#အခန္း၂၄(ဇာတ္သိမ္းခန္း) #သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး
#အခန္း၂၄(ဇာတ္သိမ္းခန္း)
#သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး
ဧရာ၀တီတိုင္း
သၾကၤန္အႀကိဳေန႔💦💦
🎵အတာကူးတဲ့ တန္ခူးလအခ်ိန္ခါ....
.....ႏွစ္ကူးသၾကၤန္မဟာ🎵
🎵သူကေလးနဲ႔ ေတြ႕ရပုံမွာ..
...... ေမ့လည္းမေမ့ႏိုင္ပါ...🎵
🎵ဒီႏွစ္တြင္လည္းႀကဳံရမွာပဲ .....
......တမ္းတတယ္ဒီခ်ိန္ခါ🎵
🎵ပိေတာက္ပန္းပြင့္တိုင္း သတိရေနသူပါ🎵
အာ႐ုဏ္ဦး၏ ေနျခည္ႏုႏုပြင့္ဖူးလာသည္ႏွင့္
မ႑တ္မ်ားမွ သၾကၤန္ေတးသီခ်င္းမ်ား စတင္၍ပ်ံ႕လြင့္လာေလသည္။
စတုဒီသာေကြၽးရန္ ျပင္ဆင္သူမ်ားကလည္း
လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေနၾကသည္။
႐ြာလမ္းမေပၚတြင္ေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းဥပုဒ္ေစာင့္ရန္ အိက်ႌအျဖဴႏွင့္ ေယာဂီေရာင္လုံခ်ည္တို႔ကို တြဲဖက္၀တ္ဆင္ထား ေသာ လူႀကီးသူမမ်ားဟာ ပုတီးကိုယ္စီဆြဲကာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ သြားေနၾကသည့္နည္းတူ ေရကစားလိုေသာ ကေလးသူငယ္မ်ားႏွင့္ကာလသားတစ္သိုက္ကလည္း အျပန္အလွန္ စေနာက္က်ီစယ္ရင္း အာ႐ုံမ်ားေနၾကေလသည္။
အားလုံး၏ ႏႈတ္ခမ္းထက္တြင္ေတာ့ အဓိပၸာယ္မတူ
၊ ဆႏၵမတူညီၾကေပမဲ့ ျမန႔္မာ့ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္
၏ လန္းဆန္းေသာအေငြ႕အသက္ေၾကာင့္ အၿပဳံးကိုယ္ဆီေတာ့ ပန္ဆင္ထားႏွင့္ၾကေလသည္။
ထိုစဥ္ ႐ြာလမ္းနံေဘးရွိ ပိေတာက္ပန္းမ်ား
ေဝေဝဆာေနေသာ အပင္ႀကီးေအာက္မွ ဗိုက္ဖုံး
အိက်ႌ၀တ္ဆင္ထားသည့္ အမ်ိဳးသမီးေလးဟာ ေပါ့ပါးသြက္လတ္ေနသည့္အလား ခပ္ျမန္ျမန္လမ္းေလွ်ာက္လာေနေလသည္။
သၾကၤန္ေရကို ေပ်ာ္ပါးစြာ ပတ္တိုင္းကစားေနၾကသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္ေပမဲ့ သူမကိုေတြ႕သည္ႏွင့္ မည္သူကမွ ေရပတ္ဖို႔မစဥ္းစားၾကေပ။
ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ ဓေလ့တစ္ခုအား အေလးထားေသာ အက်င့္ျဖစ္ေလသည္။သက္ႀကီး႐ြယ္အို၊
ကိုေလးလက္၀န္သည္၊ဥပုဒ္ေဆာင့္သူႏွင့္သံဃာမ်ားကို သၾကၤန္ေရ မပတ္ဖို႔ရန္ လူႀကီးမ်ားဟာကေလးမ်ားကိုပါတားဆီေပးေလ့ရွိျခင္းက က်င့္၀တ္ေကာင္း တစ္ရပ္ပင္ျဖစ္ေလသည္။
ေပ်ာ္႐ႊင္မႈသည္ လူ႔သားတိုင္းအတြက္ ဓာတ္စာတစ္ခုျဖစ္ၿပီး မိမိ၏စိတ္ကို ေပ်ာ္သည့္ေနရာ၊အလုပ္လုပ္ရမည့္ေနရာ ခ်စ္ခင္သူမ်ားအားဂ႐ုစိုက္ေပးရမည့္ေနရာဟူ၍ အပိုင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲျခားထားသည္မွာ အင္မတန္ေကာင္းမြန္ေလသည္။
သို႔ေပမဲ့ မိမိရဲ႕စိတ္အား အကန႔္အသတ္မထားပဲ
မထိန္းခ်ဳပ္တတ္ပါကလည္း အစြန္းေရာက္မႈမ်ား ျဖစ္ပြားလာကာ ပ်က္စီးမႈေတြ ၀င္လာတတ္ေလသည္။ထို႔ေၾကာင့္ မိမိ၏စိတ္ေပ်ာ္႐ႊင္မႈအတြက္ ျပဳလုပ္မိေသာ အရာသည္ သူတစ္ပါးအား ထိခိုက္နစ္နာမႈ ကင္းမဲ့လွ်င္၊အျခားသူမ်ား၏ စိတ္တြင္
ၿငိဳျငင္မႈ မျဖစ္သြားပါက၊ထိခိုက္မႈမျဖစ္သြားပါက အင္မတန္ကိုမွ အႏွစ္သာရျပည့္၀ေသာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ ျဖစ္မည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခပ္မလႊဲပါပဲ။
"ဟဲ့..ဟဲ့..ကေလးေတြ..ငါကဗိုက္ႀကီးနဲ႔ေနာ္..
ဗိုက္ႀကီးသည္ကို ေရမပက္ရဘူးဆိုတာ..မသိဘူးလား.."
"မႀကီးေမႊးကလည္း..ေရမပတ္ရေသးပါဘူးဗ်ာ
ေရအပက္မခံခ်င္ရင္လည္း သၾကၤန္အတြင္း ဥပုဒ္ေစာင့္ေလ..ဟြန႔္..ဗိုက္ႀကီးသည္လည္းေျပာေသး
..အပ်ိဳလုပ္ၿပီးေလွ်ာက္လည္း လည္ေသး.."
"ေအာင္မာ..ဒီကေလး..ငါ့ကိုပမာမခန႔္နဲ႔..
ဗိုက္ ေဖာက္စားလိုက္မယ္..ဘာမွတ္ေနလဲ..."
"ဟာ..ဗိုက္ေတာ့ ေဖာက္မစားပါနဲ႔ဗ်ာ..
စားခ်င္ရင္ ယိုေကြၽးပါ့မယ္.."
"ဟား..ဟား.."
"တယ္..ဒီကေလး..ညစ္ပတ္လွခ်ည္လား.."
"မႀကီးေမႊးကလည္း..ညစ္ပတ္တာမဟုတ္ဘူးဗ်
ခ်စ္တတ္တာ..မႀကီးဗိုက္ထဲက သမီးေလးအျပင္ကိုထြက္လာတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ကယူမွာေနာ္..."
"ေအာင္မယ္..နင္ယူခ်င္လဲမရပါဘူး..ငါ့ဗိုက္ထဲကေယာက္်ားေလးဟဲ့.."
"ဟာ..သြားပါၿပီဗ်ာ.."
အခုမွအသက္၁၀ႏွစ္ပဲရွိေသးတဲ့ ကေလးက
စုတ္တသပ္သပ္ျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ႏွဖူးကိုယ္ျပန္ျပန္႐ိုက္ေနေလသည္။
ကေလးေပါက္စကိုၾကည့္ၿပီး စံပယ္ရယ္ခ်င္လိုက္တာ တအားပဲ။
ဒီကေလးနာမည္က ခ်စ္ထူးျဖစ္ၿပီး အသားညိဳညိဳ
ႏွင့္ လူေကာင္ေသးေလသည္။သို႔ေပမဲ့ စကားေျပာတဲ့အသံေလးက ေသးေသးေလးျဖစ္ၿပီး အင္မတန္မွ လည္၀ယ္သည့္ကေလးပင္။
သူ႔အေဖက လွေတာသားျဖစ္ၿပီး လင္မယားခ်င္းကြဲကာ ကေလးကိုေခၚ၍ သူ႔အေမက႐ြာကိုျပန္လာခဲ့ျခင္းပင္။ကေလးဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ဖို႔ရာပဲ သိတဲ့ဘ၀ေလးပါေလ။စိတ္ေလးေတြက အ႐ိုးခံေလးေတြနဲ႔မို႔ မိဘေတြရဲ႕အေၾကာင္းကိုသာ အတြင္းက်က်သိလိုက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္၀မ္းနည္းေနလိုက္မလဲ။တကယ္ေတာ့ သူ႔အေဖက ေနာက္မီးလင္းေနတာေၾကာင့္ သူ႔အေမကမေပါင္းႏိုင္ပဲ ႐ြာကိုျပန္လာခဲ့ရတာပါ။ေအာ္ ..ဘ၀ေတြကလည္း ဆႏၵရွိတိုင္း ျဖစ္မလာပါလား။
"မိန္းမေရ..မိန္းမ.."
"လာပါၿပီ..အရႈပ္ထုပ္.."
ေရေတြစို႐ြဲၿပီး အေနာက္ကေနအတင္းလိုက္လာတဲ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို ခါးေထာက္ၿပီးလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငိုေတာ့မလို႐ုပ္ႀကီးနဲ႔ သူမရွိရာဆီသို႔ေျပးလာေနေလသည္။ဒီလူႀကီးကေလ အၿမဲတမ္းအေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္လိုက္ၿပီး ရႈပ္ေနတာပါ။
ဟိုဟာဆိုလည္း စားျပန္ၿပီ...ဒီဟာဆိုလည္း လုပ္ျပန္ၿပီနဲ႔ အေကာင္းကိုမေနရဘူး။
"ရွင္ဘာျဖစ္လို႔..ေနာက္ကေနတေကာက္ေကာက္ေလွ်ာက္လိုက္ေနတာလဲ..
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ကိုမေနရဘူး.."
"ဟာဗ်ာ..ဒီမိန္းမကိုယ့္ေအာက္ကိုလဲျပန္ၾကည့္လိုက္အုံး.."
"ဟင္.....ရွင္ဘာစကားေျပာတာလဲ..အင့္ဟယ္.."
စံပယ္လည္း စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ သူ႔ေခါင္းကို ေခါက္ဖို႔ လက္ကအလိုလိုေရာက္သြားမိေလသည္။
"အား....ေသပါၿပီ....နာတယ္ကြ...."
"နာမယ္မွန္းသိရက္နဲ႔ ဘာလို႔မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ..."
"ဟာ..ဗိုက္ကိုေျပာတာပါကြာ..ကိုယ့္ဗိုက္ကိုလဲျပန္ၾကည့္အုံး..ေကာ့လန္ထြက္ေနၿပီ..ေနာက္တစ္လဆိုပဲ..ေမႊးရေတာ့မယ့္ဟာကို...ေမ်ာက္ကိုဗိုက္တက္ေပးထားသလိုပဲ..တစက္မွကိုဖင္မၿငိမ္တာ.."
"ရွင္ေနာ္..ဗိုက္ေၾကာနာခ်င္ၿပီထင္တယ္..
ဟင္းဟင္း.."
"ဟုတ္တာပဲ..မႀကီးေမႊးရယ္..အေနမတတ္ရင္အေသခက္တယ္တဲ့..အခုမႀကီးမွအေနမတတ္ေတာ့..ေယာက္်ားကလိုက္စိတ္ပူေနရတာေပါ့.."
"ေျပာျပလိုက္စမ္းပါခ်စ္ထူးရာ.."
ခ်စ္ထူးကိုပုခုံးပုတ္ၿပီး အတိုင္အေဖာက္ညီေနလိုက္ၾကတာမ်ား ဗိုက္ရွိေနလို႔သာေပါ့ မဟုတ္ရင္ေတာ့
ဒင္းမလြယ္ဘူးမွတ္။
ဒီလူႀကီးနဲ႔တုၿပီး မေျပာခ်င္ေတာ့၍ မစိုးတို႔စတုဒီသာေကြၽးေသာ မ႑တ္သို႔သာကူးလာခဲ့လိုက္သည္။
မ႑တ္ကို အုန္းလတ္၊ထန္းလတ္မ်ားမိုးထားၿပီး အသံခ်ဲ႕စက္ကိုအေပၚမွာတင္ထားေလသည္။
လူႀကီး၊လူငယ္မေ႐ြးေဆာ့လိုက္ၾကတဲ့ေရဆိုတာ
မ႑တ္အေရွ႕မွာ ႐ြံ႕ဗြက္ေတြေတာင္ အိုင္ထြန္းေနေလသည္။
ကိုဖားႀကီးတို႔ မိုးနီတို႔အုပ္စုကလည္း မိန္းမသာရၿပီးၾကတယ္ ကဲခ်င္ၾကတုန္းပင္။
သူတို႔ အကဲစိန္အဖြဲ႕အိုးမဲသုတ္လႊတ္တတ္လြန္းလို႔ သူတို႔အဖြဲ႕ေရွ႕ကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္ရမွာကိုပင္
ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ရယ္ပါ။
"ဟဲ့..ဟဲ့..မိစံပယ္ ဗိုက္ႀကီးနဲ႔ကို သၾကၤန္လည္ေနရ
သလား..ေခ်ာ္ေတြဘာေတြလဲေနမွ..နင့္ေယာက္်ား ရင္ဘတ္စည္တီးၿပီး ငိုေနပါအုံးမယ္ဟယ္..
ၾကည့္လုပ္ပါအုံး..."
"သူ႔ကိုထားလိုက္စမ္းပါ..သၾကၤန္တြင္းေလး႐ြာျပန္ဖို႔ကိုမနည္းစစ္တိုက္ခဲ့ရတာ.."
"ေအးပါဟယ္..ဒီမွာမုန႔္လုံးေရေပၚစားအုံး..
စတုဒီသာေကြၽးေနလို႔ေဟ့..သြားကူလိုက္အုံးမယ္"
ထထြက္သြားတဲ့မစိုးကိုၾကည့္ၿပီး ေတြးမိေတြးရာေတြးေနမိသည္။ဒီႏွႏွစ္ေက်ာ္ေလးအတြင္းမွာ
မစိုးလည္း ေပါက္ကုန္း႐ြာသားတစ္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ေနေလၿပီ။
သူ႔ေယာက္်ား တစ္႐ြာသားက အရက္ေသရည္စာ ကင္းလြတ္ၿပီး အလုပ္ႀကိဳးစားသူ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လင္ရကံေကာင္းသည္ဟု ေျပာရေပမည္။
လယ္လုပ္သားျဖစ္လို႔ အသားကေတာ့ မဲသည္။
႐ုပ္ကလည္း ေမး႐ိုးကားကားႏွင့္ အရပ္အနည္းငယ္ပုေပမဲ့ သူ႔ မယားကိုေတာ့ ဆန္၊ဆီ၊ဆား ပူစရာမလိုေအာင္ကို အျပည့္ထားေပးသည္။
မစိုးတို႔ရဲ႕ အခုအေျခအေနက အရမ္းမခ်မ္းသာေပမဲ့ ၀တ္ႏိုင္၊စားႏိုင္အဆင့္ ရွိတာေၾကာင့္ စံပယ္လည္း ၀မ္းသာရပါတယ္။
မရင္နဲ႔မလွရီကေတာ့ အပ်ိဳႀကီးဘ၀နဲ႔အ႐ိုးထုတ္ၾကမဲ့ပုံပါပဲ။
ဆံျဖဴၿပီး သြားကက်ိဳးေတာ့မယ္ အခုထိလည္း
ေဂၚမစြံၾကေသးေပ။
သူတို႔ကို ဘာလို႔ဒီလို ေနၾကတာလည္း ေမးရင္
"ေယာက္်ားယူတယ္ဆိုတာ ၀ဋ္ေႂကြးဆပ္ေနရတာပါေအ...အိမ္မႈကိစၥလည္း ကိုယ္ပဲလုပ္ရမွာ၊
ကေလးေမြးရေတာ့လည္း ကိုးလလြယ္ ဆယ္လဖြားဖို႔ကို ႀကိတ္မွိတ္သည္းခံရတာလည္း ကိုယ္ပဲ...
ကေလးေမြးၿပီးျပန္ေတာ့လည္း ေယာက္်ားေတြက အလုပ္သြား... အိမ္မွာကေလး တစ္ဖက္ အိမ္မႈကိစၥတစ္ဖက္နဲ႔ အမယ္ေလး ေတြးရင္ေတာင္ ၾကက္သီးထတယ္..."ဆိုၿပီး ညီးတြားတတ္ေလသည္။
ဒါေၾကာင့္လည္း သူတို႔ေတြအပ်ိဳႀကီးျဖစ္ေနတာေပါ့။အိမ္ေထာင္ေရးကံမေကာင္းတဲ့ လူေတြအတြက္ကေတာ့ ဒီအခ်က္ေတြက ေသခ်ာေပါက္မွန္ကန္ေနမွာေပါ့။ တကယ့္တကယ္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳတာက သိန္းထီထိုးရသလိုပါပဲ။
အခ်ီႀကီးထိုးလိုက္ေပမဲ့ ေပါက္လာတာက ဗလာမဲလည္းျဖစ္ေနႏိုင္တာပဲ။
မညားခင္မွာ ေကာင္းေနတတ္ေပမဲ့ ညားၿပီးမွ အခ်ိဳးမက်တဲ့ေယာက္်ားေတြလည္း ရွိသလို
ညားၿပီးမွ ကိုယ့္အေပၚကို မထင္ထားေလာက္ေအာင္ ေကာင္းေပးၿပီး သစၥာရွိေပးတဲ့ လူေတြလည္း ရွိပါတယ္။
ေယာက္်ားမွ မဟုတ္ပဲ မိန္းမေတြမွာလည္း ေကာင္းတဲ့လူနဲ႔ မေကာင္းတဲ့လူဆိုတာ ရွိတာပါပဲ။
အရာရာတိုင္းက ျဖစ္ခ်င္သလိုသာ ျဖစ္လာရင္ လိုအပ္ခ်က္ဆိုတာလည္း ရွိလာပါေတာ့မလား။
စံပယ့္ညီမေလးသဇင္ေမႊးတို႔ လင္မယားဆိုလည္းသမီးေလးတစ္ေယာက္ရေနၿပီး
ဓႏုျဖဴေဈးမွာပဲဆိုင္ခန္းေလးဖြင့္ၿပီး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနေလရဲ႕။အစက သူ႔ေယာက္်ားကို အထင္ေသးခဲ့မိေပမဲ့ အခုေတာ့ အလုပ္ႀကိဳးစားလြန္းလို႔ ခ်ီးက်ဴးမိရတဲ့အထိပါပဲ။
တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကိုယ္အထင္ေသးမိတဲ့လူဟာ ေတာ္လြန္း၊ႀကိဳးစားလြန္းေနတတ္သလို ကိုယ္အထင္ႀကီးမိတတ္တဲ့လူဟာလည္း အၿမဲတမ္းဒီပုံအတိုင္း ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္ေနတတ္တာပါ။
အဲ့ေတာ့ လူ႔အေၾကာင္းေပါင္းမွသိဆိုတဲ့ စကားကသိပ္မွန္တာပဲ။
အေတြးေတြကိုခဏရပ္ၿပီး မ႑တ္ေရွ႕မွာမုန႔္လုံးေရေပၚအသဲအသန္စားေနၾကတဲ့ကေလးေတြကိုၾကည့္ရင္း ကိုယ့္ဗိုက္ကို ျပန္ပြတ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။
အိမ္ေထာင္မျပဳခင္ကေတာ့ ကေလးယူရမွာေတြ၊ ေမြးရမွာေတြကို ႀကိဳေတြးၿပီးေၾကာက္ေနမိေပမဲ့ သားေလးကို ကိုယ္၀န္လြယ္ထားမိတဲ့အခ်ိန္ကစလို႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မိခင္စိတ္ဟာ အလိုလိုျဖစ္တည္လာမိတယ္ထင္ပါရဲ႕။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သားေလးရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကဘယ္လိုပုံစံေလးျဖစ္မလဲ။
ကေလးကို ဘယ္လိုလိမၼာေအာင္သြန္သင္ဆုံးမေပးရမလဲ ဘယ္လိုအ၀တ္အစားေလးေတြ ၀တ္ဆင္ေပးရမလဲ စသျဖင့္ အေတြးမ်ိဳးစုံနဲ႔ ခ်ာလည္ပတ္လည္႐ိုက္ရလြန္းလို႔ ကိုယ့္ေယာက္်ားကိုေတာင္ ပစ္ထားမိတဲ့အခါေတြ ရွိလာခဲ့သည္။
ကိုယ္တိုင္က ဖခင္ဆိုးနဲ႔ေတြ႕ခဲ့ၿပီး မိသားစုရဲ႕အတြင္းေရးေတြေၾကာင့္ အခါခါစိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရေတာ့ သားေလးအလွည့္မွာ ကိုယ့္လိုမျဖစ္ရေအာင္ ထားေပးခ်င္မိသည္။
ကိုကိုကလည္း အမ်ားႀကီးဂ႐ုစိုက္ေပးတတ္သူမို႔ သားေလးက ကံေကာင္းမွာပါေလ။
"သားေလးကို..ေမေမသိပ္ေတြ႕ခ်င္ေနၿပီကြယ္.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
ျပဴတင္းေပါက္မွ တိုး၀င္လာတဲ့ေလႏုေအးကိုခံယူကာ ၾကယ္ေတြ၀န္းရံထားေသာ သုံးရက္လမင္းေကြးေကြးကို ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ရင္းၿပဳံးေနမိသည္။
ဘာလိုလိုနဲ႔ သူေတာင္ကေလးအေဖျဖစ္ေတာ့မည္ဟု ေတြးလိုက္မိတိုင္း ရင္ထဲမွာ မတူညီတဲ့ခံစားမႈေတြ တိုးေဝ့လာတတ္သည္။ကိုယ့္မိဘေတြတုန္းကလည္း ဒီလိုပဲထင္ပါရဲ႕။ဒီကေလးေလး မေမြးေသးခင္အထိ စိတ္ကမေအးႏိုင္ဘူး။
မိခင္ကိုလည္း စိုးရိမ္ရသလို ဗိုက္ထဲက ကေလးအတြက္လည္း ရင္မေအးရတာ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္အသိဆုံးပင္။
ဘယ္အရာကိုပဲ လုပ္လုပ္ စည္းစနစ္တက်လုပ္တတ္တဲ့ သူ႔အဖို႔ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား မိန္းမျဖစ္သူကို မတည့္တာေတြမစားဖို႔ ဟိုမသြားနဲ႔ဒီမသြားနဲ႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မိရင္ တစ္ပတ္ေလာက္က စကားမေျပာေတာ့ဘူး။ပိုဆိုးတဲ့ျပစ္ဒဏ္က ေတာ့ ညညဆို အခန္းတံခါးကို ေလာ့ခ်ပစ္တာပါပဲ။
မယ္မင္းႀကီးမက သားေယာက္်ားေလးကို ကိုယ္၀န္လြယ္ထားရေတာ့ အရင္ကထက္လည္း စိတ္ဆိုးတာပိုစိပ္လာသလို ဘာမွမဟုတ္ပဲလဲ ထငိုတာတို႔
၀မ္းနည္းလြယ္တာတို႔ ျဖစ္လာတတ္တယ္။
သူ႔ခမ်ာ ကိုယ္၀န္ရင့္လာေလ ေသြးႏုသားႏုျဖစ္လာေလဆိုၿပီး ေတြးလိုက္မိတိုင္း သနားလည္းသနားမိတယ္ ။ပို၍လည္းအခ်စ္ပိုရပါတယ္။
ကိုယ္က ေဘးနားကေန စိတ္ပူၿပီး လုပ္ေပးကိုင္ေပးတတ္တာပဲ ရွိေပမဲ့ သူမကေတာ့ခႏၶာကိုယ္အတြင္းထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္ကို လြယ္ထားရၿပီး အခ်ိန္စကၠန႔္ႏွင့္အမွ် ေသမင္းနဲ႔စစ္ခင္းေနရတာမဟုတ္ပါလား။
ကေလးလိုခ်င္ေပမဲ့ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္နဲ႔ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေနရသည့္ သူမကိုလည္း စိုးရိမ္မိသည္။
ေဘးနားမွာအိပ္ေနတဲ့မိန္းမရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကိုၾကည့္ၿပီး သနပ္ခါးေတြေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတဲ့ပါးျပင္ေလးကို နမ္းရႈိက္လိုက္ေလသည္။
မိုးေတြအရမ္းသည္းၿပီးမာမီ့ကိုလႊမ္းဆြတ္ေနတဲ့
ေန႔မွာ သူ႔ကိုထီးလာမိုးေပးခဲ့တဲ့ေကာင္မေလးကအခု သူ႔ေဘးမွာသူ႔အမ်ိဳးသမီးေလးအျဖစ္နဲ႔အိပ္ေနပါေပါ့လား။
ကံၾကမၼာရယ္ ဆန္းက်ယ္လိုက္တာမ်ား။
ဒီေခါင္းမာတဲ့ေကာင္မေလးက သူ႔ကိုအမ်ားႀကီးေျပာင္းလဲေပးခဲ့တဲ့သူေလးပါ။
အရက္ေသာက္တာမႀကိဳက္တဲ့သူမေၾကာင့္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔ေတြ႕ရင္ ငါးပါးသီလခံယူထားလို႔ပါတို႔၊ အရက္နဲ႔ဓာတ္မတဲ့လို႔ပါနဲ႔ ဆင္ေျခေတြကိုစုံေနေအာင္ေပးရတာလည္း အက်င့္ျဖစ္ေနရၿပီ။
သူမရဲ႕ဗိုက္ကေလးေပၚကို လက္တင္လိုက္ေတာ့အထဲကသေႏၶသားေလး ကန္လိုက္တာကိုသူခံစားလိုက္မိသည္။
"သားေရ..ေမေမႀကီးနာမွာေပါ့..မကန္ရဘူးေနာ္ေဟာဗ်ာ..ကန္ျပန္ၿပီ..ဒီသားကေတာ့သူ႔အေမအတိုင္း သိပ္ေခါင္းမာတာပဲ.."
"ရွင္တစ္ေယာက္ထဲ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ.."
"စံပယ္ႏိုးသြားတာလား.."
"အင္း..အိပ္လို႔လဲမရပါဘူး..ရွင္ေရာမအိပ္ပဲဘာေတြေတြးေနတာလဲ.."
"အင္း..ကိုယ္ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြပါ.."
"ကြၽန္မသိခ်င္တယ္ေျပာျပ..ရွင္ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြကို တစ္ခါမွကြၽန္မကိုမေျပာျပဖူးဘူးေနာ္.."
အမွန္ပါပဲ။ဟိုအရင္တုန္းကအေၾကာင္းေတြနဲ႔
ပတ္သတ္ၿပီး ေမႊးကိုတစ္ခါမွေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ဘူး။
အတိတ္က နာက်င္စရာေတြကို ေျမလွန္ၿပီးအစေဖာ္မိရင္ ေရာဂါအေဟာင္းကေန အသစ္ျပန္ျဖစ္မွာစိုးမိတယ္။ေမြးကို ကိုယ့္ဆီကေန ေပ်ာ္႐ႊင္စရာေတြပဲ ေပးခ်င္ေပမဲ့ သူမကသိခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ ေျပာျပရေတာ့မည္ေပါ့။
ေမႊးကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ေထြးေပြ႕ထားလိုက္ၿပီး ပါးျပင္ေပၚမွာ တင္ေနသည့္ဆံစေလးေတြကို လက္ညႇိဳးနဲ႔တြန္းဖယ္ေပးလိုက္မိသည္။
အိပ္ရာ၀င္တာေတာင္ သနပ္ခါးအေဖြးသားႏွင့္ ျဖစ္၍ေနေသာ ပါးျပင္ေလးအား ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ေမႊးၾကဴလိုက္မိသည္။
သူမရဲ႕ ပါးျပင္မွသနပ္ခါးရနံ႔ေလးဟာ
ဘယ္ေဈးႀကီး ေရေမႊးနံ႔မွ ႏႈိင္းယွဥ္းလို႔မရေပ။ ေရေမႊးဆိုရင္ေတာင္ မႀကိဳက္ေတာ့တဲ့အခါ
လႊင့္ပစ္တတ္တဲ့ကိုယ္ဟာ သူမရဲ႕ပါးျပင္ေပၚမွာ တင္ေနတဲ့ သနပ္းခါးေလးေတြကို ေမႊးၾကဴရျခင္းဟာ ႐ိုးအီသြားတယ္ရယ္လို႔ မရွိဘူး။
အၿမဲတမ္းသစ္လြင္လန္းဆန္းေနတာပါပဲ။
"ေျပာျပေတာ့ေလ..."
သူ႔ရင္ဘတ္ကိုတြန္းၿပီး လႈပ္ႏႈိးလိုက္တဲ့ေကာင္မေလးေၾကာင့္ သူၿပဳံးလိုက္မိသည္။
"ကိုယ့္ဒယ္ဒီနဲ႔ မာမီကကိုယ့္ကို ငယ္ငယ္ေလးထဲက အဂၤလန္မွာေနတဲ့ ဦးေလးအိမ္မွာထားၿပီး ေက်ာင္းတက္ခိုင္းခဲ့တယ္..
ျမန္မာျပည္ကိုေတာ့ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္းအလည္ျပန္လာျဖစ္ပါတယ္..
ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ မာမီနဲ႔ဒယ္ဒီကအၿမဲအၿပဳံးေတြ၊ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႔ပဲ ႀကိဳဆိုၾကေတာ့..
ဒယ္ဒီနဲ႔မာမီက အရင္အတိုင္းအခ်စ္မပ်က္တဲ့ဇနီးေမာင္ႏွံေတြလို႔ကိုယ္ကထင္ခဲ့တာ..
မာမီတို႔ကိုအံ့ၾသေစခ်င္လို႔ အထက္တန္းေနာက္ဆုံးႏွစ္ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့..အိမ္ကိုတိတ္တဆိတ္ျပန္လာခဲ့မိတဲ့ေန႔ မွာပဲ...ဒယ္ဒီနဲ႔မာမီကကြာရွင္းၿပီးၿပီဆိုတာ
..ကိုယ္သိလိုက္ရတယ္..အဲ့ေန႔က မာမီဆုံးတဲ့ေန႔ပဲ... အံ့ဩေစခ်င္လို႔ မိဘေတြကိုအသိမေပးပဲ ျပန္လာမိေပမဲ့ မာမီ့ရဲ႕အသက္မဲ့တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ေၾကာင့္ အံ့ဩခဲ့ရတာက ကိုယ္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္..
ေနာက္ထပ္ကိုယ္သိလိုက္ရတာက မာမီ့ကို
ညအိပ္ေစာင့္ေပးတဲ့...သူနာျပဳခ်ယ္ရီစူးမွာ
ဒယ္ဒီနဲ႔ရတဲ့ကိုယ္၀န္ရွိေနတယ္ဆိုတာပဲ....
အဲ့စိတ္ေတြေၾကာင့္ပဲ မာမီက စိတ္ဆင္းရဲလြန္းလို႔တစ္ေန႔မွာႏွလုံးေရာဂါထေဖာက္ၿပီး ဆုံးသြားခဲ့တာ..
ကိုယ္သိပ္၀မ္းနည္းတယ္..မာမီခံစားေနရတာေတြကို မမွ်ေဝေပးႏိုင္တဲ့အျပင္..ကိုယ္ကေတာ့ေပ်ာ္႐ႊင္စြာေက်ာင္းတတ္ေနခဲ့မိတယ္ကြာ.."
"မခ်ယ္ရီစူးက တကယ္ပဲကိုယ္၀န္ရွိတာလား..ဒါဆိုဘာလို႔ကေလးမေမြးတာလဲ.."
"မဟုတ္ဘူး..သူဟန္ေဆာင္ေနခဲ့တာ..
သက္ေသအတုေတြဖန္တီးၿပီး..ဒယ္ဒီ့ကိုလက္ထက္ခဲ့တာ..ဒါေၾကာင့္ကိုယ္ဒီမိန္းမကို သိပ္မုန္းတယ္
..ဘာလို႔မ်ားကိုယ္တို႔မိသားစုကိုခြဲရက္ခဲ့ရတာလဲ.."
နာက်င္ေႂကြကြဲေနတဲ့သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး စံပယ္ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ခ်ယ္ရီစူး ဒီလိုယုတ္မာခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရင္က ကိုကို႔ေၾကာင့္ပါလို႔။
အခုေတာ့ အားလုံးရွင္းသြားပါၿပီ။ခ်ယ္ရီစူးနဲ႔
ကိုကို႔ဒယ္ဒီလဲကြာရွင္းလိုက္ၿပီေလ။
စံပယ္လည္း ရင္ထဲမွာသိမ္းထားတဲ့လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္တစ္ခုရွိပါတယ္။
အဲ့ဒါကေတာ့ အေဆာင္မွာညဘက္ႀကီး မိုးမမကိုလာေခၚတဲ့ေန႔ကကားေပၚကေန ဆင္းလာတဲ့မိန္းမကလည္း ခ်ယ္ရီစူးဆိုတာကိုေပါ့။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ေတာင္..ေတာင္..ေတာင္.."
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက အုန္းေမာင္းေခါက္သံေၾကာင့္ စံပယ္လန႔္ႏိုးသြားသည္။
တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ ဗိုက္ထဲကနာက်င္လာသလိုေဝဒနာကို ခံစားလိုက္ရတယ္။
အိမ္သာတက္ခ်င္လို႔မ်ားလားလို႔ ေတြးမိေပမဲ့ ဒီေဝဒနာက အဲ့လိုမဟုတ္ေနဘူး။
"အား!!..ကြၽတ္..ကြၽတ္..ကိုကို..ကိုကို႔..ထပါအုံး.."
ဒီကာလနဂါးႀကီးကလဲ ေသမ်ားေနၿပီလားမသိဘူး..ဦးေနဂုဏ္မာန္..အား..ဗိုက္ကလဲနာလိုက္တာ
ဦးေနဂုဏ္မာန္ေရ..အင့္ဟယ္.."
ေနဂုဏ္မာန္လည္း နား႐ြက္ကိုလိမ္ဆြဲခံလိုက္ရ၍ လန႔္ၿပီး ထထိုင္မိလွ်က္သားျဖစ္သြားရသည္။
"နာလိုက္တာ ေမႊးရယ္.."
"ရွင္နာတာက ကိစၥမရွိဘူး..ကြၽန္မဗိုက္နာတာက
ေတာ္ေတာ္ ခံရခက္တယ္..အား!!!"
"ဟင္..ဒါ..ဒါဆို..ကေလးေမြးခ်င္ေနတာေပါ့..
ကိုယ္အဖြားကို သြားႏႈိးလိုက္အုံးမယ္..."
ေနဂုဏ္မာန္လည္း အဖြားကိုႏႈိးလိုက္ၿပီးေနာက္ နဂိုကတည္းကျပင္ဆင္ထားတဲ့ အထုပ္အပိုးေတြကိုယူၿပီး ဟသၤာတေဆး႐ုံသို႔သြားရန္ျပင္ရသည္။
အခ်ိန္အားျဖင့္ ေလးနာရီခြဲပဲရွိေသးတာေၾကာင့္
စကၱဳ႐ြာရဲ႕ ေဆးေပးခန္းမွာသာေမြးရန္အဖြားကအႀကံေပးေလသည္။
မိန္းမကအရမ္းဗိုက္နာေနေတာ့ သူလဲလက္ခံလိုက္ၿပီး ေမႊးကိုကမ္းနားသို႔ခ်ီသြားကာ
စကၱဳကိုေလွေလွာ္ရသည္။
ကမ္းနားဘက္က မုန႔္ေလေပြတို႔အိမ္ကို၀င္ၿပီး
စံပယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေဆးခန္းသို႔လိုက္လာရန္ေျပာရေသးသည္။
"ဆရာမေရ...ဆရာမ..ဒီမွာကြၽန္ေတာ့မိန္းမ ဗိုက္နာေနလို႔ဗ်.."
သူနာျပဳဆရာမ ႏွစ္ေယာက္လည္းအိပ္ခ်င္မူးထူးႏွင့္ အတင္းေျပးထြက္လာၾကေလသည္။
မယ္မင္းႀကီးမက ေဆးခန္းေရာက္မွ ဗိုက္သိပ္မနာေတာ့ဘူးဆို၍ ဆရာမေတြနဲ႔စကားေျပာေကာင္းေနၾကေလသည္။စိတ္ပူခဲ့ရတဲ့ကိုယ္က အ႐ူးႀကီးလိုပဲ။
ေလးနာရီေက်ာ္ေလာက္ကနာတဲ့ဗိုက္က အခုက်
ဘာလို႔မနာေတာ့လဲမသိဘူး။
ကုတင္မွာထိုင္ၿပီးေတာင္ ႐ြာသားေတြနဲ႔ရယ္ေမာၿပီး စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ေနလိုက္ေသးတယ္။
"အား!!!..နာ..နာလာၿပီ.."
"ဟဲ့..ေမြးခ်င္လို႔နဲ႔တူတယ္.."
"ဆရာမေရ..ဆရာမ.."
ဆရာမလည္း နားက်ပ္နဲ႔ေသခ်ာလာစမ္းၿပီးေနာက္ ေမြးခန္းထဲသို႔ ေခၚသြင္းေလသည္။
ေမြးကုတင္ေပၚမွာ ဒူးေထာင္ၿပီးလွဲေနရတာ စံပယ့္အဖို႔ တကယ္ကိုသက္ေသာင့္ သက္သာမရွိတာပါ။
"အား!!!ဆရာ..ဆရာမ..မေမြးခင္..ကြၽန္မေယာက္်ားကိုေတြ႕ခ်င္တယ္.."
"စံပယ္ေရ..ကိုယ္ဒီမွာ. ဒီမွာ.."
"ဟဲ့ေမြးခန္းထဲကို ေယာက္်ားေလးမ၀င္ရဘူးေလး..ဘုန္းနိမ့္တတ္တယ္.."
"ဟာ..နိမ့္ခ်င္တဲ့..ဘုန္းနိမ့္ပါေစဗ်ာ..ဆရာ၀န္ေတြေတာင္ ကေလးေမႊးေပးေနတဲ့ေခာတ္ႀကီးမွာ.."
အမွန္က ေမႊးခန္းထဲမွာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဆုံးထားလို႔ ဆရာမကမ၀င္ခိုင္းျခင္းပါ။
ေတာေဆးခန္းမို႔ တံခါးကလည္း သစ္သားတံခါးျဖစ္ရာ မိန္းမကိုစိတ္ပူၿပီး အေစာထဲက တံခါးမွာ
နားကိုကပ္ထားၿပီးသားပင္။
သူမကအဂၤုလိမာလသုတ္ ႐ြတ္ေပးေနပါရန္ႏွင့္
မေမြးခင္အထိေဘးမွာ အတူေနေပးဖို႔ေျပာေနေလသည္။
သူကေတာ့သူမကိုေခြၽးသုတ္ေပးၿပီး အားေပးစကားေျပာေနလိုက္သည္။
"အမယ္ေလး!!!..အား!!!နာ..နာလာျပန္ၿပီ..."
"အာ့..ကိုယ့္ဆံပင္ကိုမဆြဲနဲ႔ေလ..နာတယ္ကြ.."
"အား..ကြၽတ္..ကြၽတ္..ရွင္နာတာက ကြၽန္မေလာက္
ခံရမလား..အခုခ်ိန္မွာတစ္ေယာက္
ေယာက္ကိုကုပ္ဖဲ့ပစ္ခ်င္ေနတာ သိရဲ႕လား..
အား!!..အာ့ေၾကာင့္ရွင့္ကိုေခၚလိုက္တာေပါ့..."
"အား!!! အေမေရ.."
"ျဖန္း!!"
နာတယ္ဆိုလို႔ အနားတိုးၿပီးႏွစ္သိမ့္ေပးမလို႔ဟာကို ႐ိုက္ခ်လိုက္တာမ်ား ေခါင္းေတာင္လည္ထြက္သြားသည္။
"နာတယ္ကြ..ဘာလို႔ကိုယ့္ပါးကို႐ိုက္ရတာလဲ.."
"ရွင့္ပါးနာတာက..အား!!!..ကြၽန္မနာတာေလာက္ဆိုးလို႔လာ..အီဟီး.."
လာျပန္ၿပီ ဒီမိန္းမဒါနဲ႔ခ်ည္းကိုင္ေပါက္ေနတာပဲ။
"ေအးပါကြာ..ေအးပါ..႐ိုက္ခ်င္သလိုသာ႐ိုက္ပါေတာ့.. "
ဗိုက္ႀကီးသည္နားမွာ ေနရတာလည္းတကယ္မလြယ္ပါဘူး။
ပါးေတြဆိုတာ တစ္ဖက္၊ဖက္နဲ႔အ႐ိုက္ခံေနရတာ ၾကာေတာ့နံျပားလုပ္စားလို႔ရေနေလာက္ၿပီ။
ပထမဆုံးသားဦးဆိုေတာ့ သူမလည္းအေတာ္ခံရခက္မွာပဲလို႔ စာနာလိုက္မိသည္။
ခက္တာက ၿမိဳ႕မဟုတ္ပဲ ေတာ္မွာျဖစ္ေနေတာ့ ခြဲေမြးဖို႔စီစဥ္ထားတာေတြလည္း အလကားျဖစ္ကုန္ေလၿပီ။အဆင္ေျပပါ့မလားလို႔ ေတြးလိုက္မိတိုင္းလည္း ေခြၽးေစးေတြ ျပန္လာၿပီး အသားေတြပါ တုန္ယင္လာသည္။
ဒါေတာင္ တစ္ေယာက္ပဲရွိေသးတာ ေနာက္တစ္ေယာက္သာထပ္ေမြးရင္ သူ႔ေခါင္းမွာအေမႊးတစ္ေမႊးေတာင္က်န္ပါ့မလားပဲ။
ကိုယ္တိုင္ပဲ ဗိုက္ႀကီးၿပီး ေမြးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
"ကဲ..အမ်ိဳးသားထြက္ပါေတာ့ ေမြးဖို႔အခ်ိန္က်ၿပီ"
ဗိုက္နာတာပိုစိပ္လာမွ သားဖြားဆရာမကေမြးဖို႔ျပင္ေလသည္။
သူအခန္းအျပင္မွာသာေနေနရေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အထဲကမိန္းမတစ္ခ်က္ေအာ္လိုက္တိုင္း
ကိုယ္ပါ တစ္ခါထထေအာ္ခ်င္သလိုလို၊ႏွလုံးေတြေအာင့္တက္လာသလိုခံစားေနရသည္။
"အာ့.ဆရာမေရ..အီဟီး.."
"ညီမေလး စိတ္ကိုအရမ္းမတင္းနဲ႔..ေလ၀င္ေလထြက္မွန္မွန္ရႉၿပီး..ညႇစ္ေပး.."
ေမြးခန္းထဲကလက္သည္အေဒၚႀကီးေတြကလည္း အေပၚမွအသာယာတြန္းေပးၾကသည္။
ဆရာမရဲ႕လက္မ်ားကလည္း ေသြးေတြေပလို႔မဆုံးႏိုင္၍ ခဏ၊ခဏလက္အိတ္လဲရေလသည္။
စံပယ္လည္း ညႇစ္ေနရင္း အားေတြကုန္ခမ္းသြားသလိုျဖစ္လိုက္၊နာလာတဲ့အခ်ိန္ ထထေအာ္လိုက္ႏွင့္ ဒီေဝဒနာႀကီးကေန အျမန္ဆုံးလြတ္ခ်င္ေနမိသည္။
အက်ႌေက်ာေအာက္မွာလည္း ေခြၽးမ်ားႏွင့္စို႐ြဲေနေလသည္။
မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္တိုင္းလည္း မ်က္ႏွာက်က္ႀကီးကယိမ္းထိုးေနသလိုျဖစ္ေနၿပီး လူဟာေလထဲေရာက္သြားသလို မူးေဝလာရသည္။
ကုတင္ေဘးလက္ကိုင္ေတြကို တင္းေနေအာင္ကိုင္ထားၿပီး အင္အားမ်ားကုန္ခမ္းသည္အထိ ညႇစ္ေနရသည္။
ဒူးေတြဆိုတာ တခ်ိန္လုံးေထာင္ထားရလို႔
ယိုင္လဲေတာ့မတက္တုန္ရီေနသည္။
ေဘးနားကလူေတြရဲ႕ အားေပးသံေတြက
စံပယ့္နားထဲကို၀င္တစ္ခ်က္ မ၀င္တစ္ခ်က္ျဖစ္ေနသည္။
"ကေလး..ထြက္လာၿပီ..ထြက္လာၿပီ..ညီမေရအားတင္းထား.."
"အီး!!!!"
"အူဝဲ..အူဝဲ..အူဝဲ..."
"ဟယ္ေမြးၿပီ..ေမြးၿပီ..."
ကေလးေလးရဲ႕ ငိုသံေသးေသးေလးကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ နာက်င္မႈေတြ၊ေမာဟိုက္ေနမႈေတြဟာ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္႐ႊင္မႈႏွင့္ ေရာေထြးသြားေလသည္။
သားေလးရဲ႕ ငိုသံေလးကစူးေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲသာယာလိုက္တာ။
အခုစံပယ့္ရင္ထဲကခံစားခ်က္ကေလ မိမိလယ္ကြက္ကို ေန႔ညမပ်က္ပင္ပန္းႀကီးစြာ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ရသလို စံပါးပင္ေတြအကုန္ပ်ိဳးေအာင္ေတာ့ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ရိတ္သိမ္းေနတဲ့ လယ္သမားႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပီတိမ်ိဳးေပါ့။
စံပယ္တင္းထားသမွ်စိတ္အစဥ္ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္မိေတာ့သည္။
"စံပယ္..မိစံပယ္..စံပယ္!!!!.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"သားေလး..ေရ..ေမေမ့သားေလးေရ.."
"ကေလးအိပ္ေနတာကို ဘာလို႔သြားျမဴေနတာလဲ.."
"ဘာျဖစ္လဲ..ကြၽန္မသားကို ကြၽန္မျမဴတာ.."
"အင္း..မိန္းမေတြမ်ား..ကေလးရၿပီးေတာ့အခ်ိဳးကတစ္မ်ိဳး..အရင္တုန္းကေတာ့ ကိုကို..ကိုကိုနဲ႔.."
"ေအာင္မာ..ရွင္ေနာ္..လူကျဖင့္ေသခါနီးေနၿပီ
မဟုတ္မဟက္ေတြ...လာမေျပာနဲ႔ေနာ္..."
"ေအးပါကြာ..ေအးပါ..ကိုယ္ကအလုပ္ကိစၥနဲ႔ရန္ကုန္ျပန္ရေတာ့မွာမို႔လို႔ေမႊးနဲ႔ သားေလးကို
ေမႊးေမႊးလာေပးတာပါဗ်ာ...ႀကိဳေျပာထားမယ္..ဒီမွာအၾကာႀကီးေပကပ္ၿပီးမေနရဘူး..
အလုပ္ကိစၥပ်က္တာနဲ႔ လာေခၚမွာေနာ္.."
"အင္းပါ..."
ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့မွာမို႔ ကိုကို႔ပုံစံကသန႔္ျပန႔္ေနေလသည္။
ကေလးအေဖေပမဲ့ အၿမဲက်န္းမာေရးကိုလိုက္စားတဲ့သူျဖစ္တာေၾကာင့္ လူပ်ိဳေလးအတိုင္းပါပဲ။
သားေလးကိုတစ္လွည့္ စံပယ့္ကိုတစ္လွည့္ နမ္းၿပီး ညင္သာစြာၿပဳံးျပေနတဲ့ ကိုကိုကသိပ္ကိုေခ်ာလြန္းပါတယ္။
"ကိုယ္တို႔..သားေလးကိုနာမည္ဘယ္လိုေပးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားလဲ.."
"အင္း..သားေလးကသၾကၤန္တြင္းမွာေမြးတာျဖစ္သလို..ေသာၾကာသားေလးလည္းျဖစ္ေတာ့
..သၾကၤန္ေမာင္လို႔ မဲ့လိုက္မယ္..."
"ဟာကြာ..နာမည္ႀကီးကလည္း..လွတာပဲရွိတယ္..အဓိပၸာယ္လည္းမရွိဘူး.."
"ဘာလို႔အဓိပၸာယ္မရွိရမွာလဲ..သၾကၤန္ဆိုတာ..
ျမန္မာတို႔ရဲ႕ႏွစ္ေဟာင္းကုန္လို႔ ႏွစ္သစ္ကိုကူးေျပာင္းတဲ့လရာသီ..ဘယ္ေလာက္အဓိပၸာယ္ရွိလိုက္လဲ..ေနာက္ထပ္ေမြးမွာကမိန္းကေလးဆိုရင္..ကြၽန္မက ပိေတာက္ေမႊးလို႔ ေပးအုံးမွာ သိရဲ႕လား.."
"ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ..မိန္းမသေဘာ.."
သားေလးနဲ႔ မိန္းမျဖစ္သူကို အနမ္းေတြထပ္ခါ၊
ထပ္ခါေႁခြခဲ့ကာ အက်ႌအျဖဴရယ္၊စတိုင္ပန္အနက္ေရာင္ရယ္ကို တြဲဖက္ၿပီး ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ကိုကိုက ၿခံအျပင္ကိုေျခလွမ္းလွမ္းေနေလသည္။
ၿခံအ၀မွာ စိုက္ထားတဲ့ ပိေတာက္ပန္းပင္ႀကီးကလည္း သူ႔ရဲ႕ခပ္ညိဳညိဳပင္စီႀကီးကို အမွီျပဳၿပီး
ေ႐ႊဝါေရာင္ပိေတာက္ပန္းေတြ ထိန္ထိန္သာေအာင္ အပြင့္ေဝေဝဆာေနလိုက္တာမ်ား ရႈမၿငီးႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
႐ုတ္တရက္ က်ီစားလိုက္တဲ့ ေလေျပတစ္ခ်က္မွာ အကိုင္းအခက္ေတြလႈပ္ခတ္သြားတာေၾကာင့္ ေမႊးပ်ံ႕ပ်ံ႕ ပန္းပိေတာက္ေတြဟာ ကိုကိုသြားေနတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေႂကြက်သြားေလသည္။
ေလအသုတ္မွာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြေနခဲ့တဲ့ ပိေတာက္အငုံ၊အပြင့္တို႔စဲသြားခ်ိန္မွာေတာ့
ကိုကို႔ရဲ႕အျဖဴေရာင္အရိပ္ကေလးကလည္း ကြယ္ေပ်ာက္လို႔ သြားခဲ့ပါၿပီ။
"ေအာ္ ပန္းပိေတာက္ေႂကြတဲ့
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ
ၾကင္သူသဲညႇာေရ
ေမလြမ္းေနပါ့မယ္ "
"ၿပီးပါၿပီ....."
🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍
အဆုံးထိ စိတ္ရွည္သီးခံၿပီး ဖတ္ရႈေပးသူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီတိုင္းကို ေဆာင္းေငြ႕ေဝမွ
လႈိက္လဲစြာ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ ၀တၳဳေလးေတြကိုလည္း ဖတ္ရႈအားေပးၾကပါအုံးလို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ...ဒီ၀တၳဳေလးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ခံစားရတဲ့ရသတစ္ခုခုကို comment မွာေရးေပးရင္ ပိုၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္မိမယ္ထင္ပါတယ္☺️
......ခ်စ္ေသာေဆာင္းေငြ႕ေဝ.....
#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္
#စာေရးသူ_ေဆာင္းေငြ႕ေဝ
Comments
Post a Comment