"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၇) မွ အခန္း (၉)"

 

 

"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၇) မွ အခန္း (၉)"

🌼 အခန္း၇🌼

🌼ႏွစ္ဆန္း၁ရက္ေန႔🌼

ႏွစ္ဆန္း၁ရက္ေန႔သည္ ျမန္မာ့ျပကၠတိန္၏ ပထမဆုံးေသာ ရက္ျမတ္အခ်ိန္အခါျဖစ္ၿပီး ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ႏွစ္သစ္အခါသမယကိုကူးေျပာင္းတဲ့ေန႔ျဖစ္တာေၾကာင့္ထိုေန႔မွာရတနာသုံးပါးႏွင့္တကြ သမၼာေဒဝနတ္ အေပါင္းတို႔ကို ေရွးအစဥ္အလာအတိုင္း လႉဖြယ္ဝတၳဳမ်ား ဆက္ကပ္ျခင္း ကာယအား၊ဥာဏအားျဖင့္ကုသိုလ္ယူျခင္းတို႔လုပ္ ေလ့ရွိသည္။

ထိုေန႔တြင္ ႏွစ္ေဟာင္းမွ အညစ္အေၾကးမ်ား ၊အကုသိုလ္မ်ားကို ေဆးေၾကာသန္႔စင္ၾကသည့္

အလို႔ငွာ ဘုရား၊ပုထိုးမ်ားကို သန႔္စင္ေပးၾကျခင္း ၊မိမိအိမ္ကိုသန႔္ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊အိမ္တြင္းအသုံးအေဆာင္မ်ားအား ေဆးေၾကာသန႔္စင္ေပးျခင္းတို႔ျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကသည္။

အခ်ိဳ႕လူငယ္၊လူလတ္ပိုင္းမ်ားဟာ ေက်း႐ြာ၊ရပ္ကြက္ေတြထဲသို႔ လွည့္လည္ကာ မိမိတို႔ႏွင့္အသိအကြၽမ္း အဘိုး၊အဘြားမ်ားအား ေခါင္းေဆးမဂၤလာျပဳေပးေသာအားျဖင့္ တေရာ္ကင္ပြန္းႏွင့္ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးၾကတာတို႔၊အဘိုးအဘြားတို႔၏ အ၀တ္အစားမ်ားအား ေလွ်ာ္ဖြတ္ေပးၾကတာတို႔ကို ျပဳလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ကုသိုလ္ယူၾကေလသည္။

စံပယ္တို႔လို ဆင္းရဲတဲ့ေတာ္သူ၊ေတာင္သားေတြအဖို႔ 

တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔နပ္မွန္ေအာင္ စားၾကရတာေၾကာင့္ အလႉႀကီးႀကီးကို ေငြေပး၍မျပဳလုပ္ႏိုင္ေပ။ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္နားရသည့္ဒီလိုအခ်ိန္အခါေလးေတြဟာ စံပယ္တို႔အတြက္ အဖိုးျဖတ္ႏိုင္လိမ့္မယ္ 

မထင္ပါဘူး။

"အဘိုးသာထူးတို႔..ဘြားေလးအုန္းႀကိဳင္တို႔..စံပယ္တို႔အဖြဲ႕လာၿပီေနာ္.."

စံပယ္တို႔ဟာ ညာသံေပးၿပီး ဝါးပိုးမ်ားျဖင့္ ကာရံထားေသာ ၿခံ၀န္းထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ ဖြားေလးအုန္းႀကိဳင္သည္ ေျပာင္းဖူးဖက္ျဖင့္သူမကိုယ္တိုင္ 

လိပ္ထားသည့္ ေဆးလိပ္ႀကီးကို မီးသတ္ၿပီး ၿပဳံးျပလာေလသည္။

"ေအးေဟ့..ႏွစ္ဆန္းမွာညည္းတို႔လာမယ္မွန္းသိလို႔..က်ဳပ္ေခါင္းကိုဆီေတာင္မလိမ္းထားဘူး.."

"ဟား..ဟား. ကြၽန္မတို႔ကလဲကုသိုလ္ယူခ်င္လို႔ပါေတာ္.."

"ေအးပါ..သာဓု..သာဓု..သာဓု..ပါေတာ္.."

"လင္ေကာင္းသားေကာင္းရပါေစ..သြားေလရာခလုတ္မထိဆူးမၿငိပါေစနဲ႔..သားေကာင္းရတနာမ်ားလည္းေမြးဖြားႏိုင္ၾကပါေစ.."

"ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ျပည့္ပါေစအဖြားေရ..ေလာေလာ‌

ဆယ္ေတာ့ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးမယ္၊ေရခ်ိဳးေပးမယ္ဗ်ိဳ႕.."

ဘြားေလး အုန္းႀကိဳင္ဟာ အင္မတန္႐ိုးသားသည့္ေတာ္သူစစ္စစ္ျဖစ္ၿပီး သူတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံးဟာ အသက္ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေနၾကေလၿပီ။သို႔ေပမဲ့ သန္ၾကျမန္ၾကတုန္းပါပဲ။

သားသမီးမထြန္းကားေပမဲ့ လုပ္စားစရာလယ္ကြက္ကေလးမ်ား ရွိသည္မို႔ ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ရွိသည္ဟု ဆိုရမည္။

သို႔ေပမဲ့အသက္ေတြကႀကီးၾကၿပီမို႔ လယ္ကိုကိုယ္တိုင္မလုပ္ၾကပဲ သူမ်ားကိုသာအငွားခ်ထားေလသည္။

"ဒါနဲ႔ မိစံပယ္....ညည္းရန္ကုန္မွာ အလုပ္ရေနၿပီဆို..."

"အင္း...ဟုတ္တယ္ေလ....ဖြားေလးရဲ႕...."

"တယ္ဟုတ္ပါလားကြဲ႕....တို႔မ်ားငယ္ငယ္တုန္းကဆို ကိုယ့္႐ြာအျပင္ထြက္ရမွာေတာင္ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ရယ္...."

"အမယ္ေလး ေၾကာက္ေပလို႔ပဲ ဘြားေလးရယ္

...ကြၽန္မရဲ႕အဘြားေျပာတာေတာ့ ဘြားေလးတို႔

ေခာတ္က ဇာတ္ပြဲဆိုသိပ္ဝါသနာပါလို႔ ျပင္ကသာကိုေတာင္ အုပ္စုလိုက္ႀကီး လွည္းေတြစီတန္းၿပီး သြားၾကည့္ၾကတာဆို...ဘြားေလးအုန္းႀကိဳင္က ထိပ္ဆုံးကပဲတဲ့...."

"အမယ္ေလး ညည္းအဘြားကလည္း ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ျပန္ပါၿပီ...သူလည္းဘာထူးသလဲ ဇတ္ပြဲကို အေယာင္ျပၿပီး ရည္းစားနဲ႔ခ်ိန္းေတြ႕တာပဲကို...."

ဘြားေလးအုန္းႀကိဳင္ကို ေရခ်ိဳးေပးေနရင္းႏွင့္ စံပယ္ၿပဳံးမိေလသည္။အသက္ကႀကီးလာေတာ့ ပါးရည္ေတြတြန႔္လာသည့္နည္းတူ သြားေတြဆိုတာလည္း 

က်ိဳးကုန္သည္က မ်ားေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အသံေလး ခပ္တုန္တုန္နဲ႔ စကားမပီပဲ ေျပာေနတာကပင္ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းသည္။ 

စံပယ့္အဘြားမ်ားၾကေတာ့ လူေကာင္ကလည္း 

ဘြားေလးအုန္းႀကိဳင္တို႔ထက္ ပိုထြားၿပီး၊ပိုသန္မာသည္။

အသံဩဇာကလည္း ဩၿပီး မာသည့္အထဲတြင္

 ပါတာေၾကာင့္ အဘြားနဲ႔စကားေျပာရင္ ေတာ္႐ုံလူက ခြန္းတုံ႔မျပန္ရဲေလာက္ေအာင္ပါပဲ။

ဟိုဆက္ဆက္ သည္ဆက္ဆက္သမားမို႔ ရပ္႐ြာထဲတြင္ ဘယ္သူကေလးေမြးေမြး အဘြားၾကည္ေမပါသည္။ဘယ္သူေဆး႐ုံတက္တက္ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္ ဘြားၾကည္ေမကို ထိပ္ဆုံးကေနလာေခၚၾကျပန္သည္။စံပယ့္အဘြားဟာ တကယ့္ကိုေမတၱာရွင္မႀကီးလိုပါပဲ။

"မိစံပယ္...ဒါနဲ႔...ရန္ကုန္မွာ ညည္းကဘာအလုပ္လုပ္ရတာတုန္း..."

ဘြားေလးအုန္းႀကိဳင္၏အေမးေၾကာင့္ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးေနသည့္ စံပယ့္လက္ေတြ ခဏတာေလာက္ ရပ္တန႔္သြားမိသည္။စံပယ္ဘယ္လိုေျဖရပါ့မလဲ။

ဘြားေလး အုန္းႀကိဳင္တို႔ကိုသာ စံပယ္လုပ္ရတဲ့ အလုပ္အေၾကာင္းကို အမွန္အတိုင္းေျပာလိုက္ရင္ 

အဘြားကို ျပန္ေျပာမွာေသခ်ာတယ္။

"ဟို....အရင္ကစတိုးဆိုင္မွာပဲေလ...အဘြားရဲ႕...."

"ဟုတ္လား...."

"လစာေရာ...ေကာင္းရဲ႕လား...."

"မဆိုးပါဘူး....အဘြားရယ္..."

"ေအးေအး....ညည္းတို႔အဆင္ေျပရင္ ဘြားေလးတို႔လည္း ၀မ္းသာပါတယ္ကြယ္...."

"ဟုတ္ကဲ့ ဘြားေလး..."

စံပယ္လည္း မလိမ္ခ်င္ေပမဲ့ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာမွ လိမ္လိုက္မိေလသည္။သန႔္ရွင္းေရးအလုပ္သမားလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ဘြားေလးအုန္းႀကိဳင္တို႔ကေတာ့ လုပ္ငန္း‌အေၾကာင္းသိပ္သိမွာ မဟုတ္ေပမဲ့ စံပယ့္အဖြားကေတာ့ ေရွ႕မွီ၊ေနာက္မွီႀကီးျဖစ္လို႔ ရန္ကုန္ကအေဆာင္ပိုင္ရွင္ကို လွမ္းေမးမွာေသခ်ာတယ္။

သန႔္ရွင္းေရး ၀န္ထမ္းလုပ္ရတာကို စံပယ္မရွက္ပါဘူး။သို႔ေပမဲ့ အဘြားကိုေတာ့ မသိေစခ်င္ေပ။

လူႀကီးသူမဆိုေတာ့ မတတ္သာလို႔ အလုပ္လုပ္ခိုင္းေနရေပမဲ့ ကိုယ့္ေျမးဟာ အိမ္သာေဆးရ၊ၾကမ္းျပင္တိုက္ရသည္ဆိုပါက ဘယ္မွာ၀မ္းမနည္းပဲ ေနပါမည္လဲ။

စံပယ္လည္း တစ္ႏွစ္ပါပဲေလ။ညီမေလးဆယ္တန္းေအာင္ရင္ေတာ့ ႐ြာကိုျပန္လာတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ရန္ကုန္မွာပဲ အေရာင္းသမအလုပ္ျဖစ္ျဖစ္ ေျပာင္း းေလွ်ာက္မည္ဟု စိတ္ကူးထားလိုက္မိသည္ ။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ေက်းလတ္ ေဒသျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ ေန႔လည္၊ေန႔ခင္းဟာ အလြန္တရာမွ တိတ္ဆိတ္လွေသာအခ်ိန္အခါ ျဖစ္ေလသည္။

ဘြားေလး အုန္းႀကိဳင္တို႔အိမ္ကအျပန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀န္းႀကီး၏ အေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိေတာ့ တာလမ္းမႀကီး၏ လက္ယာဘက္အျခမ္းက ၾကာကန္ႀကီးဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္သြားမိေလသည္။

ဒီအအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးလည္း တစ္ေရးေမွးေနေလာက္မည္ဟု ေတြးမိတာေၾကာင့္ ‌ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲသို႔ မ၀င္ေတာ့ပဲ တာလမ္းမေလးေပၚမွေန၍ ၾကာကန္နံေဘးက ‌ဘုရားကိုသာ ေငးၾကည့္လိုက္မိသည္။

ၾကာကန္ႀကီးက ေရေတြခမ္းေျခာက္ေနသည့္အခ်ိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ၾကာ႐ိုး၊ၾကာ႐ြက္ေတြႏွင့္ ပိန္း႐ြက္ေတြသာ ေျမေပၚမွာတင္က်န္ေနခဲ့ေလသည္။

ၾကာေပၚခ်ိန္ဆိုရင္ ၾကာပြင့္ေတြ၊ၾကာခြက္ေတြခူးဖို႔ရန္ ထားသည့္ ေလွကေလးမွာလည္း ကုန္းေပၚတြင္ တင္က်န္ေနသည္။

ဘုရားႀကီးကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့လည္း  ခ်ဳံႏြယ္ေတြနဲ႔ပိတ္ၿပီး ဘုရားစိန္ဖူးေတာ္ေလးကိုသာ ျမင္ေနရေလသည္။ကာလသားေတြ ျမက္မရွင္းၾကပဲ အပ်င္းႀကီးေနတာပဲေနပါလိမ့္မယ္။သီတင္းကြၽတ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီၿခဳံေတြ ခုတ္ၿပီးေလာက္ပါရဲ႕။

ဘာလိုလိုနဲ႔ သၾကၤန္ပိတ္ရက္ကုန္လို႔ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ပဲ ရန္ကုန္ျပန္ရေတာ့မည္။သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ခြဲရေတာ့မည့္ကိစၥႏွင့္ အဖြားကိုလည္း ခ်န္ထားခဲ့ရမည္လို႔ ေတြးလိုက္မိတိုင္း စိတ္ထဲမွာ အေလးတုံးႀကီးကို ဆြဲထားရသလို ၀မ္းနည္းၿပီးေလးေလးပင္ပင္ႀကီး ျဖစ္လာသည္။

"..ေဟ့!.."

"အမယ္ေလး!..ေသခ်င္းဆိုးႀကီး.."

"ဟာ..စိန္ေအးမရယ္နင္လုပ္မွ..ငါလည္းေသရမလိုျဖစ္ေနၿပီ.."

"ဟဲ့ဖားႀကီး..ဘယ္ခ်ဳံၾကားကေနထြက္လာတာလဲဟယ္..လန႔္လိုက္တာ.."

"ေနစမ္းပါဟာ..ငါနင္တို႔နဲ႔မေျပာခ်င္ဘူး..စံပယ္ေလးနဲ႔‌ပဲေျပာခ်င္တာ.."

ဖားႀကီးက စံပယ့္အေရွ႕မွာရပ္ေနသည့္မစိန္ေအးနဲ႔

မစိုးတို႔ကို ဖယ္ခိုင္းၿပီးစံပယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ လာရပ္ေလသည္။အသက္ၾကည့္ေတာ့ 

ဖင္ေစာင့္ေတာ့မဲ့ဥစၥာ ႐ြာထဲက အပ်ိဳတိုင္းကို 

ဒင္းဖြန္လိုက္ေၾကာင္ေနတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားၿပီ။

ကိုဖားႀကီးရဲ႕နာမည္အရင္းက တင္ျမင့္ျဖစ္ၿပီး 

ဂုတ္တိုတိုႏွင့္ မ်က္လုံးကျပဴးသည့္အျပင္ 

ဖားမ်က္လုံးလို ျဖစ္ေနေလသည္။ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကိုဖားႀကီးလို႔စေနာက္ေခၚၾကရာမွ တင္ျမင့္ဆိုသည့္ နာမည္ပါ ေပ်ာက္သြားေလသည္။သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ဖားႀကီးေရလို႔ ေခၚမွသာ ခ်က္ခ်င္းလွည့္ၾကည့္တတ္သည့္လူပင္။

"အံမယ္..အံမယ္.."

"ဖားျပဳပ္မ်က္ႏွာ..ဖားပ်ံကိုယ္လုံးနဲ႔မ်ား..

တို႔စံပယ္ေမႊးကိုမွန္းခ်င္တယ္တဲ့..အံ့ပါ့ဟယ္

ၾကည့္ရတာ ဖားကင္ျဖစ္ခ်င္ေနၿပီနဲ႔တူတယ္..."

"နင္တို႔အသာေနၾကစမ္းပါ..မနက္ျဖန္စံပယ္ေလးကရန္ကုန္ကိုျပန္ေတာ့မွာဟ..ေဟာ့ဒီက ဖားႀကီး‌လြမ္းလို႔ေသရခ်ီရဲ႕..စာနာေပးၾကစမ္းပါဟာ..

ငါလည္း လြမ္းတတ္ပါတယ္..."

"အမယ္‌ေလး..ဖားပါးစပ္က နတ္စကားထြက္ရတယ္လို႔..ဖားႀကီးလႊမ္းရင္..ဖားမႀကီးဆီသြားေပါ့..

ဘာခက္တာမွတ္လို႔..နတ္ျပည္တက္ၿပီး နတ္ဖားျဖစ္ခ်င္လို႔ေတာ့ မရဘူးေဟ့...ဖေနာင့္နဲ႔ေပါက္လိုက္လို႔

ခ်ီးအေတာင့္လိုက္ထြက္သြားမယ္....

ဖားအစုတ္ပလုတ္ရဲ႕..."

"ဖားဂုံညႇင္းမေတြ..နင္တို႔..ျမည္လို႔ၿပီးပါေတာ့မလား

..ဒီမွာခ်စ္ရသူခ်င္းလြမ္းခြင့္ ေလးေတာ့ေပးပါဟာ.."

"အိုဟို..ဖားပါးစပ္ကနတ္စကားတင္မကဘူး..

သိၾကားမင္းဖင္ပါေျပးကိုက္ၿပီေဟ့..ေဝါ့....

စံပယ္ေရ...ငါမရေတာ့ဘူး...အဆီျပန္ေနတဲ့

ဖားႏွာဘူးကို ၾကည့္ၿပီး အန္ခ်င္လာၿပီ...ေဝါ့..."

"ဟဲ့...ဖားဂုံညႇင္းမေတြ...ငါကနင္တို႔ကိုပို႐ြံတယ္...

႐ုပ္ေတြကိုက ငါးႀကီးေျခာက္ကို ေရႏႉးထားသလို

ပြစိစိ‌ေတြနဲ႔...ငါးကို ဆားနယ္ၿပီး အိုးထဲမွာထည့္သိပ္

ထားတဲ့ အခြက္ေတြကမွ နင္တို႔ထက္လွအုံးမယ္...

စံပယ္ေလးေၾကာင့္သာ သည္းခံေပးေနတာေနာ္

...ေနာ္စံပယ္ေလး..."

"ေအာင္မယ္....ေအာင္မယ္...ငျပဴးကမ်ား ၿပဲရတယ္လို႔...."

"မဟုတ္လို႔လား....နင္တို႔အိမ္ေတြမွာ မွန္ေတြမရွိလို႔လား...အိမ္ျပန္ၿပီး မွန္ျပန္ၾကည့္လိုက္အုံး...

ငါးႀကီးေျခာက္မေတြရဲ႕...."

"ဖားႀကီး....နင္ ဖားဘ၀မွာတင္ အၫႊန္႔တုံး

သြားမယ္ေနာ္....."

ကိုဖားႀကီးကေတာ့ ၿငိမ္ခံေနတာကိုအေကာင္းမွတ္ေနတယ္။ဖားျပဳတ္ကိုမ်ား စံပယ္ကရည္းစားေတာ္မတဲ့လား။သိမယ္ စံပယ့္အေၾကာင္းေကာင္းေကာင္းသိေစရမယ္။

"ကိုဖားႀကီး ရွင္စံပယ့္ကို တကယ္ပဲႀကိဳက္တာလား.."

"အို..ႀကိဳက္တာမဟုတ္ဘူး..ခ်စ္တာ..ဖားႀကီးရဲ႕ေဟာဒီ့ ရင္ဘတ္ႀကီးထဲကကိုခ်စ္တာဗ်ာ.."

လူဝံႀကီးလို သူ႔ရင္ဘတ္ကိုတဘုန္းဘုန္းထုျပေနတာမ်ား ေတာ္ေတာ္ကို အျမင္ကပ္ဖို႔ေကာင္းေနသည္။

"ဟုတ္ပါၿပီ..အာ့ဆို..ေဟာ..ဟိုကမန္က်ည္း

ပင္ကိုေတြ႕လား.."

"ေတြ႕တယ္ေလ..ေအာ္..ဘာလဲ..ဖားႀကီးကိုမန္က်ည္းပင္အေပၚတက္ႏိုင္လား စမ္းသပ္ခ်င္တာလား..ဒီေလာက္ကေတာ့ ဖားႀကီးက ေအးေဆး..

ေအးေဆး...."

"မဟုတ္ဘူး..အဲ့ဒီ့အပင္ကို ေတာ့္လက္သီးနဲ႔ဘယ္ႏွစ္ခ်က္ ထိုးႏိုင္မလဲ..သိခ်င္တာ.."

"ဘာ!!!!"

ဖားႀကီးခမ်ာ ပါးစပ္ႀကီးဟၿပီး စကားေတာင္မေျပာႏိုင္ျဖစ္သြားရေလသည္။"ဂလု"ဆိုၿပီး သေထြးကို

 မ်ိဳခ်လိုက္မိျပန္သည္။ဖားႀကီးဘ၀မွာ ေသြး ထြက္

သံယိုျဖစ္ရမွာကို အေၾကာက္ဆုံးပဲဆိုတာ စံပယ္ေလးကို ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ။

"စံပယ္ေလး..ဒါ..ဒါ..ဒါ..ဒါကေတာ့.."

"ဘာလဲ..မလုပ္ႏိုင္ဘူးလား.."

"လုပ္..လုပ္ႏိုင္ပါတယ္..လုပ္ႏိုင္တာေပါ့..

ဘာလို႔မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ..အဟင္း..စံပယ္ေလးအတြက္ဆို..အခ်က္တစ္ရာေတာင္ထိုးျပႏိုင္တယ္.."

"အို..အခ်က္တစ္ရာေတာ့မလိုပါဘူး..ဆယ္ခ်က္ေလာက္ဆိုရပါၿပီ.."

"ဘာ.....ဆယ္...ဆယ္...ဆယ္ခ်က္ေတာင္...."

"ဟုတ္တယ္ေလ ..ဘာလဲ မလုပ္ႏိုင္ဘူးလား...

မလုပ္ႏိုင္လည္းရတယ္ေနာ္...."

"လုပ္...လုပ္.....လုပ္ႏိုင္ပါတယ္...."

ဆယ္ခ်က္ဆိုသည့္ အသံၾကားတာႏွင့္ စကားထစ္သြားသည့္ ကိုယ့္ပါး ကိုယ္ျပန္ ႐ိုက္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။

"ဟဲ့..ေမာင္ေလးငတူး..လာဦး"

စံပယ္လည္း အနီးအနားမွ ျဖတ္ေလ်ာက္သြားသည့္ ငတူးကိုလွမ္းေခၚလိုက္သည္။

ဂတုံးေျပာင္ေျပာင္ေလးနဲ႔ ငတူးကေတာ့ မ်က္လုံးေလးအဝိုင္းသားႏွင့္ စံပယ့္ဆီသို႔ လာရွာသည္။

"ဘာလဲ..မမစံပယ္.."

"..ကိုဖားႀကီး မန္က်ည္းပင္ကိုဆယ္ခ်က္ျပည့္ေအာင္ ထိုးႏိုင္မလားဆိုတာၾကည့္ေန..ျပည့္ရင္

အဘထူးတို႔အိမ္မွာငါ့ကိုလာေျပာသိလား..

ဟန္ေဆာင္တာလား...တကယ္ ထိုးတာလားလည္း ေျပာအုံးေနာ္ .."

"ဟုတ္ကဲ့..သိပါၿပီ.."

"ကဲ...ကိုဖားႀကီး..အဘထူးတို႔အိမ္ကိုသြားရအုံးမွာမို႔..ငတူးကို ေစာင့္ၾကည့္ခိုင္းထားမယ္ေနာ္..

ဆယ္ခ်က္ျပည့္မွ..ေတာ့္ကိုစဥ္းစားေပးမယ္..

..အားရပါးရ ထိုးေနာ္.."

"ေအး..ေအးပါစံပယ္ေလးရယ္.."

ေအးပါသာ ေျပာတယ္။

႐ုပ္ကဖားကို ဖင္က‌ေန တန္စို႔ထိုးၿပီး အကင္ခံရမွာေၾကာက္ေနသည့္ ႐ုပ္နဲ႔မို႔ စံပယ့္မွာရယ္ခ်င္စိတ္ကိုမနည္းထိန္းေနရသည္။

"ဟဲ့ငတူးနင္လဲေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ေနာ္.."

"ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ.."

ငတူးကိုေျပာဆိုခဲ့ၿပီး စံပယ္တို႔အဖြဲ႕လစ္ထြက္လာလိုက္သည္။ေနာက္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ငတူးနဲ႔ဖားႀကီးကေတာ့..

"ဦးဖားႀကီး..ထိုးေလဗ်ာ..ဘာလဲအပင္ေစာင့္နတ္ကိုတိုင္တည္ေနတာလား.."

ဖားႀကီးခမ်ာ ေျခေထာက္ေတြ‌ေတာင္တုန္လာၿပီး 

မန္းက်ည္းပင္ကိုလက္ညႇိဳးနဲ႔တို႔ၾကည့္လိုက္သည္။..

"ဟီးဟီး..ေတာ္ေတာ္မာတဲ့ အပင္ပဲေနာ္..."

"မာတာေတြ..ေပ်ာ့တာေတြလုပ္မေနနဲ႔ဗ်ာ ထိုးမွာသာထိုး..ထိုင္ေစာင့္ေနရတာ စိတ္မရွည္ဘူးေနာ္..ဘာလဲမထိုးရဲဘူးလား.."

"ေအာင္မယ္...ကေလးကမ်ား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေျပာေနရတယ္လို႔...မင္းမွာဘာအလုပ္အကိုင္ရွိတာမွတ္လို႔...."

"ဘာလို႔မရွိရမွာလဲ...ပြတ္စလီမွာေဂၚလီလုံးသြားလွိမ့္မလို႔ဗ်....ဦးဖားႀကီးလို အားအားယားယားဖြန္လိုက္ေၾကာင္ေနတာမဟုတ္ဘူး...မထိုး ရဲရင္လည္း

....ေနေတာ့ဗ်ာ..မမစံပယ္ကို သြားေျပာလိုက္ေတာ့မယ္..."

"မ..မထိုးရဲပဲေနမလား..ကဲထိုး ျပ‌မယ္.."

ၾကည့္ေနေနာ္.."

"ၾကည့္ေနပါတယ္..ထိုး မွာသာထိုး.."

"ထိုးၿပီေဟ့..တစ္ ႏွစ္ သုံး..ကဲကြာ..ကဲကြာ.."

မန္က်ည္းပင္ကို ႏွစ္ခ်က္သာထိုးၿပီး ဖားႀကီးတစ္ေယာက္ လက္ေသြး စို႔၍ အပင္ေအာက္တြင္ငုတ္တုတ္ႀကီးထိုင္က်သြားေလသည္။

ထိုစဥ္ေမာင္ဦးတစ္ေယာက္ထိုေနရာမွျဖတ္

အေလွ်ာက္..

"ေဟ့..ဖားႀကီး..မင္းအ‌ေမေသလို႔ငိုေနတာလားကြ.."

"နင့္ေမႀကီးေတာ္..မေအေသရမွလားကြ..

ဒီမွာလက္နာေနပါတယ္ဆို..အီဟီး.."

"ဟာဗ်ာ..တစ္ကိုယ္လုံးထိုးထားတဲ့..ဘီလူး႐ုပ္ေတြမွအားမနာ..ငိုေနတာမ်ား..

ေယာက္်ားေသတဲ့မုဆိုးမႀကီးက်ေနတာပဲ..

"ဘီလူးကဘီလူး..နာတာကနာတာ..အီဟီး.."

ငတူးလည္း ေသြးျမင္ၿပီး မရႈ၊မလွငိုေနသည့္ ဖားႀကီးကိုၾကည့္ကာ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၿပီး ေခါင္းခါျပစ္လိုက္သည္။

ကိုယ္လုံးမွာၾကေတာ့ ဘီလူးေတြေရာ၊နဂါးေတြေရာ စုံေနေအာင္ထိုးထားၿပီး ဒီေလာက္ေလးပြန္းပဲ့တာကို ငိုေနတာမ်ား ေတာ္ေတာ္သတၱိနဲတာပဲဟု မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

"ဦးဖားႀကီး ....တက္တူးေတြ ထိုးတုန္းကေတာ့မငိုပဲနဲ႔....ဒီေလာက္ေလးျဖစ္တာကို ဘာလို႔ငိုေနရတာလဲဗ်ာ..."

"မင္းဘာသိလို႔တုန္း တက္တူးကအစစ္မဟုတ္ဘူးကြ...ဟိုတစ္ေလာကမွ ၿမိဳ႕တက္ၿပီးကပ္ခြာသြားကပ္ထားတာဟ...."

"....ကြၽန္ေတာ္လည္းသြားၿပီဗ်ာ...ဦးဖားႀကီးကို

ၾကည့္ေနရင္ ေဒၚတင္ေမသူ႔လင္ ေသလို႔ ငိုတဲ့႐ုပ္ႀကီးနဲ႔ တူတူလာလို႔..."

"ဒီ...ေသခ်င္းဆိုးေလးကတစ္မ်ိဳး....ငိုတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမငိုရဘူး..."

ဖားႀကီးက ႐ိုက္လိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ငတူးကေတာ့

 ပြတ္စလီ႐ြာဘက္အျခမ္းသို႔ ေျပးသြားႏွင့္ေလၿပီ။

ဖားႀကီးလည္း စံပယ္ကျပန္မႀကိဳက္မည့္အတူတူ 

ေခ်ာင္းဟိုဘက္ကမ္းက သူ႔အိမ္သို႔သာ ျပန္ဖို႔လုပ္ရေလသည္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ဒီေန႔က အလုပ္ျပန္ဆင္းတဲ့ေန႔ျဖစ္လို႔ IDG

ကုမၸဏီတစ္ခုလုံးရွိ အလုပ္သမား‌ေတြအားလုံး

 ပ်ားပန္းခက္အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေလသည္။

 သၾကၤန္ပိတ္ရက္မွာပစ္ထားသမွ် အတိုးခ်လုပ္ေနရသည္ေလ။

စံပယ္တို႔သန႔္ရွင္းေရးဌာနကလည္း ပိတ္ရက္၈ရက္အတြင္း ‌ဂ်ီးတင္သြားတဲ့အေဆာက္အဦးႀကီးကိုသန႔္ရွင္းရတာ လက္ကိုျပဳတ္ထြက္မတက္ပါပဲ။

"စံပယ္ေရ..၄လႊာက အစည္းအေဝးခန္းေတြကိုသန႔္ရွင္းေရးလုပ္လိုက္ပါအုံး..အခန္းနံပါတ္(၂)ကိုေတာ့ ခ်န္ထားလိုက္ပါ...အဲ့မွာအခုအစည္းအေဝးလုပ္ေနတယ္..အခန္းေရွ႕ကေလွ်ာက္လမ္းကိုပဲသန္႔ရွင္း‌ ေရးလုပ္ရင္လုပ္လိုက္ပါ.."

"ဟုတ္ကဲ့.."

စံပယ္လည္း အလႊာ‌(၄)ကို ဓာတ္ေလွကားနဲ႔ 

တက္လာလိုက္ၿပီး အစည္းအေဝးအခန္းေတြကို သန႔္ရွင္းေရးလုပ္လိုက္သည္။

အခန္းနံပါတ္(၂)ကိုေတာ့ ေရွ႕လူသြားလမ္းကိုသာ သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ေနလိုက္သည္။

.

.

.

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့အစည္းအေဝးလုပ္ေနတဲ့

ေနဂုဏ္မာန္တစ္ေယာက္ တင္ျပလာသည့္

ပေရာဂ်က္ကိစၥေတြကို နားထဲမ၀င္‌ေတာ့ေပ။

အခန္းအျပင္တြင္ သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ေနသည့္ေကာင္မေလးဆီသာ မ်က္လုံးကစုံလည္လွည့္ၿပီး ေရာက္ေရာက္ေနသည္။

အသိစိတ္၀င္လာတိုင္း ခုံေပၚမွ ဖိုင္လ္ေတြကို ေသခ်ာၾကည့္ေနလိုက္ေပမဲ့ စိတ္ကေတာ့ သူမကိုသာ ၾကည့္ခ်င္ေနသလို ျဖစ္ေနသည္။

သတိထားမိသူ‌ေတြကေတာ့ ဒီသူေဌးအေၾကာ

ဆြဲေနတာလားဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။

အစည္းအေဝးအခန္းကို ကာထားသည့္မွန္ေတြဟာ အထဲကေနသာအျပင္ကိုျမင္ႏိုင္ၿပီး အျပင္ကလူကအထဲကိုမျမင္ႏိုင္ေပ။ထို႔ေၾကာင့္ သူကသာၾကည့္ေနမိေပမဲ့ ထိုေကာင္မေလးကေတာ့ သူမလုပ္စရာရွိေနသည္မ်ားကိုသာ ဆက္လုပ္ေနေလသည္။

"ဆရာ..ဆရာ..ဆရာ့!!"

"ဟင္..အင္း..‌ေကာင္းပါတယ္.."

"ဆရာ..ကြၽန္ေတာ္ဘာမွမေျပာရေသးဘူးေလ.."

စီမံခန႔္ခြဲေရးဌာနကလူေတြလည္း နားမလည္ႏိုင္စြာေခါင္းကုတ္ၾကေတာ့မွ သူလည္းလက္ရွိဘ၀ကိုျပန္ေရာက္လာေတာ့သည္။

ဟုတ္သားပဲ ငါအစည္းအေဝးအခန္းထဲမွာ ဘဏ္‌

ေၾကျငာအတြက္ေဆြးေႏြးေနတာပဲ။

ေနဂုဏ္မာန္ရွက္လြန္း၍ သူ႔ေခါင္းကိုသာျဖဳတ္ၿပီး‌ 

ခုံေအာက္ထဲကိုသာ ထိုးထည့္လိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။

ဒီလိုအမွားလုပ္ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။

သူကဘယ္အရာကိုမွ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မရွိေအာင္လုပ္ႏိုင္သူေလ။

"စံပယ္ေမႊး..မင္းငါ့အေရွ႕မွာရွိေနရင္..ငါ့မ်က္လုံးကမင္းကိုပဲၾကည့္ေနခ်င္သလို..ငါ့စိတ္ကလည္းမင္း

ရွိတဲ့ေနရာကိုပဲ..ေခၚသြားေနတယ္..ဒါဘာေၾကာင့္လဲ..ငါမင္းကိုခ်စ္မိတာလား..မဟုတ္ေသးပါဘူး..စိတ္၀င္စားတာ..ဟုတ္တယ္မင္းရဲ႕ထူးျခားတဲ့ပုံစံေလးက ငါ့ကိုစိတ္၀င္စားမိေစတာပဲ.."

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

ညေန႐ုံးဆင္းၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ဖယ္ရီဂိတ္ကိုအသြား လူတစ္ေယာက္ကပခုံးကိုလွမ္းပုတ္လိုက္တာေၾကာင့္ စံပယ္လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

ထိုလူဟာ အျခားလူမဟုတ္ပဲ ကိုေအး၏တူ ကိုမိုးနီပါပဲ။

"ဟင္..ကိုမိုးနီ..ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးဒီကို.."

"ဟုတ္တယ္ကိုယ္ဒီေန႔ပဲ..လွ်ပ္စစ္အင္ဂ်င္

နီယာဌာနမွာအလုပ္ရသြားၿပီ..စံပယ္ကေရာဒီမွာလုပ္တာလား.."

"ဟုတ္..ဟုတ္ပါတယ္..."

"ဒါဆို..ဘယ္ဌာနကလဲ.."

"ဟို..ဟိုေလ.."

"ကဲပါ..ဟိုေတြ..ဒီေတြလုပ္မေနနဲ႔ကိုယ့္ဆိုင္ကယ္ပါတယ္..စံပယ့္ကိုလိုက္ပို႔ေပးမယ္ေလ..

"ဟို..ရပါတယ္..စံပယ့္ဘာသာ..ဖယ္ရီနဲ႔ပဲ.."

"လာပါဆိုကြာ..မိတ္ေဟာင္း..ေဆြေဟာင္းေတြ..ဒီလိုကံဆုံတာ..လြယ္တာမွတ္လို႔..လာ.."

အတင္းဆြဲေခၚေနတဲ့ ကိုေအးရဲ႕တူ ကိုမိုးနီေၾကာင့္ စံပယ္လည္းလိမ္ဖယ္၊လိမ္ဖယ္နဲ႔ပါသြားရေတာ့သည္။ဒီလူဟိုတစ္ခါင႐ုတ္သီးကသိပ္မစပ္လို႔ပဲလား။

"ႀကဳံလည္း..ႀကဳံတတ္ပါလား..ကံၾကမၼာရယ္"

စံပယ္စိတ္ပူေနတာကေတာ့ ကိုမိုးနီမ်ား စံပယ္သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းဆိုတာသိသြားခဲ့ရင္ရင္ သူ႔ဦးေလးကေနတစ္ဆင့္ အဖြားကိုျပန္ေျပာလိုက္မိမွာကိုပဲ။

ထိုအခ်င္းအရာကို အနက္ေရာင္ကား၏ မွန္ခ်ပ္ေနာက္ကြယ္မွေန၍ မီးေတာက္ေတာ့မည့္မ်က္လုံး‌ ေတြႏွင့္ၾကည့္ေနသူက ေနဂုဏ္မာန္ျဖစ္ေလသည္။

"႐ြာေလးတစ္ခါျပန္လိုက္တာ ရည္းစားပါရသြားတာလား?..ဒီေကာင္ကဘယ္သူလဲ?..

စံပယ္ေမႊးနဲ႔ဘာေတြလဲ?

..ဟာ..ေတာက္!.."

သူမကိုေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ရယ္ေမာကာစကားေျပာ႐ုံေလးႏွင့္ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ"ဘာ?ဘာ?ဘာ?"ဆိုတာေတြတန္းစီေနေလေတာ့သည္။

သူ႔မွာေတာ့ တစ္ေန႔လုံးစိတ္နဲ႔လူနဲ႔မကပ္ပဲ သူမအေပၚကို စိတ္၀င္စားေနမိတဲ့အရာကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာေနမိခဲ့တာ။

ေဒၚစံပယ္ကေတာ့ ဒီေန႔မွခ်ည္သား၀မ္းဆက္ အဝါႏုကေလးနဲ႔ ေပါင္လည္ေလာက္ရွိတဲ့ဆံပင္ရွည္ႀကီးေတြကို အေပၚတစ္လႊာပဲစည္းထားေတာ့ 

ေက်ာျပင္မွာဆံႏြယ္ေတြဝဲျဖာက်လို႔ ျမင္သူတိုင္းေငးရေအာင္ တမင္ ပဲမ်ားေနတာလားမသိဘူးဟု

ေတြးလိုက္မိသည္။

ဒါတင္မကေသး ဟိုသ‌ေကာင့္သားရဲ႕ဆိုင္ကယ္အေပၚကိုေျမႇာက္ႂကြေျမႇာက္ႂကြနဲ႔ပါသြားတာမ်ား ေမြးကတည္းက ဆိုင္ကယ္မစီးဖူးတဲ့႐ုပ္အတိုင္းပဲ။

"ဟာကြာ..ေတာက္!"

"ဟာ..ဆရာကြၽန္ေတာ္ဘာလုပ္မိလို႔လဲဆရာ.."

ေနဂုဏ္မာန္ဟာ တက္ေခါက္လိုက္မိသည့္အျပင္ ပါးစပ္မွေဒါသသံလည္း ေယာင္၍ထြက္သြားမိတာေၾကာင့္ ဒါ႐ိုက္ဘာေမာင္ထြန္းေတာင္ ေနမိထိ၊ထိုင္မသာျဖစ္သြားရေလသည္။

"မင္းကိုတက္ေခါက္တာမဟုတ္ဘူး..ျခင္..

ဟုတ္တယ္..ငါ့ကိုလာကိုက္တဲ့ျခင္မကို

ေတာက္ေခါက္တာ.."

ခပ္ရွက္ရွက္ႏွင့္ ျခင္ကိုသာလႊဲခ်လိုက္ရသည္။

သူ႔လိုလူတစ္ေယာက္က မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၊ တစ္ျခားေယာက္်ားေလးရဲ႕ ဆိုင္လ္ကယ္အေနာက္ကိုပါသြားလို႔ တက္ေခါက္ရပါသည္ဆိုပါက လူေလွာင္ရယ္စရာမဟုတ္ပါလား။သူလည္း သူ႔စိတ္ကိုျပန္ ေျဖေလွ်ာ့ပစ္လိုက္ရသည္။အသက္လည္း သုံးဆယ္နားနီးေနၿပီဆိုေတာ့ ကေလးဆန္ေနလို႔

မျဖစ္ေတာ့ေခ်။

"ဒါနဲ႔ဆရာ..ျခင္ကအထီးလား၊အမလား..

ဆရာဘယ္လိုသိလဲ..နည္းလမ္းေလးရွိရင္ကြၽန္ေတာ့္ကိုလည္းေျပာစမ္းပါအုံး..အိမ္ကတူေတြ၊တူမေတြကိုေဖာက္သည္ ခ်ခ်င္လို႔.."

"ဟာ...အေရးထဲ မင္းကတစ္မ်ိဳး...ကဲေမာင္းေတာ့..."

ဆရာ့ရဲ႕ေခါင္းရႈပ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး ေမာင္ထြန္းရယ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနသည္။

သိသားပဲ။ေဟာ့ဒီကေမာင္ထြန္းက အေပြးျမင္အပင္သိ၊ခ်က္ဆိုနားခြက္ကမီးေတာက္ၿပီးသားပါဆရာရယ္လို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါသည္။

ငါတို႔ဆရာလူပ်ိဳႀကီး သ၀န္ေတြတိုၿပီးဈာန္ေလွ်ာခ်င္ေနတာမ်ား မသိရင္ခက္မယ္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

အခန္း(၈)ဆက္ရန္.....

=========================================================================

🌼 အခန္း၈🌼

သၾကၤန္ပိတ္ရက္ၿပီးကတည္းက အလုပ္၀င္ရတာဒီေန႔နဲ႔ဆို ႏွစ္ပတ္ရွိေနၿပီ။

ဟိုတစ္ခါညဘက္ႀကီး"ကိုယ္ကလြမ္းလို႔ဖုန္းဆက္တာ"ဆိုသည့္ကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး သူေဌးကို

"ေတာ္ဘာသေဘာနဲ႔ေျပာတာလဲ"ဟုခါးေထာက္ၿပီးသာေမးလိုက္ခ်င္သည္။

သို႔ေပမဲ့  ဟိုကဩဇာႀကီးၿပီး ရွန္းးရွန္းေတာက္ခ်မ္းသာတဲ့သူေဌးမင္းႀကီးေလ ကိုယ္က

ဟိုးေအာက္ေျခကအနိမ့္ဆုံးအလုပ္သမား ၊

နံ႔သာဆီနဲ႔အီးလိုဘ၀က ဘာေတြကိုမ်ားေမးခ်င္ေနတာလဲ မိစံပယ္ရယ္လို႔သာ ကိုယ့္အေတြးကို 

ျပန္ရႈံ႕ခ်လိုက္မိသည္။

"ေဟ့..စံပယ္ေရ..ဘာေတြေတြးေနတာလဲ..ျမန္ျမန္သန႔္ရွင္း..ေတာ္ၾကာမင္းသမီးကအ၀တ္အစားလာလဲေတာ့မွာ..."

"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့ပါ.."

ဒီေန႔ကIDGကုမၸဏီရဲ႕လက္‌‌ေအာက္မွ ဘဏ္အသစ္အတြက္ မင္းသမီးေ႐ႊသိဂႌႏွင့္ေၾကျငာ႐ိုက္တဲ့ေန႔ျဖစ္တာေၾကာင့္ စံပယ္တို႔သန႔္ရွင္းေရးဌာနမွ

 လူအခ်ိဳ႕ဟာ ဘဏ္မွာမနက္အ‌ေစာတည္းက 

လာရွင္းလင္းေနရေလသည္။

အကုန္ၿပီးသြားေပမဲ့ မင္းသမီးအ၀တ္လဲရန္ႏွင့္မိတ္ကပ္လိမ္းမည့္အခန္း က်န္ေနေသးတာေၾကာင့္ စံပယ္နဲ႔မမြန္ဟာ မင္းသမီးမိတ္ကပ္လိမ္းမည့္အခန္းထဲသို႔ ၀င္၍ ရွင္းလင္းေရးလုပ္ေနရျခင္းျဖစ္ ေလသည္။

IDGကုမၸဏီတြင္ သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းေတြ 

ဘာေၾကာင့္အမ်ားႀကီး ခန႔္ထားရသလဲလို႔ 

အစကေတြးၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဦးေနဂုဏ္မာန္ဟာ လုပ္ငန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးတစ္ေယာက္ဆိုတာပါပဲ။

သန႔္ရွင္းေရး ၀န္းထမ္းအခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကပုံအရဆိုရင္ ငါးႏွစ္ေလာက္ ႏိုင္ငံျခားကေနပဲ သူ႔လုပ္ငန္းေတြကို လွမ္းၿပီးဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္ေနရင္းကေန 

သိပ္မၾကာခင္ကမွ ျမန္မာကိုျပန္လာခဲ့တယ္လို႔ သိခဲ့ရတယ္။

အစက စံပယ္ထင္တာဟာ သူပိုင္ဆိုင္တာက IDGကုမၸဏီတစ္ခုထဲသာ ရွိသည္ဟု ထင္ထားခဲ့တာမိသည္။

ေနာက္ပိုင္း ရန္ကုန္ထဲမွာတင္ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ဖို႔ အဖြဲ႕ေတြ ခြဲလႊတ္ခံရေတာ့မွ သူပိုင္တဲ့ ဘဏ္ခြဲေတြ၊ ကုမၸဏီေတြနဲ႔ ေဟာ္တယ္ေတြကို သိခြင့္ရခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီ့အခ်ိန္တည္းက စံပယ္သူ႔ရဲ႕ အရွိန္အဝါကို 

နည္းနည္း လန႔္သြားမိခဲ့တယ္။

ေတြးလည္းေတြး သန႔္ရွင္းေရးလည္း လုပ္ရင္းကေန 

မိတ္ကပ္အခန္းကို သန႔္ရွင္းေရးလုပ္လို႔ ၿပီးသြားခဲ့ေလသည္။

"ကဲ..မမြန္‌ေရ..ၿပီးသြားၿပီဆိုေတာ့စံပယ္တို႔

ေအာက္ထပ္ကိုျပန္ဆင္းၾကရေအာင္.."

"ဟဲ့ေနပါအုံးဟယ္..မင္းသမီးေ႐ႊသိဂႌကအရမ္းေခ်ာတာပဲတဲ့..ငါတို႔လဲရႉတင္ၿပီးတဲ့အထိ..သိမ္းဆည္းဖို႔ေနရမွာပဲ..ဒီမွာပဲေနရေအာင္..မင္းသမီးေလးနဲ႔အနီးကပ္ေတြ႕ရတာ..သူမ်ားေတြကိုျပန္ႂကြားခ်င္လို႔ပါဟယ္..ေနာ္.."

မမြန္ဟာ စံပယ့္လက္ကိုအတင္းဆြဲၿပီး ေတာင္းပန္သလိုေျပာလာတာေၾကာင့္ စံပယ္လည္းလက္ခံဖို႔ ေတြးလိုက္မိသည္။မင္းသမီး ေ႐ႊသိဂႌဆိုတာ 

အင္မတန္ေခ်ာ၊လွတဲ့လူလို႔ သူမ်ားေတြအေျပာမ်ားၾကတာကို ၾကားဖူးပါတယ္။

စံပယ္လည္း ေတြ႕ေတာ့ ေတြ႕ဖူးခ်င္သား။

"ကဲဟုတ္ပါၿပီရွင္.."

"ေဟာဟိုမွာ၀င္လာၾကၿပီ.."

ထိုစဥ္မင္းသမီးႏွင့္အဖြဲ႕ကအခန္းထဲသို႔ ၀င္လာၾကၿပီး မိတ္ကပ္လိမ္းျခယ္ကာ အ၀တ္အစားလဲၾကေလသည္။မမြန္တစ္ေယာက္ မင္းသမီးရဲ႕လက္မွတ္ကိုလိုခ်င္လို႔နဲ႔တူပါရဲ႕ ဘယ္တည္းကယူလာမွန္းမသိတဲ့စာအုပ္ကေလးနဲ႔ေဘာပင္ကိုကိုင္ၿပီး မင္းသမီး၏ အနားသို႔ တိုးကပ္သြားေလသည္။

"အား!!..အမယ္ေလး..ေလး..စိုကုန္ၿပီ..နင္ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ!!..တမင္လုပ္တာလား..ဟမ္!!"

မမြန္ဟာ မင္းသမီးနဲ႔ေတြ႕ရေတာ့ အေပ်ာ္လြန္ၿပီး

ေျခတုန္၊လက္တုန္ျဖစ္သြားရင္းကေန ခလုတ္တိုက္မိ၍ အရွိန္လြန္ကာ မင္းသမီးရဲ႕ေဘးနားတြင္

ေရခြက္ေမာ့ေသာက္ေနသည့္ ၀န္ထမ္းကိုတိုက္မိသလိုျဖစ္သြားေလသည္။

မင္းသမီး၏ ဂါ၀န္အနားစကို ေရစအနည္းငယ္စင္သြားတာေၾကာင့္ ခုဏကေရေမာ့ေသာက္ေနေသာ ၀န္ထမ္းကပါ ထၿပီးေအာ္ေငါက္လာသည္။

မမြန္ခမ်ာ အေအာ္ခံလိုက္ရ၍ ေခါင္းႀကီးကိုငုံ႔ထားၿပီးငူငူႀကီး မတ္တပ္ရပ္ကာ ေၾကာက္ေနပုံေပၚေနတာေၾကာင့္ စံပယ္လည္းမေနႏိုင္ေတာ့ေပ။

"ေတာင္းပန္ပါတယ္အစ္မရယ္..မမြန္ကမေတာ္တဆျဖစ္သြားလို႔ပါ..ကြၽန္မလုပ္ေပးမယ္ေနာ္.."

စံပယ္လည္း လွည္းထဲမွာအသင့္ပါလာသည့္ 

အ၀တ္စသန႔္သန႔္ေလးကို ယူလိုက္ၿပီး မင္းသမီးရဲ႕ ဂါ၀န္အနားစေလးကို ေရသုတ္ေပးလိုက္သည္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေတြရဲ႕ကုမၸဏီကေန 

ငွားထားတဲ့မင္းသမီးျဖစ္တာေၾကာင့္ 

အတတ္ႏိုင္ဆုံးအမွားနည္းခ်င္သည္။

"ဟဲ့!!...ဘယ္ကိုလာထိတာလဲ..နင္ကဒီမွာ

ဘာရာထူးမို႔လဲ.."

"ဟို..စံပယ္ကသန႔္ရွင္းေရးပါ.."

"အမယ္ေလး....သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းကမ်ား

ငါ့ဂါ၀န္ကိုလာထိရဲရတယ္လို႔..သနလိုက္တာ..

လက္ေတြက ဟိုအညစ္အေၾကးကိုင္..

ဒီအညစ္အ‌ေၾကးကိုင္နဲ႔...စိတ္ေတြညစ္ပါတယ္...

ငါ့ဂါ၀န္ကိုမ်ား လာကိုင္ရဲရတယ္လို႔....

ဟဲ့ဒီႏွစ္ေယာက္ကို..အျပင္ေမာင္းထုတ္လိုက္ေတာ့ေလ..နင္တို႔ကလည္း..အကုန္ေသေနၾကတာလား..

ဒါေလးေတာင္မျမင္ၾကဘူး..သြား!!.

အကုန္ေမာင္းထုတ္!!

မင္းသမီး‌ဟာ အသားအေရေလးက ျဖဴဥေနၿပီး ‌မ်က္ႏွာကလည္း ဘိုဆန္ဆန္ႏွင့္လွပပါသည္။

သို႔ေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္ကေတာ့ အင္မတန္ကိုယုတ္ညံ့သည္ဟု စံပယ္ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။

စံပယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္တဲ့အၾကည့္ေတြဟာ အင္မတန္႐ြံရွာ စက္ဆုပ္သလိုအၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ျဖစ္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူေတာ့ အင္မတန္ တန္ဖိုးရွိသည့္ဂုဏ္သိကၡာႀကီးလွပါသည္ ဆိုေသာ အမူအရာမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။

႐ုပ္ရွင္မင္းသမီးဆိုတာ ပရိတ္သတ္ေတြအတြက္

စံျပတစ္ေယာက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူလူခ်င္း 

ငွဲ႔ညႇာတတ္သည္ဟု စံပယ္အစက ထင္ခဲ့မိသည္။

အျခားအႏုပညာရွင္ေတြကိုေတာ့မသိေပမဲ့ မင္းသမီးေ႐ႊသိဂႌကေတာ့ အင္မတန္ေမာက္မာသည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။

"ဟဲ့...နင္တို႔အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္သြားၾကေလ...

နားေတြ ကန္းေနၾကသလားမသိဘူး...ထြက္သြား!!!!"

စံပယ္တို႔ကို အခန္းအျပင္ဘက္သို႔ အတင္းတြန္းထုတ္ၾကၿပီး တံခါးကို အသံျမည္ေအာင္ ပိတ္ပစ္လိုက္ၾက‌ေလသည္။

ေခြးကေလး၊ေၾကာင္ကေလးေတြလို ေမာင္းထုတ္

ခံလိုက္ရသည့္ မမြန္နဲ႔စံပယ္ဟာအျပင္‌ကိုေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။

မမြန္ကေတာ့ ႏွာေခါင္းကိုပါ ရႈံ႕ပစ္လိုက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ ၀မ္းနည္းသြား‌ပုံေပၚသည္။

သူ႔ခမ်ာ မင္းသမီးကို ႀကိဳက္လြန္းလို႔ လက္မွတ္ကေလး ထိုးခိုင္းဖို႔ ႀကိဳးစားမိရာမွ ျဖစ္သြားသည့္အမွားေလးတစ္ခုအေပၚတြင္ တုန႔္ျပန္ခံလိုက္ရတဲ့အရာက သူ၀မ္းနည္းခ်င္လည္း ၀မ္းနည္းစရာပဲကို။

"စံပယ္ရယ္..ငါတို႔ကိုလူေတြလို႔ေရာ ျမင္ရဲ႕လားမသိဘူး..ငါကေတာ့ သူ႔ကိုတီဗြီထဲမွာ ျမင္ကတည္းက ခ်စ္လို႔ဥစၥာ....အခု‌ေတာ့ ေမာက္မာလိုက္တာဟယ္...႐ုပ္က‌ေလးနဲ႔မွမလိုက္ဘူး...ဘာမင္းသမီးလဲ..ေဝသာလီျပည္က ဘီလူးမႀကီးေလာက္ေတာင္ စိတ္ဓာတ္မေကာင္းဘူး.."

🌼

🌼

🌼

ဘဏ္ထဲတြင္ ႐ိုက္ကူးေရးလုပ္ေနၾကတာေၾကာင့္ စံပယ္တို႔သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းေတြလည္း ေခ်ာင္မွာကုပ္ၿပီး ႐ိုက္ကြင္းကိုၾကည့္ခြင့္ရၾကပါသည္။

မင္းသမီးက ခံစားခ်က္မပါပဲ စာသားေတြကို ခဏခဏ မွား႐ြတ္ေနသည့္အျပင္ ဒါ႐ိုက္တာ၏

ခိုင္းေစခ်က္အတိုင္း ေသခ်ာမလိုက္နာတာေၾကာင့္ ဒါ႐ိုက္တာႀကီးလည္း စိတ္ညစ္ေနပုံေပၚသည္။

မီးထိုး ၊မွန္ထိုးသမားေတြမွာလည္း အဆင္မေျပ

မခ်င္း ခဏခဏ ပစၥည္းေတြမရ သယ္ရဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာေတြက သိပ္မေကာင္းခ်င္ၾကေတာ့ေပ။

 မိတ္ကပ္ဆရာကလည္း ခဏခဏမိတ္ကပ္လာလာဖို႔ေနတာေၾကာင့္ မင္းသမီး၏မ်က္ႏွာဟာ ဇြန္းႏွင့္သြားျခစ္ရင္ေတာင္ မိတ္ကပ္တစ္ပိႆာေလာက္ေတာ့ အသာေလးထြက္ေလာက္သည္။

"အား!!"

"ဟာ..မင္းသမီးဘာျဖစ္တာလဲ.."

႐ုတ္တရက္ဆိုသလို မင္းသမီးသည္ ဟန္အမူအရာႏွင့္လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းမွ ‌ သူမစီးထားေသာ

သုံးလက္မ‌ေလာက္ရွိသည့္ေဒါက္ဖိနပ္အခြၽန္ႀကီးနဲ႔ ကိုယ့္ဂါ၀န္စကိုယ္တက္နင္းမိၿပီး ေခ်ာ္လဲခ်င္သလို ယိုင္က်သြားေလသည္။

စံပယ္အပါအ၀င္ ၾကည့္ေနမိတဲ့ လူေတြအားလုံးလည္း မင္းသမီးကို စိုးရိမ္ၿပီး မ်က္လုံးေတြ ျပဴးက်ယ္ကုန္ၾကသည္။

မင္းသမီးကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဆိုသဘို ေဒါသထြက္သြားသည့္ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ေဘးလူေတြအားလုံးကို ေဝ့ၾကည့္လာသည္။

"..ဒီေနရာကို ဘယ္သူသန႔္ရွင္းေရးလုပ္ထားတာလဲ!

..အသုံးကိုမက်ၾကဘူး...ေခ်ာက်ိေနတာပဲ...

ဟဲ့သန႔္ရွင္းေရးေတြ နင္တို႔လုပ္တုန္းက လုပ္ထားၾကၿပီး....ပါးစပ္ေတြက အာေစးမိေနၾကတာလား...

ငါေမးေနတယ္ေလ...ဒီေနရာကို ဘယ္သူသန႔္ရွင္းေရး လုပ္ထားတာလဲ!!!...."

"ကြၽန္..ကြၽန္မပါ.."

စံပယ္လည္းကိုယ္သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ထားသည့္

ေနရာမို႔ ထိတ္လန႔္ေနေပမဲ့လည္း အေျပးသြားလိုက္သည္။မဟုတ္ရင္ စံပယ္တစ္ေယာက္တည္းေၾကာင့္ ၀န္းထမ္းေတြ အားလုံးအဆူခံေနရရင္ စပယ္လည္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရမွာ ေသခ်ာသည္။

"နင္လား..ဒီေနရာကိုသန႔္ရွင္းေရးလုပ္ထားတာ.."

"ဟုတ္..ဟုတ္ပါတယ္.."

"နင့္မွာမ်က္စိမပါဘူးလား..ကန္းေနတာလား..

ဒီေလာက္ကိစၥေသးေသးေလးေတာင္မွ 

ေသခ်ာေစ့စပ္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္ဘူး...အခုနင့္ေၾကာင့္

..ငါေခ်ာ္လဲမလိုျဖစ္သြားရၿပီ..."

"ေတာင္းပန္ပါတယ္အစ္မရယ္..

ကြၽန္မအကုန္ ေရေျပာင္ေအာင္သုတ္ထားေပးပါတယ္..ဒီမွာေရတစ္စက္၊ဖုန္တစ္စက္ေတာင္မရွိပါဘူးအစ္မရယ္..အစ္မရဲ႕ဂါ၀န္ကအရမ္းရွည္ေနလို႔ ေဒါက္နဲ႔ၿငိၿပီးေခ်ာ္သြားတာပါ..ဒီမွာ..ဒီမွာ

ကြၽန္မျပမယ္.."

"ျဖန္း !"

"ဟာ!.."

စံပယ္ ၾကမ္းျပင္ကိုလက္ညႇိဳးနဲ႔ တို႔ထိျပၿပီး ျပန္ေမာ့အၾကည့္မွာေတာ့ ပါးျပင္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း 

႐ိုက္အခ်ခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ နာက်င္မႈနဲ႔အတူ 

စံပယ့္မ်က္လုံးေတြကို မွိတ္ခ်လိုက္မိသည္။

အ႐ိုက္ခံလိုက္ရသည့္ ဒဏ္ေၾကာင့္ စပ္ဖ်င္းဖ်င္း ျဖစ္သြားသည့္ ပါးျပင္ကို လက္နဲ႔အုပ္လိုက္ၿပီး 

မင္းသမီးကို စံပယ္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"မွတ္ထား..နင့္လို ဘာအဆင့္မွမရွိတဲ့

သန႔္ရွင္းေရးမကမ်ား..ငါ့လိုလူကို လာဆင္ေျခ

တတ္ခ်င္အုံး..လူၾကည့္ေတာ့ေခြးေလာက္ေတာင္အဆင့္မရွိပဲ..ငါ့ကိုလာေဝဖန္ေနတယ္..

နင္တို႔လုပ္ရမွာက ေပးတဲ့တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္လုပ္ဖို႔ပဲ....ေအာက္တန္းစား၀န္ထမ္း..."

"..ကြၽန္မကိုအဲ့လိုေတာ့မေျပာပါနဲ႔.."

"ေအာင္မာ..နင္ကမ်ား..ငါ့ကို.."

"ေတာ္ပါေတာ့..မင္းသမီးရယ္ မရည္႐ြယ္ပဲျဖစ္သြားတာကို...ဒီေလာက္ပုံႀကီးခ်ဲ႕မေနပါနဲ႔.."

စံပယ့္ကိုထပ္႐ိုက္ရန္ျပင္သည့္အတြက္ ဒါ႐ိုက္တာႀကီးကပါမေနႏိုင္ပဲ ၀င္ေျပာရေတာ့သည္။

ဒီေနရာမွာ ေျပာဆိုခြင့္ရွိသူဆိုလို႔ ဒါ႐ိုက္တာပဲရွိသည္ေလ။

႐ိုက္ကူးေရးအဖြဲ႕သားေတြေရာ သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းေတြအားလုံးကလည္း မေျပာသာလို႔သာၾကည့္ေနၾကရၿပီး မင္းသမီးကိုအကုန္ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၾကသည္။

မင္းသမီးကေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာလည္း ေလးစားသမႈ

မရွိပဲ မေက်နပ္သည့္ အၾကည့္ေတြနဲ႔ ျပန္ၾကည့္လာေလသည္။

"ဟား..ဘာကိုပုံႀကီးခ်ဲ႕တာလဲ..ေ႐ႊသိဂႌကို

ဒီလိုလာလုပ္လို႔မရဘူးေနာ္..အခုခ်က္ခ်င္းသူ႔ကိုအလုပ္ျဖဳတ္ေပးပါ..မဟုတ္ရင္ကြၽန္မIDGနဲ႔လုံး၀လက္မတြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး စာခ်ဳပ္ျဖတ္သိမ္း

လိုက္မယ္..."

"ေ႐ႊသိဂႌ....ဒီလိုေတာ့ မလုပ္လိုက္ပါနဲ႔...႐ိုက္ကူးေရးကလည္း ရက္အမ်ားႀကီးလုပ္ရမွာမွ မဟုတ္ပဲ..."

"ကြၽန္မေျပာတာရွင္းရွင္းေလး ‌ဒီမိန္းမကို အခုခ်က္ခ်င္းအလုပ္ျဖဳတ္လိုက္ဖို႔ IDGက တာ၀န္ရွိသူကို ဖုန္းဆက္လိုက္ပါ မဟုတ္ရင္ေတာ့...

ကြၽန္မက ဒီေၾကျငာကို ဆက္မ႐ိုက္ေပးႏိုင္သလို စာခ်ဳပ္လည္း ျဖတ္သိမ္းရလိမ့္မယ္....

ဘယ္ေလာက္ပဲ နာမည္ႀကီးတဲ့ ကုမၸဏီ ျဖစ္ေနပါေစ

....ကြၽန္မလိုလူကို မထီေလးစားလာလုပ္ရင္ 

အဲ့ဒီ့အက်ိဳးဆက္ကို ျပန္ခံစားရမွာပဲ....ဒီမိန္းမကို အလုပ္ျဖဳတ္ေပးမလား...ကြၽန္မနဲ႔ေၾကျငာစာခ်ဳပ္ျဖတ္သိမ္းမလားဆိုတာကို...ဒါ႐ိုက္တာႀကီးကိုယ္တိုင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး အခုခ်က္ခ်င္း‌ေမးလိုက္....

"စာခ်ဳပ္ကိုျဖတ္သိမ္းလိုက္ေလ..ငါတို႔ကလည္း

မင္းနဲ႔ဆက္ၿပီးအလုပ္လုပ္စရာအေၾကာင္းကို

မရွိတာ.."

"ဟင္..ဦးေနဂုဏ္မာန္.."

"ဟာ..သူေဌး.."

သူ႔ရဲ႕ပုံစံအတိုင္း ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲသို႔

လက္ထည့္ကာ ဟန္အျပည့္နဲ႔ေလွ်ာက္လာၿပီး စံပယ့္ေဘးမွာရပ္လိုက္ေလသည္။

စံပယ္ေမႊး၏ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ နီေန‌ေသာပါးျပင္ကိုၾကည့္မိၿပီး သူ႔လက္သီးကိုက်စ္ေနေအာင္ဆုပ္လိုက္သည္။

ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္သည့္ မင္းသမီးအစုတ္ပလုတ္ကိုလည္း မီးေတာက္ေတာ့မည့္မ်က္၀န္းေတြႏွင့္ စူးနင့္စြာ ဆိုက္ၾကည့္ပစ္လိုက္သည္။

"ဦးေနဂုဏ္မာန္..ရွင့္စကားက ဘာသေဘာလဲ..

ေ႐ႊသိဂႌဆိုတာ ဘယ္အဆင့္မွာရပ္ေနတဲ့မိန္းမလဲ

ဆိုတာ..ရွင္မသိတာလား.."

"မင္းဘာသာ..နတ္ျပည္မကလို႔..ျဗမၼာ့ျပည္ပဲ

တက္ရပ္ေနပါေစ ငါစိတ္မစားဘူး.."

"ရွင္ဘာစကားေျပာတာလဲ..ကြၽန္မကိုေသြးတိုးလာစမ္းေနတာလား..."

"ၾကားတဲ့အတိုင္းပဲေလ..မင္းထင္ခ်င္သလိုထင္..."

"ရွင္!"

သူ႔ကို လက္ညႇိဳးထိုးလာသည့္ ေ႐ႊသိဂႌအား ပို၍ေလးနက္စူးရွစြာ သူဆိုက္ၾကည့္လိုက္ၿပီး

 အေရွ႕သို႔ေျခတစ္လွမ္းတိုးလိုက္သည္။

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီမိန္းမကို စံပယ့္ကိုလုပ္ခဲ့သလို 

ျပန္လုပ္ခ်င္တာပါ။သို႔ေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ပုံရိပ္က ဒီလိုမိန္းမကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ လုပ္လိုက္ဖို႔ လုံး၀မတန္ဘူး။

"မင္းရဲ႕ အဲ့ဒီ့လက္ညႇိဳးကို..ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ျပန္ထိုးလိုက္ရင္ေကာင္းမယ္..မင္းရဲ႕စကားအတိုင္းဆိုရင္..

ငါ့အဆင့္က မင္းလိုမိန္းမမ်ိဳး...လက္ညႇိဳးထိုးႏိုင္တဲ့အဆင့္မဟုတ္ဘူး.."

"ရွင္...မိုက္႐ိုင္းလွခ်ည္လား.."

"အဟက္..မင္းေလာက္ေတာ့မ႐ိုင္းေသးပါဘူး..

ရွင္းရွင္းပဲေျပာမယ္..ငါ့ရဲ႕ဘဏ္ကိုပုံရိပ္ေကာင္းၿပီး

..ေနာက္ခံသန႔္ရွင္းတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာရွိအႏုပညာသမားေတြနဲ႔ပဲလက္တြဲၿပီးအလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္..

ငါ့ရဲ႕ မန္ေနဂ်ာ မင္းကိုေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တုန္းက 

ငါမျငင္းခဲ့မိတာ အေတာ္ေနာင္တရမိတယ္...

အစကေတာ့ ေအးေဆး ေဆြးေႏြးမလို႔လာခဲ့တာပဲ...

ငါ့၀န္ထမ္းကို ႐ိုင္းစိုင္းစြာ ေျပာဆိုေနတာျမင္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ..ငါလည္းလူလည္ေခါင္မွာပဲ ေျပာေတာ့မယ္...မင္းလိုအက်င့္စာရိတၱ ပ်က္ျပားေနတဲ့လူမ်ိဳးနဲ႔လက္မတြဲႏိုင္ဘူး..အဲ့ေတာ့စာခ်ဳပ္ကို ဒီေန႔ပဲ

ျဖတ္သိမ္းၾကတာေပါ့.."

 ေ႐ႊသိဂႌဟာ အသံဩဇာႀကီးႀကီးႏွင့္ တစ္ခန္းလုံးဟိန္းထြက္‌သြားေလာက္ေအာင္ ေျပာလိုက္သည့္ 

ဦးေနဂုဏ္၏ စကားေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကို ေဝ့ရမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး ရွက္‌ေဒါသျဖစ္သြားေလသည္။

နာမည္ႀကီး လုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္၏ ေျပာဆိုေဝဖန္မႈကို ခံေနရသည္မို႔ သူမပို၍ သိကၡာက်လိမ့္မည္မွာ မလြဲေပ။

"..ဒီကိစၥကို အဲ့ေလာက္လြယ္မယ္ထင္ေနရင္..

ရွင္သိပ္မွားသြားမွာေပါ့..ကြၽန္မကိုဒီလိုလာမစမ္းနဲ႔..

ရွင့္ဘဏ္ ဒုကၡေရာက္သြားမယ္ေနာ္..ကြၽန္မရဲ႕ 

ဖန္ေတြကို တစ္ခ်က္လက္တို႔လိုက္တာနဲ႔....

ရွင္ဘာျဖစ္သြားမယ္ထင္သလဲ..."

ေနဂုဏ္မာန္ မဲ့ၿပဳံးၿပဳံးလိုက္ရင္း ဖုန္းကိုထုတ္ကာ

ေ႐ႊသိဂႌ၏မ်က္ႏွာအေရွ႕တြင္ ေထာင္ျပလိုက္သည္။

"အဟင္း..ဒုကၡကမင္းေရာက္မလား..

ငါေရာက္မလား..ဒါကိုၾကည့္လိုက္ရင္သိလိမ့္မယ္

..ဒီမနက္ပဲ..အိုႀကီးအိုမတစ္ေယာက္နဲ႔ မင္းကလပ္မွာျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြ အြန္လိုင္းေပၚတက္လာတယ္..မင္းငါ့ကိုလာထိရင္..အႏုပညာေလာကထဲ

မွာေတာင္ဆက္ၿပီး ရပ္တည္ႏိုင္ေတာ့မယ္မထင္ဘူး

ငါဘာေကာင္လဲဆိုတာ မင္းသိပါတယ္..

အဲ့ေတာ့မင္းနဲ႔ဆက္ၿပီးလက္တြဲရင္ ငါ့႐ူးေနလို႔ပဲ.."

"ရွင္!"

ေနဂုဏ္မာန္၏ ထိခ်က္ျပင္းစြာ ေျပာဆိုလိုက္မႈေၾကာင့္ ေ႐ႊသိဂႌလည္း အရွက္မ်က္ႏွာႏွင့္

 ႐ူတင္ကလူေတြ‌ကိုေတာင္ ေခါင္းေမာ့မၾကည့္ႏိုင္ပဲ ျပန္သြားခဲ့ရေလသည္။

"ဒါ႐ိုက္တာ.."

"ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ...ေမာင္ေနဂုဏ္.."

"ဒီမွာေၾကျငာပုံစံေျပာင္းတဲ့..ဇာတ္ၫႊန္း..ပုံမွန္အႏုပညာရွင္ေတြနဲ႔႐ိုက္မဲ့အစား..ဘဏ္၀န္ထမ္းေတြရယ္ သာမန္အရပ္သားေတြရယ္ကိုပဲထည့္ၿပီး..

သဘာ၀က်က်နဲ႔ဘဏ္ရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈနဲ႔ယုံၾကည္မႈေပးစြမ္းႏိုင္ပုံကိုပဲ အေကာင္းဆုံးပုံေဖာ္ေပးပါ.."

"ေမာင္ေနဂုဏ္က..တကယ္အေတြးေကာင္းတာပဲ..အကြက္ျမင္တယ္ဗ်ာ..စိတ္ခ်..အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေစရမယ္.."

"ဟုတ္ကဲ့ပါ..ကဲ..သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းေတြလည္းပင္ပန္းသြားၾကၿပီ..ေနာက္ေန႔မွထပ္လာၾကပါ..

ဒီေန႔ေတာ့အိမ္ျပန္နားလိုက္ၾကေပါ့.."

"ဟုတ္ကဲ့သူေဌး.."

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းေတြကိုအကုန္ျပန္ခိုင္းေပမဲ့ 

စပယ့္ကိုေတာ့ ႐ုံးခန္းသန႔္ရွင္းေရးလုပ္ခိုင္းမည္ဟုဆိုကာ သူ႔ကားနဲ႔ပဲ ကုမၸဏီကို လိုက္ခဲ့ဖို႔ေခၚေလသည္။

စပယ္လည္း ကိုယ့္သူေဌးကိုယ္တိုင္က တကူးတကေခၚေနတာေၾကာင့္ အားနာၿပီး သူ႔ကားနဲ႔လိုက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္မိသည္။

ကားစီးေနရင္းနဲ႔ စိတ္မလုံသလို ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ သူ႔ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သူကလည္းစံပယ့္ကို ျပန္ၾကည့္လာသည္။

တစ္ႀကိမ္ႏွစ္ႀကိမ္မဟုတ္ပဲ ခဏ၊ခဏလူကိုလာလာၾကည့္တာေၾကာင့္  စပယ့္စိတ္ထဲမွာ သူဟာကားကိုေရွ႕မၾကည့္ပဲ ေမာင္းေနသလို ခံစားလာရသည္။

ႏွစ္ေယာက္သား ကား တိုက္ၿပီး မသာေပၚေနမွ 

လူၾကားမေကာင္း ျဖစ္ေနမွာ ျမင္ေယာင္လာရလွ်င္ ကိုယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း ဘုရားတေနရသည့္အျဖစ္ပင္။

သူ႔ကိုလည္း ေရွ႕ၾကည့္ေမာင္းပါလို႔ ဆရာႀကီးမလုပ္ရဲဘူး။သူက ကိုယ္ထက္ေတာ္၊တတ္ေနသည္မဟုတ္ပါလား။

"ကြၽီ..."

"ဟင္..ဘာလို႔ကားကိုရပ္လိုက္တာလဲ..႐ုံးမေရာက္ေသးဘူးေလ.."

"သိတယ္..႐ုံးလည္းျပန္မသြားခိုင္းဘူး..

အေဆာင္ကို ပဲျပန္ပို႔မွာ.."

"ဘာ..ဒါဆိုစံပယ့္ကိုညာၿပီးေခၚလာတာေပါ့.."

"ဟုတ္တယ္.."

"ဘာ!!!!.."

စံပယ္အံ့ဩၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ရီေဝတဲ့မ်က္၀န္းမ်ားနဲ႔ သူကလည္းစံပယ့္ကိုျပန္ဆိုက္ၾကည့္လာသည္။

သူ႔မ်က္၀န္းေတြက ဝိုင္းတာလည္းမဟုတ္သလို  က်ဥ္းေျမာင္းတယ္လို႔လည္း ေျပာ၍မရေပ။ မ်က္ရစ္ခပ္ေသးေသးနဲ႔ျဖစ္ၿပီး မ်က္ေတာင္အစြန္းနားက အနည္းငယ္ရွည္ကာ အနက္ေရာင္မ်က္စံက သူ႔မ်က္၀န္းေတြကို ပိုအေရာင္ေတာက္ေနေစသည္။

ႏွာတံဟာ အလည္ေလာက္မွာ ႏွာ႐ိုးခပ္ျမင့္ျမင့္ျဖစ္ေနၿပီး ႏွာထိပ္ဖ်ားေလးမွာ ေကာ့ေနေလသည္။

မ်က္ႏွာက်ဟာ ေလးေထာင့္ဆန္ခ်င္ၿပီး ေမး႐ိုးကားသည္ဟု ေျပာရမည္။

ဆံပင္ေတြဟာလည္း မဲနက္ထူထဲၿပီး ဂ်ယ္လ္နဲ႔ေသခ်ာၿဖီးသင္ထားပုံေပၚသည္။

အသားအရည္ေကာင္းျခင္း၊ဆံပင္ေကာင္းျခင္း၊အ႐ိုးေကာင္းျခင္းတို႔ႏွင့္ ျပည့္စုံသည့္ လူလို႔ေျပာရေပမည္။

႐ုတ္တရက္ဆိုသလို႔ ဦးေနဂုဏ္၏ ထူးထဲသည့္ မ်က္ခုံးတန္းေတြဟာ ၀မ္းနည္းသည့္

အသြင္သ႑န္ျဖင့္ အနည္းငယ္တြန႔္ႀကဳံ႕သြားသည္။သူ႔ရဲ႕ မ်က္၀န္းအိမ္မွ အနက္ေရာင္မ်က္စံဟာ 

ေ႐ြ႕လွ်ားလာၿပီး စံပယ့္ရဲ႕ပါးေပၚသို႔စူးဆိုက္ ၾကည့္လာသည္။

သူ႔ညာဖက္လက္က နီေနတဲ့စံပယ့္ပါးျပင္ႏုႏုေလးကို အုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး သူ႔လက္မကစံပယ့္ပါးျပင္ကိုပြတ္သပ္ေနသည္။

သူဘာလုပ္ေနတာလဲ။

စံပယ္အသက္ေတာင္မရႉရဲပဲ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးျဖစ္ေနသည္။ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မသကၤာစရာ အျပဳအမူကို စံပယ္ျငင္းဆန္ဖို႔ ခြန္အားရွိမေနသလိုပဲ။

"ကိုယ္အခ်ိန္မွီမေရာက္လာႏိုင္လို႔..ေတာင္းပန္ပါတယ္..အစက အဲ့မိန္းမနဲ႔ စရင္းရွင္းဖို႔ပဲ ဘဏ္ကိုလာခဲ့တာ...မထင္မွတ္ပဲ စံပယ့္ကိုအႏိုင္က်င့္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္..ၾကားလိုက္ရတယ္...

ေနာက္တစ္ခါဘယ္သူကအႏိုင္က်င့္က်င့္ 

ၿငိမ္ခံမေနပါနဲ႔..ကိုယ့္ကိုရန္ေတြ႕သလို႔..ရန္ျပန္ေတြ႕ပစ္လိုက္..ကိုယ္ကမင္းရဲ႕ အေနာက္မွာ ရွိေန‌ေပးမယ္.."

"ရွင္ကကြၽန္မရဲ႕ အေနာက္မွာရွိေနေတာ့ ကြၽန္မကဘာလုပ္ရမွာလဲ..ရွင္ကကြၽန္မအေဖမွ မဟုတ္တာ.."

"ဟာ..မင္းကေတာ့ေလ..ခံစားခ်က္ေတြပါ

ၾကက္ေပ်ာက္၊ငွက္ေပ်ာက္ျဖစ္ကုန္ၿပီ..."

သူမရဲ႕ တုံးတိတိစကားႀကီးေၾကာင့္ ဘာစကားကို ဆက္ေျပာလို႔ ေျပာရမွန္းမသိေတာ့ေပ။

ခ်က္ျခင္းပဲ သူမရဲ႕ပါးေပၚမွ သူ႔လက္ကို 

ျပန္႐ုတ္လိုက္မိသည္။

ကိုယ္တိုင္လည္း သူမအေပၚမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ေသခ်ာမေဝခြဲႏိုင္ေသးတာေၾကာင့္ ခဏတာေလာက္ စိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားမွ ျဖစ္လိမ့္မည္။

မဟုတ္ရင္ ဒယ္ဒီ့လို ႏွစ္ခါခ်စ္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေရာက္သြားလိမ့္မည္။

အခ်စ္ဆိုတာကို ေယာင္လို႔ေတာင္ မကစားမိေစဖို႔ က်ိန္ဆိုၿပီးသားမို႔  ခံစားခ်က္ကို ေသခ်ာေလး 

ေဝခြဲဖို႔ အခ်ိန္လိုအပ္ေလသည္။

ထို႔ေၾကာင္း ကားစက္ကိုျပန္ႏႈိးၿပီး ကားေမာင္းျခင္းေပၚတြင္ပဲ အာ႐ုံျပန္ဆိုက္လိုက္သည္။

ဦးေနဂုဏ္က ခ်က္ခ်င္းပဲ ကားကိုခပ္ျမန္ျမန္ေမာင္း ႏွင္ေနတာေၾကာင့္ စံပယ္လည္း စိတ္ထဲမွာ အလိုမက်မႈေလး ၀င္လာသလို ခံစားလိုက္ရသည္။

စံပယ့္ကိုလည္း လွည့္မၾကည့္ေတာ့ေပ။

လမ္းတစ္၀က္မွာ‌ေတာ့ ဗိုက္ဆာသလားလို႔ ေမးလာၿပီး စံပယ္ျပန္အေျဖမေပးခင္မွာပဲ ကိတ္ေတြသီးသန႔္ေရာင္းသည့္ ဆိုင္တစ္ခုမွာ မုန႔္လိုက္ေကြၽးေလသည္။

ၿပီးေနာက္ အေဆာင္ကို ျပန္လိုက္ပို႔ေလရဲ႕။အ‌ေဆာင္အေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ စံပယ္လည္းကားေပၚမွဆင္းလိုက္ၿပီး သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ျပင္လိုက္သည္။

"မင္းနဲ႔ဟိုတစ္ခါဆိုင္ကယ္အတူစီးတဲ့ေကာင္က

 ဘာေတြလဲ.."

"ရွင္.."

စံပယ္ၾကက္ေသေသသြားရသည္။သူဘာေတြလာေမးေနတာလဲ။ေနအုန္း စံပယ္နဲ႔ဆိုင္ကယ္လ္အတူ စီးဖူးတာဆိုလို႔ ကိုမိုးနီပဲရွိတယ္။ဒီေတာ့ သူက ကိုမိုးနီကို ေမးေနတာမ်ားလား။

"..ကိုမိုးနီကိုေျပာတာလား..သူက႐ြာမွာခင္ခဲ့တဲ့မိတ္ေဆြပါ..အဲ့ေန႔က သူလည္းIDGမွာအလုပ္ရလို႔မေတာ္တဆေတြ႕မိရင္း..အိမ္ျပန္‌ပို႔ေပးတာပါ..

ဘာလို႔လဲဟင္.."

"အဟင္း..မိတ္ေဆြဆိုလဲၿပီးတာပါပဲ..ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး..အခန္း‌ကိုေကာင္းေကာင္းျပန္ေနာ္.."

မႈိရတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ၿပဳံးေပ်ာ္ၿပီး သူ႔အနက္ေရာင္ကားေလးကို‌ေမာင္းထြက္သြားေလသည္။ 

သူ႔မ်က္ႏွာပုံစံက လိုခ်င္တဲ့အေျဖတစ္ခုကို ရသြားလို႔ ေက်နပ္သြားသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနသည္။

စံပယ္လည္းၿခံထဲကိုအတင္းေျပး၀င္ၿပီး ေလွကား

ထစ္ေတြကိုေတာင္ေက်ာ္တက္မိရင္း ကိုယ့္အိပ္ခန္းဆီသို႔ေျပး၀င္ကာ တံခါးကိုပိတ္ပစ္လိုက္သည္။

ခုန္ေနသည့္ ႏွလုံးသားေနရာကိုလက္ႏွင့္ဖိၾကည့္ေနမိသည့္အျဖစ္ပင္။

လမ္းမွာ မုန္႔၀င္စားၾကတုန္းကလဲ စံပယ့္ႏႈတ္ခမ္းမွာေပေနတဲ့မုန႔္ကို သူ႔လက္နဲ႔ ညႇင္သာစြာ သုတ္ေပးေသးသည္။

သူ႔ေရွ႕မွာမို႔ မနည္းဟန္ေဆာင္ထားရေပမဲ့ စံပယ္

သိတယ္။ စံပယ့္ႏွလုံးသားေတြ ေပါက္ထြက္ေတာ့မတတ္ခုန္ေနတာကိုေပါ့။

"ဦးေနဂုဏ္မာန္..ရွင္ကြၽန္မကို ေၾကာင္ႀကီးကႂကြက္ငယ္ကို က်ီစားသလို..ကစားေနတာမ်ားလား.."

❤️❤️❤️❤️❤️❤️

"ေဒါက္..ေဒါက္..ေဒါက္.."

"၀င္လာခဲ့ပါ.."

တံခါးကိုဖြင့္၍၀င္လာသူမွာသူ႔အတြင္းေရး

မႉးမဟုတ္ပဲ။IDGရဲ႕cctvေစာင့္ၾကည့္ေရးတာ၀န္ခံဦး၀င္းေမာင္ျဖစ္ေနေလသည္။

"ေအာ္...ဦး၀င္းေမာင္..ကိစၥရွိလို႔လား.."

"ဟုတ္ကဲ့..ဆရာဟိုတစ္ခါခိုင္းထားတဲ့ကိစၥေလ..

ဒါေလးလာေပးတာပါ.."

ဦး၀င္းေမာင္ကသူ႔စားပြဲ‌ေပၚသို႔ မမ္မိုရီစတစ္ခ္ေလးတင္‌ေပးခဲ့ၿပီး‌ ျပန္ထြက္သြားေလသည္။

စတစ္ခ္ကိုသူ႔လက္ပ္ေတာ့မွာထိုးၾကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ သူ႔ေဒါသေတြဟာ ဟုန္းခနဲဆိုသလို မီးေတာက္လုမတတ္ ျဖစ္သြားေလသည္။

ဒါေပမဲ့ကာယကံရွင္ကို ဆုံးျဖတ္ခိုင္းတာက

ပိုေကာင္းမည္ဟု သူေတြးလိုက္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔အတြင္းေရးမႉးကိုဖုန္းေခၚလိုက္သည္။

အေတြးေရးမႉး ၀င္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာအမူအရာကို ခဏထိန္းလိုက္ရသည္။

"ၾကယ္စင္..သန႔္ရွင္းေရးဌာနက စံပယ္ေမႊးကိုသြားေခၚေပးပါ.."

"ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ.."

"ေတာက္!.."

ၾကယ္စင္ျပန္ထြက္သြားသည္ႏွင့္ သူ႔ေဒါသေတြကိုသူထိန္းမရေတာ့ေပ။ထိုေန႔ကအ‌ေမွာင္ခန္းထဲမွာသူမဘယ္ေလာက္အထိ ေၾကာက္ေနခဲ့သလဲဆိုတာသူကိုယ္တိုင္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါလား။သူသာ မေတြ႕ခဲ့ရင္ စံပယ့္ခမ်ာ 

သတိေတာင္ လစ္ေနေလာက္သည္။

cctv အခန္းေစာင့္ၾကပ္သည့္ ဦး၀င္းေမာင္ခြင့္ရက္ရွည္ယူထားခဲ့လို႔သာ သူၿငိမ္ေနခဲ့တာ။

အစက‌ေနျပန္ေတြးမိတိုင္ ေဒါသကအလိပ္လိုက္ ထြက္လာရသည္။

"ဆရာ..စံပယ္ေမႊးေရာက္ပါၿပီ.."

"ေအးလႊတ္လိုက္..."

စံပယ္လည္းေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ သူ႔႐ုံးခန္းထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္စံပယ့္လက္ဖ၀ါးကိုညင္သာစြာလာကိုင္ၿပီး ဆိုဖာမွာထိုင္ေစသည္။

ၿပီးေနာက္ သူ႔လက္ပ္ေတာ့ကိုဖြင့္ျပေလသည္။

စံပယ္လည္း အံ့ဩလြန္းလို႔ မယုံၾကည္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီးမ်က္လုံးေတြပါ ျပဴးက်ယ္သြားရသည္အထိပင္။

"..ဒါ..ဒါဟိုေန႔က.."

"ဟုတ္တယ္..အဲ့ဒီ့ကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးစံပယ္

ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ..အကုန္ျဖစ္ေစရမယ္..သူ႔ကိုအလုပ္ျဖဳတ္ေပးရမလား..တရားဆြဲခ်င္လားခ်က္ခ်င္းလုပ္ေပးမယ္.."

စံပယ္အံ့ဩလြန္း၍ မယုံႏိုင္စြာထိုဗြီဒီယိုကိုသာခဏခဏျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။စံပယ့္စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်အရာတစ္ခုကလည္း လာတိုက္ခိုက္ေနသည္။

"ဘာေၾကာင့္လဲ?ငါနင့္အေပၚမွာ ဘာမွားခဲ့လို႔လဲ?"

"ဒီကိစၥကို ကြၽန္မဘာသာပဲ ေျဖရွင္းပါရေစ.."

ကြၽန္မ..ဒီေန႔ခြင့္တစ္ရက္ေလာက္ယူလို႔ရမလား.."

"ဟုတ္ၿပီ..ကိုယ္ေမာင္ထြန္းကိုလိုက္ပို႔ခိုင္းလိုက္မယ္.."

"ရပါတယ္..ကြၽန္မဘက္စ္ကားနဲ႔ပဲျပန္ခ်င္လို႔.."

စံပယ္႐ုံးခန္းထဲကေန ထြက္လာခဲ့ၿပီးေနာက္ 

ကိုယ့္ဌာနတြင္ ပစၥည္းမ်ားသြားယူကာ ဘက္စ္ကားႏွင့္ အေဆာင္ကိုျပန္လာလိုက္သည္။

ကားျပဴတင္းမွ ယွက္တိုက္သြားသည့္ 

ေလေျပႏု‌ေလးက စံပယ့္မ်က္ႏွာကိုေအးခ်မ္းသြားေစသည္။သို႔ ေပမဲ့ ရင္ထဲက အပူကိုေတာ့ 

ၿငိမ္းသ တ္မေပးႏိုင္ေပ။စံပယ္ေတြးေနမိသည္က 

စံပယ့္ဘ၀မွာ သူတစ္ပါးအေပၚကို ရက္စက္စြာတစ္ခါမွ အႏိုင္မက်င့္ဖူးသလို၊သူတစ္ပါးနစ္နာေအာင္လဲ မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဘယ္ဘ၀က ၀ဋ္ေႂကြးေတြေၾကာင့္ အခုဘ၀မွာ စံပယ့္အေပၚ  ရက္စက္ႏိုင္ၾကရတာလဲ။

၀ဋ္‌ေႂကြးရွိရင္ ဒီဘ၀၊ဤမွ်နဲ႔သာေက်ပါေစ။

အခန္း(၉)ဆက္ရန္.....

🌼🌼♥️♥️🌼♥️♥️♥️

=========================================================================

🌼 အခန္း၉🌼

IDGမွ ေန႔တစ္၀က္ခြင့္ႏွင့္ျပန္လာခဲ့ၿပီးတည္းက စံပယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္လြန္း၍ အခန္းထဲမွ အျပင္ကိုမထြက္ခ်င္ျဖစ္ေနရသည္။

ဘာရန္ျငႇိဳးမွ မရွိပါပဲ မိန္းကေလးအခ်င္းခ်င္း ၊အေဆာင္သူအခ်င္းခ်င္းကို အသက္အႏၲရယ္ထိခိုက္ေအာင္အထိ တမင္ႀကံစည္ခံရတာဟာ 

စံပယ့္အဖို႔အင္မတန္ကို နာက်င္ရတယ္။

ဘယ္သူ႔အေပၚမဆို စံပယ္အေကာင္းဆုံး ဆက္ဆံေပးခဲ့ပါလွ်က္ႏွင့္ စံပယ့္ကိုမွ ဘာေၾကာင့္ဒီလို 

လုပ္ရတာလည္းဆိုတာ အရမ္းသိခ်င္မိတယ္။

မၾကည္ျပာႏွင့္ မစိုးမြန္လည္းအလုပ္မွျပန္လာလာခ်င္း စံပယ္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာ မသာမယာျဖစ္ေန၍

အတင္းအစ္ေမးၾကရာ အေၾကာင္းစုံကို

သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ  ေဒါသအရမ္းထြက္သြားၾက‌ေလသည္။

စံပယ္ေမႊးဆိုတာ ဒီအေဆာင္မွာအသက္အငယ္ဆုံးျဖစ္သလို အလိမၼာဆုံးကေလးပါပဲ။

ဘယ္သူကဘာခိုင္းခိုင္း လုံး၀မၿငိဳျငင္ပဲ အစစအရာရာ အကုန္ေထာင့္ေစ့‌ေအာင္ လိုက္လုပ္ေပးေလ့ရွိသလို မခိုင္းရင္ေတာင္ အလိုက္သိစြာေစတနာထားၿပီး လုပ္ေပးတတ္သည့္ ကေလးပင္။

မနက္အ‌ေစာႀကီးတြင္ အေဆာင္သူေတြအတြက္ ပဲျပဳတ္ႏွင့္ ထမင္းေၾကာ္ကို အၿမဲေၾကာ္ေကြၽး

တတ္သလို ညဘက္ဆိုလည္းအေဆာင္သူေတြအကုန္အလုပ္မွ ျပန္မလာမခ်င္း မအိပ္ပဲနဲ႔ဒိုင္ခံေစာင့္ေပးေလ့ရွိသည့္ ဒီေကာင္မေလးကိုအကုန္လုံးက ဝိုင္းခ်စ္ေပးၾကတာဆန္းမည္မထင္ေပ။

မိုးမမကိုလည္းသူမတို႔လို႔ စိတ္ထားမ်ိဳးရွိမယ္လို႔ထင္ထားခဲ့မိတာပါ။

မိုးမမဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ ဘာေၾကာင့္မ်ား စံပယ့္ရဲ႕အသက္အႏၲရာယ္ကိုေတာင္ ထိခိုက္ ေအာင္လုပ္

ရတဲ့အဆင့္အထိ ယုတ္မာရက္စက္ရသလဲဆိုတာ တကယ္ကိုမခန႔္မွန္းတတ္ေတာ့ပါဘူး။

 ကိုယ့္ထက္ အသက္အ႐ြယ္ေရာ၊ပညာအရည္

အခ်င္းအရေရာ အရာအားလုံးနိမ့္က်ေနၿပီးသားကေလးကိုမွ ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္အထိ ျပဳမူခဲ့ရ

သလဲ ဆိုသည့္အေတြးကို ေတြးလိုက္မိတိုင္း ေတာ္ေတာ္အသဲေပါက္လာရသည္အထိျဖစ္ရသည္။

စတိုလ္ခန္းထဲတြင္ စံပယ့္ကိုမီးပိတ္ၿပီး တံခါးပါ အျပင္ကေန ဂ်က္ခ်ထားခဲ့ပါသတဲ့။

သူမတို႔ေတြလည္း ရင္ထဲမွာတႏုံ႔ႏုံ႔နဲ႔ ခံစားေနရေလသည္။မိုးမမဆိုသည့္ မိန္းမကိုလည္း 

"ျပန္လာၾကည့္ ဆံပင္ကိုအေတာင့္လိုက္ဆြဲေဆာင့္ပစ္မည္ဟု" ႀကိမ္းထားလိုက္သည္။

"အခန္းထဲမွာ..လူေတြစုံေနၾကပါလား.."

မိုးမမဟာ အလုပ္မွျပန္လာ၍ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုခုံေပၚသို႔တင္လိုက္ၿပီး သူ႔ရဲ႕နဂိုက မာထန္ေနတတ္ေသာ မ်က္ႏွာေၾကာႏွင့္ ေမးလာေလသည္။

"ေဟာ..စံပယ္ေရ..သူေတာ္ေကာင္းမႀကီးျပန္လာၿပီေဟ့..ထိုင္ရွိခိုးရေအာင္..ေတာ္ေတာ္တန္ခိုးႀကီးတာေနာ္..မေကာင္းတာလုပ္တဲ့ေနရာမွာ.."

"မစိုးမြန္..ရွင္ဘယ္သူ႔ကိုေျပာေနတာလဲ..

သူမ်ားအခန္းထဲအထိလာၿပီး ဘာစကားေတြ 

လာေျပာေနတာလဲ..."

"အဟင္း..ဒီအေဆာင္မွာစိတ္ထားအယုတ္ပတ္ဆုံးမိုးမမဆိုတဲ့မိန္းမကိုေလ.....သူမ်ားကို မေကာင္းႀကံတဲ့ေနရာမွာ ထိပ္ဆုံးကေနရွိေနတဲ့ နင့္ကိုေျပာတာ.."

"ရွင္ဘာစကားေျပာတာလဲ..ကြၽန္မကရွင့္ကို

ဘာလုပ္‌ေနလို႔လဲ.."

"ေအး...အလုပ္ခံရတာငါမဟုတ္လို႔ေပါ့..

ငါ့ကိုလာထိလို႔ကေတာ့ပါးရွစ္စိပ္ကြဲေအာင္ကိုခ်ပစ္တယ္.."

"မစိုးမြန္ရယ္ေတာ္ပါေတာ့..အခ်င္းခ်င္းမေကာင္းပါဘူး..ကြၽန္မအတြက္နဲ႔ စိတ္အဆင္းရဲမခံပါနဲ႔..."

စံပယ္လည္း ကိုယ့္ေၾကာင့္ ျပႆနာေတြကို အက်ယ္အက်ယ္မျဖစ္ခ်င္၍ ၀င္တားမိသည္။

အစက မိုးမမျပန္လာရင္ ႏွစ္ကိုယ္ၾကားပဲ ေျဖရွင္းဖို႔လုပ္ထားသည့္ကိစၥက မခံႏိုင္တဲ့မစိုးမြန္တို႔ကို ေျပာမိေတာ့ ျပႆနာေတြက ေတာမီးေလာင္သလို ျဖစ္လာေတာ့မွာကို ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

"စံပယ္ညီမေလး..အသာေနစမ္း..ဒီကိစၥမွာ

မစိုးေျပာတာမွန္တယ္..မၾကည္ျပာလည္းမေက်နပ္ဘူး..အခန႔္မသင့္ရင္ လူ႔အသက္ပါ ပါသြားႏိုင္တဲ့ကိစၥ..ဒီမိန္းမေတာ္ေတာ္ယုတ္ညံ့တယ္...ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ရဲတိုင္ျပစ္ရမယ္....ဒါမွဒီလိုကိစၥမ်ိဳး ထပ္မလုပ္ရဲေတာ့မွာ..."

အေဆာင္မွာ အေနေအးလွပါသည္ဟု နာမည္ႀကီး‌ ေသာ အပ်ိဳႀကီးမၾကည္ျပာကပါ ေဒါသအလြန္ထြက္ၿပီး ၀င္ပါေလေတာ့သည္။

စံပယ္ေတြးေနမိတာကေတာ့ ေျပာျပမိတာမွားသြားၿပီဆိုတာပါပဲ။မိန္းကေလး သီးသန႔္အေဆာင္မို႔ 

ဆူဆူညံညံေတြျဖစ္ၾကရင္ အျခားပတ္၀န္းက်င္က လူေတြပါ တစ္မ်ိဳးထင္ၾကမွာေသခ်ာတယ္။

"ေအာင္မာ..ယုတ္ညံ့တယ္ေျပာရေအာင္

မိုးမမကရွင္တို႔ကိုဘာလုပ္ေနလို႔လဲ!.."

"ေအး..နင္မမွတ္မိရင္ေျပာျပမယ္..သၾကၤန္မတိုင္ခင္က စံပယ္ေမႊးကိုအေမွာင္အခန္းထဲမွာ 

ပိတ္ခဲ့တာဘယ္သူလဲ..နင့္ကိုမာနႀကီးၿပီး 

ေမာက္မာ႐ုံေလာက္ပဲ ထင္ခဲ့မိတာ....အခုေတာ့ ယုတ္မာခ်က္က...ေအာ္ဂလီပါဆန္သြားၿပီ...

မိန္းမယုတ္ရဲ႕..."

မစိုးမြန္၏ စကားေၾကာင့္ မိုးမမမွာ ခဏတာေလာက္ အသံတိတ္ကာ ေတြေဝသြားရေလသည္။သူတို႔ဘယ္လိုသိသြားရတာလဲ။

အဲ့‌ေန႔ကစတိုလ္ခန္းေတြဘက္မွာတပ္ထားတဲ့ cctvေတြပ်က္ေနတာမဟုတ္ဘူးလား။

စံပယ္ေမႊးကို လုပ္ႀကံတာ ငါဆိုတာ သူတို႔ဘယ္လို သိသြားရတာလဲ။

အဲ့ဒီ့ေန႔က စာရင္းစစ္ဌာနမွာ သူေျခထိုးခံလိုက္လို႔ စံပယ္ေမႊးလဲက်ၿပီး ထမင္းဗူးေတြေမွာက္သြားေပမဲ့ ကယ္တင္ရွင္သူေဌးကေပၚလာျပန္ခဲ့တယ္။

အရမ္းကို ထူးဆန္းခဲ့တာက စံပယ္ေမႊးအေပၚကို သူေဌးရဲ႕ကာကြယ္ေပးမႈက မထင္မွတ္ထားေလာက္ေအာင္ အံ့ဩသင့္ေစခဲ့တာကိုပဲ။

သူမ ဒီကုမၸဏီမွာ အလုပ္၀င္ရတာကလည္း အစ္မရဲ႕ခိုင္းေစခ်က္နဲ႔ သူေဌးကိုေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ ျဖစ္သလို စံပယ္ေမႊးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး သူေဌးရဲ႕ထူးဆန္းတဲ့ အျပဳအမူကို အစ္မကိုေျပာျပခဲ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ပဲ အစ္မရဲ႕ခိုင္းေစခ်က္အတိုင္း စံပယ့္ကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္ခဲ့သည္။

ညေနဘက္မွာ စာရင္းဖိုင္လ္ေတြသြားယူရင္းနဲ႔

 စံပယ့္ကို စတိုလ္အခန္းထဲမွာေတြ႕တာ‌လိုက္တာေၾကာင့္  အခန္းမီးခလုတ္ကိုပိတ္ခဲ့ၿပီး တံခါးကိုပါအျပင္ဘက္ကေန ဂလန႔္ခ်ထားခဲ့လိုက္တယ္။

"ဘာလဲမိုးမမ..ဘူးခံၿပီးျငင္းဖို႔စဥ္းစားေနတာလား

..ဒါမ်ိဳး..ငါတို႔ကလုံး၀လက္မခံဘူးေနာ္..

အခုခ်က္ခ်င္းစံပယ့္ကိုေတာင္းပန္ပါ..

႐ိုး႐ိုးမေတာင္းပန္နဲ႔  ဒူးေထာက္ၿပီးေတာင္းပန္..."

"ဒီမွာ..မိုးမမရဲ႕ဘ၀မွာ ေတာင္းပန္ရတဲ့

ရာဇ၀င္မရွိဘူး..သူ႔ကိုအျမင္ကပ္လို႔ကိုလုပ္တာ..

မေက်နပ္လည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး.."

"သူခိုးကပဲလူျပန္ေဟ့ရတယ္လို႔..သူ႔ကိုအျမင္ကပ္ရေအာင္စံပယ္ကနင့္ပါးကိုလာ႐ိုက္ေနလို႔လား..

နင့္ထမင္းလုပ္ကိုလာလုစားေနလို႔လား..ဟမ္!"

"အဟင္း..ေနရာတကာ၀င္ပါတာလဲေျပာအုံးေလတစ္ေဆာင္လုံးမွာ သူမပါတဲ့ေနရာရွိလို႔လား.."

"သူ႔ဖာသာဘယ္ေနရာပါပါ..နင့္ေခါင္းေပၚကို

ခ်ီးတက္ပါေနလို႔လား..ေခြးသူေတာင္းစားမရဲ႕...

လူလိုေျပာေနတာ နားမလည္ဘူးလား..."

"မိစိုး....နင္ငါ့ကိုလာမဆဲနဲ႔ေနာ္....ငါနင့္ထက္ အမ်ားႀကီး႐ိုင္းတတ္တယ္ေနာ္...ေနရာတကာပါလို႔

 ပါတယ္ေျပာတာေလ...နင္ကဘာေတြလာ၀င္နာ

ေနတာလဲ...."

"ဟဲ့!အဲ့ဒါေနရာတကာပါတာမဟုတ္ဘူး..လူတိုင္းအေပၚကို ေစတနာထားၿပီးအလိုက္သိတာ၊

က်ိဳးႏြံတာ၊အႀကီးေတြကိုအႀကီးမွန္းသိတာ..

ေအးေလ နင့္လိုအားေနအခန္းေအာင္းၿပီး..

လူတိုင္းနဲ႔ ရန္ပတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေကာင္မကေတာ့..

မနာလိုမုန္းထားစရာလို႔ ျမင္ေနမွာေပါ့..

နင္အခုခ်က္ခ်င္း ေတာင္းပန္ရင္ေတာင္းပန္၊

မေတာင္းပန္ရင္..ပါး႐ိုက္ဖို႔လဲ ငါက၀န္မေလးဘူးေနာ္.."

"ေအာင္မာ..ရွင့္မွာပဲလက္ပါတာမဟုတ္ဘူး..

မိုးမမမွာလည္းလက္ပါတယ္.."

"ျဖန္း!!!!!.."

မစိုးမြန္က စကားႏွင့္အရင္စႀကိမ္းၿပီး တကယ္

မလုပ္ေပမဲ့ မိုးမမက လက္ကိုလႊဲ၍ မစိုးမြန္၏ 

ပါးကို အားနဲ႔ ပိတ္ခ်ပစ္လိုက္ေလသည္။

"ေကာင္မ..နင္ကမ်ား..ငါ့ကို.."

"ျဖန္း!!!!.."

မစိုးမြန္၏ မ်က္လုံးေတြဟာ ေဒါသေၾကာင့္ နီတက္လာၿပီး မိုးမမရဲ႕ ပါးကိုလည္း လက္သည္းရာႀကီးထင္သြားရေလာက္ေအာင္အထိ ႐ိုက္ခ်ပစ္လိုက္သည္။

"ေသနာမႀကီး..မစိုး..ကဲဟယ္.."

မိုးမမဟာ မစိုးကို ပိတ္တြန္းလိုက္တာေၾကာင့္ 

မစိုးလည္းထမီစကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး မိုးမမကို ေျပး ကန္ပစ္လိုက္ေလသည္။

လဲက်သြားသည့္ မိုးမမ၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ တက္ခြလိုက္ၿပီး ေရေႏြးႏွင့္ ျပဳတ္ၿပီးသားၾကက္အား အေမႊးႏႈတ္ေနသကဲ့သို႔ ဆံပင္ေတြကို ဖိလိမ္ၿပီး ဆြဲ ေနေတာ့ေလသည္။

"အား!.." "ရွင္ကြၽန္မဆံပင္ကိုလႊတ္ေနာ္..လႊတ္!"

"လႊတ္စရာလား..အုံလိုက္ကိုဆြဲခြၽတ္မွာ..အင့္ဟယ္!!ၾကက္ဂတုံးမ..."

"အာ့!!!..အား!!!"

"ေတာ္..ေတာ္ၾကပါေတာ့!..မၾကည္ျပာေရဆြဲပါအုံး..

မစိုးေရ သူ႔ဆံပင္ကိုလႊတ္လိုက္ပါ.."

"ဟဲ့!ဟဲ့!..ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ.."

အလုပ္ကေနကိုယ္စီျပန္ေရာက္လာၾကသည့္အေဆာင္သူေတြေရာ၊ကိုယ့္အခန္းမွာကိုယ္နားေနၾကသူေတြပါ အကုန္လုံးစံပယ္တို႔‌ ေနတဲ့အေပၚထပ္အခန္းဆီသို႔ ေျပးတက္လာၾကၿပီး ပြဲၾကည့္သလို ဝိုင္းအုံလာၾကေလသည္။

 စံပယ္တို႔အခန္းေရွ႕တြင္ မသိရင္ဇာတ္ပြဲကေနသလို လူေတြကို  လူ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ျဖစ္ေနေလသည္။

စံပယ္လည္း‌ မ်က္ရည္ႏွင့္မ်က္ခြက္ျဖစ္ေနမိကာ ဆြဲလဲမရ၊ တားလည္းမရျဖစ္ေနရတာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ညစ္ေနရသည္။

မစိုးႏွင့္မိုးမမဆိုသည္မွာ နပန္းဖက္လုံးၾကတာ

 ထမီေတြေတာင္ခါးမွာမရွိၾကေတာ့ေပ။

တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိပ္ျဖစ္ေနလိုက္တာမ်ား ဘယ္သူ၀င္တားတား၊၀င္ဆြဲဆြဲ 

တစ္စပ္မွကို ခြဲလို႔မႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနသည္။

သူတစ္ျပန္ကိုယ္တစ္ျပန္ ပါးေတြလွိမ့္ခ်လိုက္၊ဆံပင္ေတြ ဆြဲလိုက္ႏွင့္ အေဆာင္သူေတြလည္း 

ဆြဲမႏိုင္ေတာ့ေပ။ 

မသိရင္ စံပယ့္ကိစၥကို အေျခခံၿပီး သူတို႔ရဲ႕

မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ထုတ္ခ်ေနၾကသလိုပါပဲ။

ခံရတဲ့ စံပယ္က လက္ေဝွ႔ႀကိဳးဝိုင္းထဲက ဒိုင္လူႀကီးလို ျဖစ္ေနရေလသည္။

ေနာက္ဆုံးမွာ အေဆာင္ပိုင္ရွင္အန္တီႀကီးကိုေတာင္ဖုန္းလွမ္းဆက္ရသည့္အျဖစ္ပင္။

အေဆာင္ပိုင္ရွင္က ဆူတာေတာင္ မစိုးကေတာ့သူ

မမွားဘူးဆိုၿပီးတင္းခံေနေပမဲ့ မိုးမမကေတာ့အေဆာင္မွ ညတြင္းခ်င္း ဆင္းသြားေလသည္။

ထူးဆန္းသည္က ထိုညတြင္ မိုးမမကို မိန္းမ

တစ္ေယာက္ဟာ ကားတစ္စီးႏွင့္ လာေခၚျခင္းပင္။ ‌ေနာက္ဆုံးေပၚကားတစ္စီးျဖစ္ေနၿပီး ကားေပၚမွ ခပ္ေခ်ာေခ်ာမမတစ္ေယာက္ဆင္းလာတာကို

 စံပယ္ေသခ်ာေပါက္ျမင္လိုက္မိသည္။

ဒီမိန္းမကို စံပယ့္အေနနဲ႔ ပထမဦးဆုံးေတြ႕ဖူးျခင္းျဖစ္ၿပီး မိုးမမဆီကိုလည္း တစ္ခါမွ လာလည္တာမ်ိဳး မရွိခဲ့ဖူးပါဘူး။သူက ဘယ္သူမ်ားလဲ??။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

IDGကုမၸဏီရဲ႕၉လႊာဟာ အလြန္ကိုပဲတိတ္ဆိတ္ေနေလသည္။

၁၀လႊာမွာက စီအီးအိုဦးေနဂုဏ္မာန္အတြက္

သီးသန႔္႐ုံးခန္း၊စာၾကည့္ေဆာင္ႏွင့္ နားေနေဆာင္ ေတြ တည္ရွိၿပီး၉လႊာမွာကေတာ့ အလြန္က်ယ္၀န္းလွေသာ ေဟာခန္းႏွစ္ခုရွိေလသည္။

တစ္ခန္းက ႏိုင္ငံျခားလုပ္ငန္းရွင္ေတြႏွင့္ေတြ႕ဆုံ

သည့္အခါ သုံးေသာအစည္းအေဝးအခန္းျဖစ္ၿပီး၊က်န္တစ္ခန္းကေတာ့ ပို၍က်ယ္ၿပီး IDGႏွင့္ပတ္သတ္‌‌ေသာ ေဟာေျပာပြဲတို႔၊ႏွစ္ကုန္ပါတီတို႔လိုမ်ိဳးလူအမ်ားႏွင့္ ဆင္ႏႊဲရေသာ အခန္းအနားမ်ား

လုပ္သည့္အခါ သုံးေလသည္။

ဒီေန႔ကေတာ့ စံပယ္ရယ္အမ်ိဳးသားသန႔္ရွင္းေရး

၀န္ထမ္းကိုေနထြန္းရယ္ႏွင့္ မေအးစံတို႔ အတူတကြ အစည္းအေဝးအခန္းႀကီးကိုသန႔္ရွင္းၿပီး၍

ေဟာေျပာပြဲလုပ္သည့္အခန္းမွာ သန႔္ရွင္းေနၾကရေလသည္။

"စံပယ္ေရ..ထမင္းစားခ်ိန္လည္း ေက်ာ္ေနၿပီ

မမေအး ဗိုက္အရမ္းဆာေနလို႔ ထမင္းသြားစားမွျဖစ္ေတာ့မယ္.."

"ဟုတ္သားပဲ..မမေအးက အစာအိမ္ရွိတယ္ေလ..

ဒီမွာက ကိုေနထြန္းလည္းရွိေနတာပဲ..ၿပီးလည္းၿပီးေတာ့မွာ..သြားေနာ္..အားမနာနဲ႔.."

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္.."

မမေအးထြက္သြားၿပီးေနာက္ စံပယ္လည္းကိုယ္လုပ္စရာရွိတာကိုလုပ္ေနလိုက္သည္။

အခန္းႀကီးရဲ႕ ထိပ္ဆုံးေနရာတြင္ ရွိေနေသာ 

ခပ္ျမင့္ျမင့္ေဆာင္ထားေသာ စင္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး စံပယ္ၿပဳံးလိုက္မိသည္။

ဒီစင္ေပၚကို ဦးေနဂုဏ္မာန္လည္း တက္ၿပီး 

မိန႔္ခြန္းေျပာဖူးလိမ့္မည္ထင္သည္။

စင္ေပၚကို တက္ရတဲ့အရသာက ဘယ္လိုလည္း

ဆိုတာ စံပယ္သိခ်င္လိုက္တာ။

စံပယ္ထိုင္ခုံေတြကို ဖုန္သုတ္ေနတုန္းအေနာက္မွာလူလာရပ္ေနသည္ဟု ခံစားမိလိုက္သည္။

စိတ္ထဲမွာၾကက္သီးထလာသလိုျဖစ္လာတာ‌ ေၾကာင့္ အေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္မိရာ..

"အမယ္ေလး..လန႔္လိုက္တာကိုယ္ေနထြန္းရယ္..

စံပယ္ကတစ္ျခားသူထင္လို႔.."

စံပယ္လည္း ထိတ္လန႔္သြားမိတဲ့ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကို လက္နဲ႔ ဖိလိုက္ရသည္။ကိုေနထြန္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူကလည္း စံပယ့္ကို ထူးဆန္းသည့္ 

အၾကည့္မ်ိဳးႏွင့္ ၾကည့္လာေလသည္။

"စံပယ္ဒီေန႔အရမ္းလွတယ္.."

ကိုေနထြန္းက စံပယ့္ကိုေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္လိုက္ၿပီး 

ႏႈတ္ခမ္းေတြ လွန္တက္သြားေအာင္ၿပဳံးကာ 

တစ္ခါမွမေျပာဖူးသည့္ စကားကို ေျပာလိုက္တာေၾကာင့္ စံပယ္ေၾကာင္အ သြားမိသည္။ 

ကိုေနထြန္း၏ မ်က္၀န္းေတြကေနတစ္ဆင့္ စံပယ့္ရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ မ႐ိုးသားမႈေတြကို ခံစားေနရသလိုပဲ။

စံပယ္ေတြးလို႔ မဆုံးခင္မွာ ကိုေနထြန္းက စံပယ္မတ္တပ္ရပ္ေနသည့္ ေနရာသို႔ တိုးကပ္လာေလသည္။စံပယ္လည္း လန႔္ၿပီး အေနာက္သို႔ ေျခလွမ္းဆုတ္လိုက္မိသည္။

"ကိုယ္အၿမဲတမ္း စံပယ့္ကိုေငးၾကည့္ေနမိတာ

 သိရဲ႕လား...စံပယ့္အသားေလးက ျဖဴေဖြးၿပီး...

စံပယ့္ ဆံႏြယ္ရွည္ႀကီးေတြက သိပ္မက္ေမာဖို႔ေကာင္းတာပဲ...ဒီလိုႏွစ္ေယာက္ထဲ ရွိႏိုင္မဲ့

အခြင့္အေရးကို ကိုယ္ေစာင့္ေနခဲ့တာ ၾကာလွၿပီ"

"ရွင္ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ.."

"ကိုယ္စံပယ့္ကိုခ်စ္တယ္ကြာ..စံပယ္ေရာကိုယ့္ကိုခ်စ္တယ္မဟုတ္လားဟင္.."

"ဘာစကားေတြလာေျပာေနတာလဲ..စံပယ္သြားေတာ့မယ္.."

"မသြားပါနဲ႔အုံး စံပယ္ရယ္..ကိုယ့္ကိုအေျဖေပးခဲ့ပါခ်စ္တယ္မဟုတ္လားဟင္.."

စံပယ့္လက္ေမာင္းကို အၾကမ္းပတမ္းလာဆြဲတာေၾကာင့္ လက္ကိုအျမန္ေဆာင့္႐ုန္းလိုက္သည္။

ထိုလူကမလႊတ္ပဲ အားပိုထည့္ကာ လက္ေမာင္းကိုညႇစ္လိုက္သလိုျဖစ္တာေၾကာင့္ စံပယ္အရမ္းလည္း ေၾကာက္မိသလို ေဒါသလည္းထြက္လာရတယ္။

"..ရွင္ကြၽန္မလက္ကိုမကိုင္ပါနဲ႔..အခုလြတ္ေပး

..၀န္ထမ္းအခ်င္းခ်င္းျပႆနာမျဖစ္ခ်င္ဘူးေနာ္..

အခုလြတ္ေပး!.."

"ဟ!..မင္းကေလသံမာလွခ်ည္လား..မလႊတ္ေတာ့မင္းဘာလုပ္မလဲ.."

"အင့္ဟယ္.."

"အား!!.."

"အဲ့တာမလႊတ္ခ်င္အုံး.."

ေျပာမရတဲ့အဆုံးသူ႔ေျခသလုံးကို အားနဲ႔ျဖတ္ကန္ပစ္လိုက္ေတာ့ နာသြား၍ထင္ပါရဲ႕လက္ကိုခ်က္ခ်င္း လႊတ္လိုက္ေလသည္။

စံပယ္လည္းဒီအခန္းထဲကေနျမန္ျမန္ထြက္ခ်င္လာသည့္ စိတ္ေၾကာင့္ ေဟာခန္း၏ တံခါးဆီသို႔သာအေျပးသြားေနမိသည္။ခုံတန္းေတြအၾကားမွ 

တိုးထြက္လိုက္ၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ေျပးဖို႔ ‌ႀကိဳးစားလိုက္စဥ္မွာေတာ့ အေနာက္မွသိုင္းဖက္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္။

လက္ေတြကိုပါ သိမ္းၿပီးအခ်ဳပ္ခံ ေနရ၍ လူကလုံး၀လႈပ္လို႔မရဘူး ျဖစ္ေနသည္။စံပယ့္ ခႏၶာကိုယ္က ပိန္သြယ္တဲ့ အမ်ိဳးအစားမို႔ အားခ်င္းက မမွ်ဘူး ျဖစ္‌ေနသည္။စံပယ္ အရမ္းငိုခ်င္လာတာပဲ 

သိတယ္။

သူ႔ကိုယုံမိတာကိုက စံပယ့္အမွားပါပဲ။

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္းမို႔ ယုံၾကည္ၿပီး 

ေနမိတာ စံပယ္မွားသြားခဲ့ၿပီ။

လူ႐ိုး၊လူေအးလို႔ထင္ခဲ့တာ အခုေတာ့

က်ားခံတြင္း၀ကို ေျခဆင္းမိလ်က္သားျဖစ္ေနရေလၿပီ။

"ကိုေနထြန္း..လူယုတ္မာ..ကြၽန္မကိုလႊတ္ေနာ္

..ကြၽန္မေအာ္လိုက္မွာေနာ္..လႊတ္!!!အဟင့္..."

"ေအာ္ေလ..ဟိုဘက္မွာလည္း အစည္းအေဝးအခန္း‌ ပဲရွိတာ.... လူလည္းရွိမွာမဟုတ္ဘူး..အဟင္း..အစကေတာ့ညင္သာမလို႔ ေတြးထားခဲ့တာပါ..အခုေတာ့ဒီေနရာမွာတင္ပြဲၾကမ္းမွျဖစ္ေတာ့မယ္

..ဟား..ဟား.."

"မင္းကိုလည္း...ငါကပြဲၾကမ္းမွာ.."

ေအာ္ေငါက္ၿပီး  ေျပာလိုက္သည့္ အသံအက်ယ္ႀကီးေၾကာင့္ ေနထြန္းလွည့္ၾကည့္လိုက္မိရာ သူ႔မ်က္လုံးေတြ ခ်က္ခ်င္းကို ျပဴးတက္သြားရသည္။

"သူ...သူေဌး.."

"မဟုတ္ဘူး..မင္းရဲ႕ေသမင္း.."

"ခြပ္!"

"အာ့..!"

ဦးေနဂုဏ္မာန္ရဲ႕အသံေၾကာင့္ ေနထြန္းသတိလက္လြတ္ေၾကာင္စီသြားခ်ိန္မွာ ပါးေဆာင္ကိုေျပးအထိုးခံလိုက္ရ ေလသည္။

လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာပဲ ဦးေနဂုဏ္ဟာသူ႔ရဲ႕

ကုဒ္အီက်ႌကိုခြၽတ္လိုက္ၿပီး စံပယ့္ေခါင္းေပၚမွာ

လာအုပ္လိုက္တာေၾကာင့္ စံပယ္ဘာကိုမွမျမင္ရေတာ့ေပ။ထိုးႀကိတ္သံေတြကိုသာ ၾကား ေနရေလသည္။

စံပယ္လည္း ကုဒ္အိက်ႌကို ဖယ္မပစ္ပဲ လူေတြမျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဟု ေတြးလိုက္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြကို 

က်ဆင္းခိုင္းလိုက္မိ‌သည္။

"ခြပ္!..ခြပ္!"

"အား!..ေတာင္း..ေတာင္းပန္ပါတယ္.."

"သူေတာင္းစား!!!!"

"ခြပ္!."

"အား!"

ေနဂုဏ္မာန္ဟာ ေနထြန္းဆိုသုကို အားရေအာင္ 

ထိုးႏွက္၊ကန္ေၾကာင့္ျပစ္လိုက္ၿပီးတာေတာင္ အားမရႏိုင္ေသးဘူးျဖစ္ေနသည္။

စံပယ္ေမႊးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း သူအုပ္ကာေပးထားသည့္ ကုဒ္အိက်ႌေအာက္မွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ငိုေနသည္မသိ ကိုယ္လုံးေလးေတာင္ တုန္ယင္ေနေလသည္။

သူမ ငိုေနတာကို ေတြ႕ေလ သူပိုၿပီး ေဒါသထြက္လာရေလပဲ။

"အျပင္မွာရွိေနတဲ့လူေတြ..ဒီေကာင့္ကိုအခုခ်က္ခ်င္း..ငါ့ေရွ႕ကေနေခၚသြား..ၿပီးရင္ရဲစခန္းမွာ

မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ ဆုံးမခိုင္းလိုက္.."

"ဆရာဘာအမႈနဲ႔လဲ.."

"မင္းႀကီးေတာ္..ဘာအမႈရမွာလဲ.."

"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့..ကြၽန္ေတာ္တို႔ၾကည့္ၾကပ္လုပ္

လိုက္ပါ့မယ္.."

စံပယ္လည္းအသံေတြသာၾကားေနရသည္။

၀မ္းနည္းတာေရာ၊ေၾကာက္စိတ္ေတြေရာေၾကာင့္ 

ရင္ေတြတလွပ္လွပ္နဲ႔သာတုန္ေနၿပီး ကုဒ္အက်ႌကိုလည္းမဖယ္ခ်င္ဘူး ျဖစ္ေနေလသည္။

ခုဏက ကိစၥႀကီးေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာကိုမွ 

မၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စံပယ္အရွက္ရေနမိသည္။

႐ုတ္တရက္ဆိုသလို ေႏြးေထြးတဲ့လက္ေတြက 

စံပယ့္ပုခုံးေပၚသို႔ ခပ္ဖြဖြထိကိုင္လာတာေၾကာင့္ ရင္ခြင္တစ္ခုနဲ႔နီးစပ္သြားသည္ကို ေသခ်ာခံစားလိုက္ရသည္။

ထိုရင္ခြင္က ဘယ္သူ႔ရင္ခြင္ဆိုတာကို

မေျပာလည္းပဲ စံပယ္သိပါတယ္။

သူကလည္းစံပယ့္ဦးေခါင္းေပၚမွ သူ႔ရဲ႕တန္ဖိုးႀကီးကုဒ္အိက်ႌကိုမဖယ္ေပးပဲ အခန္းအျပင္သို႔

ေခၚထုတ္‌လာၿပီး ဓာတ္ေလွကားစီးကာ အေပၚထပ္သို႔ ေခၚလာေလသည္။

စံပယ့္ကိုထိုင္ခိုင္းၿပီး သူ႔ကုဒ္အိက်ႌကိုဖယ္ေပးေတာ့မွ သူ႔႐ုံခန္းထဲကိုေရာက္ ေနမွန္းသိလိုက္ရသည္။

သူကစံပယ့္အေရွ႕မွာဒူးတစ္ဖက္ေထွာက္ကာထိုင္ ေနေလသည္။

"ေရာ့ ေရေသာက္လိုက္..မင္းအရမ္းေၾကာက္သြားမွာပဲ..ကိုယ္သာနဲနဲေလးေနာက္က်သြားရင္.."

သူ႔ဘာသာေျပာၿပီး ၿငိမ္က်သြားမိသည္။ႏိုင္ငံျခားလုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔အစည္းအေဝးလုပ္အၿပီးမွာ တစ္ဖက္ေဟာခန္းမွ အသံေတြၾကား၍သြားၾကည့္မိရာမွ သူ႔ကေလးမကို အျခား‌ေယာက္်ားတေယာက္က..

"ဟာကြာ..ေတာက္!"

"ကြၽန္မေၾကာင့္..ရွင္စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ရရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္..."

"ဟင္.."

ေလသံတိုးတိုး‌နဲ႔ေျပာေနတဲ့စံပယ့္ကို သူကေသခ်ာဆိုက္ၾကည့္လာၿပီး ႐ုတ္တရက္ ဒူးေထာက္ကာ

သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကိုျမႇင့္လိုက္ၿပီး ဖက္ျခင္းခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ စံပယ္လည္းလန႔္သြားမိသည္။

စိမ္းသက္လြန္းသည့္ အထိအေတြ႕တစ္ခုေၾကာင့္ လက္က အလိုအေလ်ာက္ သူ႔ရင္ဘတ္ကို တြန္းလိုက္မိေပမဲ့ သူကေတာ့ တစ္ခ်က္ေတာင္ 

တြန႔္မသြားခဲ့ဘူး။

စံပယ့္ဦးေခါင္းက သူ႔ရင္ဘတ္အနားမွာျဖစ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕လက္ကစံပယ့္ ဆံပင္ေတြကိုပြတ္သပ္‌ေပး 

ေနသည္ဟု ခံစားလိုက္ရသည္။

သူစံပယ့္ကိုႏွစ္သိမ့္ေပးေနတာလား။

သူ႔ကိုေတာ့ျပန္မဖက္ေပမဲ့ စံပယ့္မ်က္လုံးေတြကိုခဏမွိတ္ထားလိုက္မိသည္။

အခုစံပယ့္အတြက္ေႏြးေထြးတဲ့ရင္ခြင္တစ္စုံလိုအပ္ေနလို႔ပါ။

တစ္ေယာက္ေယာက္က စံပယ့္အနားမွာ ရွိေနေပးတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးကို စံပယ္လိုအပ္ေနသလိုပါပဲ။

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စံပယ္အဖြားကို သိပ္သတိရတာပဲ။

သူကစံပယ္အနားသို႔ တိူးကပ္လာၿပီးစကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္ေသးသည္။

"မင္းအတြက္..ကိုယ္အလုပ္သမားဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္..အလုပ္ထုတ္ေပးရမလဲ.."

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ညေနဘက္ စံပယ္အေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ 

ဒီေန႔ျဖစ္ပ်က္သမွ်ေတြကို ျပန္ေတြးၾကည့္ေနမိသည္။

ဟိုတစ္ခါကပါးကိုကိုင္တယ္ ဒီတစ္ခါဆံပင္ကိုကိုင္တယ္။ဘာမွလည္းမဆိုင္ပဲ ခဏခဏအသားယူခံေနရတာေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။

ၿငိမ္ေနခဲ့မိသည့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ အျပစ္တင္ေနမိသည္။

ဒါေပမဲ့ ကိုေနထြန္းလို လူမ်ိဳးကို မယုံၾကည္ေပမဲ့ စံပယ္သူနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲရွိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေၾကာက္႐ြံ႕တာေတြ ထိတ္လန႔္တာေတြ ဘာေၾကာင့္ ရွိမေနရတာလဲ ။

စံပယ္သူ႔ကို အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲ ယုံၾကည္ေနမိတာလား။

 စံပယ္အခက္အခဲႀကဳံရခ်ိန္တိုင္းလည္း 

သူေရာက္လာတတ္တယ္။

ေရစပ္ဆိုတာဒါမ်ိဳးလား။တိုက္ဆိုင္မႈ ေတြကလည္း သူနဲ႔မွဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္ ထူျခားလြန္းေနရတာပါလိမ့္။

သူနဲ႔ ေတြ႕ဆုံရတဲ့အခ်ိန္တိုင္းကလည္း ဒီလို ကေမာက္ကမေတြႀကီးပဲ ျဖစ္ေနရေတာ့ စံပယ္တို႔ရဲ႕ စုံစည္းမႈေတြက လွပတာလား ၊ကေမာက္ကမႏိုင္တာလားလို႔ ေမးရမလို ျဖစ္ေနသည္။

"တီ..တီ..တီ..တီ"

ဖုန္းလာေန၍အေတြးအာ႐ုံေတြကိုျဖတ္ေတာက္လိုက္ၿပီး ခလုတ္ေလးကိုႏွိပ္ကာ နားမွာကပ္၍ နားေထာင္လိုက္သည္။

"ဟယ္လို..ဘယ္သူပါလဲ.."

"က်ဳပ္က..ညည္းအဖြားၾကည္ေမေဟ့..အခုမမ်ိဳးတို႔တယ္လီဖုန္းနဲ႔ဆက္ေနတာ.."

"ဟင္အဖြား..ဘာအေရးႀကီးကိစၥရွိလို႔လဲ.."

"ဒီေလာက္အေရးႀကီးတာေတာင္..ဒီ့ထက္အေရး

မႀကီးေတာ့ဘူးေအ.."

"ေျပာမွာသာေျပာစမ္းပါအဖြားရယ္..

ကြၽန္မရင္ထိတ္လိုက္တာ.."

"ညည္းရဲ႕အလိမၼာတုံး.....ညီမသဇင္ေမႊးေလ.."

"ဟင္..သဇင္ေမႊးဘာျဖစ္လို႔လဲ..ျမန္ျမန္ေျပာပါလို႔"

"လင္ေနာက္လိုက္သြားလို႔ေအ..လင္ေနာက္လိုက္သြားလို႔.."

"ရွင္!"ေသ..ေသခ်ာလို႔လားအဖြားရယ္.."

"ေသခ်ာသမ..သိပ္ေသခ်ာ....ေဘာ္ဒါကသူ႔သူငယ္ခ်င္းက သူ႔အိပ္ရာေပၚမွာ လင္‌ေနာက္လိုက္သြားၿပီဆိုတဲ့ စာေရးထားခဲ့တာေတြ႕လို႔ ဆရာမေတြက က်ဳပ္ကို အေၾကာင္းၾကားတာေဟ့..အဲ့ဒါညည္းအျမန္ျပန္လာခဲ့ပါ..အဲ့အလုပ္လည္းထြက္ရင္

ထြက္ရပါေစ..ညည္းရဲ႕ ညီမလင္ေနာက္လိုက္သြားမွေတာ့..အဲ့ဒီ့အလုပ္ကိုဆက္လုပ္ေနလည္းဘာမွ

မထူးဘူး..အျမန္ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့ေအ..."

"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့ပါအဖြားရယ္..ေလာေလာ

ဆယ္ေတာ့မနက္မွ..ဖုန္းနဲ႔ခြင့္လွမ္းတင္လိုက္မယ္..

မရလည္းထြက္႐ုံေပါ့.."

"ေအး..ဒါဆိုဒါပဲေအ..ငါ့မွာေတာ့‌ေျမးမေလးႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္..တစ္ေယာက္မွစကားနား

မေထာင္ဘူး..အီဟီး!!!..နင္တို႔တစ္ေယာက္မွ

ငါ့အေပၚမေကာင္းဘူး.."

အဖြားရဲ႕ငိုသံေလးႏွင့္အတူ တစ္ဖက္မွဖုန္းက်သြားသလို စံပယ့္အသဲႏွလုံးေတြလည္း တျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ႔ေႂကြက်သြားရသလို ခံစားလိုက္ရေလသည္။

စံပယ့္ပါးျပင္ေပၚမွ မ်က္ရည္ေတြျဖတ္စီးသြားေလေတာ့သည္။ကိုယ္က ပညာကိုဆုံးခန္းတိုင္ေအာင္

 မသင္ခဲ့ရလို႔ မ်ိဳး႐ိုးထဲမွာ ပညာတတ္၊ဘြဲ႕ရေလး

 ရွိေစခ်င္ခဲ့မိတာပါ။

စံပယ္ ေလာဘသိပ္ႀကီးသြားမိတာမ်ားလား။

ညီမေလးရယ္ အစ္မရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ႏွလုံးသားတစ္ျခမ္း ပဲ့ေႂကြသြားရသလိုပါပဲ။

"သဇင္ရယ္..နင္ရက္စက္လိုက္တာေနာ္..ငါ့မွာေတာ့ငါ့ညီမေလး ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ပါေစ..

ငါ့လို သူမ်ားေအာက္မက်ရပါေစနဲ႔ဆိုၿပီး...

႐ြာမွာဆိုလည္း႐ြာအလုပ္၊ရန္ကုန္ဆိုလည္းရန္ကုန္အလုပ္နဲ႔ သူမ်ား အေစာ္ကားခံရမလိုေတာင္

ျဖစ္ခဲ့ရတာ..ငါျပန္ရလိုက္တာက..အဖြားရဲ႕မ်က္ရည္နဲ႔..နင့္ရဲ႕ေက်းဇူးကန္းမႈေတြလား.."

မနက္၄နာရီထိုးတည္းကထၿပီး အထုပ္ေတြကိုထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ကာ ကားဂိတ္သို႔ ထြက္လာလိုက္သည္။

တကယ္ေတာ့စံပယ္တစ္ညလုံးအိပ္လို႔မရပါဘူး။ျဖစ္လာမယ့္ညီမေလးရဲ႕အနာဂတ္ကိုစံပယ္ႀကိဳေတြးေနမိသည္။

ဆယ္တန္းေတာင္မေအာင္ပဲလင္ေနာက္လိုက္သြားေတာ့ ဘာလုပ္စားၾကမွာလဲ။

သူ႔ေယာက္်ားကဘယ္လိုလူလဲ ဆယ္တန္းေျဖမဲ့ကေလးကိုခိုးရာလိုက္ဖို႔ေခၚတည္းက လူေကာင္း

မျဖစ္ႏိုင္တာေတာ့ေသခ်ာတယ္။

ဒါဟာ လူႀကီးေတြကိုအရာမသြင္းသလို ငါ့ညီမေလးကိုလည္းအေလးမထားတာပဲ။

မိုက္လိုက္တာညီမေလးရယ္ နင္သိပ္မိုက္တယ္။

ငါ့အမွားပါ ငါနင့္ကိုအနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရမွာ။အမ်ားႀကီး ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး ရန္ကုန္ကို တက္လာခဲ့မိတာကိုက မွားတာပါေလ။ကိုယ္နဲ႔ အပ္စပ္တဲ့ ေနရာမွာမေနပဲ ရန္ကုန္ကိုတက္လာမိတဲ့ ေန႔တည္းက မွားခဲ့တာ ထင္ပါရဲ႕။ေတာမွာေနရင္ အနည္းဆုံးေတာ့ ညီမေလးရဲ႕ ေဘာ္ဒါေဆာင္ကို ခဏ၊ခဏလိုက္သြားၿပီး စကားေျပာျဖစ္၊ဆိုဆုံးမခြင့္ ရခဲ့မွာေသခ်ာတယ္။

၀င္းသစၥာ‌ေမာင္ခရီးသြားကားက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီး

ကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့တာႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ စံပယ္ပထမဦးဆုံးသတိရမိသူကေတာ့ ဦးေနဂုဏ္မာန္ပါပဲ။

"ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ရွင္..ဘ၀တစ္ေကြ႕မွာ..

ခဏေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္လို႔ပဲ..သတ္မွတ္ပါတယ္..

ဒါေပမဲ့ရွင္နဲ႔ေတြ႕ဆုံမႈက..ႏွလုံးသားထဲမွာနက္ရႈိင္းေနမိၿပီထင္ပါတယ္.."

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

 ဒီေန႔အတြင္းေရးမႉးကေနတစ္ဆင့္ စံပယ္ေမႊးကိုသြားေခၚခိုင္းေတာ့ ႐ြာျပန္လို႔ ခြင့္သုံးရက္ယူထားသည္တဲ့။

မေန႔ကကိစၥေၾကာင့္ဒီေကာင္မေလးရွက္ၿပီး ႐ြာကိုျပန္ေျပးသြားတာမ်ားလားဟု ေတြးမိျပန္ေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ စိုးထိတ္မႈ‌ေလးက ျဖတ္ေျပးသြားမိေလသည္။

ဒါမွမဟုတ္႐ြာမွာ အဖြားလုပ္သူကေယာက္်ားေပးစားဖို႔ျပန္ေခၚလို႔ အၿပီးျပန္သြားတာမ်ားလား။ဘာေၾကာင့္လဲ?

မျဖစ္ဘူး။မင္းကိုယ္နဲ႔ အေဝးႀကီးကိုထြက္သြားလို႔မရဘူး။

မင္းကိုကိုယ့္ကုမၸဏီရဲ႕ သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းအျဖစ္နဲ႔လည္းစိတ္မခ်ေတာ့ဘူး။

တစ္ျခားသူေတြမင္းကိုအႏိုင္က်င့္တာျမင္ရင္..

လူ မ သတ္မိဖို႔ကို အၿမဲစိတ္ထိန္းေနရတာ..လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။

"ဒီတစ္ခါ ကိုယ့္ေဘးနားကိုျပန္လာရင္..မင္းကိုျပန္

မလႊတ္ပဲေနရမလား..ဒါဆိုကိုယ္မိုက္မဲရာက်ေနမလား.."

ထိုင္ခုံေပၚသို႔ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ေခါင္းကို ေမာ့ကာ မ်က္လုံးေတြကို မွိတ္ၿပီး သူေသခ်ာေတြးၾကည့္ေနမိသည္။

စံပယ္ေမႊးဟာ သူကာကြယ္ေပးခ်င္မိတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလးပဲ။ 

ေဘးနားမွာ သူမရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ သူ႔စိတ္ေတြဟာ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနသလိုလို၊ ရင္ခုန္သလိုလို ခံစားရသည္။

သူမကို အၿမဲေတြ႕ခ်င္လာသလို သူ႔ကိုေရွာင္ေနတတ္တဲ့ သူမနဲ႔ အၾကည့္ခ်င္း ဆုံရင္ေတာင္ သူၿပဳံးေနမိတာမ်ိဳး။

သူမကို ေပြ႕ဖက္ရတာကိုလည္း ႏွစ္သက္မိသလို သူမၿပဳံးတာကို ျမင္ရင္‌ေတာင္ ေက်နပ္ေနမိတယ္။

အေတြးေတြဆုံေအာင္ေတြးလိုက္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ သူ႔မ်က္လုံးေတြကို ျပန္ဖြင့္လိုက္မိသည္။

သူ႔ရင္ဘတ္ကိုလည္း သူျပန္အုပ္လိုက္မိသည္။

"ငါ ခ်စ္မိေနတာပဲ....ဟား..ဟား..."

သူသြားေတြ ေပၚေအာင္အထိ ႐ုံးခန္းထဲမွာ အ႐ူးႀကီးလို ရယ္လိုက္မိသည္။

စံပယ္ေမႊးဆိုတဲ့ အသက္ႏွစ္ဆယ္ သာမန္၀န္ထမ္းေကာင္မေလးကို သူခ်စ္မိေနေလၿပီ။

ဘယ္‌အခ်ိန္တည္းကလည္း ဘာေၾကာင့္လဲဆိုသည့္ ေမးခြန္းကိုထုတ္လို႔ မရေပမဲ့ စံပယ္ေရ မင္းနဲ႔မွ ကိုယ္ခ်စ္တတ္ၿပီ ထင္ပါတယ္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼