဖြစ်ကုန်ကြသည်။  သင်္ကြန်၏သင်္ကေတဖြစ်သည့် ပိတောက်ပန်းတို့သည်လည်း အမိန့်သံမပါပဲ နုသစ်စွာပွင့်လန်းချင်လာကြသည်။ ပုံရိပ်ကတော့ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အိမ်ခြေရင်းဘက်ရှိ စံပယ်ရုံတွေပေါ်သို့ကျဆင်းနေသော မိုးစက်တို့ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဒေါ်လေး၏ စံပယ်ပန်းလေးများသည် ဆယ့်နှစ်ရာသီလုံးပွင့်ဖူးကြလောက်အောင်အထိ အပွင့်သန်သည်ဟု ဆိုရမည်။ အိမ်မှာ တကူးတကလာ၀ယ်ကြသူတွေတောင် ရှိလေသည်။ "မမရေ...မအေးဘူးလား...မိုးတွေပက်မယ်လေ..." "မပက်ပါဘူးဟာ..အဝေးကြီးရယ်...လေကအရှေ့ဖက်ကနေတိုက်တာထင်တယ်.." "မမဘာတွေ တွေးနေတာလဲ.." ပိစိမသည်လည်း ပြူတင်းပေါက်၏တစ်ဖက်တွင်မှီ၍ထိုင်လိုက်လေသည်။ပိစိမ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြူတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မိုးစက်တွေသည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေသော ကောင်းကင်က...

  🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၄ ၁) (သင်္ကြန်အကြိုနေ့) မနက်ခင်းသည် မိုးစက်ပွင့်တို့နှင့်အတူ ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ထားမိပေမဲ့ တံခါးဂျက်ကိုဖွင့်လိုက်သည့်အသံကိုလည်း ကြားလိုက်သလိုအ‌လင်းရောင်စူးစူးကိုလည်း ခံစားလိုက်မိသည်။ နှာသီး၀သို့ လာရောက်ထိခတ်နေသော စွတ်ပျံ့သည့်စံပယ်ပန်းရ‌နံ့လေးကြောင့် အလိုလိုနေရင်း စိတ်ကြည်လင်လာသည်။ ဒီလိုအေးချမ်းပြီးသင်းရနံ့လှိုင်နေသော ပေါ့ပါးသည့်မနက်ခင်းမျိုးကို ခံစားရတာသိကြိုက်သည်။နှုတ်ခမ်းနုနုလေးကို တစ်ချက်မျှပြုံးယောင်သန်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားလျှက်နှင့်ပင် စောင်ကိုဆွဲယူ၍ပြန်ကွေးနေလိုက်သည်။ "အာ့...ဘယ်သူလဲ" ခေါင်းကို တစ်ယောက်ယောက်လာကုတ်လိုက်၍ လန့်ပြီးမျက်လုံးတွေချက်ချင်းပြူးကျယ်သွားသည်။ဘေးကိုကြည့်လိုက်တော့ ပိစိမကလည်း ရှိမနေပေ။လှမ်းကုတ်တာက ခေါင်းရင်းဘက်အခြမ်းကဖြစ်နေ၍ ခြင်ထောင်ကို မပြီး ခေါင်းရင်းတွင်ပွင့်‌နေသော ပြူတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူ၍ကြည့်မိတော့ စံပယ်ပန်းတွေအုံခဲနေသော စံပယ်ပန်းပင်တွေကိုသာ တွေ့ရလေသည်။ ပြူတင်းပေါက်က ပုံရိပ်တို့အိပ်နေသည့်နေရာနှင့် တန်းနေသောကြောင့်လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး ပြူတင်းတံခါးကိုပိတ်ဖို့လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "ဝါး!!!" "အမ...