"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၁၉ ) မွ အခန္း (၂၁)"
"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၁၉ ) မွ အခန္း (၂၁)"
#အခန္း၁၉
ေလတျဖဴးျဖဴးတိုက္ခတ္၍ စပါးပင္တို႔ယိမ္းထိုးေနေလသည္။ဝါက်င့္က်င့္ စပါးေစ့ကေလးမ်ားဟာလည္း ႐ိုးတံကိုၿမဲျမန္စြာ ဖက္တြယ္ထားၾကေပမဲ့ ေႂကြလႊင့္ၾကရသည္မ်ားလည္း ရွိသည္။
ပိုးေကာင္ငယ္ေလးမ်ားသည္ စပါးပင္မ်ားၾကားသို႔ တိုးေဝွ႔ပ်ံသန္းေနၾကေလသည္။
ဗ်ိဳင္းငွက္ကေလးမ်ားသည္ ေရတင္ထားေသာ
မရင္းခင္းထဲတြင္ လည္တစ္ဆန႔္ဆန႔္လုပ္၍ ပိုးေကာင္ငယ္တို႔ကို စားေသာက္ေနၾကေလသည္။
ဦးေခါင္းတည့္တည့္ရွိ ေကာင္းကင္၌ ထြန္းေတာက္ေနေသာ ေနလုံးႀကီးေၾကာင့္ အေပၚယံပူေလာင္မႈ
သည္တစ္စတစ္စ ျပင္းထန္လာသည္။
သို႔ေပမဲ့ ေလာကနိယာမတရားေပမို႔ ေျပာင္းလဲလို႔
မရသည့္ ဘဘာ၀တရားအား က်ိန္ဆဲ၍မရေပ။
ထို႔အတူပင္ တံစဥ္ႏွင့္အျဖတ္ခံလိုက္ရေသာ
စပါးပင္ကေလးမ်ားဟာလည္း နာလိုက္တာဟု
ညည္းတြားခြင့္မရွိေပ။လူတို႔သည္ သစ္သီး၊သစ္ဥတို႔ကို စားသုံးသည့္ သတၱဝါျဖစ္သည့္ နည္းတူ သစ္ပင္တို႔သည္လည္း ေျမဓာတ္၊ေရဓာတ္၊ေနေရာင္ဓာတ္တို႔ကို စားသုံးၾကရသည္။
သဘာ၀တရားသည္ သူ၏လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း လည္ပတ္ေနမည္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ထိုင္၍ညည္းညဴေနပါက အလုပ္ျဖစ္မည္မဟုတ္ေပ။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း စံပယ္ေမႊးတို႔ ေကာက္စိုက္သမအုပ္စုေလးဟာ ေန႔စဥ္လုပ္ေနရသည့္အလုပ္ကို
ေတာင္စဥ္ေရမရ ညည္းတြားမေနပဲ သီခ်င္းတေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ဆိုရင္းသာ မိမိတို႔လုပ္ငန္းကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္လုပ္ေနၾကေလသည္။
🎵မလွဘူးေျပာရင္ ငိုလိုက္မယ္🎵
🎵မခ်စ္ဘူးေျပာရင္ စိတ္ဆိုးတယ္🎵
🎵မွန္ထဲၾကည့္ရင္ မလုံမလဲ🎵
🎵တကယ္ပဲ အက်ည္းတန္ေနလား🎵
🎵သံသယစိတ္ေတြ ၀င္ခဲ့မိတယ္ကြယ္🎵
🎵စေနေန႔ေတြ႕မယ္ သူခ်ိန္းတယ္🎵
🎵တကယ္တမ္းေတာ့ ေမွ်ာ္သူေမာတယ္🎵
🎵သူနဲ႔ေတြ႕ခ်င္ကာမွ
ေရွာင္တိမ္းရက္ေလတယ္လို႔🎵
🎵ခ်စ္ေဒါသပို ငိုခဲ့မိျပန္တယ္🎵
"ဟဲ့...ဟဲ့..သီခ်င္းဆိုတာရပ္ၾကစမ္း..ဟိုးမွာလာေနတာ မိုးနီနဲ႔ၿမိဳ႕သားမဟုတ္လား.."
မလွရီက စပါးရိတ္ရင္းႏွင့္ သီခ်င္းညည္းေနၾကသူေတြကို ခဏရပ္ခိုင္းကာ ခပ္ေဝးေဝးရွိ လူရိပ္ႏွစ္ခုကို လက္ညႇိဳးထိုးျပေလသည္။
စံပယ္အပါအ၀င္ ေကာက္ရိတ္သူတစ္သိုက္ဟာ
စူးလြန္းလွသည့္ေနေရာင္ကို လက္နဲ႔အုပ္ကာၿပီး
ထိုလူရိပ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။
မိုးနီႏွင့္ ေနဂုဏ္မာန္ဟာ ျမက္႐ိုင္းမ်ားနင့္ ကန္စြန္းနီတို႔အေလ့က်ေပါက္ေနသည့္ လယ္ကန္သင္း႐ိုးေပၚသို႔ နင္းၿပီး တစ္လွမ္းခ်င္း ခပ္ျဖည္းျဖည္း လာေနၾကေလသည္။
"ဟဲ့...သူတို႔က လယ္ထဲကိုဘာလာလုပ္ၾကတာပါလိမ့္..."
"..နင္ကလည္း..လယ္ထဲမွာေကာက္စိုက္သမားေတြပဲရွိတာေလ..အဲ့ေတာ့..ငါတို႔ကိုလာၾကည့္တာေနမွာေပါ့...ဟီဟိ"
မငယ္ေလးဆိုသည္မွာ ဟာသသ႐ုပ္ေဆာင္
ကင္းေကာင္ထက္ပင္ မ်က္လုံးေစြေလသည္။
႐ြာထဲမွ လူေတြကေတာ့ သူမကို ေန၊ေက်ာက္ခဲလို႔လည္း စေနာက္ၿပီး ေခၚၾကသည္။
ေခၚတဲ့လူေတြကိုလည္း အျပစ္ေျပာလို႔မရဘူး။
သူ႔မ်က္လုံးေတြကိုက ေတာင္တစ္လုံး ေျမာက္တစ္လုံးျဖစ္ေနသလားမွတ္ရတယ္။
ဘယ္အလုံးက ဘယ္ကိုၾကည့္လို႔ၾကည့္ေနမွန္းကို မခန္႔မွန္းတတ္ေအာင္ပါပဲ။
တစ္လုံးက ေနကိုၾကည့္ ေနၿပီး က်န္တစ္လုံးက ေျမႀကီးမွေက်ာက္ခဲကို ၾကည့္ေနသလား မွတ္ရတယ္။
သူမရဲ႕ မ်က္လုံးသူငယ္အိမ္က မၾကာခဏဆိုသလို လည္တတ္တာေၾကာင့္ ငယ္ငယ္က ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးလာၿပီဆိုကာ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္တာ ေျမႀကီးေပၚက ပိုက္ဆံငါးက်ပ္ကို သြားေတြ႕ပါသတဲ့။ဒါေၾကာင့္ အျခားသူေတြက ခ်စ္စႏိုးနဲ႔
ေန၊ေက်ာက္ခဲလို႔ စေနာက္ၿပီးေခၚရင္ ကစုန္ေပါက္ၿပီးကို စိတ္ဆိုးတတ္သည့္သူပင္။
"ဟဲ့..ဟဲ့...ဒီနားကိုနီးလာၿပီ...ငါ့ကိုၾကည့္စမ္းပါအုံး...
႐ုပ္ဆိုးေနသလား..."
"အမယ္ေလး..မိန္းမ ႀကိတ္ေပ်ာ္မေနပါနဲ႔..
ဟိုကနင့္ကိုၾကည့္လည္း..နင္ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္
သူ႔ကိုၾကည့္တယ္လို႔ထင္မွာမဟုတ္ဘူး..."
"မလွရီေနာ္..ေတာ္ေပါက္ကရမေျပာနဲ႔.."
"ငါေျပာတာမဟုတ္လို႔လား..ေတာ္ၾကာ..ဟိုၿမိဳ႕သားနဲ႔မိုးနီလာလို႔..အေပၚကိုၾကည့္လိုက္ေပမဲ့
ေအာက္ကို လွမ္းျမင္ေနရရင္ဒုကၡ.."
"မလွရီ...ရွင္ေျပာေလကဲေလပါလား!!..အင့္ဟယ္..."
"မေၾကာက္တာ..ဆယ့္ႏွစ္ခါ.."
မငယ္ေလးခမ်ာ ပဲေပးေနပါတယ္ဆိုမွ စကားနာလာထိုးေနတဲ့ မလွရီေၾကာင့္ အရမ္းေဒါသထြက္သြားၿပီး လက္ထဲမွရိတ္ၿပီးသား စပါးပင္ေတြနဲ႔ ေကာက္ေပါက္ရင္း ရွက္ရမ္းရမ္းေလေတာ့သည္။
"ဟဲ့မိစံပယ္..ဟိုေန႔က အုပ္ႀကီးႀကိမ္းလို႔..ဟိုသားအမိနင္တို႔အိမ္ကိုလာေတာင္းပန္ေသးလား.."
"အုပ္ႀကီးရဲ႕အိမ္မွာေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္...
စံပယ္တို႔အိမ္ကို သီးသန္႔ထပ္လာၿပီး ေတာင္းပန္မယ္လို႔ ေျပာေပမဲ့.....ကြၽန္မဘာသာ ကန္ေတာ့ပြဲႀကီးကို႐ြက္ၿပီးသြားအေတာင္းပန္ခံမွပဲရမယ္.."
"ေအးဟယ္..အဲ့သားအမိကအရွက္ကိုမရွိဘူး..
အခုလည္း အဲ့ဒီ့ကိစၥေၾကာင့္႐ြာထဲမွာမ်က္ႏွာမျပရဲလို႔..အိမ္အျပင္ေတာင္မထြက္ရဲၾကဘူးတဲ့ေတာ္..
ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ..."
"အိမ္အျပင္မထြက္ရဲတာလည္း မေျပာနဲ႔ေလ ရန္ျဖစ္ၿပီးေနာက္တစ္ေန႔မနက္ပဲ မိစံပယ္ရဲ႕အဖြားက သူ႔ေျမးကို မဟုတ္တမ္းတရားေတြ လုပ္ႀကံစြပ္စြဲရမလားဆိုၿပီး..ထမီစြန္ေတာင္ဆြဲၿပီးကို ရန္ေတြ႕ျပစ္လိုက္တာကို.....ဟားဟား...ဖြားၾကည္ေမရဲ႕ ေျမးကိုမွလာစမ္းခ်င္ေနတာကို ...ဒင္းတို႔ခံအလွည့္ေပါ့...""
"အားရခ်က္ေတာ္..လုပ္ လုပ္..အဲ့လိုမွဒင္းတို႔မွတ္မွာ..ဟိုတစ္ခါအေႂကြးလာေတာင္းတာ..
က်ဳပ္အိမ္ကႏြားမႀကီးကို သိမ္းသြားတည္းက
ဒင္းတို႔ကို မေက်တာသိလား... ဘယ့္ႏွယ္ ေနာက္ေန႔ေပးပါ့မယ္ တစ္ရက္ပဲေစာင့္ပါဆိုတဲ့ဟာကို ၀က္ေတြ႕ ၀က္သိမ္း၊ႏြားေတြ႕ ႏြားသိမ္းနဲ႔
တကယ့္ခ်စ္တီးေတြပါဟယ္..
အခုေတာ့ အပုပ္ေတြေပၚကုန္တာ ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ..
ေကာင္းလိုက္တဲ့ ႐ိုက္ခ်က္ေအ..."
"မွတ္ၿပီေပါ့ဟယ္..အခုဆိုသူ႔သမီး ကြမ္းေတာင္
ကိုင္မ လင္တ႐ူးေၾကာင့္ သူ႔အေမႀကီးလည္း အရွက္ကိုျဗန္းျဗန္းကြဲေရာ.....အုပ္ႀကီးကို ကိုယ့္႐ြာသားအခ်င္းခ်င္းမို႔ ရဲစခန္းမွာတိုင္ရယ္ေတာရယ္ မလုပ္ပါနဲ႔ဆိုၿပီး ထိုင္ကန္ေတာ့ၾကတာတဲ့......."
"ငါ့စိတ္နဲ႔ဆိုရင့္ အဲ့ဒီ့ျမတင့္ေရာ...မႀကိဳင္ကိုေရာ...
အခ်ဳပ္ထဲမွာ ညအိပ္ခိုင္းလိုက္ခ်င္တာ...."
"ဟုတ္ပ...သူမ်ားကို မတရားစြပ္စြဲတာ...."
ျမတင့္တို႔သားအမိအေၾကာင္းကို ေျပာေနစဥ္မွာပဲ ဟိုလူႀကီးနဲ႔ကိုမိုးနီတို႔က စံပယ္တို႔ေကာက္ရိတ္
ေနသည့္လယ္ကြင္းအနားသို႔ ေရာက္လာၾကေလသည္။ဒီေန႔စံပယ္တို႔ရိတ္ရသည့္လယ္ကြက္က
ကိုမိုးနီရဲ႕အေဒၚ အန္တီၾကည္ေဝ၏လယ္ျဖစ္ေနေတာ့လည္း သူတို႔ႏွင့္ဆိုင္ေနသည္ေပါ့။
"ေဟ့..ၿမိဳ႕သားတို႔..မိုးနီတို႔ဘာလာလုပ္ၾကတာတုန္း.."
"ဒီမွာဗ်ာ..ကိုေနဂုဏ္ကလယ္ထဲကိုလိုက္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔..လိုက္ျပတာဗ်.."
"အမယ္ေလး...ၿမိဳ႕သားရယ္...ကြၽန္မတို႔လယ္ထဲမွာ
ဘာေတြမ်ား ထူးထူးဆန္းဆန္းၾကည့္စရာရွိလို႔တုန္း...ထူးဆန္းတာဆိုလို႔...ေဟာ့ဒီက ေကာက္စိုက္တဲ့ အေခ်ာအလွေတြပဲ ရွိတယ္..."
"ဟား...ဟား...မစိုးတို႔ကေတာ့ ေနာက္ၿပီဗ်ာ...
ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...အစ္မႀကီးတို႔ရဲ႕
ဘီလူးသံပုရာေပါင္းထားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးေတြကို
လာရႈစားတာပါ...."
"ေအာင္မယ္...မိုးနီေရ...ငါတို႔လက္ထဲမွာ တံစဥ္ကိုင္ထားတာေနာ္....အကုန္လုံးဝိုင္းၿဖဲလိုက္လို႔...
႐ြာထဲကို ပုဆိုးမပါပဲ ၀င္ေနရမယ္..."
"ဟား...ဟား..."
"မစိုးေရ....တကယ္ၿဖဲမွာလား...အာ့ဆို ကြၽန္မအရင္ေနာ္...."
"အသာေနၾကစမ္းပါ...ငါကအပ်ိဳေခါင္းမို႔ ငါအရင္ၿဖဲမယ္...."
"အမယ္ေလးေလး...မလုပ္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ....
ေနာက္တစ္ခါ ေဘာင္းဘီထူထူခံ၀တ္လာေတာ့မွ
ၿဖဲၾကပါ...အခုေတာ့ ခ်မ္းသာေပးၾကပါ..ရွိႀကီးခိုးပါရဲ႕...."
"ေအးပါ...ငါတို႔ကလည္း မၾကည့္ရဲပါဘူး...."
"ေတာ္ပါေသးရဲ႕...ရွက္ေၾကာေလးေတြပါလာၾကလို႔..."
"ဟား...ဟား..."
မစိုးတို႔အဖြဲ႕နဲ႔ ကိုမိုးနီဓာတ္က်ေနစဥ္မွာ ဦးေနဂုဏ္က တိတ္ဆိတ္ေနၿပီး စံပယ့္ကိုသာလွမ္းၾကည့္ေနေလသည္။စံပယ္လည္း မသိမသာသူ႔ဘက္သို႔ ေစာင္းၾကည့္လိုက္မိသည္။
ဦးေနဂုဏ္ရဲ႕အခုပုံစံက ရန္ကုန္မွာလို အေနာက္တိုင္း၀တ္စုံအျပည့္နဲ႔ နခ္တိုင္တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးေျပာင္း၀တ္တတ္သည့္ အရမ္းခ်မ္းသာသည့္ သူေဌးပုံစံႏွင့္ အလြန္ကြဲျပားေနေလသည္။
ပုဆိုး အကြက္က်ဲက်ဲကို ဒူးဆစ္ေလာက္အထိ
ခပ္တိုတို ၀တ္ထားၿပီး တီရွက္လက္တိုႏွင့္အေပၚမွာလက္ရွည္အိက်ႌကို ထပ္၍၀တ္ထားေလသည္။
စံပယ္သူ႔ကို ဟိုေန႔ကအတြက္ေက်းဇူးတင္ေနမိေပမဲ့ ဘယ္လိုစကားစၿပီး ေက်းဇူးတင္စကားေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနသည္။
"ကိုမိုးနီ..ဒီမွာေကာက္ရိတ္ဖို႔..တံစဥ္အပိုရွိလား.."
"ဟမ္..ဘာလုပ္မလို႔လဲဗ်.."
"စပါးရိတ္ၾကည့္ခ်င္လို႔..."
"ဟယ္ေတာ့..."
ကိုယ့္ရဲ႕စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ အကုန္လုံးပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားမယ္လို႔သူထင္မထားခဲ့မိ ေပ။
သူ႔ကိုထူးဆန္းတဲ့လူႀကီးလို မ်က္လုံးမ်ားျပဴးၿပီး ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကေလသည္။
အကုန္လုံးကအမ်ိဳးမ်ိဳးဝိုင္းတားၾကေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ေခါင္းမာမႈေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့လက္ထဲတြင္
တံစဥ္ကို ကိုင္ခြင့္ရခဲ့ေလသည္။
ေမႊးတို႔မျပန္မခ်င္း သူလည္းမနားဘူးဟုစိတ္ထဲမွာေတးထားၿပီး မိုးနီကိုသာ အရင္ျပန္ခိုင္း
လိုက္သည္။
မိုးနီလည္းသားသမီးကိုစိတ္မခ်တဲ့အေမႀကီးလို လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္ႏွင့္ျပန္သြားရေလသည္။
"ကဲ..ဒီလို ေအာက္အေျခရင္းကေန ေသခ်ာစုကိုင္ၿပီး..အားပါပါရိတ္ရမယ္ေနာ္..စစခ်င္းေတာ့အရမ္းအလွ်င္မလိုနဲ႔ လက္ကိုမထိေအာင္သတိထားပါ..."
"ဟုတ္ကဲ့ကြၽန္ေတာ္..နားလည္ပါၿပီ.."
မရင္ဆိုသည့္ အမ်ိဳးသမီးသင္ေပးတာကို လိုက္ၾကည့္ရင္းပင္ ေကာက္ရိတ္ရသည့္အေနအထားကိုသူသေဘာေပါက္သြားသည္။
သူ႔အတြက္ေတာ့သိပ္မခက္ခဲေပမဲ့ အေလ့အက်င့္
မရွိေသးသည္မို႔ လက္မထိေအာင္ေတာ့ခပ္ေႏွးေႏွးသာရိတ္ေနရသည္။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အေတာ္ေလးဟုတ္ေနၿပီဟု ထင္ကာစံပယ့္ဘက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမက
လက္မွာစက္တပ္ထားသကဲ့သို႔ ျမန္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ သူမအတြက္ကေတာ့ ေန႔စဥ္လုပ္ေနၾကအလုပ္ျဖစ္၍ လုံး၀အခက္အခဲရွိပုံမေပၚေပ။
သူမကပုံမွန္ထက္သနပ္ခါးကို ပါးအျပည့္ထူေနေအာင္လိမ္းထားၿပီး ေခါင္းမွာလဲေခါင္းေပါင္းပုံစံ ေပါင္းထားေသးသည္။
တကယ့္ကို အဖြားႀကီးေပါက္စေလးလိုပါပဲ။
သူေတြးေနမိတာက ေမႊးကိုမပင္ပန္းေစခ်င္တာပဲ။
အၿမဲတမ္းခါးကုန္းၿပီးလုပ္ေနရတဲ့နာက်င္မႈကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ၾကည့္မွကိုယ္ခ်င္းစာမိသည္။
သူေတာင္နာရီ၀က္ေလာက္ပဲရိတ္ရေသးတာကို ေက်ာ႐ိုးေတြဒီေလာက္ေတာင့္ေနရင္ အၿမဲလယ္ထဲဆင္းေနရတဲ့သူမေလးခမ်ာ ဘယ္ေလာက္
ေတာင္နာက်င္မႈေတြခံစားေနရမလဲ။
သူမရဲ႕လက္ကေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္
အသားမာတက္ေနလိမ့္မလဲ။
႐ြံ႕ေရထဲမွာ အၾကာႀကီးရပ္ေနရလို႔ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ ဝဲစားတာမ်ိဳးျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္။
အျခားသူေတြလည္း ဒီလိုပဲပင္ပန္းၾကမွာေပမဲ့
ေမႊးကိုေတာ့ ကိုယ္မပင္ပန္းေစခ်င္ဘူး။
ေမႊးကို ကိုယ္ကအလွလွပပေလး မပင္မပန္းပဲရွိေနေစခ်င္တာ။ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ေမးရင္ ျမတ္ႏိုးလြန္းလို႔ေပါ့။လူေတြက ကိုယ္တကယ္ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အရာဆိုရင္ ေသခ်ာတန္ဖိုးထားၿပီး သိမ္းဆည္းထားတတ္ၾကတယ္။
ထို႔အတူပဲ ေမႊးဟာ ကိုယ္တန္ဖိုးထားရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးမို႔ ဒီေနရာအထိ ေရာက္ေအာင္လာခဲ့တာေပါ့။ေမႊးသာ ကိုယ္နဲ႔ျပန္လိုက္ခဲ့ရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ဘ၀က တကယ္ကိုျပည့္စုံတဲ့ ဘ၀ေလးတစ္ခုျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာတယ္။
"အာ့..အား.."
"ဟယ္..ေသြး..ေသြးေတြ..အမယ္ေလး..အဲ့တံစဥ္ကိုခ်ထားလိုက္စမ္းပါၿမိဳ႕သားရယ္.."
အေတြ႕နယ္ခ်ဲ႕မိ၍ လက္ကိုတံစဥ္ရွသြားမိေလသည္။စံပါးပင္ေတြေပၚကိုပါ ေသြးေတြေပကုန္တာေၾကာင့္ အကုန္လုံးစိတ္ပူၿပီး သူ႔ေဘးနားမွာဝိုင္းအုံေနၾကေတာ့သည္။မရင္ဆိုသူက သူမရဲ႕ ေခါင္းေပါင္းစကို ဆြဲၿဖဲလိုက္ၿပီး သူ႔လက္မွာစည္းေႏွာင္လိုက္ေလသည္။
ဒဏ္ရာက သိပ္မနက္ေပမဲ့ ဒဏ္ရာ ရတာပဲေကာင္းသြားသည္ထင္ပါရဲ႕ ေမႊးကပါ စိုးရိမ္သည့္မ်က္၀န္းေလးေတြႏွင့္ သူ႔ကိုၾကည့္လာသည္။
အကုန္လုံးကေတာ့ ေကာက္ဆက္မရိတ္ပဲ ျပန္ဖို႔သာတိုက္တြန္းေနၾက၍ သူလည္းတံစဥ္ကိုခ်ၿပီး
ကန္သင္း႐ိုးေပၚသို႔ ျပန္တက္လိုက္ရသည္။
"စံပယ္ေရ..ေဒၚၾကည္ေဝတို႔အိမ္ကို ျပန္တာလိုက္ပို႔ေပးလိုက္စမ္းပါဟာ...ေတာ္ၾကာလမ္းမွာတစ္ခုခုျဖစ္မွာ စိုးလို႔....နင့္အတြက္ပါေရာၿပီး ရိတ္ထားလိုက္မယ္..."
"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့မစိုး..ကြၽန္မသိပ္မၾကာဘူး...
ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္...."
"ေအး...ေအး...
အမွန္တြင္ေတာ့ ေနဂုဏ္မာန္ဟာ အသက္သုံးဆယ္နားနီးသည့္ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တာေၾကာင့္
သက္တူ႐ြယ္တူ အပ်ိဳႀကီးေတြျဖစ္ၾကတဲ့ မစိုးတို႔ မလွရီတို႔လိုက္ပို႔ပါက သူမ်ားအတင္းေျပာစရာျဖစ္မွာေသခ်ာသည္။ထို႔ေၾကာင့္ အဖြဲ႕ထဲမွာအသက္အငယ္ဆုံးျဖစ္သည့္ စံပယ္ေမႊးကိုသာ လိုက္ပို႔ခိုင္းျခင္း ျဖစ္သည္။
လွည္းလမ္းေၾကာင္းေလးတြင္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ယွဥ္တြဲၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ေနရေပမဲ့ သူ႔ေမႊးက စကားတစ္လုံးမွမေျပာပဲ မ်က္ေမွာင္ေတာင္
ႀကဳံ႕ထားလိုက္ေသးသည္။
ဒီလိုႏွစ္ေယာက္တည္းရွိသည့္အေျခအေနမ်ိဳးက ေနာက္ထပ္ဖန္လာဖို႔ ခက္ခဲႏိုင္တာေၾကာင့္
ေမႊးကို စကားေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္မိသည္။
သို႔ေပမဲ့ သူမကသူ႔ကို တစ္စက္မွ အေရးမလုပ္ဘူး။
"ေမႊး..ေမႊး.."
"ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ တစ္ေမႊးထဲေမႊးေနတာလဲ.."
"ကိုယ့္ကိုစကားေျပာအုံးေလ..အား..ဒီမွာလက္ကအရမ္းနာေနတာ..စကားေျပာေပးမွ..အာ႐ုံေျပာင္းမွာေပါ့.."
အရမ္းနာေနတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ စံပယ္လည္း
သူ႔ဘက္သို႔ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
ဒဏ္ရာကို အ၀တ္စည္းထားေပမဲ့ အ၀တ္စကိုေဖာက္ၿပီး ေသြး ေတြ ရဲေနေလသည္။
ကိုယ္တိုင္တံစဥ္ရွတုန္းကေတာင္ ဒီေလာက္အထိ
မစိုးရိမ္ခဲ့မိေပ။အခုေတာ့ သူ႔လက္ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းမႈႏွင့္ နာက်င္မႈက တစ္လွည့္စီျဖတ္ေျပးေနသလိုပဲ။
"..ေဘာပင္ကိုင္တဲ့လက္က ဘာလို႔တံစဥ္ေျပာင္းကိုင္ခ်င္ေနရတာလဲ...အဲ့ဒီ့အစားဒီမွာအခ်ိန္ကုန္ခံၿပီးမေနပဲ ရန္ကုန္ကိုသာျပန္သြားၿပီး ကိုယ့္လုပ္ငန္း ေတြကိုသာ ျပန္လုပ္ေနလိုက္ပါလား..
..လက္ေခ်ာင္းေတြဘာေတြျပတ္သြားရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..ရွင္ေတာ္ေတာ္မဟုတ္တာလုပ္တယ္.."
"ကိုယ္မဟုတ္တာလုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး..ေမႊးကိုသက္ေသျပေနတာေလ.."
"ဘယ္လို..ကြၽန္မကိုသက္ေသျပေနတာ.."
ေလေတြက တဟူးဟူးတိုက္ေနတာေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ဆံပင္တိုတိုေလးေတြက ယိမ္းထိုးေနေလသည္။
စံပယ့္မ်က္ႏွာကို ဆိုက္ၾကည့္ေနသည့္ သူ႔မ်က္၀န္းေတြဟာ ရန္ကုန္မွာလို အားအင္အျပည့္၊ဝံ့ႂကြားမႈ အျပည့္ႏွင့္ျဖစ္မေနပဲ အသနားခံမႈ၊အရႈံးေပးလိုမႈေတြႏွင့္သာ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။
သူ စံပယ့္ကို အသနားခံေနတာလား။
သူ႔လို႔လူက စံပယ့္လိုလူတစ္ေယာက္ကို အသနားခံစရာ အေၾကာင္းမွမရွိပဲေလ။
"ဟုတ္တယ္..ကိုယ့္ကိုဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ..
ေမႊးကိုယ္တိုင္ေျပာခဲ့တယ္ေလ..႐ြာမွာရွိတဲ့
အပင္ပန္းဆုံးအလုပ္ေတြ..အကုန္လုပ္ျပရမယ္ဆို
..အခုမွကိုယ္က စံပါးရိတ္ျပ႐ုံပဲရွိေသးတယ္..ဒီလိုအလြဲေတြျဖစ္ေနေတာ့..ကိုယ့္ကိုစိတ္ပ်က္သြားၿပီလားဟင္.."
"ကြၽန္မေျပာခဲ့တဲ့ စကားေၾကာင့္ ရွင္ဒီလိုလုပ္ေနတာလို႔ ေျပာခ်င္တာလား...."
"ဟုတ္တယ္....ကိုယ္ ေမႊးနဲ႔ ျပန္အဆင္ေျပခ်င္တယ္....ေမႊးျဖစ္ခ်င္တာမွန္သမွ် ကိုယ္ျဖည့္ဆည္းေပးပါ့မယ္...."
"မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး....ရွင္ရန္ကုန္ကိုပဲ ျပန္လိုက္ပါေတာ့...ကြၽန္မကရွင့္ရဲ႕ ပစၥည္းဥစၥာေတြကို မက္ေမာခဲ့လို႔ ရွင့္ကိုျပန္ႀကိဳက္ခဲ့တာလည္းမဟုတ္ဘူး...
အခုလည္း အဲ့လိုပဲ ရွင့္ဆီကေန ကြၽန္မဘာတစ္ခုမွ မလိုအပ္ေတာ့ဘူး....ရန္ကုန္ကိုသာ ျပန္လိုက္ပါ..."
"ေမႊး....ကိုယ့္ကိုအဲ့လိုမေျပာသင့္ဘူး...ေမႊးရဲ႕တစ္မ်က္ႏွာတည္းေၾကာင့္ ကိုယ္ဒီေနရာမွာ ရွိေနတာပါ....က်န္တာေတြက ေမႊးေလာက္အေရးမႀကီးဘူးလို႔ ကိုယ္ေတြးထားလို႔ ေမႊးရွိတဲ့ေနရာမွာ ကိုယ္ေရာက္ေနတာေပါ့....ေမႊးကသာ ကိုယ့္ရဲ႕ပထမဦးစားေပးပဲ..."
သူ႔ရဲ႕စကားကစံပယ့္အသဲကိုညာတာပါေတးနဲ႔ ေႁခြယူေနတာလားပဲ။
ကိုၿမိဳ႕သားဆိုတဲ့အတိုင္း စကားေျပာတာကလဲညက္ညက္ကေလးရယ္ပါ။ေမႊးကသာ ကိုယ့္ရဲ႕ပထမဦးစားေပးတဲ့။ကိုယ့္သားသမီးေတြကို ဒုတိယေနရာမွာထားတဲ့ လူကဘယ္မွာရွိပါ့မလဲ။
ရွင့္စကားကို ယုံခ်င္ေပမဲ့ မယုံရဲဘူး။
တိုက္႐ိုက္ေမးလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ရွင့္ဆီကေနေျပာထြက္လာမဲ့ အမွန္တရားေတြကို ကြၽန္မျပန္ၾကားရရင္
ရင္ထဲမွာရွိေနတဲ့ အနာလက္က်န္ကပိုျပင္းထန္လာလိမ့္မယ္။
မစဥ္းစားမဆင္ျခင္ပဲ ရွင့္အခ်စ္ကို လက္ခံမိခဲ့တဲ့ ကိုယ္ကိုကိုယ္လည္း တုံးလိုက္တဲ့မိန္းမလို႔ အျပစ္မတင္ခ်င္ဘူး ။
ဦးေႏွာက္ထဲမွာ သူ႔ကေလးႏွစ္ေယာက္ဆိုတာႀကီးကိုသာ မေတြးမိရင္ သူ႔ရဲ႕နာသြားတဲ့လက္ကေလးကိုလည္း တယုတယကိုင္ၾကည့္မိမွာျဖစ္သလို
စံပယ္စိတ္ပ်က္သြားမွာကို မေၾကာက္ပါနဲ႔လို႔လည္း အခါတစ္ရာေလာက္ ႏွစ္သိမ့္ေပးေနမိမွာပါ။
အခုေတာ့ စံပယ္ရွင့္ကို စိတ္ပ်က္ခဲ့ၿပီးၿပီ။
စံပယ္တို႔ၾကားမွာျပတ္သားမွရေတာ့မယ္။
"မနက္ျဖန္..သတင္းကြၽတ္လျပည့္ေန႔ဆိုတာရွင္သိတယ္မွတ္လား.."
"အင္းကိုယ္သိတယ္ေလ.."
"မနက္ျဖန္ ညေနေျခာက္နာရီမွာ..ဘုရားဆိပ္ကိုလာခဲ့ပါ..အဲ့မွာဆီမီးပူေဇာ္ၾကမွာ..ကြၽန္မရွင့္ကိုတိက်တဲ့အေျဖတစ္ခုေပးမယ္..အခုေတာ့သြားၾကတာေပါ့..."
"ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာရမွာလားေမႊး.."
"အဲ့က်ရင္သိမွာေပါ့..."
ေနဂုဏ္မာန္ႀကိတ္ေပ်ာ္ေနမိသည္။
ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေမႊးကသူ႔ကိုမီးစိမ္းျပေတာ့မယ္ထင္တယ္။
ေက်းဇူးရွင္တံစဥ္ရွသြားတဲ့ လက္ကေလးကိုေတာင္ အာဘြားေပးလိုက္ခ်င္မိသည္။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ေန႔🪔🪔🪔🪔
"စံပယ္သေဘာမတူဘူးေနာ္..အဖြား..လုံး၀ပဲ.."
"ဟဲ့..သူတို႔လိုပညာတတ္၊ဥစၥာရွိမ်ိဳး႐ိုးက
ညည္းကို..ဒီလိုတန္ဖိုးထားၿပီး..လာနားေဖာက္ခ်င္တာကိုဘာေတြသေဘာမတူျဖစ္ေနရတာလဲ..ဟမ္.."
"မသိဘူး..အဖြားရယ္..အဲဒီ့..မိုးနီကိုလဲမလိုခ်င္ဘူး..
မိုးညိဳကိုလဲမလိုခ်င္ဘူး..
အဲ့ေလာက္ေပးစားခ်င္ေနလဲ...
..အဖြားေမြးထားတဲ့ ၀က္မႀကီးနဲ႔သာေပးစားလိုက္..
သူသာဆိုရင္ အၿမီးနံ႔ၿပီးေတာ့ကိုယူမွာ က်ိန္းေသတယ္"
"ေဒါက္!!"
"အာ့!!!အဖြားေနာ္..သူျဖစ္ခ်င္တာမျဖစ္ရရင္အဲ့လိုပဲလိုက္ေခါက္ေနသိလား..ေနပါအုံး
စံပယ့္အသက္ကအခုမွ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ႏွစ္ေတာင္
မျပည့္ေသးဘူး..ဘာလို႔ေယာက္်ားအတင္းေပးစားခ်င္ေနရတာလဲ..ကိုယ့္ေျမးမေလးကို ေစာေစာခြဲႏိုင္တယ္ေပါ့ေလ.."
"ဟဲ့..ငါ့အသက္က ေျခာက္ဆယ္ျပည့္ေတာ့မယ္ဟဲ့..
႐ုတ္တရက္ငါမ်ားေသသြားရင္..ညည္းဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ..အဲ့ေတာ့ညည္းကိုလင္ေပးစားၿပီးမွ..
ငါအေသေျဖာင့္မယ္.."
"အဖြားရယ္..ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို မွီခိုရမွ ရပ္တည္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကြၽန္မသိပ္ညံ့ရာက်သြား
မွာေပါ့....ေနာက္ၿပီး...လူတစ္ေယာက္ေယာက္ေသလို႔..က်န္ခဲ့တဲ့လူကဒုကၡေရာက္မယ္ဆိုတာ
မျဖစ္ႏိုင္လိုက္တာ..ဥပမာစံပယ္ေပါ့..အဖြားကိုအခုေရာဘယ္သူကလုပ္ေကြၽးေနတာလဲ..
အဖြားမရွိလဲ ကိုယ့္ေျခေထာက္အေပၚ ေကာင္းေကာင္းရပ္တည္ႏိုင္ပါတယ္.."
"မယုံပါဘူးေအ.."
"မယုံရင္ အဖြား အခုပဲေသၾကည့္လိုက္ပါလား..ဘာခက္တာမွတ္လို႔.."
"ေက်းဇူးကန္းတဲ့ဟာမ....ညည္းကငါ့ကိုေတာင္ အစမ္းေသခိုင္းေနတာပါလား...."
"အာ့!!!ေခါက္ျပန္ၿပီ..အီဟီး.."
"ငါေသသြားခဲ့ရင္...ဒီအိမ္ေလးမွာ ညည္းတစ္ေယာက္ပဲက်န္ေနခဲ့ရမွာ...မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့ ေဟာ့ဒီ့အိမ္ေလးက လုံၿခဳံပါ့မလား...ပတ္၀န္းက်င္အျမင္မွာေရာ...
အုပ္ထိန္းသူမရွိတဲ့ မိန္းကေလးကို ဘယ္လိုတန္ဖိုးထားပါ့မလဲ...မွတ္ထား..ငါညည္းအဖြားပါ..
ညည္းထက္အရင္လူ႔ေလာကထဲကို ငါ၀င္လာတာပါေအ..ငါခိုင္းတာပဲလုပ္ရမယ္.."
"ဟုတ္ပါတယ္..လူ႔ေလာကထဲကိုအရင္၀င္လာလို႔ပဲ..အေတြးအေခၚေတြက ေက်ာက္ေခာတ္ကကိုမတတ္တာ......"
"ေသနာမ..ငါလုပ္ထည့္လိုက္ရ.."
"အမယ္ေလး..!!!"
ေဘးကသနပ္ခါးတုံးနဲ႔ေကာက္ေပါက္ဖို႔႐ြယ္ယုံရွိေသးတယ္ အိမ္ေပၚမွ ဖေႏွာင့္ႏွင့္တင္ပါး တစ္သားထဲက်ေအာင္ ေျပးဆင္းသြားလိုက္တာမ်ား အေနာက္ကေန က်ားလိုက္ဆြဲသလားမွတ္ရတယ္။
"ညည္းမသိပါဘူးေအ..ဒီအဖြားႀကီးရဲ႕ရင္ထဲမွာညည္းအတြက္ဘယ္ေလာက္ ပူပန္ေနရသလဲဆိုတာ.."
လူငယ္ေတြဟာ လူႀကီးေတြရဲ႕အေတြးကို ဘယ္သိႏိုင္ပါလိမ့္မလဲ။
ေကြးေသာလက္မဆန႔္ခင္ ဆန႔္ေသာလက္မေကြးခင္တဲ့ ဒီေန႔မနက္အသက္ရွင္ေနႏိုင္ေပမဲ့ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ဟာ သူမအတြက္မေသခ်ာႏိုင္တဲ့ အနာဂတ္ေန႔ရက္ေတြဆိုတာ သူမသိပ္သိတာေပါ့။
အဖြားႀကီး ၾကည္ေမသာ အခုေနျဖဳတ္ခနဲေသသြားၾကည့္ စံပယ္ေမႊးဆိုတဲ့မိန္းမငယ္ေလး လူ႔ေလာကထဲမွာ အထီးက်န္စြာက်န္ရစ္ခဲ့ရရင္ဆိုသည့္ အေတြးမ်ားက သူမ၏စိတ္အစဥ္မွာ တြယ္ညႇိေနတဲ့ ပူပင္ေသာကေတြျဖစ္ေနသည္ေလ။
အနည္းဆုံးေတာ့ စံပယ္ေမႊးေလးကို စိတ္ခ်ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ထဲမွာ အပ္ထားခဲ့ၿပီးၿပီဆိုတဲ့ စိတ္ေလးနဲ႔ တမလြန္ကို စိတ္ေအးလက္ေအး
ကူးျဖတ္ခ်င္မိသည္။။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ည🌝
🪔🪔🪔🪔🪔
သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ညမွာသာတဲ့ လမင္းႀကီးက
စံပယ့္အတြက္ေတာ့ အရင္လျပည့္ေန႔ေတြထက္ပင္ပိုဝိုင္း၊ပိုေတာက္ပေနသေယာင္ ထင္မွတ္မိသည္။
သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ေန႔ဟူသည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ တာဝတႎသာနတ္ျပည္မွ သကၤႆနဂိုရ္ျပည္သို႔ ႂကြျမန္းဆင္းသက္ေတာ္မူတဲ့ေန႔ျဖစ္လို႔ ဆီမီးမ်ားထြန္း၍ပူေဇာ္ၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟု လူႀကီးမ်ားကဆိုၾကသည္။
စံပယ္တို႔တစ္႐ြာလုံးမွာလည္းဆီမီးတိုင္ေတြထိန္ထိန္
ညီးေနေလေတာ့သည္။
အုန္းပင္စုႏွင့္ပြတ္စလီ႐ြာႏွစ္႐ြာ၏အလယ္မွာရွိ
သည့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လမ္း
နံေဘးတြင္ ၾကာပန္းမ်ားပြင့္လန္းသည့္ ၾကာကန္ႀကီးတည္ရွိေနသည္။
ထိုၾကာကန္၏ေတာင္ဘက္စြန္းစြန္းတြင္ရွိေသာ ေခ်ာင္းနံေဘးမွ ဘုရားဆိပ္မွာေတာ့ ဆီမီးေမွ်ာသူကေမွ်ာ၊ေစတီေလးမွာ ဆီမီးကပ္လႉသူကလႉႏွင့္
လူမ်ားစည္ကားေနေလေတာ့သည္။
သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ဦးေနဂုဏ္မာန္၏ မတည္မႈနဲ႔
ဒီေစတီေလးကိုျပန္ျပဳျပင္ေတာ့မည္ျဖစ္ေလသည္။
"ဟဲ့စံပယ္ေရ..ဆီမီးေတြေခ်ာင္းထဲကို ေမွ်ာၾကမယ္ေလ.."
"ဟို..ဟိုေလ.."
"ဘာမွမဟိုနဲ႔...အျမန္လာ.."
အျခားအေဖာ္ေတြကဆီမီးေမွ်ာရန္ အတင္းလာေခၚေနၾက၍ ကမ္းစပ္သို႔သြားလိုက္ရေပမဲ့ စံပယ္သူ႔ကိုေမွ်ာ္ေနမိသည္။
ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္တဲ့ ေန႔အျဖစ္သူနဲ႔ဆီမီးအတူတူေမွ်ာခ်င္ပါရဲ႕။
မိုးနီႏွင့္အတူေနဂုဏ္မာန္ေရာက္လာသည့္ အခ်ိန္မွာ ေမႊးကေခ်ာင္းစပ္တြင္ ဆီမီးေမွ်ာရင္းလက္အုပ္ခ်ီကာ ဆုေတာင္းေနပုံရေလသည္။
ဒီေန႔မွ အနီေရာင္၀မ္းဆက္ေလးနဲ႔ ဆံပင္အရွည္ႀကီးေတြကို အေပၚတစ္ရစ္ပဲစည္းၿပီးခ်ထားတဲ့ သူ႔အမ်ိဳးသမီးေလးက က်က္သေရရွိလိုက္ေလျခင္းလို႔ ေႂကြးေၾကာ္ျပစ္လိုက္ခ်င္သည္။
ေခ်ာင္းထဲတြင္ ေရအလွ်င္ႏွင့္စီးေမ်ာလိုက္ပါေနသည့္ ဆီးမီးအလင္းေရာင္ေတြအကုန္လုံးဟာ
သူမကိုယ္ေပၚသို႔ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနသလား မွတ္ရ ေလာက္ေအာင္ သူမေလးရဲ႕အလွကအမ်ားၾကားမွာ ထင္ေပၚလြန္းေနသည္။
ပါးမွာလည္း သနပ္ခါးေဖြးေဖြးေလးကိုတင္ထားၿပီး အေရွ႕ကိုက်လာသည့္ ဆံႏြယ္ရွည္ႀကီးေတြကို ေက်ာဘက္သို႔ သပ္တင္ရင္းမွ ၿပဳံးလိုက္သည့္အခါ အင္မတန္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းသည္။
အနီေရာင္၀မ္းဆက္ေလးနဲ႔ဆံႏြယ္မ်ားလႈပ္ခါသြားတဲ့ သူမရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔အေတြးထဲမွာတစ္ခုခုကိုမွတ္မိလိုက္သလိုပဲ။
မိုးသည္းတဲ့ညက သူျမင္ခဲ့တဲ့အနီေရာင္အရိပ္ကေလး။
သူ႔မိခင္ကိုတမ္းတေနခ်ိန္မွာသူ႔ကိုထီးရိပ္လာမိုးေပးခဲ့သည့္ မိန္းကေလးက ေမႊးမ်ားျဖစ္ေနမလား။
ကားေပၚကို တက္သြားေတာ့ သူမရဲ႕ ေနာက္ေက်ာေလးကို သူေသခ်ာျမင္လိုက္ပါတယ္။ဆံပင္ပုံစံလည္းတူသလို အိက်ႌပုံစံလည္း တူေနတယ္။
ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေက်နပ္စြာၿပဳံးလိုက္မိၿပီး
စံပယ့္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္စဥ္မွာေတာ့ မိုးနီက သူ႔ကိုေတာင္ မေျပာခဲ့ပဲ စံပယ့္အနီးသို႔ေရာက္ေနေလသည္။ႏွစ္ေယာက္သား ၿပဳံးေပ်ာ္ေနၾကတာကို
ျမင္လိုက္ရေတာ့ သူရင္ထဲမွာမုန္တိုင္းထန္လာသလိုပဲ။
ေဒါသေရာ သ၀န္တိုစိတ္ေရာပါေပါင္းစည္းလာၿပီး သူ႔ေျခလွမ္းေတြကထိုႏွစ္ေယာက္ဆီသို႔ခပ္သြက္
သြက္ေလးလွမ္းေနမိသည္။
"ၿမိဳ႕သားလည္း..ဆီမီးလာေမွ်ာတာလား.."
"ဟုတ္တယ္ဆိုပါေတာ့..ဟို..ကြၽန္ေတာ္မိုးနီဆီကိုခဏသြားခ်င္လို႔..ခြင့္ျပဳပါအုံး.."
"အယ္..ဒီလိုသာသနာမျဖတ္ရဘူးေလ..သူတို႔
ဘာသာၾကည္ႏူးေနၾကတဲ့ဟာကို.."
"ဘယ္လို.."
သူ႔ကိုအတင္းဝိုင္းအုံလာၾကသည့္ အမ်ိဳးသမီးအုပ္စုေၾကာင့္ သူအေနရခတ္ေနစဥ္ "ၾကည္ႏူး"
တယ္ဆိုတဲ့စကားက သူ႔ရင္ကိုလႈိင္းလုံးႀကီးအရွိန္ျပင္းစြာ႐ိုက္ခတ္လိုက္သလို က်ိန္းစပ္သြားေစသည္။
"ညီမေျပာတာ..ကြၽန္ေတာ္နားမလည္ဘူး..ဘာကိုၾကည္ႏူးတာလဲ.."
"ဟယ္..မိုးနီနဲ႔တစ္အိမ္ထဲေနၿပီးေတာ့..မသိဘူးလား..မၾကာခင္မိုးနီက..ကြၽန္မတို႔စံပယ္ေလးကို..မိသား၊ဖသားပီပီေတာင္းရမ္းေတာ့မွာသိရဲ႕လား...အဲ့ဒါ ေဒၚၾကည္ေဝက..မဂၤလာေဆာင္ရင္
ကူလုပ္ဖို႔ေတာင္ ကြၽန္မတို႔ကိုႀကိဳေျပာထားေသးတယ္ "
"ဘာ!!!!"
သူ႔အသံကက်ယ္သြားတာေၾကာင့္ မလွမ္း၊မကမ္းမွစံပယ္ႏွင့္မီုးနီပါ သူ႔ဘက္ကိုလွည့္ၾကည့္လာၾကေလသည္။
သူလည္း မိုးနီႏွင့္ စံပယ့္ကို တစ္ခ်က္မွ် ခပ္စူးစူး
စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။
ရင္ထဲမွာသာ တက္ေခါက္ၿပီး ဘုရားဆိပ္မွျပန္လာခဲ့လိုက္သည္။
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးတြင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနသူေတြရဲ႕အၿပဳံးေတြက သူ႔ကိုေလွာင္ေနသေယာင္ထင္မွတ္ေနမိသည္။
ကိုယ္ဒီ႐ြာအထိ လိုက္လာခဲ့တာက မင္းရဲ႕မဂၤလာပြဲကို တက္ဖို႔မဟုတ္ဘူးေမႊး။ကိုယ္မင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႔၊သစၥာတရားကို မက္ေမာလို႔ ကိုယ့္ဒယ္ဒီလို
မျဖစ္ခ်င္လို႔ပဲ။ ကိုယ္မွားသြားခဲ့ၿပီလား။
ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းဘက္ကေန ကိုယ့္ကိုအျပတ္မျငင္းသ၍ ကိုယ္ရပ္တန႔္ပစ္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကို လြယ္လြယ္ေလးစြန႔္ပစ္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္ခ်စ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။
တစ္သတ္လုံးအတြက္ ရည္႐ြယ္ထားခဲ့တာ။
အခုေတာ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုကို အေလးအနက္ထားမိလို႔ ခံရတဲ့အခါလည္း ပိုနက္နဲေနမိတယ္။
ကိုယ္ခ်စ္မိခဲ့တာပဲ မွားတဲ့လုပ္ရပ္တစ္ခုလား။
ဒါမွမဟုတ္ မင္းကိုခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ေပါေပါသီသီေပးေနမိလို႔ ကိုယ့္ကိုတန္ဖိုးမထားတာလား။
ကိုယ့္အခ်စ္ေတြက မင္းအတြက္သိပ္ကိုတန္ဖိုးမဲ့ေနတာလား ေမႊး။
"မိုးနီ..မင္းကတယ္လက္သြက္ပါလား..
ရာရာစစ..ငါ့မိန္းကေလးကိုမ်ား.."
ကိုယ့္မာနေၾကာင့္သူမကို စြန႔္လႊတ္ျပစ္ဖို႔ ေတြးမိသလို တစ္ဖက္မွာလည္း သူမကိုစြန႔္မခြာရပ္ေပ။
စီးပြားေရးနဲ႔ပတ္သတ္ရင္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ျပတ္သားစြာခ်ႏိုင္ခဲ့တဲ့သူက ခံစားခ်က္နဲ႔ပတ္သတ္ရင္ေတာ့ ကန္ေရျပင္ကို ေက်ာက္ခဲႀကီးႀကီးနဲ႔ေပါက္လိုက္သလို လုံး၀မတည္ၿငိမ္ေတာ့ဘူး။
ကိုမိုးနီကစကားေရာေဖာေရာ လာလုပ္ေန၍ စံပယ္သူ႔ဆီကိုသြားခ်င္ေပမဲ့ သြားမရျဖစ္ေနသည္။
႐ုတ္တရက္သူကစံပယ့္ကို မီးေတာက္ေတာ့မဲ့အၾကည့္စူးစူးနဲ႔ၾကည့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းလွည့္ျပန္သြား ေတာ့ စံပယ့္ရင္ထဲမွာ နင့္ကနဲခံစားလိုက္ရတယ္။
ေျပာေတာ့ စံပယ့္ကိုသက္ေသျပခ်င္လို႔ပါတဲ့။
အခုေတာ့ ႏႈတ္ေတာင္မဆက္ပဲ အရင္လွည့္ျပန္သြားတာက သူျဖစ္ေနသည္။
လူ႔စိတ္ဆိုတာ တယ္လည္းအစိုးမရတဲ့အမ်ိဳးပါလား။ေန႔လည္ကေတာ့ အရမ္းကိုေလးနက္တဲ့ပုံစံနဲ႔ သနားစရာေလးျဖစ္ေနၿပီး ညဘက္ေရာက္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္။
အခန္း၂၀....ဆက္ရန္...
#စာေရးသူ_ေဆာင္းေငြ႕ေဝ
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
မၾကာခင္မွာ ဇာတ္သိမ္းေတာ့မယ္ေနာ္.....
#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္
#သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး
========================================================================
#အခန္း၂၀
လျပည့္၀န္း၏ အလင္းေရာင္သည္ ႐ြာငယ္ကေလးအား လႊမ္းၿခဳံေထြးေပြ႕ထားသည္။ေလေျပေအးေအးႏုႏုေၾကာင့္ သာယာေပ်ာ္ဖြယ္ ညခင္းက ေအးၿငိမ့္စြာ စီးဆင္းေနသည္။ပုရစ္ငယ္တို႔က ဟိုအပင္၊ဒီအပင္သို႔ ကူးလူးေနၾကသည့္နည္းတူ ကေလးငယ္မ်ားကလည္း ေပ်ာ္ျမဴး႐ႊင္လန္းစြာ လေရာင္ရိပ္ကိုခို၍ ခုန္ေပါက္ကစားေနၾကသည္။
သက္ႀကီးပိုင္းမ်ားကမူ ကေလးမ်ားေဆာ့ကစားေနၾကသည္ကို ၾကည့္ေနၾကသူမ်ားရွိသလို ႐ြာလမ္းမေပၚတြင္ ထြက္ကာ မတ္တပ္ရပ္၍ အလာဘ၊
သဘာဘေျပာဆိုေနၾကသူမ်ားလည္း ရွိေလသည္။
႐ြာရွိ ၿခံဝိုင္းမ်ားဟာ အလြန္ပင္က်ယ္ၾကေသာေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕က အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္တြင္ထိုင္ၾကသူမ်ားရွိသလို အဖီထိုးထားသည့္ေအာက္ရွိ
ခုံတန္းရွည္မ်ားေပၚတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းကေလးေသာက္၊လကၹက္ကေလးစား၊
ထန္းလွ်က္ကေလးဝါး၊ကြမ္းကေလးငုံ၍ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္မ်ားကို စျမႇဳံ႕ျပန္ မဆုံးႏိုင္ေအာင္ရွိၾကသည္။
ငွက္တို႔သည္လည္း အိပ္တန္းတက္ႏွင့္ၾကသည္မို႔ ညဥ့္အေမွာင္ဟာ လေရာင္ေအာင္တြင္ပင္
လွပေနေလသည္။
ေတာ႐ြာကေလးေပမို႔ မီးေရာင္မွိန္ဖ်ဖ်ေတာင္
မထြန္းလင္းရွာေသာ ေနာက္ေဖးေခ်ာင္းကေလးတြင္ ေငြလမင္း၏အလင္းေရာင္ျပန္ဟပ္ေသာ ေရျပင္ဟာ ၿငိမ္သက္မႈအတိျဖစ္ေနၿပီး လႈိင္းတို႔ဟာလည္း ေျပျပစ္စြာခရီးႏွင္ေနေလသည္။
လေရာင္လႊမ္း၍ ခရမ္းေရာင္ေဗဒါပြင့္ကေလးေတြဟာ ေရအလွ်င္ကေလးႏွင့္ ေမ်ာပါရင္း လူးလြန႔္ေနသည့္ႏွယ္ လွပလြန္းသည့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို
ေဆာင္က်ည္းေပးရွာသည္။
ထိုသို႔ေသာတိတ္ဆိတ္မႈကို သဘာ၀ႀကီးကေဆာင္ယူေပးထားေသာ္ျငားလည္း အုန္းပင္စု႐ြာရွိ ေဒၚၾကည္ေဝတို႔၏ ၿခံဝိုင္းကေလးတြင္ေတာ့ အသံဗလံေတြဆုံေနေလသည္။
ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြား၍ အခ်င္းမ်ားေသာအသံမ်ားမဟုတ္ပဲ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ စကားနာလုေနၾကေသာအသံ၊
ေတာသူ၊ေတာသားတို႔၏ ပြင့္လင္းမႈကို
ေဆာင္က်ည္းေပးေသာ အသံပင္ျဖစ္သည္။
လူစုလူေဝးႏွင့္ ရွိေနၾကတာေၾကာင့္ ၿခံဝိုင္း၏
မ်က္ေစာင္းထိုးရွိ သရဲေျခာက္လွပါသည္ဆိုေသာ ဝါး႐ုံေတာကိုလည္းသတိမရၾကေပ။
ေပ်ာ္႐ႊင္မႈသည္ လူ၏စိတ္ကိုျမဴးထူးေစသည္မွာ
အင္မတန္မွန္၏။
အေပ်ာ္ၾကဴးပါကလည္း အ႐ူးျဖစ္တတ္ေလသည္။သို႔ေပမဲ့ ဤလူတစ္စုအတြက္ေတာ့ သည္လို အေပ်ာ္ကေလးဟာ ရခဲလွေသာ ရွားပါး
သည့္ေပ်ာ္စရာ အခြင့္အေရးေလးပင္ျဖစ္ေလသည္။
"ဟဲ့..အပ်ိဳႀကီးဘ၀က ကြၽတ္ခ်င္တဲ့လူေတြ..မုန႔္မ်ားမ်ားပိုလုပ္ၾကေနာ္.."
"ေအာင္မယ္..ဒီမွာဖားႀကီး..နင့္ကိုသာျပန္ႀကိဳက္မဲ့သူမရွိလို႔..ဖားဘ၀ကေနမကြၽတ္ေသးတာဟဲ့
သိရဲ႕လား..ၾကာရင္..ဖားကေနပိုးဟပ္ျဖစ္မွာျမင္ေယာင္တယ္.."
"ဟဲ့ဘာတုန္း..ပိုးဟပ္ဆိုတာ.."
"နင္ကလဲ..သူပိုးတဲ့လူမွန္သမွ်..သူမ်ားကဟပ္ဟပ္သြားတာေလဟယ္.."
"ဟာ..ဟ..ဒါေတာ့သိပ္မွန္..အခုစံပယ့္ကိုပဲၾကည့္..
မိုးနီကအသံေတာင္မေပးဘူး ဟပ္ေတာ့မယ္..."
သတင္းကြၽတ္ လျပည့္ေန႔ျဖစ္တာေၾကာင့္
ေဒၚၾကည္ေဝဟာ သူ၏ၿခံ၀န္းထဲတြင္ ႐ြာထဲမွ အမ်ိဳးသမီးတို႔ႏွင့္ သူ႔ထံတြင္အလုပ္လုပ္ဖူးေသာ အလုပ္သမားမွန္သမွ်ကို ေခၚယူကာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး မုန႔္လုပ္စားဖို႔ ေခၚထားသည္မို႔ ေဒၚၾကည္ေဝ၏ ၿခံ၀န္းေလးဟာ ပြဲေဈးတန္းအလား စည္းကားလြန္းေပသည္။
ေျမႀကီးေပၚတြင္ အုတ္နီခဲမ်ားကို ႀတိဂံပုံသ႑န္
ျပဳလုပ္ထားၿပီး ထင္းမီးႏိုင္ႏိုင္ထိုးထား၍ မီးၫႊန႔္၊မီးပြားကေလးတလူလူတက္လာေလသည္။
ထင္းႏွင့္ေမႊးေသာမီးျဖစ္၍ အခိုး၊အေငြ႕
တလူလူထြက္လွေသာ္လည္း ျခင္ကိုက္ေတာင္သက္သာေသးသည္ဟု မွတ္ၾကသည္။
"စံပယ္ကေလးရယ္တဲ့ ဖူးငုံငုံ...မၾကာခင္ပြင့္လမ္းေတာ့မည္...ခူးလွည့္မယ္ေလး...ဟုတ္သလား...
စံပယ္ေရ..."
"မစိုးတို႔ေနာ္....ဘာေတြေျပာေနၾကတာလဲ...မဟုတ္ဘူး...မဟုတ္ဘူး..."
"အမယ္ေလး...လွ်ိဳမေနစမ္းပါနဲ႔ေအ...."
ကိုမိုးနီနဲ႔စံပယ့္ကိုအတင္းေလွာ္ေနတဲ့အဖြဲ႕ေၾကာင့္
အိမ္ကိုသာ တန္းေျပးခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနမိသည္။
ကိုမိုးနီကိုလည္း စံပယ္တစ္စက္မွ ရင္မခုန္သလို စိတ္လည္းမ၀င္စားဘူး။စံပယ့္ရင္ထဲမွာ ခ်စ္ရတဲ့လူဟာ အစတည္းက သူတစ္ေယာက္တည္းပဲ ရွိသလို ဘယ္အခ်ိန္ေမးေမး သူကပဲ အေတြးထဲ၊ႏွလုံးသားထဲမွာ အၿမဲစိုးမိုးေနခဲ့တာပါ။
သို႔ေပမဲ့ ႏွလုံးသားႏွစ္ခုကို ျခားထားတဲ့တံခါးတစ္ခ်က္အျပင္ တံတိုင္းငယ္ေတြ မ်ားမ်ားတည္ရွိေနတာေၾကာင့္ စံပယ္ေက်ာ္လႊားႏိုင္ရင္ေတာင္
သူ႔ဆီကိုဘယ္ေတာ့မွျပန္သြားေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
သူ႔ကို စံပယ္ခ်စ္ေပမဲ့ သူ႔အခ်စ္မွာေတာ့ လိမ္ညာမႈေတြပါေနတယ္။ ဘုရားဆိပ္မွာ သူနဲ႔ေနာက္ဆုံးေသာ စကားေတြ ေျပာဖို႔ရွိေနေပမဲ့ သူထြက္သြားခဲ့တာ
ဘာေၾကာင့္လဲ။
"မၾကည္ေအးတို႔..ကြၽန္မထင္းသြားယူေပးမယ္..
ထင္းေတြကဘယ္မွာထားတာလဲ.."
"အမယ္ေလး..တို႔အပ်ိဳႀကီးရွက္ေနၿပီေပါ့..
ထင္းေတြကရွိပါေသးတယ္..ယူခ်င္သပဆိုလည္း..
ေနာက္ေဖးကစပါးပုတ္စင္ရဲ႕ ေျခရင္းဘက္မွာပုံထားတယ္..အဲ့ဘက္ကနဲနဲေမွာင္တယ္..
သတိထားသြားေနာ္.."
"ဟုတ္ကဲ့.."
မုန႔္လုပ္ေနၾကေသာ အဖြဲ႕ေတြက စၾကေနာက္ၾကလုပ္တာေၾကာင့္ စံပယ္လည္းထိုေနရာမွာ မေနခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ထင္းသြားယူဖို႔ပဲ အာ႐ုဲလႊဲလိုက္သည္။
ထင္ပုံေတြထားေသာ ပုတ္စင္က အိမ္ႀကီးရဲ႕ အေနာက္ဘက္တြင္ ေဆာက္ထားတာေၾကာင့္
အိမ္ေခါင္းရင္းဘက္မွ ပတ္သြားရသည္။
႐ြာကေလးက လွ်ပ္စစ္မီးမရေသးတာေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကေမွာင္ေနေလသည္။
လေရာင္ေၾကာင့္သာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ျမင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။စံပယ္လည္း အိမ္ေရွ႕ကလူေတြရဲ႕
အေျပာကို မခံႏိုင္လို႔သာ ထြက္လာမိေပမဲ့ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတာေၾကာင့္
ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ပုတ္စင္ရွိရာကို အျမန္သြားေနမိသည္။
ထိုစဥ္ ႐ုတ္တရက္ အကြယ္တစ္ခုမွ လူတစ္ေယာက္ထြက္လာၿပီး စံပယ့္လက္ကိုဆြဲကာ
ဖက္လိုက္တာေၾကာင့္ စံပယ္မ်က္လုံးျပဴးၿပီး
ထေအာ္မိေလသည္။
"အမယ္ေလး!!ရွင္..ရွင္ဘယ္သူလဲ..လႊတ္..ကြၽန္မကိုလႊတ္.."
"ကိုယ့္ကိုလွည့္စားရတာ..ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ေနတယ္ေပါ့.."
"ဟင္..ရွင္.."
"ဟုတ္တယ္..မင္းရဲ႕ေနဂုဏ္မာန္ေလ..မင္းနဲ႔စာရင္းရွင္းရေအာင္ မင္းေနာက္ကေနလိုက္လာတာ..."
"ဘာကိုစာရင္းရွင္းမွာလဲ.."
"မင္း..အတိတ္ေမ့ခ်င္ေယာင္မေဆာင္နဲ႔..မင္းနဲ႔မိုးနီကဘာေတြလည္း..မွန္မွန္ေျပာေနာ္.."
အေမွာင္ထဲမွာေပမဲ့ လျပည့္၀န္း၏အလင္းေၾကာင့္ သူ႔မ်က္၀န္းမွေဒါသမီးေတြကို စံပယ္ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရသည္။
ဘုရားဆိပ္ကကိစၥမွာ စံပယ့္ဘက္ကစိတ္ဆိုးရမဲ့အစား သူကလာစိတ္ဆိုးျပေနတယ္။
သူ႔ဘက္ကမလုံတဲ့အိုးကို တမင္ပဲဖာေထးခ်င္လို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ စံပယ့္ကိုသ၀န္တိုေနလို႔ ေမးေနတာမ်ားလား။
"ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ..ကြၽန္မနဲ႔သူကမိတ္ေဆြအဆင့္ပဲ..ဘာမွမပိုဘူး.."
"ဒါဆိုမိုးနီကမင္းကိုလာေတာင္းမယ္ဆိုတာကေရာ.."
"အဲ့ဒါကအဖြားဘာသာေလွ်ာက္စီစဥ္ေနတာ..
ကြၽန္မကေတာ့လုံး၀ပဲ.."
"ေသခ်ာလား.."
"ဒီမွာ..ကြၽန္မစကားကိုႏွစ္ခါမေျပာဘူး.."
"အဟင္း..ဒါေၾကာင့္ေမႊးကိုခ်စ္ေနရတာသိလား.."
"ဟင္..ရွင္ေရွ႕ကိုတိုးမလာနဲ႔ေနာ္.."
ေမွာင္ေနေပမဲ့ ေရာင္ဝါေဖြးေဖြးလျပည့္၀န္းေၾကာင့္ သူစံပယ့္အနားသို႔တိုးကပ္လာသည္ကိုရွင္းရွင္းလင္းလင္းျမင္ေနရသည္။
စံပယ္ထြက္ေျပးရန္ျပင္လိုက္ေတာ့ ခါးကိုသူ႔လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔လွမ္းဆြဲၿပီး အတင္းဖက္ေလသည္။
သူ႔မ်က္နာႀကီးကတစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔တိုးကပ္လာတာေၾကာင့္ ထိတ္လန႔္သြားမိသည္။
"ရွင္..ရွင္မလုပ္နဲ႔ေနာ္..လႊတ္.."
"ကိုယ္စိတ္ရႈိင္း၀င္လာရင္..ဘယ္သူမွအမိန႔္ေပးလို႔မရဘူး.."
စံပယ္ျငင္းဆန္ဖို႔မရေလာက္ေအာင္အထိ ပါးျပင္ေပၚမွ သူ႔အနမ္းေတြကျပင္းထန္လြန္းသည္။
လျပည့္၀န္းႀကီးက ခ်စ္ၾကည့္ႏူးေနသည့္ စုံတြဲေလးကို ငုံ႔မိုးၾကည့္ေနသေယာင္ ထင္မွတ္ရေလသည္။
လ၀န္းဝိုင္းဝိုင္းထဲမွ ယုန္ကေလးႏွင့္ ဆန္ေထာင္းေနေသာအဖိုးအိုတို႔ကပါ စံပယ္တို႔ကို ၾကည့္၍ ေလွာင္ေနသေယာင္ ခံစားလာရသည္။
"ကိုယ္နဲ႔ရန္ကုန္ကိုျပန္လိုက္ခဲ့ပါကြာေနာ္.."
"ေသလိုက္ပါလား..ရွင့္လိုကေလးႏွစ္ေယာက္
အေဖႀကီးရဲ႕ေနာက္ကို ေသတာေတာင္မလိုက္ဘူးလူယုတ္မာရဲ႕....ရွင္ရန္ကုန္ကိုပဲျပန္လိုက္ေတာ့..."
"ဟမ္....ေမႊးဘာေျပာတာလဲ..."
သူ ေၾကာင္ၿပီးလႊတ္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သူမကလွစ္ကနဲေျပးထြက္သြားေလသည္။
လေရာင္ေအာက္တြင္ အေမွာင္ရိပ္ကိုခို၍
သူေတြေတြေငးေငး ရပ္ေနမိသည္။
သူဟာဒီေနရာႏွင့္လည္းစိမ္းသလို ဒီကလူေတြအကုန္လုံးႏွင့္လည္း စိမ္းသက္သည့္လူတစ္ေယာက္ပင္။အခု ေျမႀကီးေပၚမွာ ရပ္ေနမိတာကိုက သူ႔ရဲ႕စိတ္နဲ႔မဟုတ္ေနသလိုပဲ။
ခ်ယ္ရီစူး ေမႊးကိုဘာေတြ ေျပာလိုက္တာလည္း
ခုဏကေမႊးေျပာသြားတဲ့စကားေတြက ျမန္လြန္းလို႔သူသိပ္မၾကားလိုက္မိဘူး။ဒါေပမဲ့ ကေလးအေဖဆိုတာကိုေတာ့ ၾကားလိုက္မိတယ္။
"ကေလးအေဖဆိုတာ ...ငါ့ကိုေျပာေနတာလား...
ဟာ....ဘာေတြလည္းကြာ..ငါဘယ္တုန္းက
ကေလးႏွစ္ေယာက္အေဖျဖစ္သြားတာပါလိမ့္..
ငါလဲမသိလိုက္ရပါလား.."
စိတ္ညစ္ညဴးလာ၍ ဆံပင္ေတြကို အားျပင္းျပင္းႏွင့္ သပ္ခ်လိုက္မိသည္။ေအးျမလန္းဆန္းေနတဲ့ လေရာင္ကေတာင္ သူ႔ကို အပူလႈိင္းေတြ ထေစသလားမေျပာတတ္ေပ။
ခ်စ္မိရင္ တကယ္ကိုပူေလာင္ရတာပါလား။
ႏွစ္ႏွစ္ကာကာခ်စ္မိေလ ပိုနက္နဲတဲ့ရသတစ္ခုကို ခံစားရေလပဲ ထင္ပါရဲ႕။
"ေမာင္ေနဂုဏ္...ဒီညေတာ့ ဒီ႐ြာမွာပဲအိပ္လိုက္ေနာ္..."
"ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်...."
အိမ္ေရွ႕တြင္ ေဒၚၾကည္ေဝတို႔ႏွင့္ အတူထိုင္ေနရင္း
မုန႔္လုပ္ေနၾကေသာ အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႕ထဲမွ ေမႊးကိုမသိမသာေငးၾကည့္ေနမိသည္။ တင္ပါးအုပ္ထိရွည္တဲ့ ဆံပင္ေတြကို က်စ္ဆံျမႇီးေလးက်စ္ကာထားတာေၾကာင့္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ဆိုတာထက္ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္ကေလးႏွင့္ပင္တူေနသည္။
သနပ္ခါးကို စက္ဝိုင္းသ႑န္ေလး ပါးမွာတင္ထားၿပီး ႏူးညံ့သည့္ ခ်စ္စဖြယ္အၿပဳံးေလးနဲ႔ ေပါင္းလိုက္ေသာအခါ ေမႊးပ်ံ႕တဲ့စံပယ္ပြင့္ခ်က္ကေလးေတြ ေႂကြက်လာသလိုပါပဲ။
ခုဏက ၾကမ္းတမ္းစြာသူေမႊးၾကဴလိုက္တဲ့ ပါးျပင္ေလး မဟုတ္ပါလား။
သနပ္ခါးရနံ႔သင္းသင္းကေလးကေတာ့ အခုထိႏွာသီး၀မွာ စြဲထင္ခဲ့တုန္းပင္။
ခ်စ္တဲ့ မ်က္စိႏွင့္ၾကည့္၍ထင္ပါရဲ႕ သူမရဲ႕ အျပဳအမူတိုင္းက သူ႔အတြက္ ခ်စ္စရာေကာင္းေနေလသည္။
"...ဒါနဲ႔ေမာင္ေနဂုဏ္...မနက္ျဖန္ၾကရင္ စံပယ္ေလးကို ေတာင္းရမ္းဖို႔ အဖြားၾကည္ေမတို႔အိမ္ကိုသြားၾကမွာ အပန္းမႀကီးရင္ လိုက္ခဲ့ပါလား..."
"ဗ်ာ....စံပယ့္ကိုေတာင္ရမ္းဖို႔...ဟုတ္လား..."
"ဟုတ္တယ္ေလ...စံပယ့္အဖြားကလည္း
လာေတာင္းရမ္းဖို႔ သေဘာတူလိုက္ၿပီမို႔ တစ္ခါတည္းမဂၤလာရက္ပါ သတ္မွတ္ခဲ့မွာေလ
...ေမာင္ေနဂုဏ္လိုက္ရင္ေတာ့ အတိုင္းမသိေပါ့ကြယ္...မၾကာခင္ၿမိဳ႕ကိုျပန္ေတာ့မယ္ဆိုေပမဲ့ မိုးနီရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ၾကရင္လည္း လာခဲ့ပါအုံးေနာ္
...အေဒၚဖိတ္ပါတယ္..."
"စံပယ္ေမႊးကေရာ မဂၤလာကိစၥကို သေဘာတူသလား...."
"အင္း ဖြားၾကည္ေမကေတာ့ သူ႔ေျမးကသူ႔စကားကို မျငင္းဆန္ဘူးလို႔ေျပာတာပဲကြယ္...
ဒါေၾကာင့္လဲ လက္ခံတာေပါ့....တို႔ကလည္း မိုးနီကေတာင္းဆိုလာေတာ့ လိမၼာေရးျခားရွိတဲ့ စံပယ္ေမႊး ေလးနဲ႔ သေဘာမတူႏိုင္စရာမရွိပါဘူး.."
"မၾကည္နဲ႔လည္း အေဖာ္ရတာေပါ့..."
"ဟုတ္တာေပါ့....ဟုတ္တာေပါ့.."
ေဒၚၾကည္ေဝက ၀မ္းသာအားရႏွင့္ေျပာျပေနသလို ေဘးနားမွလူေတြကလည္း ၀မ္းပန္းတသာရွိေနၾကေလသည္။
မၿပဳံးမရယ္ႏိုင္၊၀မ္းမသာႏိုင္သည့္လူဟာ
သူတစ္ေယာက္တည္းသာရွိေပလိမ့္မည္။
မုန႔္လုပ္သည့္ေနရာတြင္ ဝိုင္း၍ထိုင္ေနရင္း ရယ္ေမာေနသည္ စပယ့္ကိုသူလွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။
...ေမႊးေရ ကိုယ့္အတြက္ၾကေတာ့ေရာ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"မိုးနီ..ခင္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ေျပာစရာရွိတယ္..ေခ်ာင္းစပ္ကိုခဏလိုက္ခဲ့ပါ..."
ကိုေနဂုဏ္ကိုၾကည့္ရတာ အရမ္းထူးဆန္းေနတယ္။ပုံမွန္ဆိုရင္ သူ႔ကိုညီအစ္ကိုလို ေျပာဆိုဆက္ဆံတတ္တဲ့လူက ဒီေန႔တစ္ေန႔လုံး သူစိမ္းတစ္ေယာက္လို ခပ္တည္တည္ သာေနၿပီး မ်က္ႏွာမွာတစ္ခုခုကို အလိုမက်ပုံေပၚေနသည္။
မိုးနီလည္း တာလမ္းမ၏ ေဘးတစ္ဖက္ကုန္းစင္းမွ ေခ်ာင္းစပ္သို႔ဆင္းသြားၿပီး ကုကၠိဳလ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ေအာက္မွာရပ္ေစာင့္ေနသည့္ ကိုေနဂုဏ္ဆီသို႔ သြားလိုက္သည္။
ေနဂုဏ္မာန္အတြက္ေတာ့ေရာင္ဝါျပင္းျပင္းေနမင္း၏ပူေလာင္မႈက ေရလႈိင္းေတြအေပၚသို႔ျဖတ္ေျပးၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာကိုလာဟပ္၍ ေလာင္ၿမိဳက္ေနသလိုခံစားေနရသည္။သူ႔စိတ္ထဲမွာလည္း ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြးေနမိသည္။
မေန႔က သိလိုက္ရတဲ့ကိစၥေၾကာင့္ သူဒီစကားကိုေျပာမွျဖစ္မည္။
လူႀကီးေတြကို ေျပာလိုက္ရင္ အေပ်ာ္ေတြကေန အပ်က္ျဖစ္သြားမွာေသခ်ာတယ္။
သူမ်ား႐ြာမွာ ကိုယ့္ေၾကာင့္အားလုံးကို
အာ႐ုံမေနာက္ေစခ်င္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ မိုးနီကေတာ့ ႁခြင္းခ်က္ေပါ့။
"ကိုေနဂုဏ္..ကြၽန္ေတာ့္ကိုဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ.."
မိုးနီဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕စကားကို သိလိုေနေသာ အၾကည့္ေတြကို ေတြ႕ေနရသည္။
သူသက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။
ဒီပြဲမွာ သူ႔ဘက္ကေနလူမသိသူမသိ အရႈံးေပးလိုက္ရတာမ်ိဳးမျဖစ္ေစရဘူး။အရႈံးေပးပါၿပီလို႔ ေအာ္ဟစ္ေနမိရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ရပိုင္ခြင့္ေတြအားလုံးကို လုယူသြားၾကလိမ့္မယ္။
ဒီေတာ့ ပြင့္လင္းမွျဖစ္မယ္။
"ခင္မ်ား..စံပယ္ေမႊးကိုေတာင္းရမ္းမဲ့ကိစၥကိုရပ္တန္းကရပ္လိုက္ပါ.."
"ဘယ္လို..အဟား....အဲ့ဒါခင္မ်ားနဲ႔ဘာဆိုင္လို႔လဲ..ခင္မ်ားမွာ ေျပာပိုင္ခြင့္မရွိဘူးထင္တယ္.."
"အဟင္း..ရွိတာေပါ့..သိပ္ရွိတာေပါ့..စံပယ္ေမႊးကကိုယ့္ရည္းစားပဲ..ကိုယ္သူ႔ကိုလက္ထက္ဖို႔အထိေတာင္ေတြးထားၿပီးသား..
သူလဲသေဘာတူထားၿပီးသား.."
"ေအာ္ေဟာ္..ဒါဆိုရင္စံပယ္ကဘာလို႔ ခင္ဗ်ားကို
မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနစရာလိုမလဲဗ်ာ
ယုတ္တိရွိေအာင္လဲ ေျပာစမ္းပါ.."
မိုးနီက ခနဲ႔သလိုစကားကို ဆိုလိုက္တာေၾကာင့္ လမ္းကိုေကာင္းေကာင္းေလွ်ာက္ေနရင္း ခလုတ္တိုက္မိသလို နာက်င္မႈႏွင့္ ေဒါသကေပါင္းေထြးသြားသည္။
သူတည္းေနတဲ့အိမ္က မိုးနီရဲ႕အိမ္မဟုတ္ရင္
ဒီ႐ြာကို ေခၚလာေပးသူမဟုတ္ရင္
သူ႔လိုလူမ်ိဳးကို ဒီလိုစကားလာေျပာရဲတဲ့မိုးနီကို
မွတ္ေလာက္ေအာင္ ဆုံးမမိမွာေသခ်ာတယ္။
"ဒီမွာမိုးနီ..မင္းကိုယ့္အေၾကာင္းကိုသိမွာပါ
ကိုယ္ကအပိုအလုပ္ေတြမလုပ္တတ္ဘူး အပိုစကားလည္းေျပာစရာဘာအေၾကာင္းမွမရွိဘူး..
ကိုယ့္လိုလူတစ္ေယာက္အတြက္ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ကို သူစိမ္းလူကိုလြယ္လြယ္ေလးေႂကြးေၾကာ္ျပလိမ့္မယ္လို႔ မင္းထင္ေနသလား..
သူကိုယ့္ကိုစိတ္ဆိုးေနတာ..
ဒါေၾကာင့္..မင္းပြဲလန႔္တုန္း..
ဖ်ာ၀င္မခင္းမိေစဖို႔..ႀကိဳသတိေပးတယ္လို႔မွတ္ပါ.."
"ဟုတ္ပါၿပီ သူကခင္မ်ားနဲ႔ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့တယ္ပဲထား...
စံပယ္သာခင္ဗ်ားနဲ႔ပတ္သတ္ခ်င္ေနေသးရင္..
ခင္ဗ်ားဒီ႐ြာမွာရက္အၾကာႀကီးေနစရာလိုမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး..ၾကည့္ရတာခင္ဗ်ားဘက္ကပဲတစ္ဖက္သတ္ျဖစ္ေနတယ္လို႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့မွတ္ခ်က္ခ်တယ္.."
"မင္း!!!!"
မိုးနီရဲ႕လည္ပင္းအက်ႌစကို ေဆာင့္ဆြဲလိုက္ၿပီး လက္သီးတစ္ဖက္က ေျမႇာက္တက္သြားသည္။
သူမ်ား႐ြာမွာဆိုသည့္အသိစိတ္နဲ႔ လက္သီးကိုျပန္ခ်ထားလိုက္ၿပီး ေဆာင့္တြန္းထုတ္လိုက္သည္။
မိုးနီကလည္း သူ႔ကိုေဒါသထြက္ေနသည့္ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ခပ္စူးစူးျပန္စိုက္ၾကည့္လာသည္။
ႏွစ္ေယာက္သားရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြက မီးပြင့္ေတာ့မတတ္ ျပင္းထန္ေနေလသည္။
"ဒီမွာကိုေနဂုဏ္..ကြၽန္ေတာ္လဲႀကိဳသတိေပးလိုက္မယ္..ဒီညေနပဲ..လူႀကီးမိဘစုံလင္စြာနဲ႔စံပယ္ေလးကိုသြားေတာင္းေတာ့မွာ..
တကယ္လို႔စံပယ့္စိတ္ထဲမွာ ခင္ဗ်ားသာရွိေနေသးတယ္ဆိုရင္..
သူကြၽန္ေတာ့္ကိုလက္ခံလိမ့္မယ္မထင္ဘူး..
ဒါေပမဲ့ စံပယ္ကသူ႔အဖြားစကားကိုလိုက္နာမွာေတာ့ေသခ်ာတယ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကအရင္တည္းက
သိကြၽမ္းၿပီးသားလူေတြဆိုေတာ့အေထြအထူးရင္းႏွီးေအာင္ လုပ္စရာေတာ့မလိုပါဘူး..
ဘယ္လိုလဲ ဒီအေလာင္းအစားကိုခင္ဗ်ားလက္ခံ
ႏိုင္လား..ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့စမ္းၾကည့္မွာပဲ..
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္..ခင္မ်ားနည္းတူ
ကြၽန္ေတာ္လည္း စံပယ့္ကိုခ်စ္ေနလို႔ပဲ..."
မိုးနီဟာ သူႏွင့္ေဘးခ်င္းကပ္လွ်က္လာ၍ယွဥ္ရပ္လိုက္ၿပီး သူ႔ပုခုံးကိုပုတ္လိုက္တာေၾကာင့္
သေကာင့္သားကို အခဲမေက်စြာျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။
"အဟင္း...ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ႔ကိုေ႐ြး
မလဲဆိုတာေတာ့ အခုခင္ဗ်ားရဲ႕ေဒါသေတြက သက္ေသပဲမဟုတ္လား သူမကိုခင္ဗ်ားပိုင္ေနမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဒီလိုေတာင္လာေျပာစရာ
လိုမယ္မထင္ဘူး ဟုတ္သလား..."
ထြက္ခြာသြားတဲ့ မိုးနီရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ေနမိရာမွ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ၿပီး ေရစီးျမန္လြန္းေနသည့္
ပြတ္စလီေခ်ာင္းထဲသို႔သာ ခဲလုံးတစ္လုံးပစ္ေပါက္လိုက္သည္။ရင္ဘတ္တစ္ခုလုံး ေအာင့္သပ္သပ္ႏွင့္ နာက်င္လာ၍ ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနမိသည္။
ေဒၚၾကည္ေဝ ေျပာခဲ့သလို သူမရဲ႕အဖြားစကားကို ပဲနားေထာင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း လာေတာင္းရမ္းဖို႔ကို သေဘာတူခဲ့တာေနမွာေပါ့။
သူမသာ ျငင္းရင္ဘယ္သူကမ်ား ေရွ႕ဆက္ရဲမွာလဲ။
"ေမႊးရယ္ ကိုယ့္ကို တကယ္ပဲမေ႐ြးခ်ယ္ေတာ့ဘူးလားကြာ.."
သူငုတ္တုတ္ထိုင္က်ေနမိသည္။ေရျပင္ေပၚသို႔ သက္ေရာက္ေနေသာ စိန္ပြင့္သ႑န္
တျဖတ္ျဖတ္လတ္ေနသည့္ ေနအလင္းေရာင္ဟာ
သူ႔မ်က္၀န္းကို လာ႐ိုက္ခတ္ေလသည္။
မ်က္လုံးေတြ က်ိန္းစပ္လာ၍ ခဏတာေလာက္
မွိတ္ခ်လိုက္စဥ္မွာ မ်က္ရည္တစ္စက္က
သူ႔ပါးျပင္ေပၚသို႔ ခပ္ေျပေျပလွိမ့္ဆင္းလာသည္။
"...ကိုယ္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ေမႊးရယ္....အနည္းဆုံးေတာ့ မင္းကိုယ့္ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား...
ကိုယ့္မာန သိကၡာတရားေတြကို ေဘးခ်ထားၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အခ်စ္ကိုလုယူသြားသူရဲ႕ အိမ္မွာေတာ့ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့ဘူး....ကိုယ္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္..."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ကဲ..လူႀကီးေတြအားလုံး..လာၾက..လာၾက..မိစိုးတို႔အဖြဲ႕ေတြ..ေကာ္ဖီမစ္ေတြ..ကိတ္မုန႔္ပြဲေတြလာခ်ေတာ့ေလ.."
"ဟုတ္ကဲ့အဖြားၾကည္ေမေရ..မၾကာပါဘူး.."
အဖြားဟာေလ သူ႔စိတ္တိုင္းက်သာအကုန္လိုက္လုပ္ေနတာပဲ။
ငါ့ေျမးေလး ဘယ္လိုသေဘာရလဲလို႔တစ္ခြန္းမေမးဘူး။
သဇင္ေမႊး လင္ေနာက္လိုက္ေျပးတိုင္း မိစံပယ္ကိုလည္းလင္ရမွား မွာစိုးေနပုံရသည္။
"ဟဲ့စံပယ္..နင့္႐ုပ္ကလည္းအီးမွန္ထားတဲ့အတိုင္းပဲဟယ္..ညည္းလင္ရေကာင္းမွာပါ..မိုးနီက
ေတာ္ရွာပါတယ္..."
"မစိုးေနာ္..ဒီမွာစိတ္ညစ္ေနရတဲ့အထဲ..
အဟင့္..အဟင့္...အီဟီး.."
"ဟဲ့..ဟဲ့..လုပ္ၾကပါအုံး..သတို႔သမီးကငိုေနၿပီေတာ့္.."
"ဟယ္..စံပယ္ရယ္..ဘာျဖစ္လို႔ငိုရတာတုန္း.."
"ေအးေလ..ဟိုမွာလူေတြစုံေနၿပီ..အလွေတြပ်က္ကုန္ေတာ့မွာပဲ..တိတ္..တိတ္..."
မီးဖိုတဲထဲတြင္ စံပယ္ေမႊးခမ်ာ အက်အနထိုင္ငိုေနေလသည္။
ဝိုင္းကူလုပ္ေပးေနၾကသူေတြအကုန္လုံးလဲ
အၿငိမ္မေနႏိုင္ၾကေတာ့ပဲ သတို႔သမီးအငိုတိတ္
ေအာင္ေခ်ာ့တစ္ခါ ေျခာက္တစ္လွည့္လုပ္ေနၾကရေလသည္။စံပယ့္မွာေတာ့ ကိုယ္မခ်စ္မႏွစ္သက္သူကို ယူရေတာ့မည္ဆိုသည့္အေတြးႏွင့္ ယူႀကဳံးမရျဖစ္ေနရသည္။
အဖြားရဲ႕တဇြတ္ထိုးဆန္တဲ့စိတ္ကို စံပယ္ေတာ္လွန္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
ေနဂုဏ္မာန္လည္း ခရီးေဆာင္အိတ္ထဲသို႔အလာတုန္းကယူလာသမွ် အ၀တ္အစား၊အသုံး
အေဆာင္ေတြ အကုန္ထည့္လိုက္ေလသည္။
အကုန္ထည့္သိုၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ မိုးနီတို႔ၿခံ၀ိုင္းထဲကထြက္လိုက္တယ္ဆိုလွ်င္ ဒီအရပ္မွာေနစဥ္အတြင္း ခင္မင္ခဲ့သည့္လူမွန္သမွ်ကို လိုက္ႏႈတ္ဆက္မိသည္။
"ဘႀကီးစိန္ေရ..ဗ်ိဳ႕ဘႀကီးစိန္.."
"ဟာ..ေမာင္ေနဂုဏ္ပါလား..အထုပ္ႀကီးဆြဲၿပီးဘယ္သြားမလို႔လဲကြ.."
"ကြၽန္ေတာ္...ဒီညေနပဲရန္ကုန္ျပန္ေတာ့မလို႔ဗ်.."
ရင္ထဲမွာ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြေပါင္းစုံေနေပမဲ့ အၿပဳံးမပ်က္သာႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။
"ေဟ..မင္းနယ္..တစ္ပတ္ေက်ာ္ပဲရွိေသးတဲ့ဥစၥာ..
ေရာက္တုန္းေလး..ေနပါအုံးလားကြာ.."
"လူကေနခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ..ဟိုမွာအလုပ္ေတြကပစ္ထားတာၾကာေနၿပီဗ်..အဲ့ဒါေၾကာင့္ပါ.."
"ေအး..ေအး..အဲ့ဒါဆို..ေဘးမသီ၊ရန္မခပဲ..လိုရာခရီးကိုအျမန္ေရာက္ပါေစကြယ္.."
"ဟုတ္ကဲ့..ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ျပည့္ပါေစ အဘ.."
ဘႀကီးစိန္ကိုကန္ေတာ့္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ခရီးေဆာင္အိတ္ႀကီးကိုဆြဲကာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ၀င္ရန္ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
ဘုန္းဘုန္းကိုကန္ေတာ့ၿပီးေနာက္မွာ ႐ြာမွာလိုအပ္တာမ်ားရွိရင္ အေၾကာင္းၾကားႏိုင္ရန္သူ႔ရဲ႕အိမ္လိပ္စာကိုပါ ေပးခဲ့လိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္သူဌားထားတဲ့ ေမာင္ထြန္းရဲ႕
ေမာ္ေတာ္ေစာင့္ေနေသာေခ်ာင္းဆိပ္သို႔ဆင္းလာလိုက္သည္။
ေမာ္ေတာ္ေလးက ေရအလွ်င္အတိုင္းခုတ္ေမာင္းသြားစဥ္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕မ်က္၀န္းေတြက ကမ္းပါးေပၚမွာျမင္ေနရတဲ့ အိမ္ေလးေတြဆီကိုလႊမ္းေမာစြာၾကည့္ေနမိသည္။
ကိုယ္သိပါတယ္စံပယ္ မင္းကိုယ့္ကိုေ႐ြးခ်ယ္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ။
မင္းရဲ႕အဖြားဆႏၵကိုမင္းဘယ္ေလာက္အထိ အေလးထားလဲဆိုတာ ကိုယ္သိပါတယ္။
ၿပီးေတာ့မိုးနီနဲ႔မင္းကတစ္႐ြာတည္းသားေတြဆိုေတာ့ မင္းတို႔မွာငယ္သံေယာဇဥ္ေတာ့ရွိၾကမွာပဲ။
ဟိုစဥ္အခါက ႐ြာျပန္မဲ့ မင္းနဲ႔အတူကိုယ္လိုက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရမွာပါ။
မင္းကိုခဏေလး သတိလက္လႊတ္ျဖစ္လိုက္မိတာဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ဆုံးရႈံးျခင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုတာသိရင္ေလ ကိုယ္မင္းကိုစကၠန႔္မလပ္ ေထြးေပြ႕ထားမိမွာပဲ။
ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ မာမီနဲ႔ေသကြဲကြဲခဲ့ရသလို မင္းနဲ႔ေတာ့ရွင္ကြဲတဲ့လားကြာ ကိုယ့္အျဖစ္က အခ်စ္စစ္နဲ႔
မထိုက္တန္လို႔ပဲလား။
မာမီ့ရဲ႕အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလးအေရွ႕ေရာက္မွသာက်လာတတ္တဲ့ သူ႔မ်က္ရည္ေတြဟာ ဒီေခ်ာင္းေရနဲ႔ေရာၿပီး လႊင့္ေမ်ာသြားၿပီထင္ပါရဲ႕။
စံပယ္ေရ ကိုယ္မင္းကိုသိပ္ခ်စ္တယ္။
မင္းနဲ႔အတူျပန္ဖို႔ရည္႐ြယ္ထားတဲ့ ဒီလမ္းကေလးက ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲရင္နာစရာေတြ ေထြးေပြ႕ရင္း ႐ြက္လႊင့္ရလိမ့္မယ္လို႔ မေတြးခဲ့ဖူးတာအမွန္ပါပဲ စံပယ္ရယ္။
မင္းရဲ႕ပါးျပင္မွာ ကိုယ္ေမႊးခဲ့ဖူးတဲ့ သနပ္ခါးရနံ႔သင္းသင္းေလး၊ကိုယ့္စိတ္ေတြကို႐ႊင္လန္းေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ မင္းရဲ႕ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႔ မင္းရဲ႕
ဆံစကေန၊ေျခဖ်ားအထိပုံရိပ္ကေလးေတြကိုသာ ရင္မွာ ေထြးပိုက္ရင္း ကိုယ္ျပန္ပါေတာ့မယ္။
📞"တီ..တီ..တီ..တီ.."
📞"ဟယ္လို.."
📞"သားေနဂုဏ္မာန္လား..ဒယ္ဒီပါ.."
"ဟုတ္ကဲ့.."📞
📞"ဒယ္ဒီ...ခ်ယ္ရီစူးကိုအမ်ိဳးမ်ိဳးေျခာက္ေမးေပမဲ့ စံပယ္ေမႊးဘာေၾကာင့္ထြက္သြားခဲ့လဲသူမေျဖဘူး..
ဒီေန႔ေတာ့သူနဲ႔ကြာရွင္းမယ္လို႔ေျပာလိုက္တာ..
သူဒယ္ဒီ့ကို..အေၾကာင္းစုံေျပာျပလိုက္ၿပီ.."📞
📞"ကြၽန္ေတာ္သိစရာမလို...ဘာ!!!!"📞
သူ႔ရဲ႕"ဘာ"ကေတာ္ေတာ္က်ယ္သြားေတာ့ ေမာ္ေတာ္သံကိုေတာင္ဖုံးအုပ္သြားရသည္။
ဖုန္းေျပာၿပီးတယ္ဆိုရင္ပဲ ေနာက္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ အုန္းပင္စု႐ြာေလးကို လႈိင္းထေနတဲ့ေခ်ာင္း႐ိုး
အတိုင္းသူလွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။
စံပယ့္ကိုအသိမေပးပဲ အဂၤလန္မွာလနဲ႔ခ်ီၿပီးေနခဲ့တဲ့ကိစၥေၾကာင့္ သူမသူ႔ကိုမုန္းေနသည္လို႔ထင္ခဲ့မိတာ အခုေတာ့အျခားကိစၥေၾကာင့္ပါလား။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ကြၽန္မကလည္း..ဒီေျမးမေလးကိုစိတ္ခ်ခ်င္တယ္ေလ.."
"မွန္တာေပါ့ဗ်ာ..မွန္တာေပါ့..ဟား..ဟား.."
အဖြားနဲ႔က်န္တဲ့သူေတြရယ္ေမာေနသေလာက္ အဖြားေဘးမွထိုင္ေနတဲ့စံပယ္ကေတာ့ ေက်ာက္႐ုပ္ႀကီးခ်ထားတဲ့အတိုင္းျဖစ္ေနေလသည္။
တစ္စက္မွမလႈပ္ဘူး၊ဘယ္ကိုမွလည္းမၾကည့္ဘူး။စံပယ့္ရင္ထဲမွာ အရမ္းနာက်င္ေနလို႔ ငိုခ်င္ေနတာပဲသိတယ္။
ခ်စ္ရတဲ့လူကတစ္ခုလပ္ျဖစ္ေန၍ စြန႔္လႊတ္ခဲ့ရ
ေပမဲ့ မခ်စ္မႏွစ္သက္သူကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀တစ္ခုလုံးပုံေပးႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။
ဘ၀တစ္ခုလုံၿခဳံဖို႔ အျခားလူတစ္ေယာက္ကိုအမွီသဟဲျပဳမွရမယ္ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳးကိုသာ
မိစံပယ္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ရင္ေလ ဘာလို႔ခ်စ္ရသူကိုစြန႔္လႊတ္စရာလိုမလဲ။
"ကဲအကုန္လုံးကသေဘာတူၿပီဆိုေတာ့..
သတို႔သမီးေလးကေရာ လက္ခံတယ္မဟုတ္လား.."
"ကြၽန္မ.."
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးကိုကြၽန္မလက္မခံဘူးလို႔ ေျပာဖို႔ဟန္ျပင္လိုက္ေပမဲ့ စံပယ့္လက္ကိုအဖြားကလာဆုပ္ကိုင္ေလသည္။
စကားေတြက လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္
တစ္ေနေပမဲ့ အျပင္ကိုထြက္မလာခဲ့ဘူး။
"လက္ခံတာေပါ့ရွင္..ကြၽန္မေျမးမေလးကလည္းလက္ခံပါသတဲ့.."
"ကဲဒါဆိုႏွစ္ဖက္မိဘမ်ားကလည္းသေဘာ
တူၾကည္ျဖဴတယ္..သတို႔သား၊သတို႔သမီးကလည္းသေဘာတူ.."
"ကြၽန္ေတာ္သေဘာမတူဘူး.."
"ဟင္.. "
"ဟာ.."
"ကိုေနဂုဏ္.."
မ်က္လႊာခ်ထားရာမွ ဦးေနဂုဏ္မာန္အသံေၾကာင့္စံပယ္ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။
ဦးေနဂုဏ္က ေက်ာပိုးအိတ္အေလးႀကီးကို လြယ္ထားၿပီး တံခါး၀မွာရပ္ေနကာ ေမာပန္းေနပုံေပၚေလသည္။
အိက်ႌတစ္ခုလုံးလည္း ေခြၽးေတြ႐ြဲေနၿပီး မ်က္ႏွာကလည္း အေလာတႀကီးေျပးလာခဲ့ပုံေပၚေလသည္။
"စံပယ္နဲ႔ကြၽန္ေတာ္ကခ်စ္သူေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ကြၽန္ေတာ္..ဒီပြဲကိုျဖတ္ပါတယ္.."
"ဟဲ့သူငယ္..မင္းဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ..ဒီမွာရက္ေကာင္းရက္ျမတ္ေ႐ြးၿပီးလို႔..မဂၤလာရက္ေတာင္သတ္မွတ္ၿပီးေနၿပီ..
မင္းငါ့ေျမးေလးကိုအရွက္ရေအာင္လာမလုပ္ပါနဲ႔ ..."
"ဟုတ္တယ္ကိုေနဂုဏ္..စံပယ့္ကို ႏြားတစ္ရွင္း..
လယ္ဆယ္ဧကနဲ႔တင္ေတာင္းဖို႔ေတာင္သတ္မွတ္ၿပီးသြားၿပီ..ခင္မ်ားလာမရႈပ္ပါနဲ႔ေတာ့.."
သူ႔ပိုင္ၿပီဆိုေတာ့ မာန္တက္ေနဟန္ျဖင့္ ဟိတ္ဟန္လာထုတ္ျပေနသည့္ မိုးနီအေရွ႕မွာ ေနဂုဏ္မာန္ေမးေငါ့ကာပိတ္ရပ္ပစ္လိုက္သည္။
မိုးနီက အရပ္အရမ္းမပုေပမဲ့ ေနဂုဏ္မာန္၏
ရွည္လြန္းေသာအရပ္၊ေတာင့္တင္းက်စ္လစ္ေသာ ခႏၶာကိုယ္က သူ႔ကိုေနရိပ္ထိုးေနရာမွ ကြယ္ရပ္လိုက္သလိုျဖစ္သြားၿပီး သူ႔အေရာင္အဝါကေမွးမွိန္သြားသလို ျဖစ္ေနသည္။
"ဒီမွာမိုးနီ..ဒါက..ငါနဲ႔ေမႊးရဲ႕ၾကားကကိစၥ..မင္းသာလာမရႈပ္ရင္..အခုလိုျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး.."
မိုးနီကိုမ်က္ေထာက္နီႀကီးနဲ႔ၾကည့္၍ ေအာ္ထည့္လိုက္ၿပီး အဖြားၾကည္ေမနဲ႔ စံပယ္တို႔ရွိရာဘက္သို႔ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။
"အဖြား..အဖြားသာသေဘာတူရင္ေလ..
ႏြားတစ္ရွင္း..လယ္ဆယ္ဧကေလာက္ကိုမေျပာနဲ႔..
အဖြားတို႔တစ္အိမ္လုံးကိုေတာင္..ကြၽန္ေတာ္
စိန္စီေပးႏိုင္ပါတယ္..အဖြားတို႔ေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္စလုံးက ေလေပၚမွာပဲေနခ်င္ရင္ ေလယာဥ္ပ်ံ၀ယ္ေပးပါ့မယ္ ၊ေရေပၚမွာပဲေနခ်င္သလား ေရေပၚနန္းေတာ္ေတာင္ေဆာက္ေပးအုံးမွာဗ်ာ.."
"ဦးေနဂုဏ္မာန္..ရွင္ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ..႐ူးေနလာ"
ႂကြားလုံးေတြဖိထုတ္ေန၍ ေအာ္ထည့္လိုက္မွ
စံပယ့္လက္ကိုအတင္းလာဆြဲေလသည္။
"အားလုံးပဲ..ကြၽန္ေတာ္စံပယ္နဲ႔ ခဏေလာက္ေဆြးေႏြးစရာရွိလို႔..ခြင့္ျပဳၾကပါအုံး.."
"ဟဲ့..ဟဲ့..ငါ့ေျမးကိုဘယ္ေခၚသြားမလို႔လဲ.."
"ဟဲ့မိုးနီ..ဟိုမွာနင့္ဟာေလးပါသြားၿပီ..လိုက္ေခၚေလ.."
ေဒၚၾကည္ေဝအတင္းတိုက္တြန္းေနေပမဲ့ မိုးနီကတုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္ပဲ အကုန္လုံးကိုတိတ္တိတ္ေနရန္ လက္ကာျပလိုက္သည္။
"အားလုံးပဲ..တကယ္ေတာ့သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကခ်စ္သူေတြဆိုတာ..ဟုတ္ပါတယ္..
ကြၽန္ေတာ္သိရက္နဲ႔..အတင္းအၾကပ္ေတာင္းရမ္းယူဖို႔ဆုံးျဖတ္မိခဲ့တဲ့အတြက္..အားလုံးအလႈပ္ရႈပ္ကုန္ရၿပီ..အားလုံးကိုေတာင္းပန္ပါတယ္.."
"ဘုန္း!!!"
"အာ့.."
"လာခဲ့..ကျမင္းမသား..နင္နဲ႔ငါအိမ္ေရာက္မွေတြ႕မယ္.."
"အာ့..အား..အေဒၚေရ..နာ..နာတယ္လို႔.."
ေဒၚၾကည္ေဝတစ္ေယာက္ သူ႔တူကိုေက်ာကုန္းႀကီးအား"ဘုန္း"ကနဲျမည္ေအာင္ပိတ္တီးပစ္ၿပီး နား႐ြက္လိမ္ဆြဲကာအိမ္ျပန္ေခၚသြားေလေတာ့သည္။
အဖြားၾကည္ေမကေတာ့ အခုထိဇာတ္ရည္မလည္ေသးပဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႀကီးျဖစ္ေနေလသည္။
"ငါ့ေျမးမရဲ႕ေတာင္းရမ္းပြဲက ကေလးေတြလာကစားသြားသလိုျဖစ္ေနပါေရာ့လား.."
အခန္း(၂၁...ေမွ်ာ္....)
________
ဇာတ္သိမ္းေတာ့မယ္ရွင္ ေနဂုဏ္မာန္တို႔စုံတြဲေလးကို မေမ့ၾကပါနဲ႔ေနာ္......
ဒီ၀တၳဳေလးက အေဟာင္းကိုလည္း ခပ္တိုတိုပဲေရးထားလို႔ ျပန္ျပင္ၿပီးတင္ေပမဲ့ စာကိုပဲျပင္ၿပီး
အပိုင္းကို ထပ္မရွည္ခ်င္ေတာ့လိုပါ....
#သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး
#စာေရးသူ_ေဆာင္းေငြ႕ေဝ
#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္
=========================================================================
#အခန္း၂၁
ညေန ေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္ျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ စိမ္းစိုပ်ိဳႏုတဲ့ စပါးခင္းႀကီးေတြဟာ ပုဇြန္ဆီေရာင္ေရးေရးေလးယွက္သန္းေနၾကသည္။
လူသြား၊လူလာကင္းၿပီး လွည္းတစ္စီး၊ယာဥ္တစ္စင္းေတာင္ ျဖတ္အေမာင္းမခံရ၍ လွည္းလမ္းေၾကာင္းရဲ႕ဖုန္မႈန႔္ေတြဟာလည္း ၿငိမ္သက္လို႔ေနေလသည္။
ထိုညေနဆည္းဆာေအာက္တြင္ သစ္ပင္အရိပ္တစ္ခုေအာက္သို႔ ေနဂုဏ္မာန္ဟာ စံပယ္ေမႊးအား လက္ကိုဆြဲ၍ ေခၚလာေလသည္။
ႏွစ္ေယာက္လုံး၏ ပါးျပင္ေပၚသို႔ ေရာင္နီအလင္းတန္းေတြဟာ ျဖာက်လို႔ေနေလသည္။
တိတ္ဆိတ္မႈသာ တည္ရွိေနေသာ အခ်ိန္အခါတြင္ သူမတို႔ရပ္ေနေသာ လွည္းလမ္းေၾကာင္း၏ တစ္ဖက္ျခမ္းရွိ အေရာင္စိမ္းစိမ္းစပါးပင္တန္းတို႔ဟာ ေလေျပႏွင့္အတူ ဘယ္ညာယိမ္း၍ ေနေလသည္။
ေမႊးကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္လက္အား ျဖဳတ္ေပးလိုက္ၿပီး သူမရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။
သူ႔ကိုမၾကည့္ပဲ အေဝးကိုသာ အၾကည့္လႊဲထားသည့္
သူမ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ခံစားခ်က္ျပင္းထန္ခဲ့
မလဲ။
ကိုယ္ေတာင္ သိသိခ်င္း ေဒါသထြက္ခဲ့ရင္
အလွည့္စားခံလိုက္ရတယ္လို႔ ထင္ခဲ့တဲ့သူမက
ပိုလို႔ေတာင္ ေၾကကြဲခဲ့ရမွာပဲ။
ေမႊးရဲ႕စိတ္က ႐ိုးသားၿပီးပြင့္လင္းတဲ့အျပင္
သစၥာတရားကိုလည္း အင္မတန္တန္ဖိုးထားတာ
သူသိပ္သိတာေပါ့။
ကိုယ့္ဆီကေန ဘာကိုမွေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးမဟုတ္ေတာ့ အေဝးကိုထြက္သြားဖို႔ပဲ သူမဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္ထင္ပါရဲ႕။
ဒါေပမဲ့ ေမႊးေရ မင္းဘယ္ေနရာကိုေရာက္ေရာက္ ကိုယ္ရေအာင္ ရွာႏိုင္ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။
"ကဲ..ေျပာစရာရွိတာ..ျမန္ျမန္ေျပာစမ္းပါ...ဘာေတြ
ငိုင္ၾကည့္ေနတာလဲ...."
"အရင္ဆုံးကိုယ္ေျပာခ်င္တာက..ေတာင္းပန္ပါတယ္.."
"ဟမ္..ဘာကိုေတာင္းပန္တာလဲ.."
ေတာင္းပန္ပါတယ္တဲ့။ဘာအတြက္လဲ။သူ႔မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြကို ဦးစားေပးမိတဲ့အတြက္လား။
စံပယ့္ကို လိမ္ညာခဲ့တဲ့အတြက္လား။
အရာရာဟာ မွားယြင္းခဲ့တယ္ဆိုရင္
ကြၽန္မကိုယ္တိုင္က အမွားကိုလက္ယက္ေခၚမိလို႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ဒဏ္ခတ္မိတယ္လို႔ပဲ မွတ္ပါတယ္။
"ေမႊးကိုအသိမေပးပဲ..လြန္ခဲ့တဲ့ေလးလေလာက္တုန္းက..အဂၤလန္မွာရွိတဲ့ကိုယ့္ဦးေလးဆီကို
သြားမိခဲ့တဲ့အတြက္ပါ..."
အစက ဘယ္လိုကလိမ္ဆင္ေတြနဲ႔သံေတာ္ဦး
တင္မလဲလို႔ ေတြးေနမိရာမွ သူ႔စကားေၾကာင့္ မ်က္လုံးျပဴးၿပီး သူ႔ကိုျပန္ၾကည့္ေနရသည့္အျဖစ္
ေရာက္သြားရသည္။နားၾကားမွားတာမ်ားလားလို႔
ကိုယ့္နားကိုယ္ေတာင္ လိမ္ဆြဲၾကည့္လိုက္ခ်င္သည္။သူ႔မ်က္၀န္းေတြကို တန္ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း မွားယြင္းမႈတစ္စုံတစ္ရာရွိေနတဲ့ အေငြ႕အသက္မ်ိဳးကို မေတြ႕ရဘူး။
"..ရွင့္ဦးေလးဆီကိုသြားခဲ့တာဟုတ္လား..
ရွင္လိမ္ေျပာေနတာ မဟုတ္လား..."
"ဟာ...ကိုယ္အမွန္ေတြေျပာေနတာပါ..
ေမႊး႐ြာကိုျပန္လာၿပီးေနာက္တစ္ေန႔ပဲ..အဂၤလန္ကကိုယ့္ဦးေလးအသည္းအသန္ျဖစ္လို႔..ကိုယ္ျပန္သြားမိတာပါ..ေမႊးကိုမေျပာခဲ့ရတာကလည္း..
အလွ်င္စလိုျဖစ္သြားတာရယ္..ေမႊးလည္းအဖြားရဲ႕က်န္းမာေရးေၾကာင့္စိတ္ထိခိုက္ေနမယ္ထင္လို႔..ကိုယ္မေျပာရက္ခဲ့တာပါ.."
"ေနပါဦး..ကြၽန္မ..မရွင္းလို႔ေမးပါရေစ..အဂၤလန္မွာ ေနတဲ့ရွင့္ သားေနမေကာင္းလို႔သြားတာဆို..
အခုဘာလို႔ ဦးေလးျဖစ္ေနရတာလဲ...စကားကို
ဗေလာင္းဗလဲမေျပာနဲ႔ေနာ္...."
"ဟာ..ေပါက္တက္ကရေတြ..ဘယ္သူကေျပာတာလဲ.."
"ဟို..မခ်ယ္ရီစူး..ေျပာတာေလ..ရွင့္မိန္းမနာမည္ကမယ္ရီတဲ့ ေနာက္ၿပီးရွင္တို႔မွာကေလးႏွစ္ေယာက္
လည္းရွိတယ္တဲ့..အငယ္ဆုံးကေလးေနမေကာင္းလို႔..အဂၤလန္ကိုလိုက္သြားတာဆို.."
"ဟာ..ေမႊးရယ္..သူမ်ားေျပာတိုင္းဘာလို႔ ေလွ်ာက္ယုံရတာလည္း....အဲ့ဒီ့မိန္းမက ကိုယ္နဲ႔မွမတည့္တာ
အဲ့ဒါေၾကာင့္မင္းကိုတုံးတယ္လို႔ေျပာခ်င္တာ.."
"ရွင္ေနာ္.."
"ဘာရွင္ေနာ္လဲ..စကားတစ္ခုကိုယုံသင့္လား..
မယုံသင့္ဘူးလားဆိုတာ..ေျပာတဲ့သူကိုၾကည့္ေလ
..ကိုယ့္လိုဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေျပာတဲ့စကားဆိုရင္ေတာ့ယုံေပါ့..ဟိုအယုတ္တမာမရဲ႕စကားမ်ား
..ေမႊးပဲယုံေနသိလား..
ကိုယ္ကေလလူပ်ိဳကိုမွ..တစ္ရာရာခိုင္ႏႈန္းလူပ်ိဳအစစ္ပါခင္ဗ်ာ.."
"ဒါဆို..ရွင္က..ကေလးႏွစ္ေယာက္အေဖမဟုတ္ဘူးေပါ့..ကြၽန္မအခုထိ မယုံခ်င္ေသးဘူးေနာ္...
သူကအင္စတာဂရမ္ဆိုလား အဲ့ပုံေတြပါျပတာ...
ရွင္ကေလးကို ေဆး႐ုံမွာခ်ီထားတာေတြေရာ..စုံေနတာပဲ...."
ဘယ္လိုရွင္းရွင္း ရႈပ္ေနတုန္းပဲျဖစ္ေနသည့္ ကေလးမကို ထိပ္သာဖြဖြထုပစ္လိုက္ခ်င္သည္။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လူပ်ိဳျဖစ္ေၾကာင္း ခဏခဏေၾကျငာ၀င္ေနရတာလည္း နားမလည္ေသးပါလား။
ကိုယ့္႐ုပ္ကပဲ တကယ့္ကေလးအေဖ႐ုပ္ႀကီးနဲ႔ တူေနသလားမသိပါဘူး။
" ခ်ယ္ရီစူးဆိုတဲ့မိန္းမကေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ကိုျဖတ္စီးတဲ့ေနရာမွာ အကြက္ကိုစိေနပါလား..
အဲ့ကေလးႏွစ္ေယာက္က မယ္ရီနဲ႔ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ဒန္နီရယ္ရဲ႕ကေလးေတြဗ် ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ေပးတဲ့လူက အဲ့ကေလးေတြရဲ႕အေဖဗ်ာ..ကဲရွင္းၿပီလား..
မယုံေသးရင္ ဒယ္ဒီ့ကိုပါ ဖုန္းဆက္ၿပီး
လူပ်ိဳစစ္မစစ္ ေမးလိုက္ရမလား..."
"ဟယ္...ေတာ္ပါ...ယုံပါၿပီ...."
ရယ္က်ဲက်ဲလာလုပ္ျပေနသည့္ ေကာင္မေလးရဲ႕မ်က္ႏွာအနားသို႔ သူ႔မ်က္ႏွာကိုတိုးကပ္လိုက္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ကိုကိုင္းၫႊတ္ကာ ခါးကိုေထာက္လိုက္သည္။
"ဒီေလာက္ေတာင္လိုခ်င္ေနတဲ့ကေလးႏွစ္ေယာက္..
လာခဲ့အခုခ်က္ခ်င္း ငါးေယာက္ေလာက္ထြက္သြားေအာင္ကို..ပြဲၾကမ္းျပမယ္.."
ေမွာင္ရိပ္ပ်ိဳးစ လွည္းလမ္းေၾကာင္းနံေဘးမွာ
စံပယ့္ခါးကိုလက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ရစ္သိုင္းၿပီးတင္းၾကပ္စြာ ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္။
ခြဲခြာခဲ့ရတဲ့ရက္မ်ားစြာက ႏွစ္တစ္ရာေလာက္ပင္ၾကာေနေတာ့သလို ထင္မွတ္မိတာေၾကာင့္ စံပယ္လည္းသူ႔ခါးကို ျပန္ဖက္ထားလိုက္မိသည္။
ၾကားေလ ေသြးလို႔ ေဝးခဲ့ရတယ္ဆိုေပမဲ့ စံပယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ႀကိဳးကေလးဟာ ခိုင္ေအာင္ ေသခ်ာမခ်ည္ခဲ့မိတာဆိုရင္ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။
စံပယ္လည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းကို အမ်ားႀကီးမေျပာျပဖူးသလို သူလည္းတိုင္ပင္ေဆြးေႏြးမႈမရွိခဲ့ဘူး။
အဲ့ဒီေတာ့ ဖူးစာႀကိဳးေလးဟာ ခဏတာေလာက္ ျပတ္ေတာက္ခဲ့ရတာေပါ့။
"ေမႊး.."
"ဟင္.."
"ကိုကိုလို႔..ေခၚပါလား"
"မေခၚခ်င္ပါဘူး..လွ်ာယားတယ္.."
"ဟာ..အဲ့ရွင္ေတြ..ဦးေနဂုဏ္ေတြေခၚေနတာကေတာ့..လွ်ားမယားဘူးေပါ့ေလ.."
"ဟာ..မသိဘူး..မေခၚခ်င္ဘူးဆို.."
"ဟာ..ေခၚရမယ္ကြာ..တစ္ ႏွစ္ သုံးေရလို႔မွ မေခၚရင္ပြဲၾကမ္းၿပီေနာ္..ကဲ..ေရၿပီေနာ္..တစ္ ႏွစ္ သုံး.."
"ကိုကိုေရ!!!...."
"ဟာ....ဘယ္ကအသံႀကီးလည္း.."
"ဟဲ ဟဲ..မိစိုးတို႔အဖြဲ႕ရယ္ပါ..ကိုကိုေရ.."
"ဟာ..မစိုးတို႔..မလွရီ..မရင္..မငယ္ေလး..ရွင္တို႔ဘယ္လိုကေန..ဘယ္လိုေရာက္ေနၾကတာလဲ.."
ၿပိဳင္တူထြက္လာသည့္ အသံ၏ လားရာက
ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ ခ်ဳံပင္ႀကီး၏အေနာက္မွ ျဖစ္ေလသည္။
လုပ္အားလာေပးသည့္ အပ်ိဳႀကီးမ်ားအဖြဲ႕သည္ ၿပဳံးစိ၊ၿပဳံးစိႏွင့္ အုပ္စုလိုက္ႀကီးထြက္လာၾကသည္။စံပယ္ကေတာ့ သူခိုးလူမိသလို ျဖစ္ေန၍ ရွက္လြန္းလို႔ မ်က္ႏွာႀကီးကိုသာလွည္းလမ္းေၾကာင္းမွာ
ပစ္ခ်ခဲ့လိုက္ခ်င္သည္။
"တို႔ကေလ..ဟို ပြဲၾကမ္းမယ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ထဲကေခ်ာင္းေနၾကတာပါရွင္.."
"ဟုတ္ပါတယ္..စံပယ္ေရ..ငါးေယာက္ဆိုလား..
ထြက္လာရင္ခ်ီရေအာင္. တို႔အပ်ိဳႀကီးအဖြဲ႕ကအသင့္ေစာင့္ေနၾကတာပါရွင္.."
ဘယ္ကတည္းက ခ်ဳံၾကားထဲမွာပုန္းေနၾကလဲ
မသိဘူး ။
အဖြဲ႕လိုက္ႀကီး ေခ်ာင္းၾကည့္ေနၾကတာမ်ား
ဒီအပ်ိဳႀကီးေတြနဲ႔ေတာ့ခက္ပါတယ္။
ဝါသနာကလည္း မေသးၾကပါလား။
စံပယ့္မ်က္ႏွာႀကီးလည္း ရွက္ေသြးျဖာၿပီး
ထူပူလာတာေၾကာင့္ ထိုအဖြဲ႕အေရွ႕မွ အျမန္ေျပးထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။
"ဟာ..ေဟ့..စံပယ္ေရမေျပးနဲ႔ေလ..ပြဲၾကမ္းမယ္ဆို.."
"ဟား...ဟား...စံပယ္တို႔ကေတာ့ ရွက္ၿပီး ထြက္ေျပး
သြားၿပီ...အဲ့ေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့တစ္ေယာက္ကိုပဲ
...စစ္ေၾကာေရးလုပ္ရမယ္..."
ေနဂုဏ္မာန္လည္း သူ႔ဘက္လွည့္လာသည့္ အပ်ိဳႀကီးအဖြဲ႕ေၾကာင့္ ရင္ေတာ္ေတာ္ေလးေနရသည္။ဒီအဖြဲ႕က မထင္ရင္မထင္သလို ဟားတိုက္တဲ့အဖြဲ႕မို႔ ေဝးေဝးကေရွာင္းေနတာပဲေကာင္းတယ္ဟု ေတြးၿပီး ေျပးေလေတာ့သည္။
"ဟဲ့....ဟဲ့...ဘယ္ကိုေျပးတာလဲ...."
အတြဲအေခ်ာင္း ေကာင္းသည့္ အပ်ိဳႀကီးမ်ားအဖြဲ႕ေၾကာင့္ စံပယ္ေမႊးႏွင့္ ေနဂုဏ္မာန္တို႔ခ်စ္သူႏွစ္ဦးအဖို႔ ေတာင္ေျပး၊ေျမာက္ေျပးျဖစ္ကုန္ေလေတာ့သည္။
🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
🎵သူ႔ကိုမွ..ခ်စ္မိေနပါတယ္..🎵
🎵ေတြ႕ေန..ျမင္ေနၾကမို႔🎵
🎵ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔လည္းမလြယ္🎵
🎵မ်က္စိထဲ တဝဲဝဲ လည္လည္🎵
🎵သူ႔အလွ ပင့္ကူေျမႇးသဖြယ္🎵
🎵ေအာ္...ရစ္ပတ္ဖြဲ႕ေႏွာင္ထားလို႔🎵
🎵႐ုန္းထြက္ဖို႔လည္း ခက္လွတယ္🎵
🎵ကိုယ့္ကိုကြယ္ စိုးမိုးႏိုင္လြန္းတယ္🎵
အိမ္ေခါင္းရင္းထရံ တံခါးမွလျခမ္းေကြးေလးကိုၾကည့္ေနရင္း ေရဒီယိုေလးနားေထာင္ေနရတာဟာသူ႔အတြက္တကယ့္ကို သုခဘုံပါပဲ။
ဘ၀မွာ စိတ္ညစ္စရာေတြ၊ အားငယ္စရာ၊ ၀မ္းနည္းစရာအခိုက္အတန႔္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့တယ္။
က်ရႈံးဖို႔ တစ္လွမ္းစာပဲလိုတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာလည္း
မဆုတ္မနစ္ပဲ ႀကိဳးစားၿပီး အားတင္းခဲ့ရဖူးတယ္။
အဆိုးဆုံးအျခအေနေတြကို ရင္ဆိုင္လာခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ ခံစားခ်က္ရသအစုံကိုျမည္းစမ္းၾကည့္ခဲ့ဖူးၿပီးေလၿပီ။ဒါေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ခံစားခ်က္ကေတာ့လုံး၀ကို ကြဲျပားတယ္။
အခု ခံစားေနရတာက အျမင့္ဆုံးဆိုတဲ့ ေနရာကိုေရာက္လို႔ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြားေနတာမ်ိဳးလည္း
မဟုတ္သလို၊ သိန္းထီဆုႀကီးေပါက္လို႔
ေပ်ာ္ေနမိတဲ့ အေပ်ာ္မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
ဘ၀မွာ အလိုခ်င္အေတာင့္တဆုံးေသာ ဆုလာဒ္ကေလးကို ရလိုက္တဲ့ခံစားခ်က္မ်ိဳး၊ အသက္ေလာက္ တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ ပစၥည္းေလးကို ဆုံးရႈံ႕ရၿပီလို႔ ထင္ခဲ့မိကာမွ ျပန္လည္ရရွိလာတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးပါပဲ။
ခ်စ္တဲ့သူေလးကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေတာ့မည္ျဖစ္တာ ေၾကာင့္ ေလာကႀကီးကဘယ္ေလာက္ေတာင္
လွေနလိုက္သလဲ။
လမင္းႀကီးဟာ လျပည့္ညေက်ာ္လြန္သြားတဲ့အခါ တျဖည္းျဖည္းေသးငယ္သြားေပမဲ့ ေမႊးအေပၚကို ထားရွိတဲ့ခံစားခ်က္ေတြကိုေတာ့ ေသးငယ္၊
ကုန္လြန္မသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းခ်င္တယ္။
"ရွင္..မအိပ္ေသးဘူးလား..ဒီမွာ...ခ်မ္းရင္ၿခဳံရေအာင္..ေစာင္လာေပးတာ...."
အသံလာရာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ေမႊးေလးက ညဘက္မို႔ဆံပင္ေတြကို ျဖန႔္ခ်ထားၿပီး
သူ႔ျခင္ေထာင္ေဘးမွာ ပဆစ္တုတ္၍လာထိုင္ေနေလသည္။ပါးျပင္ေလးက သနပ္ခါးတို႔ကင္းလြတ္ေန၍ ၀င္းပၾကည္လင္ေနသည္။ခုဏက သူၾကည့္ေနမိတဲ့ လေရာင္ကို ထိန္လင္းလွၿပီထင္ခဲ့တာ။
ယခု သူ႔ခ်စ္သူရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကမွ လမင္းထက္အဆတစ္ရာေလာက္ ေရာင္ဝါေတာက္ပေနသလိုပါပဲ။
အရမ္းခ်စ္တယ္ေမႊးရယ္။မင္းေၾကာင့္သာ
ကိုယ္တစ္ခါမွ မေတြးေတာမိခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို လုပ္မိေနခဲ့တာေပါ့။ ပရဟိတအဖြဲ႕ေတြကို အလႉေငြထည့္ၿပီးပဲ လႉခဲ့တဲ့ကိုယ္က အခုလို႐ြာငယ္ေလးအထိ ကားတစ္တန္ေလွတစ္တန္နဲ႔ ေရာက္လာၿပီး
ကိုယ္တိုင္လႉဒါန္းမိေအာင္ မင္းလုပ္ခဲ့တယ္။
ဘယ္ေလာက္ေဈးႀကီးတဲ့အရာျဖစ္ျဖစ္
ႀကိဳက္တယ္၊ႏွစ္သက္တယ္၊လိုခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အလြယ္ေလး ကိုယ့္အေရွ႕ေရာက္လာေအာင္
လုပ္ေနမိတဲ့အက်င့္ကေန လယ္ထဲမွာ ေကာက္ရိတ္ျပၿပီး ခ်စ္သူဆီကေမတၱာတရားကို
ေတာင္းခံခဲ့ရသတဲ့။ဟာသတစ္ပုဒ္လို႔ ထင္ေကာင္းထင္ႏိုင္ေပမဲ့ ေမတၱာတရား၊ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕ တန္ဖိုးႀကီးမားမႈကို ေယာင္လို႔ေတာင္ အထင္မေသးရဲေတာ့ဘူး။
"ဟိတ္လူႀကီး...ဘာေတြေတြးေနတာလဲ...ဒီမွာၿခဳံဖို႔ေစာင္ယူေလ...."
ျခင္ေထာင္ထဲသို႔ ေစာင္ကိုထည့္ေပးေနသည့္
သူမရဲ႕လက္ကေလးကို သူဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး
သူမရဲ႕ အံ့ဩေနတဲ့မ်က္၀န္းေလးေတြကို
တည့္တည့္ၾကည့္ကာ သူၿပဳံးျပလိုက္သည္။
သူ႔အၿပဳံးရဲ႕အဓိကအခ်က္ကေတာ့ သူမရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ေလးကို ျခင္ေထာင္ထဲသို႔ဆြဲသြင္းၿပီး ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပြ႕ဖက္ထားမိျခင္းေၾကာင့္ပါပဲ။
ႏွစ္ေယာက္သားရဲ႕ ႏွလုံးခုန္ႏႈန္းေတြျမန္ဆန္လာသည္မွာ ဆူနာမီငလွ်င္ကဲ့သို႔ျပင္းအားမ်ိဳးႏွင့္ တင္စားရေလာက္သည္။
"ရွင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ..လႊတ္ေနာ္.."
"ရႉး..တိုးတိုးေနေလ..ေတာ္ၾကာေမႊးရဲ႕အဖြားထြက္လာမွ..ညတြင္းခ်င္းမဂၤလာေဆာင္ေပးေနအုံးမယ္.."
"ရွင္မဟုတ္တာမေျပာနဲ႔ေနာ္.."
"စိတ္ခ်..မဟုတ္တာမေျပာဘူး..မဟုတ္တာပဲလုပ္မွာ.."
သူ႔မ်က္ႏွာႀကီးက စံပယ့္မ်က္ႏွာနဲ႔တျဖည္းျဖည္း
နီးကပ္လာၿပီးသူ႔လက္တစ္ဖက္ကို
စံပယ့္ခါးေအာက္မွာထားကာ ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကေတာ့ စံပယ့္ဦးေခါင္းကိုထိန္းကိုင္ထားေလသည္။
စံပယ္ကသူ႔ေခါင္းအုံးကိုအုံးေနရၿပီး သူကေတာ့
စံပယ့္ေခါင္းေဘးမွာ လက္ေထာက္ရင္း
ၾကယ္ေရာင္စုံေတာက္ေနသည့္ မ်က္၀န္းမ်ိဳးႏွင့္ ၾကည့္လာသည္။
စံပယ္လည္း ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ သူ႔ရဲ႕ပါးျပင္ကို လက္ဖဝါးေလးနဲ႔ အုပ္ၿပီးကိုင္လိုက္မိသည္။
သူသာ စံပယ့္ကိုလက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရင္ အခုလိုျပန္စုံစည္းႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။တကယ္ေတာ့ သရဲေဘာေၾကာင္ခဲ့တဲ့လူက စံပယ္ရယ္ပါ။
သူ႔လို ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကေတာင္ စံပယ့္အတြက္အရာရာ လက္ခံေပးခဲ့တဲ့အခ်ိန္ စံပယ္ကေတာ့
သူ႔ကိုထားရစ္ခဲ့မိတယ္။
အမွန္ဆိုရင္ သူကေတာင္ စံပယ့္ကိုၿငိဳျငင္ရအုံးမွာပါ။
သူက ႏိုင္ငံျခားမွာ ဘြဲ႕ရခဲ့တဲ့လူတစ္ေယာက္၊
စံပယ္ကေတာ့ ကိုးတန္းနဲ႔ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ရတယ္။
သူ႔ဆီမွာတုန္းက ခမ္းနားတဲ့တိုက္တာႀကီးနဲ႔ စံပယ္ေနခဲ့ရေပမဲ့ စံပယ့္ဆီမွာေတာ့ ၾကဴထရံကာ
အိမ္ကေလးကိုမွ သူ႔အတြက္အိပ္ခန္းအပိုမရွိလို႔ ဘုရားခန္းမွာ အိပ္ေနရရွာတယ္။
႐ုံးခန္းထဲမွာ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အဲယားကြန္းေအးေအးကိုဖြင့္ၿပီး ေဘာ့ပန္င္သာကိုင္ရတဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့လက္ေတြက ေကာက္ရိတ္လို႔ တံစဥ္ရွၿပီး ေသြးသံတရဲရဲ
ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။သူအမ်ားႀကီး ႀကံ့ခိုင္ေပးခဲ့ပါတယ္။
သူအမ်ားႀကီး နားလည္ေပးခဲ့တယ္။
စံပယ္ကသာ ကြာျခားလြန္းတဲ့ဘ၀အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သတၱိမဲ့ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္ခဲ့တာ။
ကိုယ့္ရဲ႕ သတၱိမဲ့မႈက ေသြးထိုးစကားတစ္ခုေလာက္ၾကားယုံနဲ႔ သံသယအျဖစ္ကို ေျပာင္းသြားၿပီး
မာနတရားေတြခ်ဳပ္ေႏွာင္လာေတာ့ အမုန္းတရားေတြ ေပါက္ဖြားလာခဲ့တယ္။
ခ်စ္သူဟာ ဆူးပန္းတစ္ခုျဖစ္ရင္ေတာင္ စံပယ္ဟာမိုက္ကန္းၿပီး ခူးရဲရမွာေပါ့။
အခုေတာ့ ေမႊးရနံ႔သာရွိတဲ့ ေတာပန္းကေလး
စံပယ့္ကို သူကသာ သတၱိရွိရွိ ခူးယူဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ရ
ရွာတယ္။သူဟာ သစၥာတရားကို သိပ္ျမတ္ႏိုးမွန္း စံပယ္သိလိုက္ပါၿပီ။
"အရမ္းခ်စ္တယ္....ေမႊး...."
ႏူးညံ့ညင္သာလြန္းတဲ့ စကားလုံးေလးနဲ႔အတူ
ပါးျပင္ေပၚကို မႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ ေလေငြ႕ေႏြးေႏြးေလး အိစက္သိမ္ေမြ႕ေသာ အထိအေတြ႕တစ္ခုမွာ စံပယ္တုန္လႈပ္သြားမိတယ္။
ခ်စ္သူနမ္းရႈိက္တာကို ခံယူဖူးတဲ့ပန္းကေလးေပမဲ့
စိမ္းသက္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကေတာ့ ျဖတ္ေျပးသြားေလသည္။
စံပယ္ မ်က္လုံးကိုျပန္ဖြင့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူက
စံပယ့္ကို ၿပဳံးၿပီးၾကည့္ေနျပန္သည္။
သူဘာလို႔ ခဏခဏၿပဳံးေနသလဲ မသိဘူး။
"..ကြၽန္မသိခ်င္တာတစ္ခုရွိတယ္.."
"ဘာသိခ်င္တာလဲ..ေမးေစဗ်ာ.."
"ရွင္ဘာျဖစ္လို႔ ဒီ႐ြာမွာအၾကာႀကီးေနၿပီး ကြၽန္မကိုလိုက္ေခ်ာ့ေနတာပဲ တကယ္ဆိုရင္ရွင့္အတြက္ ကြၽန္မထက္သာတဲ့ မိန္းမလွေတြမွအမ်ားႀကီးပဲ
ဥစၥာကို.."
သူကစံပယ့္ ေမးဖ်ားေလးကိုညင္သာစြာ
ေမာ့ယူလိုက္ၿပီး ခ်စ္ေရ႐ႊမ္းတဲ့အၾကည့္ေတြႏွင့္ ၾကည့္လာျပန္သည္။စံပယ္လည္း သူ႔ရဲ႕အေျဖကို ေစာင့္စားေနမိသည္။သူဘယ္လို ေျဖမွာပါလိမ့္။
"ေမႊးထက္သာတဲ့ မိန္းမလွေလးေတြအမ်ားႀကီးရွိေပမဲ့ ကိုယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ စံပယ္ေမႊးဆိုတဲ့မိန္းကေလးကေတာ့ တစ္ေယာက္ပဲရွိတာေလဗ်ာ
..ကိုယ့္လိုလူရဲ႕ေဘးမွာေနရင္ အရာရာျပည့္စုံခ်မ္းသာႏိုင္မွန္းသိလွ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ဆီကထြက္ေျပးသြားတဲ့ အာဃေလးက အခ်စ္စစ္တစ္ခုကိုပဲ လိုခ်င္ခဲ့တာလို႔ ကိုယ္သိလိုက္ရတယ္...
ကိုယ္မွတန္ဖိုးမထားရင္ သူမ်ားကလုယူသြားမွာေပါ့.."
"ဒါေပမဲ့ ရွင္နဲ႔ကြၽန္မက အရာရာမွာ ကြာဟမႈေတြ သိပ္မ်ားတယ္ေလ...တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မလိုက္ဖက္မွန္းသတိထားမိၿပီး ကြၽန္မကိုပစ္သြားမွာလား...
ပညာေရးမွာျဖစ္ျဖစ္...ဥစၥာပဲျဖစ္ျဖစ္...အရာရာမွာ
ကြာျခားေနတာပဲေလ..."
"အင္း....ေမႊးေျပာတာလည္း မွန္တာပဲ ကိုယ္တို႔ကတကယ္ကို မတူညီဘူး..."
"ဦးေနဂုဏ္မာန္...ရွင္အခုေတာ့ဒီစကားေျပာလာၿပီ
ေပါ့...."
ေမးေစ့ကိုပြတ္ၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္တဲ့ သူ႔ပုံစံေၾကာင့္
စံပယ္စိတ္ဆိုးၿပီး ထထိုင္လိုက္ေတာ့ သူကလည္း လိုက္ထိုင္သည္။
သူ႔ကိုမ်က္ေစာင္းထိုးေတာ့လည္း ထရယ္ျပန္ေရာ ။ခုဏက စိတ္ထဲမွာ ခ်ီးက်ဴးေပးေနတာ ေတာင္ ဘယ္ေခ်ာင္ေရာက္သြားသလဲမသိေတာ့ဘူ။
"ဟား...ဟား...ကိုယ့္ကိုစိတ္ဆိုးသြားတာလား..."
"ရွင္...ေျပာတဲ့ ပုံကိုလည္း ၾကည့္အုံးေလ..."
သူ႔ကို ေမးေငါ့ၿပီး မ်က္ႏွာႀကီးဆူျပေတာ့ စံပယ့္လက္ကို သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ လာအုပ္ကိုင္ၿပီး
ရယ္က်ဲက်ဲလာလုပ္ျပသည္။
တတ္လည္း တတ္ႏိုင္တယ္။
"ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ မတူဘူးဆိုတာက
လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္စြမ္း
မတူတာကိုေျပာတာပါ အခုပဲၾကည့္ေလ...
ေမႊးလိုမ်ိဳး ကိုယ္ေကာက္ရိတ္ကြၽမ္းက်င္သလား
...စပါးအိတ္ေတာင္မွ တစ္အိတ္ေလးထမ္း႐ုံနဲ႔ ေက်ာေအာင့္ေနၿပီ...
လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္က သူေနတဲ့အရပ္ ေဒသနဲ႔လိုက္ၿပီး သိတာ၊တတ္တာလည္း တူမွာမဟုတ္ဘူး..
ဒီလူ႔လိုငါမလုပ္တတ္လို႔...သူ႔ေလာက္မေတာ္လို႔ဆိုၿပီး အားငယ္ေနရင္ဘာအက်ိဳးရွိမွာလည္း...
ကိုယ္လိုမလုပ္ႏိုင္တဲ့လူတိုင္းကို လိုက္အထင္အျမင္ေသးေနရင္လည္း ဘာအက်ိဳးရွိမွာလဲ..."
"အင္း...ရွင္ေျပာတာလည္း ဟုတ္တာပါပဲ...ဒါေပမဲ့
ရွင္တို႔ေယာက္်ားေတြက အစကေတာ့အားလုံးဒီလိုေတြႀကီးပါပဲ မရခင္တုန္းကေတာ့ ဖ်ာလိုလိပ္ၿပီး
ထိပ္ေပၚကိုတင္ထားခ်င္ၾကတာ...ရလည္းၿပီးေရာဟိုဟာ အေၾကာင္းျပ ဒီဟာအေၾကာင္းျပလာၾကေရာ အခုကြၽန္မမွာက ရွင့္ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတမျဖစ္တဲ့အခ်က္ေတြအမ်ားႀကီးရယ္...
ေနာက္က်မွ ၿငိဳျငင္လာရင္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ..."
"ဘယ္ႏွယ့္မွ မလုပ္ဘူး...စံပယ္လည္းကိုယ္ေျပာရင္ စဥ္းစားၿပီးအတတ္ႏိုင္ဆုံး လုပ္ေပး...ကိုယ္လည္းစံပယ္လိုခ်င္တဲ့ ပုံစံခြက္ထဲမွာ ေနႏိုင္ေအာင္ေနျပမယ္ကြာ...ေျပာသာေျပာတာပါ ကိုယ္ကအသက္လည္း ပိုႀကီးသလို ပိုလည္းခ်စ္ရသူဆိုေတာ့
ကိုယ္ပဲ အၿမဲအရႈံးေပးရမွာပါ....ခ်စ္ေတာ့လည္းေလ..."
စံပယ္လည္း မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ၿပီး ၿပဳံးလိုက္မိသည္။
အေျပာကေတာ့ ေ႐ႊမန္းဆိုတဲ့လူႀကီးပါ။သူ႔စကားတစ္ခြန္းမွာ အသဲႏွလုံးႀကီးကပ္ပါသြားေအာင္ကို စကားႂကြယ္တဲ့လူႀကီး။
စံပယ့္ကို ႏွိမ့္ခ်ၿပီးမေျပာတဲ့အျပင္ မျဖစ္စေလာက္အားသာခ်က္ကေလးေတြကိုပါ အမႊမ္းတင္ေပးတယ္။
တကယ္ပါ သူမို႔လို႔ၾကမ္းပိုးကို လိပ္ျဖစ္ေအာင္
ေျပာတတ္တယ္။
စံပယ္ၿပဳံး၍ပင္မဆုံးေသး ပါးကိုလာနမ္းတဲ့
သူ႔ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာကနီျမန္းသြားရသည္။
ဒီမွာၾကာၾကာဆက္ေနရင္ ေသခ်ာတယ္ဒီ့ထက္အဆင့္ေတြေက်ာ္လာေတာ့မွာပါ။
႐ုပ္ကိုက ဘီလူးႀကီးႏွာဘူးထေနသည့္႐ုပ္။
သူ႔ကိုတြန္းထုတ္ၿပီး အခန္းထဲ၀င္သြားတဲ့ သူမကို
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ဆံပင္အရွည္ႀကီးေတြကို ဖားလ်ားခ်ထားတဲ့သူမရဲ႕အလွက သူ႔ရင္ကိုဖုတ္လိုက္
ဖုတ္လိုက္ျဖစ္က်န္ခဲ့ေအာင္ ျပဳစားရက္ပါသည္။
သူပက္လက္လွန္ခ်ပစ္လိုက္ၿပီး ရင္ဘတ္ေပၚသို႔ လက္တင္လိုက္မိသည္။
"ဟူး...ေမႊးရဲ႕အဖြားက ဒီေန႔ေတာ့ဘာမွမေျပာေပမဲ့ မနက္ျဖန္က်ရင္ ဘယ္လိုေတြစီရင္ခ်က္ခ်မလဲမသိဘူး.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
မနက္မိုးေသာက္အာ႐ုဏ္ဦးရဲ႕လင္းေရာင္ျခည္ေအာက္၀ယ္ ဝါဝါ၊၀င္း၀င္းစံပါးခင္းေတြၾကားေကာက္စိုက္သမမ်ားဟာ တကုန္းကုန္း၊တ႐ုန္း႐ုန္းအလုပ္လုပ္ေနၾကရေလသည္။
စံပယ္ေမႊးမွာေတာ့ ကန္သင္း႐ိုးေပၚမွာ ထိုင္ေနမိရာမွပုလိပ္စစ္ အစစ္ခံေနရ၍ စိတ္ညစ္ေနရေလသည္။
လာတာက အိမ္စားဖို႔ လယ္ကန္စြန္းခူးယူဖို႔ပင္။
အခုေတာ့ စစ္ေၾကာေရးမိေနေလသည္။
အရင္တည္းက စပ္စုစိန္ေတြျဖစ္တာေၾကာင့္
မေျဖမခ်င္းကို အစ္ေမးေနၾကေလသည္။
ကိုယ္တိုင္ကလည္း သူမ်ားကိစၥကို ဒီလိုစပ္စုခဲ့သူမို႔ ၀ဋ္ျပန္လည္တယ္လို႔ ေျပာရမည္။
"နင္တို႔ခ်စ္သူျဖစ္တာဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ..
ေျပာစမ္း.ေျပာစမ္း.."
"သိပ္မၾကာေသးပါဘူး.."
"ဟယ္..ဒါေတာင္..ဟိုလူႀကီးကသည္းသည္းလႈပ္ပါလားေနာ္..မိစံပယ္တို႔ကံေကာင္းခ်က္ကေတာ့.."
"ဟဲ့..ဒါနဲ႔..နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္..ဘယ္လိုစေတြ႕ၾကတာလဲ.."
မမိုးရဲ႕အေမးေၾကာင့္ စံပယ္ဘယ္ကေနဘယ္လို
စေျဖရမွန္းမသိျဖစ္ေနသည္။
စေတြ႕တဲ့အျဖစ္က အိမ္သာထဲမွာလို႔သာေျပာလိုက္ရင္ ဝါးလုံးကြဲေအာင္ကို ဝိုင္းရယ္ၾကမွာေသခ်ာတယ္။
စံပယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုယ့္သမီးရည္းစားၾကားက ကိစၥေတြကို အျပင္လူေတြကို ေျပာျပရမွာ သိပ္ရွက္ေနမိသည္။
ကိုယ္ကသူ႔ဆီမွာ သန႔္ရွင္းေရး၀န္းထမ္းလုပ္ခဲ့ရာကေန ခ်စ္သူအဆင့္ေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ လူ႔ျပည္ကအပ္တစ္စင္းနဲ႔ ျဗမၼာ့ျပည္ကအပ္တစ္စင္းထိခတ္တယ္ဆိုၿပီး မတန္မရာဆိုတဲ့ စကားေတြကိုမၾကားခ်င္ဘူး။
သူ႔ဆီမွာ အလုပ္သမားျဖစ္ခဲ့တာက ရွက္စရာမဟုတ္ေပမဲ့ မဟုတ္တ႐ုတ္နည္းလမ္းေတြနဲ႔
ခ်ည္းကပ္ခဲ့တယ္လို႔ အထင္ျမင္လြဲမွာကိုေတာ့ မခံႏိုင္ဘူး။
ထို႔ေၾကာင့္ပဲ စံပယ္ခ်က္ခ်င္းထရပ္လိုက္မိသည္။
"ေတာ္တို႔ကအရမ္းစပ္စုတာပဲသိလား..ကြၽန္မကန္စြန္း႐ြက္လာခူးတာေတာင္ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိဘူး..သြားေတာ့မယ္.."
"ဟဲ့ဟဲ့..တန္းလန္းႀကီးမထားခဲ့နဲ႔ေလ.."
ထိုအဖြဲ႕ႀကီးကိုထားခဲ့ၿပီး တစ္ဖက္လယ္မွာ
ကန္စြန္း႐ြက္ႏုႏုေလးေတြကိုသာရွာခူးေနလိုက္သည္။
ကန္စြန္း႐ြက္ေတြက လယ္ကန္သင္း႐ိုးေပၚေတြမွာ ေပါက္ေနတာမ်ား ေဖြးေဖြးကိုလႈပ္ေနတာပါပဲ။
စံပယ္တို႔ ဆီမွာေတာ့ ငါးေလးကိုျပဳတ္ၿပီး
အ႐ိုးထြင္ကာ ငါးျပဳတ္ရည္ေလးထည့္ ကန္စြန္း႐ြက္ကိုေရာ မန္က်ည္းသီးအႏွစ္ကေလးနဲ႔ အရည္က်ဲက်ဲ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းေလးတစ္ခြက္ရရင္ျဖင့္ င႐ုတ္သီးဆားေထာင္းသုတ္ေလးနဲ႔မ်ား သိပ္ကိုလိုက္ဖက္ေနတာပါပဲ။
ကန္သင္း႐ိုးေပၚကေန နဲနဲကုန္းလိုက္ၿပီး ေရထဲတြင္ေထာင္ထြက္ေနေသာ ကန္စြန္းပင္ေလးကို လွမ္းခူးလိုက္သည္။
႐ုတ္တရက္ စံပယ့္ေျခဖမိုးေနရာမွ ဆစ္ခနဲျဖစ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
ျပန္ငုံ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္းဘာမွ မေတြ႕ဘူးျဖစ္ေနသည္။
မလွရီခမ်ာ စံပယ္ရွိရာလယ္ကြက္သို႔ ေကာက္
ရိတ္ရင္းလွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည့္အခါမွာ ႐ုတ္တရက္စံပယ္က စံပါးခင္းေတြၾကားထဲသို႔
ငုတ္လွ်ိဳးသြားသလိုမ်ိဳးပုံႏွင့္ လူရိပ္ကခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္သြားေလသည္။
"ဟဲ့..ဟဲ့..မိစံပယ္ကိုသြားၾကည့္ရေအာင္..
ခုနကပဲမတ္တပ္ရပ္ၿပီးအ႐ြက္ေတြလိုက္ရွာေနတာ..အခုမေတြ႕ေတာ့ဘူးေနာ္..."
"မလွရီရယ္..စိုးရိမ္တက္ရန္ေကာ..ထိုင္ခူးေနလို႔
ေနမွာေပါ့..ကန္စြန္းကေအာက္မွာ ေပါက္တဲ့ဥစၥာ
စံပါးပင္ေတြကြယ္ေနလို႔မေတြ႕တာျဖစ္မွာပါ.."
"မဟုတ္ဘူးေနာ္..ငါ့စိတ္ထဲမွာတစ္မ်ိဳးပဲ..
လာသြားၾကည့္ၾကမယ္ေအ.."
မလွရီကစိုးရိမ္တႀကီး ေလာေဆာ္ေနေလေတာ့ မစိုးလည္း မေနႏိုင္ေတာ့ေပ။ထို႔ေၾကာင့္ ရိပ္ၿပီးသားစပါးေတြကို အျမန္ထုံးလိုက္သည္။
"ကဲ..ကဲ..လိုက္ခဲ့မယ္..လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္.."
မလွရီႏွင့္ မစိုးမွာ စံပယ္ရွိရာလယ္ကြက္သို႔ကူးလာၾကၿပီး နာမည္ကိုေအာ္ေခၚၾကေပမဲ့ ထူးသံမၾကားရ၍ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ထိတ္လန႔္သြားၾကေလသည္။
"ဟဲ့...တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ေနတာေသခ်ာၿပီ..."
"လုပ္အုံး...ကြၽန္မစိတ္ပူလာၿပီ...စံပယ္ေရ...
စံပယ္...ညီမေလးဘယ္မွာလဲ...."
ႏွစ္ေယာက္သား ကန္သင္း႐ိုးအေပၚမွ
ေခ်ာ္မက်ေအာင္ ေလွ်ာက္ၾကရင္း စံပါးပင္ေတြၾကားမွာ တိုး၍ လိုက္ရွာမိၾကသည္။
ေအာ္ေခၚတာလည္း မရေတာ့ အေတာ္စိတ္ပူလာၾကသည္။
"ဟယ္..ဟိုမွာ..ဟိုမွာ..မလွရီ.."
ကန္သင္း႐ိုးတစ္ခုအေပၚမွာ အေပၚပိုင္းတင္ေနၿပီး ေရထဲကို ေျခေထာက္က်ကာ သတိလစ္ေနသည့္
စံပယ့္ကိုေတြ႕ေတာ့ မလွရီက ကုန္းေပၚမွ
ေျပးသြားေပမဲ့ မစိုးကေတာ့ အလွ်င္လိုကာ ေရထဲသို႔ခုန္ဆင္းၿပီး ေျပးေလေတာ့သည္။
"အမယ္ေလး!!!စံပယ္ေရ..စံပယ့္..ဟဲ့မိစံပယ္က
..ေခၚလို႔လဲမထူးဘူး..မစိုးအျခားအဖြဲ႕ေတြကိုသြားေခၚစမ္းဟယ္.."
လယ္ကန္သင္း႐ိုးေပၚတြင္ လဲက်ေနသည့္စံပယ့္ကိုေပြ႕ခ်ီၿပီး သူ႔စိတ္ထဲမွာတစ္ခုခုထင့္ေန၍ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔လိုက္ၾကည့္လိုက္ရာ ေျခဖမိုးေပၚတြင္
ေသြးစို႔ေနသည့္အေပါက္ကေလးႏွစ္ေပါက္ကို ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။
ေႁမြကိုက္ခံလိုက္ရၿပီဟု သူမခ်က္ခ်င္းမွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။
႐ိုး႐ိုး အဆိပ္မရွိတဲ့ေႁမြဆိုရင္ ဘာမွမျဖစ္ေပမဲ့ ေႁမြေဟာက္တို႔ဘာတို႔ဆိုရင္ အသက္အႏၲာရာယ္ပါ ထိခိုက္ႏိုင္သည္။အျခားလူေတြ အလာကိုေစာင့္ရင္းႏွင့္ စံပယ္ေလးအသက္အႏၲာရာယ္မက်ေရာက္ဖို႔ ဆုေတာင္းမႈအထပ္ထပ္ျပဳလုပ္ေနမိသည္။
"စံပယ္ရယ္..ျဖစ္မွ..ျဖစ္ရေလ..ဒီလယ္ကြက္ထဲမွာေႁမြေတြေပါလို႔..မသြားပါနဲ႔လို႔..မလွရီမတားခဲ့ဘူးလားကြယ္..အဟင့္.."
သူမအဖို႔ သတိမလည္လာေသးေသာ စံပယ္ေမႊးရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္မ်ားေတာင္ စီးက်လာေလသည္။
တဖက္တြင္ေတာ့ေနဂုဏ္မာန္တစ္ေယာက္ အဖြားၾကည္ေမႏွင့္ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္တြင္ ထိုင္ရင္းစကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ေနေလသည္။
ထိုစဥ္ ႐ြာလမ္းအတိုင္းေျပးလာသူတစ္ေယာက္ဟာ ဖြားၾကည္ေမတို႔ၿခံထဲသို႔ ေျပး၀င္လာေလသည္။
ထိုသူမွာ အျခားသူမဟုတ္ပဲ ေကာက္စိုက္သမားအဖြဲ႕ထဲမွ မုန႔္ေလေပြပင္ျဖစ္သည္။
"အဖြားၾကည္ေမေရ..အဖြားၾကည္ေမ.."
"ဟဲ့..မုန႔္ေလေပြ..ဘာျဖစ္လာတာတုန္းဟဲ့..
နင့္ၾကည့္ရတာေမာေနသလိုပဲ..
ေရေသာက္အုံးမလား.."
"ေရကအသာထားပါရွင္..ဟိုမွာ..စံပယ္ေမႊးပိုးထိလို႔.."
"ဘာ..ခင္ဗ်ား...ဘာေျပာလိုက္တယ္.."
"မိစံပယ္ ပိုးထိလို႔..လယ္ထဲကလူေတြသားဖြားသူနာျပဳေဆးေပးခန္းကို ေခၚသြားၾကၿပီ..
အဲ့ဒါလာေျပာတာ.."
"ဟာ!!!.."
ေနဂုဏ္မာန္ ခ်က္ခ်င္း ဖိနပ္ေတာင္မပါပဲ သားဖြားမီးယပ္ေဆးေပးခန္းသို႔ တဟုန္ထိုးေျပးေလေတာ့သည္။
ဦးဘသိုက္တို႔အိမ္ကိုေျပးသြားလိုက္ၿပီး
ဆိုင္ကယ္လ္၀င္ငွားလိုက္သည္။
သည္႐ြာမွာ ဆိုင္ကယ္လ္ရွိတဲ့အိမ္ကခပ္ရွားရွားရယ္ပါ။
စက္တုေဆးေပးခန္းသို႔ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေဆးခန္းထဲသို႔အေမာတေကာႏွင့္ဒုန္းဆိုင္း
ေျပး၀င္လိုက္သည္။
ေဆးခန္းထဲကို ၀င္လိုက္ေတာ့ လူနာဆိုလို႔
တစ္ေယာက္တစ္ေလေတာင္ ရွိမေနခဲ့ဘူး။
ေမႊးကို မေတြ႕ရေတာ့ သူပိုၿပီးစိတ္ပူေနမိသည္။
ရင္ထဲမွာ ေလးလံေနၿပီး စိတ္ေတြလည္းသိပ္ရႈပ္ေထြးေနသည္။
"ဘာကူညီေပးရမလဲရွင္.."
"ဟို..ႁမႊေကိုက္ခံရလို႔ေရာက္လာတဲ့ စံပယ္ေမႊးကဘယ္မွာလဲမသိဘူး.."
"ေအာ္..လူနာကို..သားဖြားဆရာမႀကီးနဲ႔အတူ
..ၿမိဳ႕ကဟသၤာတေဆး႐ုံကို ေထြလာဂ်ီနဲ႔ေခၚသြား
ျပၾကၿပီရွင့္.."
"ဗ်ာ..."
သူခ်က္ခ်င္းပဲဆိုင္ကယ္ေပၚကို ေျပးတက္လိုက္ၿပီး ဟသၤာတေဆး႐ုံသို႔လီဗာကို တအားနင္းကာမိုင္ကုန္ ေမာင္းႏွင္ေနမိသည္။
အခုအခ်ိန္မွာ အသက္အႏၲရယ္ရွိတာေတြ ဘာေတြသူနားမလည္ေတာ့ဘူး ေမႊးသာတစ္ခုခုျဖစ္ရင္
သူအသက္ရွင္ေနလည္းဘာထူးေတာ့မွာလဲ။
ဘာလို႔ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ႀကီးက ကိုယ္တို႔ၾကမွလည္းကြာ။ေမႊးနဲ႔ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ေလးေအးခ်မ္းၿပီလို႔ ထင္ထားခဲ့မိတာ အခုေတာ့မထင္မွတ္တဲ့
ျဖစ္ရပ္ဆိုးေတြ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္လာရတာလဲ။
"ေမႊးေရ..ကိုယ့္ကိုေစာင့္ပါကြာ...မင္းဘာမွမျဖစ္ရဘူး..."
အခန္း(၂၂)...ဆက္ရန္
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
ေမႊးေလးတို႔ ဘယ္လိုဆက္ျဖစ္ၾကမလဲ....
#စာေရးသူ_ေဆာင္းေငြ႕ေဝ
#သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး
#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္
Comments
Post a Comment