"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၁) မွ အခန္း (၃)"

 

'သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၁) မွ အခန္း (၃)"

"အခန္း ၁"

🎵ေတာသူေတြမယ္...အ႐ိုးခံပါကြယ္🎵

🎵ခ်စ္တယ္..ႀကိဳက္တယ္..ဆိုလာပါတဲ့🎵

🎵ကိုလူညိဳထြား....ၿမိဳ႕ႀကီးသားရယ္...🎵

🎵ခ်စ္လြယ္..မုန္းလြယ္..

ေၾကာက္လွပါတယ္🎵

🎵မခ်စ္ဝံ့..ခ်စ္ဝံ့..မယုံမရဲ..🎵

🎵အသဲမွာတုန္တယ္.. 🎵

🎵ေတာသူကေလးမွာေတာ့ကြယ္..🎵

ေကာက္ပင္၊ပ်ိဳး‌ပင္တို႔သာ အသာစီးရထားေသာ လယ္ေတာထဲတြင္ ေလျပင္းတစ္ခ်က္ေဝ့လိုက္တိုင္း  ယိမ္းႏြဲ႕သြားေသာ ပ်ိဳးပင္ႏုႏုေလးေတြသည္ ေနမင္း၏ အရွိန္အဝါႏွင့္ အားၿပိဳင္တုရင္း အလွ်ံညီးညီး တိုးေဝ့ရွင္သန္ဖို႔ အားၿပိဳင္ေနၾကရေလသည္။

ထို႔နည္းတူပင္ ေကာက္စိုက္ေနၾကေသာ လယ္ေတာသူမေလးမ်ားသည္လည္း ေနပူဒဏ္ကို မာန္၀င့္ကာ အံတုရင္းႏွင့္ အမ်ားအျမင္မွာ ဘယ္ႏွယ့္မွေတာင္ 

မၿဖဳံေသာ အာဃမိန္းမေတြဟု ျမင္ၾကရေလာက္ေအာင္ သီခ်င္းသံတစ္ညံညံႏွင့္ ေကာက္စိုက္ေနၾကေလေတာ့သည္။

ထမီကို ေျခသလုံးအလည္ေလာက္အထိ 

တိုေအာင္၀တ္ထားၾကၿပီး ဝါးခေမာက္ႀကီးေတြ အသီးသီးေဆာင္းထားၾကကာ  ေနအပူရွိန္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္သည့္ မ်က္ႏွာအေရးအေၾကာင္းတို႔ကို ကာကြယ္ဖို႔ရန္ ေခာတ္ေပၚမိတ္ကပ္မ်ားမဟုတ္ပဲ ျမန္မာ့သနပ္ခါးအျမစ္တုံးကိုေသြး၍

 ဘူးသီး‌လုံးေလာက္ထင္မွတ္ရေအာင္ ပါးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ဗ်င္းက်ားကြက္ထားၾကေလသည္။

ေျခေထာက္ေတြကို ႐ႊံ႕ႏြံေရထဲမွာရပ္ထားရၿပီး ျဖဳတ္ကိုက္လို႔ကိုက္မွန္းမသိ၊ ေမွ်ာ့တြယ္လို႔ တြယ္မွန္းမသိႏိုင္စြာ အားသြန္ခြန္ဆိုက္ျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္အား ကုန္းကုန္းကြကြႀကီးလုပ္ကာ ေန႔စားခရဖို႔အေရး ေခြၽးဒီးဒီးၾကသည္အထိ လုပ္ေနၾကရေလသည္။

 ဆင္းရဲေသာ ေတာသူ၊ေတာင္သားတို႔ဘ၀ဆိုသည္မွာ ဤသို႔ပင္ က်င္လည္ၾကရေလသည္။

"ဟဲ့ဟဲ့..မယ္အဆိုေတာ္တို႔..ဟိုလယ္ကန္သင္း႐ိုးေပၚမွာ ေျပးလာေနတာ..မုန႔္ ေလေႁပြမ..မဟုတ္လား.."

"ေအးေတာ့..မုန႔္ေလေႁပြ..ေလနဲ႔လႊင့္လာတာ.."

လယ္ကန္သင္း႐ိုးေပၚ၀ယ္ မုန႔္ေလေပြမတစ္ေယာက္ အေမာတေကာေျပးလာသည္ကိုျမင္ၾကေတာ့ ေကာက္စိုက္သမတို႔ အကုန္ေခါင္းေထာင္ၾကည့္ကုန္ၾကေလသည္။

"စံပယ္‌ေမႊးေရ...စံပယ္ေမႊး..စံပယ္ေမႊး.."

"ဟဲ့ မိေလေႁပြ..ငါ့ကိုဘုရားမွတ္ေနလား..ဒီေလာက္တေနရေအာင္..ဘာျဖစ္လာတာလဲ.."

ပါးျပင္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ သနပ္ခါးဘူးသီးလုံးေလာက္ လိမ္းထားေသာ စံပယ္ေမႊးလည္း ေကာက္ရိတ္တံဇဥ္ကို ကိုင္ကာ မ်က္‌ေမွာင္ကို ႀကဳံ႕ၿပီး ခါးကိုေထာက္ထားလိုက္သည္။

မုန႔္ေလေႁပြမဆိုသည္မွာ သူ႔နာမည္ကို တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚေနတာ ေဘးလူေတြၾကားရင္ သူမတစ္ခုခုျဖစ္တယ္ ထင္ေနၾကအုံးမယ္။

"ဟဲ့....ဘာျဖစ္လာတာလဲလို႔ ေမးေနတယ္ေလ...."

"နင့္..နင့္အဖြား..မရွိ...ေဟာဟဲ"

"ဘာ..‌အမယ္ေလး..အဘြားရဲ႕..အီးဟီး"

"ဟဲ့စပယ္ေမႊး..ဟဲ့!!ဟဲ့!..ေဟာဟဲ..ငါေျပာလို႔မၿပီးေသးဘူးေလ.."

"မိေလေႁပြ...ညည္းကစကားတစ္လုံး..ေလတစ္ခါျဖတ္ေနတာကို..ေခၚမေနနဲ႔..စပယ္ေမႊးကအေျပးခ်န္ပီယံ..ဟိုမွာေတြ႕ပလား..ကိုျမတို႔လယ္စပ္နားေရာက္ေနၿပီ..ေျပးသာလိုက္သြား.."

"အမယ္ေလးမစိန္ရယ္..အသြားေျပး အျပန္ေျပးဆို..ကြၽန္မ မသာေပၚလိမ့္မယ္.."

"အဲ့တာဆို႐ြာထဲမေျပးနဲ႔ေတာ့...သခ်ႋဳင္းကုန္းသာတန္းေျပး..ေမာရင္ဂူထဲမွာ ၀င္နားေပါ့ေအ..."

"ဟား..ဟား...ဟား..."

"မစိန္တို႔ကေတာ့ ေျပာလိုက္ရင္ အျပတ္‌ပဲေဟ့...."

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့စံပယ္ေမႊးတစ္ေယာက္ 

႐ြာ့ေနာက္ေဖး လွည္းလမ္းေၾကာင္းမွ 

ေျခေထာက္ဗလာႏွင့္ အေမာဆို႔သည္အထိေျပးေလေတာ့သည္။သူမတစ္ေယာက္ထဲေၾကာင့္ လွည္းလမ္းေၾကာင္းႀကီးသည္လည္း  သူမေၾကာင့္ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းထကာ ျမဴခိုးေဝတဲ့ ေဆာင္းရာသီအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရေလေတာ့သည္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"အမယ္ေလး..ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ..အဖြားရဲ႕..

သမီးကိုေစာင့္ပါေရာ့လား..အဘြားရဲ႕..အီးဟီး

"ဟဲ့..စံပယ္ေမႊးအဖြားဘာျဖစ္တာတုံး.."

"သိဘူးေလေအ.."

"လာသြားၾကည့္ၾကမယ္.."

အိမ္ေရွ႕ေရာက္သည္ႏွင့္‌ေအာ္ငို‌ရင္းအိမ္‌ေပၚေျပးတက္သြားသည့္ စံပယ္ေမႊး‌ေၾကာင့္ အိမ္နီးခ်င္း

ၿခံ၀ိုင္းမ်ားမွ လူေတြလည္း စပ္စုခ်င္ၾကတာ‌ ေၾကာင့္ဝိုင္းအုံလာၾကေလသည္။

စံပယ္ေမႊးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အေမာတေကာႏွင့္ 

အိမ္ေပၚသို႔  အိမ္ေပၚသို႔ေျပးတက္သြားေလသည္။

"အဖြားရဲ႕..ကြၽန္မကိုထား..ထား.."

"ဟင္က်ဳပ္အဖြားဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ.."

"အရီးျမ ကြၽန္မအဖြားဘယ္‌ေပ်ာက္သြားတာလဲ.."

"ငါဘယ္သိမတုန္းဟဲ့...မတိုး..ညည္းသိလား"

"သိဘူးေလ..က်ဳပ္လဲ.."

တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဟိုလူသိလားဒီလူသိလားႏွင့္ အိမ္ေလးထဲမွာဆူညံသြား‌ေတာ့သည္။

စံပယ္ေမႊးမွာေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြးရေလေတာ့သည္။မုန႔္ေလေႁပြမေျပာပုံအရဆိုရင္ အဖြားကမရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ဆုံးသြားတာေပါ့။

ဒါဆိုရင္ အနည္းဆုံး ႐ုပ္အေလာင္းေတာ့ရွိရမွာေပါ့။

အခု အေလာင္းကိုေတာင္မေတြးရဘူးဆိုေတာ့ ..

"ဟင္..ဒါဆို..ဖုတ္..ဖုတ္ေကာင္၀င္တာေပါ့..

အမယ္ေလး..သြား‌ေလသူအဖြားရဲ႕..

ဘယ္ဘ၀က အကုသိုလ္ေတြဒီေလာက္မ်ားခဲ့လို႔..ေသတာေတာင္..ေျခမၿငိမ္ရတာလဲအဖြားရဲ႕..."

ထိုစဥ္အဖြားၾကည္ေမတစ္ေယာက္ မိမိအိမ္ထဲ၌လူေတြစည္ေနေသာေၾကာင့္အံ့ဩသြားရသည္။

အိမ္မွာ ပြဲေတြ၊ဘာေတြလုပ္မယ္လို႔လဲ မေၾကျငာထားပဲနဲ႔ လူေတြကဘာလို႔ ဒီေလာက္မ်ားသလဲ ေတြးလိုက္မိသည္။ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေန ဆရာေတာ့္တရားေလး နာခဲ့တာမို႔ ေအးခ်မ္းေသာေျခလွမ္းေတြႏွင့္ အိမ္အေပၚသို႔တက္လိုက္ရာ၀ယ္။

"ေမတၱာရွင္မႀကီး..ကြၽန္မကိုထားခဲ့ရက္တယ္ေပါ့.."

"ဟင္..ဒါမိစံပယ္အသံပဲ..ဘယ္သူဘာျဖစ္တာတုံး.."

အိမ္ေပၚသို႔တက္လိုက္ေတာ့ အိမ္ေပါက္ကိုေက်ာေပးရင္းထိုင္ငိုေနသည့္မိစံပယ္..

"ဟင္..မၾကည္ေမ.." "‌ဖုတ္..ဖုတ္ေကာင္ႀကီးျပန္လာတယ္ေတာ့..က်ဳပ္ေတာ့မေနရဲဘူး.."

သူ႔ကိုျမင္သည္ႏွင့္တစ္ေယာက္ၿပီးတေယာက္အိမ္အေပၚမွဆင္းေျပးသြားၾကသည္။စံပယ္ေမႊးလည္းငိုရင္းႏွင့္ အေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ...

"ဟင္အဖြား..အယ္ဟုတ္ပါဘူး..ဖုတ္ေကာင္ႀကီး"

"ကြၽန္မျပဳသမွ်ကုသိုလ္နဲ႔အမွ်‌ေဝဆို ေဝပါ့မယ္

..အဖြားကိုယ္ထဲကထြက္ေတာ့ေနာ္..

အဖြားအသက္ထြက္ေျဖာင့္ပါေစ..ဖုတ္ႀကီးရယ္..

အဖြားကိုအေခါင္းထဲေအးေဆး၀င္ခြင့္ျပဳပါရွင္..

"ေဒါက္.."

"အာ့..."

"ဖုတ္ေကာင္ႀကီး..ဘာလို႔ေခါက္တာတုံး.."

" ေသနာမ..နင္သာအေခါင္းထဲကို၀င္ ...

က်က္သတုံးမ..ငါ့အိမ္မွာေနၿပီး..ငါ့ကိုေစာေစာအသက္ထြက္ခိုင္းေနတယ္.."

"အဘြားတကယ္မေသဘူးလား.."

"ေဒါက္.." "အား.."

"ငါေသတယ္လို႔..ညည္းကိုဘယ္သူေျပာလဲ.."

"မုန႔္ေလ‌ေႁပြမေလ..လယ္ထဲအထိေျပးလာၿပီးအဖြားမရွိဆိုေတာ့..သမီးကဟိုဒင္းျဖစ္တာမွတ္လို႔ေပါ့"

"မိစံပယ္ညည္းေတာ့အၿမဲ တလြဲစိန္ပါလား..

ငါဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာတစ္ေနကုန္မွာမို႔လို႔ အိမ္မွာညည္းျပန္လာတဲ့ထိမရွိဘူးေျပာခိုင္းတာပါေအ.."

"..ဟီး..သမီးကအဖြားတကယ္မရွိေတာ့ဘူးထင္ၿပီး

ငိုလိုက္ရတာ..ခုမွပဲအလုံးႀကီးက်သြားတယ္..ဟူး.."

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ

မဂၤလာဒုံေလဆိပ္"

ခရီးေဆာင္အိတ္မ်ားအသီးသီးသယ္ရင္းထြက္လာၾကသူေတြထဲတြင္ အမ်ားႏွင့္မတူေသာ အရွိန္အဝါရွိသည့္လူတစ္‌ေယာက္ ဟန္အျပည့္ႏွင့္ေလွ်ာက္လာေနေလသည္။

၆ေပဆိုသည့္အရပ္၊ေခ်ာေမာခန႔္ညားေနမႈႏွင့္ အနက္ေရာင္အေနာက္တိုင္း၀တ္စုံအျပည့္၀တ္ဆင္ထားၿပီး အဆီမပိုမရွိေတာင့္ေျဖာင့္သည့္ခႏၶာကိုယ္ေၾကာင့္ လူတိုင္းက၂ခါေလာက္ေတာ့လည္ျပန္ၾကည့္ၾကၿမဲပင္။

"ဆရာ..ကြၽန္ေတာ္ဒီမွာ.."

"ေအး..ေမာင္ထြန္း.."

ေမာင္ထြန္းဆိုသူကလက္ျပႏႈတ္ဆက္ရာ ထိုကိုလူေခ်ာကလည္းလက္ျပန္ျပရင္း ၿပဳံးျပေလသည္။

"ဆရာဒီတစ္ေခါက္၅ႏွစ္ေနမွျပန္လာေတာ့ ဒီမွာဘယ္ႏွစ္ရက္ေနမွာလဲ..."

"ေအးေဆးေပါ့ကြာ ေနာက္မွေျပာမယ္.."

ႏွစ္ေယာက္သားအတူေလွ်ာက္လာၿပီး ေလဆိပ္အျပင္ဘက္တြင္အသင့္ေစာင့္ေနသည့္ကားထဲသို႔၀င္ထိုင္လိုက္ၾကသည္။

"ဆရာ..ဆရာ့အိမ္ကိုတန္းပို႔‌ေပးရမလား..

ကုမၸဏီကိုလား.."

"ဒယ္ဒီ့အိမ္ကိုေမာင္း..."

"တ..တကယ္လားဆရာ..ဆရာ့အေဖေတာ့သိပ္ေပ်ာ္ေနေတာ့မွာပဲ.."

"ဟင္း..မင္းထင္လို႔ပါ.."

သူမဲ့ၿပဳံးတစ္ခုကိုဖန္တီးလိုက္ၿပီး တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕သြားေနသည့္ကားလမ္းအျပင္ဖက္သို႔သာေငးေနလိုက္သည္။စိတ္ထဲတြင္ေတာ့..

"၅ႏွစ္အတြင္းမွာကြၽန္ေတာ္လုံး၀ေမ့ထားတဲ့ဒယ္ဒီဘယ္ေလာက္ေျပာင္းလဲသြားၿပီလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာၾကည့္မယ္.."

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

အနက္ေရာင္ကားတစ္စီးက နန္းေတာ္တစ္မွ်ခမ္းနားသည့္ၿခံႀကီးထဲသို႔ ၀င္လာ‌သည္။

ကားရပ္လိုက္သည္ႏွင့္အနက္ေရာင္အေနာက္

တိုင္း၀တ္စုံအျပည့္ႏွင့္လူဆင္းလာၿပီး သူႏွင့္ရင္းႏွီးေနသည့္ ေနရာတစ္ခုလိုပဲ အိမ္ႀကီးထဲသို႔၀င္သြားကာ ဧည့္ခန္းထဲသို႔ေလွ်ာက္လာေလသည္။

ဧည့္ခန္းထဲတြင္ေတာ့  ဦးဘုန္းမာန္ဟာ သတင္းစာကို အက်အနထိုင္ဖတ္ေနမိရာမွ လူရိပ္ျမင္၍ ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိရာ အံ့ဩမႈေတြႏွင့္အတူ သူ႔မ်က္၀န္းေတြ ျပဴးက်ယ္သြားေလသည္။

ငါးႏွစ္တာေလာက္ သူ႔ကိုပုန္းေရွာင္ေနခဲ့ေသာ သားျဖစ္သူကိုျပန္ေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းမတ္တပ္ထရပ္လိုက္ၿပီး ေက်နပ္ေသာအၿပဳံးေတြႏွင့္ သားျဖစ္သူကို ဆီးႀကိဳလိုက္ေလသည္။

"..သားဘယ္တုန္းကျပန္ေရာက္တာလဲ..ႀကိဳေျပာရင္ဒယ္ဒီအခန္းျပင္ထားတာေပါ့..ေဒၚတင့္ေရ.."

"ရွင္...လာပါၿပီ...ဟင္..သားဂုဏ္မာန္ေရာက္ေနတာလား..

ေဒၚတင့္မွာလည္း ဧည့္ခန္းထဲသို႔  ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေနဂုဏ္မာန္ကိုျမင္လိုက္ရတာေၾကာင့္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြဟာ မ်က္ႏွာမွာ အရိပ္ထင္သြားေလသည္။

"ေဒၚတင့္သားအတြက္အခန္းျပင္ေပးလိုက္ပါအုံး.."

"ဟုတ္ကဲ့....."

"ဒီေန႔ဘာေန႔လဲဒယ္ဒီသိလား..."

ဦးဘုန္းမာန္လည္း သား၏မ်က္ႏွာကိုတည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး ဒီ‌ေန႔ကဘာမ်ားထူးျခားသလဲဟုစဥ္းစားေနမိသည္။ေနဂုဏ္မာန္သည္လည္း ဖခင္၏မ်က္ႏွာကိုအကဲခတ္ေနမိေလသည္။ထိုစဥ္...

"ဟင္ဒီေန႔ဘာေန႔လဲအိမ္မွာထူးဆန္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေရာက္ေနပါလား.."

"ခ်ယ္ရီျပန္လာတာနဲ႔အေတာ္ပဲ .."

ခ်ယ္ရီဆိုသည့္ မိန္းမရဲ႕ပခုံးကိုဖက္လိုက္တဲ့အေဖ့လက္ေတြကို ေနဂုဏ္မာန္တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာေၾကာကို တင္းကာအံကိုႀကိတ္လိုက္မိသည္။

"ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္ဒယ္ဒီ.."

ေနဂုဏ္မာန္ မ်က္ႏွာကိုတင္း အံကိုႀကိတ္ရင္း ခ်ယ္ရီဆိုသူရဲ႕ပုခုံးကိုတိုက္ကာဧည့္ခန္းမွထြက္လာလိုက္သည္။

"ေနဂုဏ္မာန္..နင္လူမႈေရးနားမလည္ဘူးလား..ငါကအခုလက္ရွိနင့္အေမေနရာမွာေနာ္..နင္ငါ့ကိုႏႈတ္ဆက္သင့္တယ္.."

"‌ဒီမွာေဒၚခ်ယ္ရီစူး..က်ဳပ္အေဖရဲ႕အိပ္ရာေပၚကိုတက္ႏိုင္တာနဲ႔ပဲ..က်ဳပ္အေမေနရာကိုတက္ထိုင္ဖို႔စိတ္မကူးနဲ႔.."

"သား..မင္းဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ.."

သူ႔ကို ေအာ္လိုက္သည့္ဒယ္ဒီ့ကိုအဖက္မလုပ္ပဲ ထိုမိန္းမကိုသာ႐ြံရွာစက္ဆုပ္သည့္အၾကည့္မ်ားျဖင့္ၾကည့္လိုက္သည္။

"က်ဳပ္အေဖကိုၾကာကူလီလို႔ရတိုင္း..က်ဳပ္ကိုလာ

မခ်ိပ္နဲ႔..ေခြးရဲ႕ေနရာက ေျခနင္းဖက္မွာပဲရွိတယ္.."

အဟင္း..ေခြးအိမ္လွလွေလးေဆာက္ၿပီး...

ေ႐ႊလည္ပတ္ေလးတပ္ေပးခံရတာနဲ႔ ေရာင့္တက္

မေနနဲ႔..ကိုယ့္ေနရာကိုယ္သိ.."

"မင္းေစာ္ကားလွခ်ီလားဟင္.."  "ခြပ္!!!!.."

"အာ့.."

"အမယ္ေလး..ေမာင္ဘုန္း ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ.."

ဦးဘုန္းမာန္၏လက္သီးခ်က္ေၾကာင့္ နီရဲသြားတဲ့ပါးကိုလက္ဖဝါးနဲ႔အုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ေသြ႕စို႔ၿပီးအနည္းငယ္ေပါက္သြားသည့္ႏႈတ္ခမ္းကို လက္မႏွင့္အသာပြတ္တိုက္လိုက္သည္။

ဖခင္ျဖစ္သူကိုနာက်ည္းခ်က္မ်ားျဖင့္ စူးရဲစြာစိုက္ၾကည့္လ်က္...

"၅ႏွစ္ၾကာမွ ျပန္ေတြ႕ရတဲ့ဒယ္ဒီ့ရဲ႕ႏႈတ္ဆက္လက္သီးက အေတာ္ျပင္းတာပဲ..မွတ္ထားလိုက္ ေနာက္ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ဒယ္ဒီ့အိမ္ကို ကြၽန္ေတာ္ေျခဦးမလွည့္မိေစရဘူး.."

"သား..သား..ဒယ္ဒီ..ဒယ္ဒီေတာင္းပန္ပါတယ္.."

ဦးဘုန္းမာန္၏ေတာင္းပန္စကားမဆုံးခင္မွာပဲ 

ေနဂုဏ္မာန္ဟာ သြက္လက္ေသာ‌ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အိမ္အျပင္သို႔ ထြက္လိုက္ကာ ကားေလးကလည္းအရွိန္ျဖင့္ ေမာင္းထြက္သြားေလေတာ့သည္။

"ေဒၚတင့္ ဒီေန႔ဘာေန႔လဲသိလား.."

"ဒီေန႔က..ေဖေဖာ္ဝါရီလ၊၁၈ရက္ဆိုေတာ့..

သားေနဂုဏ္မာန္၂၉ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ေလကြယ္.."

"ဗ်ာ..ကြၽန္..ကြၽန္ေတာ္မွားသြားၿပီလားဗ်ာ..

..ကြၽန္ေတာ္ကတကယ့္ကိုတာ၀န္မေက်တဲ့ဖခင္ပဲ..ကိုယ့္ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလးရဲ႕ေမြးေန႔မွာေတာင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေအာင္မထားေပးႏိုင္ပါလား..

ဒါတင္မကေသးဘူး....ကြၽန္ေတာ္သားကို နာက်င္ေအာင္ပါ လုပ္လိုက္မိၿပီ..."

"ကိုႀကီးအမွားမဟုတ္ပါဘူး..ခ်ယ္ရီ႕အမွားပါ

..အဟင့္..ခ်ယ္ရီသူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္ခိုင္း

လိုက္မိတာ.."

ခ်ယ္ရီက ဦးဘုန္းမာန္၏ပုခုံးကိုကိုင္ရင္း ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာႏွင့္ေျပာေလသည္။

တစ္ခ်ိန္က ဂုဏ္ေတြ၊မာန္မာနေတြႏွင့္ျပည့္ႏွက္

ခဲ့သည့္ ဦး‌ဘုန္းမာန္၏ မ်က္၀န္းမွလည္း မ်က္ရည္မ်ားစီးက်လာရသည္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"ဟင့္အင္း...အဖြားေနာ္သမီးရန္ကုန္ကိုမသြားခ်င္ဘူးလို႔ဆို ဒီမွာပဲရွိတဲ့အလုပ္လုပ္ၿပီး..

သဇင္ေမႊးကိုေက်ာင္းထားေပးမယ္.."

"မိစံပယ္...ငါမႀကိဳင္ကိုအားလုံးေျပာၿပီးသြားၿပီ သူ႔အေဆာင္မွာလဲအ‌ေဆာင္ထိန္းရင္း အလကားေနရမယ္..စတိုးဆိုင္မွာလဲအလုပ္လုပ္ရင္းတစ္လ၁သိန္းေက်ာ္ေလာက္ရမယ္..

နင့္ညီမကလာမဲ့ႏွစ္ ဆယ္တန္းေဘာ္ဒါထားရမွာေနာ္..ဒီေကာက္ႏႈတ္..ပဲႏႈတ္ခေလးနဲ႔..

ဘယ္လိုေလာက္မွာလဲ..ငါ့တို႔မွာလဲလက္

ငုတ္လက္ရင္းကလုပ္စားစရာ..လယ္တစ္ကြက္ရွိတာလဲမဟုတ္ဘူး.."

"ဒါကေတာ့ အဖြားကိုကမြဲတာကိုး.."

"ေဒါက္!!.

.

"အာ့!!..နာတယ္အဖြားရဲ႕..

ေၾကးစည္ထင္ေနလားအလကားေနထုေနတာပဲ.."

"ငါ့ပစၥည္းေတြက ညည္းမိဘေတြ ျဖဳန္းခဲ့လို႔ကုန္ၿပီေလ.. ေသနာမရဲ႕..ဟုတ္တယ္ ေကာင္းေကာင္း

ေျပာရင္ဘယ္ေတာ့မွမရဘူး..နင္တို႔ညီအစ္မက စားစရာရွိရင္သာအဖြားအနားကပ္တာ အလုပ္ခိုင္းရင္ ဖားျပဳပ္ကိုလွည္းတက္ႀကိတ္ခံရတဲ့႐ုပ္ေတြနဲ႔...ငါအစာေကြၽးေနတဲ့ေခြးေတာင္ အစာစားၿပီးရင္ငါ့မ်က္ႏွာကို သုံးေခါက္ေလာက္ျပန္ၾကည့္တယ္.."

"ထပ္ေကြၽးမယ္ထင္လို႔ေနမွာေပါ့.."

"ေဒါက္!!.."

"အာ့!!..နာတယ္ဆို.."

"ဘာမွမေျပာနဲ႔ မနက္ျဖန္ရန္ကုန္လိုက္သြားရမယ္ဒါပဲ.."

"သြားမယ္..သြားမယ္..အေခါက္ခံရတဲ့၀ဋ္ကလြတ္လည္းနည္းသလား..လိုက္ကိုသြားမွာ..ဟြန႔္.."

စိတ္ဆိုးၿပီး႐ြာထဲကို ထြက္သြားသူမိစံပယ္ကိုၾကည့္ၿပီး ဖြားၾကည္ေမလည္း သက္ျပင္းအရွည္ႀကီးခ်မိေလသည္။

မိန္းကေလးပီပီလိမၼာေစခ်င္လြန္းလို႔သာ အၿမဲတက်ီက်ီဆိုဆုံးမေနရတာ ေျမးမႏွစ္ေယာက္ထဲတြင္ 

စံပယ္ေမႊးကိုအခ်စ္ဆုံးပင္။

ဖြားေအႀကီးကဘယ္ေလာက္ဆူဆူ ဘယ္ေလာက္ဆဲဆဲ ျပန္ခံေျပာတာေလးကလြဲရင္ အေတာ္အႏြံတာခံသည့္မိန္းကေလးပါ။

ဆံပင္အရွည္ႀကီးက ေပါင္တစ္၀က္ေလာက္ရွိၿပီး မ်ိဳး႐ိုးကရွမ္း၊ကရင္ဆက္ျဖစ္လို႔ လယ္ထဲဆင္းရလဲအသားကေတာ့ျဖဴဥေနသူေလး။

မိစုံ၊ဖစုံမရွိ၍ ကြမ္းေတာင္မကိုင္ရေသာ္ျငားလည္း

 ႐ုပ္ရည္႐ူပကာမွာ႐ြာ့ကြမ္းေတာင္

ကိုင္ထက္မ်ားစြာေခ်ာေမာ လွပသူပါ။

သနပ္ခါးကေတာ့ငယ္ငယ္ထဲကႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူမို႔ မ်က္ႏွာျပည့္ေအာင္လိမ္းတက္သည့္ ႐ိုးသားသည့္ေတာသူမေလးျဖစ္သည္။

ဉာဏ္ရည္ေကာင္း၍သင္လြယ္တက္လြယ္ေပမဲ့လို႔ မိဘမ်ားဆုံးပါးသြား၍ကိုယ္တိုင္ပဲအနစ္နာခံကာ ကိုးတန္းႏွင့္ေက်ာင္းထြက္ခဲ့သည္။

၅ႏွစ္ကြာသည့္ညီမေလးကို က်ရာေတာအလုပ္လုပ္ၿပီးေက်ာင္းထားေပးေနသည့္ စံပယ္‌ေမႊးကအခုဆိုအသက္၂၀ပင္‌ျပည့္ေတာ့မည္။

အခန္း..၂...ဆက္ရန္...

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

=========================================================================

"အခန္း(၂)"

🙏ဩကာသ ဩကာသ ဩကာသ 🙏

"အာ..ဘာသံႀကီးတုံး.."

🙏ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံ သဗၺေဒါသ

ခပ္သိမ္းေသာ အျပစ္တို႔ကို ေပ်ာက္ပါ‌ေစျခင္းအက်ိဳးငွာ ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ တစ္ႀကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္၊ သုံးႀကိမ္တိုင္ေအာင္🙏

"ဟဲ့..ေတာဂိုက္..."

"ရွင္..ဘာ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ.."

ကိုယ့္ကုတင္မွာကိုယ္ အားရပါးရဘုရားရွိခိုးေနမိရာမွ ေဘးကုတင္မွ မမိုးကိုၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ဆံပင္ေတြက ပြထေနၿပီး မ်က္ႏွာႀကီးကလည္း ဆူပုပ္ေနေလသည္။မသိရင္ စံပယ္ကပဲ သူ႔ဆီကေနအေႂကြးယူထားသလို ႐ုပ္မ်ိဳး။

"ဘုရားရွိခိုးတာ တိုးတိုးရွိခိုးလို႔မရဘူးလား..သူ႔အသံၿဗဲႀကီးမွအားမနာ..ေလာ္စပီကာနဲ႔နားအနားမွာလာကပ္ေအာ္ေနသလိုပဲ.."

"အႏၲရာယ္ကင္း..ေဘးရွင္းေအာင္ပါမမိုးရယ္.."

"အဲ့ဒါဆိုရင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာသြားေနေလ..

ဒါအေဆာင္ဟဲ့ လူေတြေနတာ နင္တစ္ေယာက္ထဲ 

အႏၲရာယ္ကင္း ေဘးရွင္းေစခ်င္ေနရင္.... ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းျဖစ္ျဖစ္၊သီလရွင္ေက်ာင္းျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုမွာ သြားေန..."

"အို..အဖြားမွမေနခိုင္းတာ.."

စံပယ္ေမႊးရဲ႕ စကား‌ေၾကာင့္ မိုးမမေခါင္းကုတ္မိေလသည္။ဘယ္လို အူေၾကာင္က်ားက ၿမိဳ႕တက္လာသလဲမသိပါဘူး။အိပ္တာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရဘူး။

"ဟင္း..႐ြဲ႕ေျပာလို႔ေျပာမွန္းလဲမသိ..ေရွ႕တည့္တည့္ကေန ကား နဲ႔တက္ႀကိတ္မွကား တိုက္ခံရမွန္းသိမဲ့႐ုပ္..ဒီမွာဒါအေဆာင္..နင္တစ္ေယာက္ထဲေနတာမဟုတ္ဘူး..ဘုရားစာကိုအသံတိတ္႐ြတ္ေပးပါ..

ျပန္အိပ္ေတာ့မယ္..ဒါပဲ.."

"ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္.."

စံပယ္လည္း အသံအက်ယ္ႀကီး ရွိမခိုးရဲေတာ့ပဲ ဘုရားကိုတိတ္တိတ္ေလးရွိခိုးၿပီးေနာက္ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ရာ ၄နာရီခြဲပဲရွိေသးသည္။

မိမိႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခုတင္မွ ပါးစပ္ႀကီးဟၿပီး

ကုလားေသ၊ကုလားေမာ ျပန္အိပ္ေနေသာမိုးမမဆိုသူကိုၾကည့္ၿပီးႏွာေခါင္းရႈံ႕မိပါသည္။

႐ြာမွာဆို၄နာရီထိုး ဘုန္းႀကီး‌ေက်ာင္းမွအုန္းေမာင္း

ေခါက္သည္ႏွင့္ ဆြမ္းခ်က္ရန္ထရသည္။မထရင္လည္းအဖြားက အိပ္ရာထဲအထိ‌ ေခါင္းလာေခါက္ၿပီးသားပဲ။မနက္မိုးလင္းၿပီဆို သူငယ္ခ်င္းမေတြနဲ႔ လယ္ထဲဆင္းရင္းသီခ်င္းညီးလိုက္၊အတင္းတုပ္လိုက္ႏွင့္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသည္။

"ေအာ္အခုေနမ်ား..အဖြားေရသမီးကိုေခါင္းတစ္ခါေလာက္နာနာေလးလာေခါက္ေပးပါအုံးဆိုလည္း

..ဧရာ၀တီတိုင္းနဲ႔ ရန္ကုန္ကိုလက္လွမ္းလို႔မွီမွာမဟုတ္ဘူး.."

ခုဆိုစံပယ္ရန္ကုန္ကိုေရာက္ေနတာ၁လေလာက္ရွိသြားၿပီ။ ေရာက္ခါစက ကားတိုးစီးရင္းခဏခဏ

မူးၿပီးသူမ်ားအေပၚအန္ခ်မိလို႔ ေတာင္းပန္ရတာလည္းအေမာ။

ကားလမ္းစကူးတုန္းကဆိုရင္ လယ္ထဲမွာ ကြၽဲလိုက္ေခြ႕လို႔ ‌ဖင္လိမ္ၿပီးေျပးရသလိုပဲ ကားရွင္းတာနဲ႔ အေျပးေလးလမ္းျဖတ္ကူးရတာ ဆိုသည္မွာ ‌

ေသ ခ်င္တာပဲ သိတယ္။

႐ြာမွာဆိုရင္ လမ္းကတစ္ခ်ိဳးတည္း တစ္ေျဖာင့္ထဲရယ္။ဓႏုျဖဴၿမိဳ႕ကို တက္ရင္ေတာင္ ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔ ေဈးအထိ သြားခဲ့ရေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲကို တစ္ခါမွမလည္ျဖစ္တဲ့ ကိုယ္က ဒီရန္ကုန္ရဲ႕ ရပ္ကြက္ 

လမ္းအႀကိဳအၾကား အေကြ႕၊အေကာက္ေတြေၾကာင့္ မ်က္လုံးေတြကို မူးေနာက္ေနေရာပဲ။

လမ္းမွားလို႔ ျပန္ေကြ႕ရတာမ်ား အလုပ္ပင္ပန္းရတဲ့ၾကားက ေျခေထာက္ပါ အပိုေညာင္းရတယ္။

စတိုးဆိုင္မွာလုပ္ေတာ့လည္း ေတာမွာသနပ္ခါးနဲ႔ အာခ်ီပဲလူတိုင္းလိမ္းၾကတာ သူတို႔ၿမိဳ႕ေရာက္မွ မိတ္ကပ္ကိုအမ်ိဳးတစ္ရာေလာက္ကြဲေနတယ္။

အစပိုင္းတုန္းကမ်ား ေနေလာင္ကာခရင္မ္ေပးပါဆိုလို႔ ေခါင္းမီးေတာက္ေအာင္လိုက္ရွာေပးခဲ့ရတယ္။

ကိုယ္တို႔ေတာမွာက ဘာေနေလာင္ကာခရင္မ္မွမလိုပါဘူး ။သနပ္ခါးကို ပါးမွာထူထူတင္လိုက္တာနဲ႔ ေအးသြားတာပဲ။သူတို႔ၿမိဳ႕က မိတ္ကပ္ေတြထက္ အပုံႀကီးသာတယ္။

စကားေတြကလည္းလူလိုမေျပာၾကဘူး ဘာတဲ့ဗန္းစကားဆိုလားပဲ။

၀တ္တာ၊စားတာေတြကလည္း ၾကည့္မိတဲ့ကိုယ့္မ်က္လုံး ကိုယ္ျပန္ရွက္ရတဲ့အျဖစ္။အဲ့ဒီအတိုအျပတ္ေတြမ၀တ္ပဲ လုံလုံၿခဳံၿခဳံ၀တ္ေတာ့ေရာ ကိုယ္မွာ ဖုံးသြားတာပဲမဟုတ္ဘူးလားလို႔ေျပာခ်င္လိုက္တာ ပါးစပ္ကိုယားေနေရာ။

တစ္ခ်ိဳ႕ေယာက္က်ားေလးေတြဆို စတိုးဆိုင္ထဲ၀င္လာတာ ေဘာင္းဘီက ပြေလွ်ာင္းၿပီး ဖင္အဖ်ားမွာခ်ိတ္လို႔ အတြင္းခံကေပၚခ်င္ခ်င္ရယ္။

ဒါမ်ိဳးေတြ႕ရင္ ကိုယ့္ေမာင္သာ‌ဆို အေနာက္ကေန ေစာင့္ကန္ပစ္လိုက္တယ္ မွတ္ကေရာဆိုၿပီး။

လူသံ၊ကားသံကလည္း အၿမဲတစ္၀ီ၀ီနဲ႔"ေအာ္ငါတို႔႐ြာပဲေကာင္းတယ္"။

ခုေတာ့ဒါေတြအသားက်ေနပါၿပီေလ။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"ေဒါက္!ေဒါက္!ေဒါက္!"

"၀င္ခဲ့.."

"ဆရာေန႔လည္ ၂နာရီမွာစကၤာပူက႐ုံးနဲ႔

online Meetingရွိတယ္ေနာ္.."

"ေအး...ငါသတိရတယ္.."

"ဒါဆရာလတ္မွတ္ထိုးရမယ့္ ဖိုင္လ္ေတြပါ.."

"ေအး..ခ်ထားခဲ့.."

"ဆရာ..ပုဂံကဟိုတယ္လ္ပေရာဂ်က္အတြက္ 

ELဒီဇိုင္းအဖြဲ႕ကအခုအခ်ိန္ရရင္ နာရီ၀က္အတြင္းအေရာက္လာျပခ်င္ပါတယ္တဲ့.."

"အဲ့ဒါဆိုရင္ အခုပဲအစည္းအေဝးေခၚလိုက္"

"ဟုတ္ကဲ့.."

အတြင္းေရးမႉးထြက္သြားသည္ႏွင့္ ထိုင္ခုံမွကုတ္အက်ႌကိုယူ၀တ္လိုက္ၿပီး ႐ုံးခန္းထဲမွထြက္ကာ အစည္းအေဝးခန္းသို႔တန္းသြားလိုက္သည္။

အစည္းအေဝးအခန္းထဲတြင္‌ ဒီဇိုင္းဌာနမွလူေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕တင္ျပခ်က္ၿပီးသည့္ေနာက္ ဦးေနဂုဏ္မာန္ဘာမ်ားေဝဖန္မလဲဟု အကဲခတ္ေနၾကေလသည္။ဒါနဲ႔ဆိုရင္သူတို႔ ပုံစံငယ္ကိုျပန္ျပင္ရတာသုံးခါရွိေနပါၿပီ။အခုအခ်ိန္မွာ သူတို႔အၾကားခ်င္ဆုံးက 

ဦးေနဂုဏ္မာန္၏ ႏႈတ္မွထြက္ေသာ Yes(ရက္စ္)

 ဆိုသည့္စကားပါပဲ။

"မႀကိဳက္ေသးဘူး ျပန္ျပင္ေပးပါ.."

"ဟာဗ်ာ..ဒါနဲ႔ဆိုသုံးႀကိမ္ရွိၿပီ..ဒီလိုဒီဇိုင္းလ္ေကာင္းတစ္ခုထြက္ဖို႔အတြက္ အေသးစိတ္တြက္ခ်က္ရတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔၃ရက္ဆက္တိုက္မအိပ္ရေသးဘူး..ဆရာစာနာေပးသင့္တယ္.."

"ဒီဇိုင္းလ္ေကာင္း..ဟား..ဒီလိုစုတ္ပ်က္ေနတာက

ဒီဇိုင္းလ္ေကာင္းလား..က်ဳပ္လိုခ်င္တာကေခာတ္မွီဆန္းသစ္‌ေန႐ုံမဟုတ္ဘူး ဆန္းသစ္တဲ့ဖြဲ႕စည္းပုံနဲ႔

ျမန္မာ့႐ိုးရာရဲ႕ခမ္းနားမႈကိုေပါင္းၿပီး ခရီးသြားေတြကို ကိုယ့္အိမ္လိုသက္ေသာင့္သက္သာခံစားႏိုင္ေစတာမ်ိဳးကိုလိုခ်င္တာ..ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကို ခံစားလိုက္ရတာမ်ိဳး...အဲ့လိုခံစားခ်က္မ်ိဳးမရမခ်င္းမေက်နပ္ႏိုင္ဘူး..မင္းတို႔မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္လည္း ရတယ္.. တစ္ျခားအဖြဲ႕ကိုငွားလိုက္႐ုံပဲ...."

"အဲ့လိုေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ...ဒီပေရာဂ်က္ကို အျခားအဖြဲ႕ကို လႊဲေပးလိုက္ရရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔နာမည္ ပ်က္လိမ့္မယ္...ခုဏက စိတ္လိုက္မာန္ပါ ေျပာလိုက္မိပါတယ္ .....စိတ္မရွိပါနဲ႔ဗ်ာ...ဆရာလိုခ်င္တဲ့ပုံစံအထိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႀကိဳးစားေပးပါ့မယ္...."

ေနဂုဏ္မာန္လည္း ေတာင္းပန္ေနေသာ သူကို

စူးဆိုက္ၾကည့္လိုက္ရင္း ေခါင္းတစ္ခ်က္ၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။ျပန္ျပင္လို႔ရတဲ့ အေျခအေနျဖစ္ေနေသးတာေၾကာင့္ သူလည္းစိတ္ကိုနည္းနည္းေလွ်ာ့ထားလိုက္သည္။

"ေကာင္းၿပီ...မင္းတို႔ကို အခြင့္အေရးေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ေပးမယ္....ဒီေဟာ္တယ္စီမံကိန္းက 

ပါခ်ီပါခ်က္ေလးမဟုတ္ဘူး....ဘတ္ဂ်က္ကိုစိတ္ပူမေနပါနဲ႔....ဒီဇိုင္းကိုသာ အခမ္းနားဆုံးပုံေဖာ္ေပးပါ.....လူငယ္ေတြကို အခြင့္အေရးေပးခ်င္လို႔ မင္းတို႔ဆီမွာ အပ္ထားတာ....ရက္တိုတိုေလးနဲ႔ 

အျမန္ခ်ျပခ်င္တဲ့ ၿပီးစလြယ္စိတ္ကို ျပင္ေပးၾကပါ...."

"ဒါဆိုရင္...ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပုဂံနဲ႔၊မႏၲေလးကို ကြင္းဆင္းေလ့လာခ်င္ပါတယ္...ဒါေပမဲ့ခရီးစရိတ္က...."

"စီမံခန႔္ခြဲေရးဌာနမွာ....မင္းတို႔လိုအပ္တဲ့ခရီးစရိတ္ကို တြက္ခ်က္ၿပီးသြားထုတ္ပါ...ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္

ကုမၸဏီက လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ထည့္ေပးလိုက္မွာေနာ္..."

"စိတ္ခ်ပါ....ဆရာ့စိတ္တိုင္းက်...ျဖစ္ေစရပါမယ္..".

ေနဂုဏ္မာန္သည္လည္း ထိုင္ေနရာမွ ခ်က္ခ်င္းမတ္တပ္ထရပ္လိုက္ၿပီး ELဒီဇိုင္းအဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္၏ ပခုံးကို ပုတ္ၿပီး အားေပးလိုက္သည္။

"အိပ္ခ်ိန္၊စားခ်ိန္ေတာ့ ခ်န္ၾကပါ...ဦးေႏွာက္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ကိုလည္း အားျဖည့္ဖို႔လိုအပ္တယ္...

တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြက ညီမွ်မႈမရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳးစားပါေစ အရာမထင္တတ္ဘူး...."

"ဟုတ္ကဲ့....ကြၽန္ေတာ္တို႔ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားပါ့မယ္...."

ထိုစဥ္ ခုံေပၚမွာတင္ထားသည့္ သူ႔ဖုန္းဆီမွအသံျမည္လာေသာေၾကာင့္ ေနဂုဏ္မာန္လည္း 

ခပ္ျမန္ျမန္ပဲဖုန္းကိုင္လိုက္ေလသည္။

"ဟယ္လို...ေမာင္ထြန္း...ဘာလဲေျပာ.."

"ဆရာဒီေန႔..ဆရာ့အေမႏွစ္ပတ္လည္ေန႔..အဲ့ဒါ.."

"ေအး..ငါအခုထြက္လာၿပီ.."

"ဆရာ့..ဆရာ့..ေန႔လည္၂နာရီအစည္းအေဝးက.."

"အကုန္ျဖတ္လိုက္..ငါ့အတြက္ဒီေန႔ကအေရးအႀကီးဆုံးပဲ"

အတြင္းေရးမႉးရဲ႕ စကားကိုလည္း ျငင္းဆန္ခဲ့လိုက္ကာ အကုန္လုံးကိုေက်ာခိုင္းၿပီး ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးမ်ားႏွင့္ကုမၸဏီထဲကထြက္လာလိုက္သည္။

ဒီေန႔ဟာ သူ႔ဘ၀အတြက္ ကမာၻေပၚမွာ အေရးပါဆုံးလူတစ္ေယာက္ကို အခ်ိန္ေပးမွကို ျဖစ္မည့္ေန႔ပါပဲ။ကုမၸဏီရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာေတာ့အခ်ိန္အခါမဟုတ္ပဲ မိုးမ်ားအုံ႔မႈိင္းေနေလသည္။

"ေအာ္ရာသီဥတုေတာင္ ငါ့စိတ္ကိုသိေနပါလား.."

သူတစ္ခ်က္မဲ့ျပစ္လိုက္ၿပီး ကားဆီသို႔သာ ဦးတည္ၿပီး သြားလိုက္သည္။ကား‌ျပဴတင္းေပါက္ကေန ျမင္ေနရေသာ ရာသီဥတုအေျခအေနသည္ အမွန္တကယ္ပင္ သူ႔ရင္ထဲက ခံစားမႈႏွင့္ ထပ္တူအခ်ိဳးက်ေနေလသည္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"ေဂ်ာက္.." 

"ဟင္! ဦးမိုး...ဒီအခန္းထဲကိုဘာကိစၥရွိလို႔လဲ..ဘာယူေပးရမလဲ.."

စံပယ္စတိုခန္းထဲမွာပစၥည္း၀င္စစ္ေနတုန္း ဆိုင္ရွင္မမရဲ႕ေယာက္်ားႀကီးက၀က္အဆီပ်ံတဲ့မ်က္ႏွာႀကီးႏွင့္အခန္းထဲ၀င္လာၿပီးဂ်က္ခ်လိုက္ေလသည္။

"စံပယ္ေလးကလဲ ကိုကိုကဘာမွမလိုဘူး စံပယ္‌ေလးရဲ႕ဘူသီးေလးလိုကိုယ္လုံးေလးကိုစားရရင္ေက်နပ္ၿပီ.."

"ေသနာႀကီး..ဘာစကားေျပာတာလဲ ..

ဘူးသီးစားခ်င္ရင္ ေတာ့္မိန္းမဘူးသီးကိုခ်က္စား သူ႔၀က္ခႏၶာမွအားမနာ..ဖယ္ကြၽန္မအေရွ႕က.."

"ဟင့္အင္း..ဖယ္ေပးဘူးဆို..တိုႀကီးကစံပယ့္ဘူးသီးေလးစားရမွ ဖယ္မွာ.."

က်ပ္မျပည့္တဲ့႐ုပ္နဲ႔ လာႏြဲ႕ျပေနတဲ့ ပိတၱာကိုၾကည့္ၿပီးေအာ္ကလီဆန္လာသည္။စကားကလည္း ေမြးကာစကေလးကမွ သူ႔ထက္ပီအုံးမယ္။

ခုနထဲကအျပင္စင္မွာတင္ဖို႔ယူထားတဲ့ လင္ဗန္း၅ခ်ပ္ကိုမသိမသာဝွက္ထားလိုက္သည္။

"စပယ္ေလးရယ္ လာပါကြာ..တိုႀကီးနဲ႔အတူေပ်ာ္ရေအာင္..ဒီက စားခ်င္လို႔ပါဆို.."

"လႊတ္..ဖယ္..လႊတ္ေနာ္.."

"လႊတ္ဘူးဆို.."

"ေသခ်ာလားမလႊတ္တာ.."

"ေသခ်ာသမ..ခ်ာခ်ာခ်ာခ်ာကိုျမည္တာ.."

ခ်ာခ်ာလည္ ျမည္ခ်င္တဲ့ ၀က္ကို စိတ္ကတအားတိုလာတာေၾကာင့္ လင္ဗန္းကိုင္ထားသည့္လက္ကို ေျမႇာက္ခ်လိုက္ၿပီး ငယ္ထိပ္တည့္တည့္ကို ပိတ္ထုခ်ပစ္လိုက္သည္။

"ဂြမ္!!!!!"

"အဲ့မွာခ်ာခ်ာျမည္ခ်င္အုံး.."  "ဂြမ္!!!!!.." 

"အား..လင္ဗန္းနဲ႔႐ိုက္..႐ိုက္တယ္.."

"႐ိုက္ေတာ့ဘာျဖစ္လဲ" "..ဂြမ္!!..ဂြမ္!!. ဂြမ္!!.."

"အဲ့ဒါဘူးသီးစားခ်င္အုံး".. "ဂြမ္!!!.."

"အဲ့ဒါအတူေပ်ာ္ခ်င္အုံး"။ "..ဂြမ္.."

"ဒါက၀က္မ်က္နာနဲ႔ ႏြဲ႕ခ်င္အုံး" "..ဂြမ္!!!!.."

"မွတ္ပလားဟမ္.."     "ဂြမ္.!!!!."

၀က္ပုပ္ႀကီးဦးမိုး လင္ဗန္းစာျမည္းၿပီး 

အီဆလံေဝကာ ငုတ္တုတ္ထိုင္က်သြားေလသည္။ၾကယ္ေတြလေတြလဲ ျမင္ကုန္ၿပီလားမသိ။

"ေရာ့..အင့္..စားအဲ့မွာဘူးသီး.."

"အူး..အူး..ဝူး"

"ဘူးသီးစားခ်င္တယ္ဆို..စားအ၀စား..

မ၀ေသးရင္ ရွင့္အသုဘမွာက်ဳပ္ကိုယ္တိုင္အေခါင္းထဲအထိ လိုက္ထည့္ေပးမယ္.."

ေခါင္းခ်ာလည္လည္ေနတဲ့ ၀က္ပါးစပ္ထဲကို ေတြ႕ရာအမႈိက္ေတြေကာက္ထည့္လိုက္ၿပီး အခန္းအျပင္ထြက္လာလိုက္သည္။

"ဟင္း..အလုပ္ေတာ့ျပဳတ္မွာေသခ်ာၿပီ..မျဖဳတ္လည္း ဒီအယုတ္တမာႀကီးနဲ႔ေတာ့အတူမလုပ္ႏိုင္ဘူး.."ဘယ္သူမွ အလုပ္မထုတ္ကို ကိုယ့္ဘာသာပဲ အိမ္ျပန္ဖို႔ စတိုးဆိုင္မွထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

"ေဝါ..ေဝါ..ဂ်ိန္း!!!!!"

"ဒီေန႔မွ မိုးကလည္း အခ်ိန္အခါမဟုတ္႐ြာေနလိုက္တာ စိတ္ညစ္ရတဲ့အထဲ.. ေသာက္ကားေတြကလည္း တစ္စီးလာဖို႔ နာရီ၀က္ေလာက္ေစာင့္ေနရတယ္..စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ပတ္ရမ္းရရင္ေတာ့..

လမ္းမေတာ္ဖိုးတုတ္ထက္ဆိုးေတာ့မယ္.."

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ေနဂုဏ္မာန္တစ္ေယာက္ အေမ့အုတ္ဂူကိုသြားကန္ေတာ့ၿပီးအျပန္ လမ္းတစ္၀က္မွာကားက ထျပတ္ေလသည္။

"ဟာကြာ..ေတာက္!!!...အေရးထဲမွ ေမာင္ထြန္း

ကားကိုေသခ်ာမစစ္ဘူးထင္တယ္..ဘုန္း!.."

စိတ္ညစ္ညဴးေန၍ နက္တိုင္လ္ကိုေျဖေလ်ာ့လိုက္ၿပီး ကားမွန္ကိုခ်လိုက္ကာအျပင္ဖက္သို႔ၾကည့္လိုက္သည္။႐ုတ္တရက္ကားတံခါးကိုဖြင့္လိုက္ၿပီး မိုးေရထဲမွာေျခစုံရပ္ေနလိုက္မိသည္။

"ေဝါ‌..ေဝါ.."

"မာမီ..မာမီအရမ္းႀကိဳက္တဲ့မိုးစက္ေတြဒီေန႔အသဲအသန္ကို႐ြာေနတာ..မာမီ့ကိုျမင္ဆန္းေစခ်င္တယ္..

အဟင္း..သၾကၤန္လည္းေရာက္ေတာ့မယ္..

မာမီ့ေခါင္းမွာပိေတာက္ေတြေဝေနတာကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္ခ်င္လိုက္တာဗ်ာ..မာမီနဲ႔ဒယ္ဒီ သၾကၤန္ေရပက္ၿပီးက်ီစားေနၾကတာကို ခုထိျမင္ကြင္းထဲကေန မထြက္ေသးဘူး..

သၾကၤန္မိုးရယ္ကြၽန္ေတာ္အရမ္း၀မ္းနည္းေနလို႔ 

မာမီ့ကိုခဏေလာက္ ကြၽန္ေတာ့္ဆီပို႔ေပးပါလားဗ်ာ.."

အရာအားလုံးကိုလ်စ္လွ်ဴရႈလိုက္ၿပီး လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္အားအင္ခ်ည့္နဲ႔ကာ မုဆိုးဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္မိ‌ေလသည္။မိုးေရစက္ေတြဟာ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေပၚကို ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ က်ေရာက္ေနလည္းပဲ သူ၀မ္းနည္းစြာခံယူေနမိသည္။

"ဟင္..ဟိုလူ႐ူးေနတာမ်ားလား ကားလမ္းေဘးႀကီးမွာထိုင္‌ေနတယ္..မိုးေတြဒီေလာက္သည္းေနတာကို"

"ေဝါ...ေဝါ..ဂ်ိန္း! ဂ်လိန္း!.."

"ေဟာ..‌ဟိုမွာေမာင္ေတာ္ကားေတာ့လာ‌ေနၿပီ..

ကားက၄၅မိနစ္‌ေလာက္စီးရမွာဆိုေတာ့..အဲ့အခ်ိန္ေလာက္ဆို မိုးတိတ္ေလာက္ပါတယ္..

အလုပ္ျမန္ျမန္ရေအာင္ ကံျဖည့္ရမယ္..ဟုတ္ၿပီ.."

စံပယ္ေမႊးလည္း မိုးေရထဲမွလူဆီေျပးသြားၿပီး ထီးကိုအတင္းေပးခဲ့ကာ ကားေပၚအျမန္တက္လာလိုက္သည္။သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ဒါနတစ္ခုျပဳလိုက္ရလို႔ေက်နပ္ေနေလသည္။

ေနဂုဏ္မာန္ သူ႔ကိုအတင္းထီးလာေပးသြားသူကိုေခါင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အနီေရာင္အရိပ္ကေလးပဲျမင္လိုက္ရသည္။ေပါင္ေလာက္ရွိတဲ့ဆံပင္ရွည္ေတြကိုေတာ့ လွ်ပ္တစ္ပ်က္သတိထားမိတယ္။ဒါဟာ နတ္သၾကားေတြကသူ႔ကိုႏွစ္သိမ့္လက္‌ေဆာင္ပို႔လိုက္တာမ်ားလား။ၿပီးေတာ့သူမ‌ကေျပာသြားေသးတယ္..

"မိုးေရဒီေလာက္ခ်ိဳးခ်င္လည္း မိုးတြင္းအထိ‌

ေစာင့္ေလ..ခုကစဦးမိုး မသာေပၚသြားမယ္..

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာလမ္းေဘးလဲေနလည္းဘယ္သူမွလာကူမွာမဟုတ္ဘူး..

႐ူးေနလည္းထီးေဆာင္း႐ူး..ေရာ့!..ေအးေအးမိမယ္..ျမန္ျမန္ယူ.."

သူ႔မွာအေျခာက္တိုက္လာေဟာက္ေန၍ယူ

ထားလိုက္ရသည္။မိုးေရေတြမ်က္လုံးထဲ၀င္ေနလို႔သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုမသဲကြဲလိုက္ဘူး။သူမ‌ ေပးသြားတဲ့ထီးေလးကိုကိုင္ၿပီး သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမ်ားၿပဳံးသြားမိသည္။

"အဟက္..ေမေမကလြဲၿပီးငါ့ကိုဆူဖူးတာ

မင္းပထမဆုံးပဲ..ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ဒီထီးေပးသြားရတာလဲ....တိုက္ဆိုင္တာလား...ေစတနာနဲ႔လား...ဒါမွမဟုတ္ တမင္ရည္႐ြယ္ၿပီးေတာ့လုပ္တာလား..."

အခန္း...၃ဆက္ရန္ရွိသည္...

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

=======================================================================

🌼အခန္း၃🌼

"ဖြားၾကည္ေမေရ..ဗ်ိဳ႕ဖြားၾကည္ေမ.."

ဖြားၾကည္ေမတစ္ေယာက္ ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္တြင္ ထမင္းအိုးငွဲ႔ေနရင္းႏွင့္ အိမ္ေရွ႕မွ မုန႔္ေလေႁပြရဲ႕အသံကိုၾကားလိုက္တာေၾကာင့္ အိုးကိုမီးဖိုခြင္ေပၚသို႔ မတင္ေသးပဲ ၾကမ္းေပၚမွာပဲ ခ်ထားၿပီး အိမ္ေရွ႕သို႔ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

"ဟဲ့..မုန္ေလေႁပြ ဘာျဖစ္လာတာတုံး.."

"ေဟာ့ဒီ့မွာ ၿမိဳ႕ကေနစံပယ္ေမႊးစာပို႔လိုက္လို႔..

လာေပးတာဗ်ိဳ႕.."

"ဟုတ္လား..မိစံပယ္ေမႊးကိုငါလဲလႊမ္းေနတာအေတာ္ပဲ ဖတ္ျပစမ္းပါ.."

"ဟုတ္ကဲ့ကြၽန္မဖတ္ျပမယ္..."

ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေလးမွာ အက်အနထိုင္လိုက္ၾကၿပီး စာအိတ္ကိုေဖာက္လိုက္ေလသည္။ဖြားၾကည္ေမဟာ ငယ္စဥ္က မိဘမ်ားအဆင္ေျပ၍ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရေသာ္ျငားလည္း ဖခင္ဟာ မိန္းကေလးျဖစ္၍  ေသစာ၊ရွင္စာေလာက္သာ ရရင္ေတာ္ေရာေပါ့ဆိုကာ ေက်ာင္းထုတ္ခဲ့ေလသည္။

စာေပနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးခဲ့ရတဲ့သူမဟာ အသက္ႀကီးလာ၍ မ်က္စိမႈန္သည့္ ေဝဒနာကပါ ေရာယွက္လာၿပီး ကိုယ့္ေျမးမ‌ရဲ႕ စာကိုေတာင္ ကိုယ္တိုင္မဖတ္ႏိုင္သည့္အျဖစ္ ေရာက္ေနရေလသည္။

မိေလေႁပြဆိုသည္မွာလည္း ဉာဏ္ထိုင္းလြန္း၍ စာမလိုက္ႏိုင္ျဖစ္ကာ ငယ္စဥ္က တငိုငို

တရယ္ရယ္ ျဖစ္ခဲ့ရာကေန မိဘမ်ားက ေက်ာင္းထုတ္ေပးခဲ့သူျဖစ္ေလသည္။သို႔ေပမဲ့ ဖြားၾကည္ေမထက္ အတန္းမ်ားမ်ားသင္ခဲ့ရတာေၾကာင့္ ျမန္မာစာကိုေတာ့ ေျဖာင့္ေအာင္ဖတ္ႏိုင္ေလသည္။

✉️သို."✉️

✉️"ကြၽန္မရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ၊ေမတၱာရွင္၊

အနႏၲဂိုဏ္း၀င္၊ဘုရားနဲ႔တစ္ဂိုဏ္းထဲထားအပ္တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ၊ေကြၽးသမိခင္ ဖြားဖြားရွင့္.."

"အမယ္ေလး..နိဒါန္းကို ဖတ္႐ုံရွိေသးတယ္.

ေမာလိုက္တာအဖြားရယ္ ေရတစ္ခြက္ေလာက္တိုက္ပါလား.."

"ေအးဟယ္..မိစံပယ္တို႔မ်ားေျပာလိုက္ရင္ေတာ့အႀကီးႀကီး ၿပီးရင္တလြဲ....ကဲဆက္ဖတ္..ဆက္ဖတ္.."

"ခဏေလး ကြၽန္မ ေလအ၀ရႉလိုက္အုံးမယ္.."

"အျမန္ဖတ္စမ္းပါေအ.."

ဖြားၾကည္ေမလည္း စိတ္မရွည္ျဖစ္ၿပီး မိေလေႁပြရဲ႕ ေခါင္းကိုတစ္ခ်က္မွ် ပိတ္ေခါက္လိုက္မိေလသည္။

လူငယ္ေတြမ်ား တစ္ခုခုခိုင္းရင္ ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္လုပ္ေနတာနဲ႔ လိုရင္းကိုမေရာက္ႏိုင္ၾကဘူး။

"အဖြားရယ္...ေခါင္းေတာ့ထပ္မေခါက္ပါနဲ႔.ဆက္ဖတ္ျပပါ့မယ္..."

✉️အဖြားနဲ႔ ညီမေလးကို သတိတရႏွင့္စာေရးလိုက္ပါတယ္။ကြၽန္မဒီမွာအဆင္ေျပပါတယ္။အစား‌ေကာင္းေတြလဲစားပါတယ္။အဖြားတို႔ ဗြီဒီယိုကားထဲမွာၾကည့္ရတဲ့ ပီဇာတို႔,ဟမ္ဘာဂါတို႔ကိုအဖြားနဲ႔ ညီမေလးအတြက္ပါေပါင္းၿပီး ေန႔တိုင္းအ၀စားပါတယ္အဖြား‌ေရ။

...အီၿပီး ဆိမ့္ေနတာမ်ား စားလို႔ေကာင္းပဲ။ပိုက္ဆံကေတာ့၁သိန္းပို႔လိုက္မယ္။ညီမေလးကိုလည္း

စာႀကိဳးစားလို႔ေျပာေပးပါ။သင့္‌ေတာ္တဲ့သူေတြ႕ရင္လဲ လင္‌ပါတစ္ခါတည္းယူလိုက္မယ္ေနာ္အဖြား။

....က်န္းမာေရးကိုဂ႐ုပစိုက္ပါအဖြားရယ္။

သမီးလင္ယူမယ္ဆိုလို႔ေသြးတက္မေနနဲ႔အုံးေနာ္..

သမီးယူမဲ့သူကနတ္ျပည္မွာ နတ္သက္မေႂကြေသးလို႔ေစာင့္ေနတာပါ။ညီမေလးကိုလည္းစာႀကိဳးစားဖို႔ ရည္းစားမထားဖို႔ ဆုံးမေပးပါအုံးေနာ္။✉️

✉️အဖြားရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ စံပယ္ေမႊး✉️

"ေအာ္..ဖြားေအက သူ႔ကိုအလုပ္လုပ္ဖို႔လႊတ္လိုက္တာ..ဒင္းက စားဖို႔နဲ႔လင္ယူဖို႔ပဲေတြးေနတာကို..ရန္ကုန္သြားမွနာနာေခါက္ပစ္အုံးမယ္.."

ေျပာသာ ေျပာရပါတယ္။ေျမးမေလးအခုဆို ရန္ကုန္မွာ ေနလို႔၊ထိုင္လို႔အဆင္ေျပတာေရာ ဟုတ္ရဲ႕လားမသိပါဘူး။မိစံပယ္ဟာ သူဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္ေရာက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွထုတ္ေျပာမဲ့ မိန္းကေလးမဟုတ္ဘူး။ဒါေၾကာင့္လဲ ပိုစိတ္ပူရတယ္။

႐ြာမွာဆိုရင္ လယ္ထဲကိုဆင္းရေပမဲ့  ပင္ပန္းလို႔ ဟင္းမခ်က္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ဖြားေအႀကီးကရွိေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ဟို ရန္ကုန္မွာက အျပင္အလုပ္လည္းလုပ္ရေသး ခ်က္၊ျပဳတ္၊ေလွ်ာ္ဖြတ္ပါ တစ္ေယာက္တည္းလုပ္ရရင္ ငါ့ေျမးေလးဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပင္ပန္းလိုက္မလဲေနာ္။

ေတြးရင္းႏွင့္ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္သည့္အျဖစ္မို႔ အမယ္အိုႀကီးခမ်ာ သက္ျပင္းသာခ်ႏိုင္ေလသည္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

🎵ေတာသူစံပယ္ေလးရယ္🎵

🎵နာမည္ေလးနဲ႔ လိုက္ေအာင္လွတယ္🎵

🎵နာမည္ေလးနဲ႔ လိုက္ေအာင္ေခ်ာတယ္..🎵

🎵သေဘာျဖဴစင္ၾကယ္🎵

🎵ခင္တြယ္စရာေကာင္းလြန္းလို႔🎵

🎵တကယ္ေအာက္ေမ့မိတယ္...🎵

"ဟက္ခ်ိဳး..အဟြတ္!..အဟြတ္!..."

"စံပယ္ေမႊးရယ္ ေနသာမေကာင္းတယ္ ေရဒီယိုေတာ့နားေထာင္ႏိုင္တယ္ေနာ္.."

"ဟီး..ကြၽန္မနာမည္ပါေတာ့ သေဘာက်လို႔ပါ.."

"နင္ကေတာ့ေလကိုယ့္ဘာသာက် 

ေနမေကာင္းအျဖစ္ခံၿပီး သူမ်ားကို‌ေတာ့ ထီးလႉလိုက္ရတယ္လို႔..မၾကားဖူး‌ေပါင္ေအ.."

အေဆာင္အတူေနသည့္ မစိုးဟာ စံပယ္နဲ႔ ခင္တာသိပ္မၾကာေသးေပမဲ့လို႔ ညီအစ္မေတြပမာ ရင္းနီးေနေလၿပီ။နယ္ကေန အလုပ္လာလုပ္ၾကသည့္ လူခ်င္းအတူတူမို႔ အခ်င္းခ်င္း ရႈိင္းပင္းၾကရင္းႏွင့္ သူ႔အေၾကာင္းကိုယ့္ေျပာ၊ ကိုယ့္အေၾကာင္းသူ႔ေျပာလုပ္ရင္းကေန အတြင္းသိ၊အဆင္းသိေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

အခုပဲၾကည့္ စံပယ္မိုးမိၿပီး ႏွာေစး၊ေခါင္းကိုက္ျဖစ္ေနေတာ့ မစိုးတို႔ကပဲ အေဖာ္လာျပဳေပးတယ္။

မိုးမိတဲ့အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိရင္ မေန႔ကမိုးေရထဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့႐ူးတူးေပါေတာ လူႀကီးကို သြားသတိရမိေလသည္။

"အဲ့လူၾကည့္ရတာ ယဥ္ယဥ္ေလး႐ူးေနပုံရတယ္

သိလား..၀တ္ေကာင္းစားလွ၀တ္ၿပီးမိုးေရထဲမွာငုတ္တုတ္ႀကီးထိုင္ေနတာပါဆို.."

"ကဲအခုေတာ့ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ..အလုပ္လဲျပဳတ္၊ထီးလဲဆုံး၊လူလဲဖ်ားၿပီေလ"

"အဲ့ဒါ..ကြၽန္မကိုအႀကံေပးပါအုံး..ဘယ္အလုပ္

ရရ..အလုပ္ကမရွိလို႔မျဖစ္ဘူးေတာ့..

ညီမေလးေက်ာင္းစရိတ္ကရွိေသးတယ္.."

ထိုစဥ္အခန္းထဲသို႔မိုးမမ၀င္လာၿပီး အခန္းေထာင့္ရွိထိုင္ခုံမွာ ခပ္မိန႔္မိန႔္ထိုင္လိုက္ေလသည္။

မိုးမမဆိုသည္မွာ အထွာႀကီးနဲ႔ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္သူ႔မို႔ အေဆာင္ကမိန္းကေလးေတြက သူ႔ဆိုစကားကိုမေျပာခ်င္ၾကေပ။မစိုးတို႔ဆိုရင္ ပိုဆိုးတာေပါ့။

"နင္အလုပ္လိုခ်င္ရင္ေတာ့ငါတို႔႐ုံးမွာ သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းေခၚေနတယ္..လစာက၂သိန္းေလာက္ရတာေနာ္..လာေလွ်ာက္မလား.."

မစိုးနဲ႔ စံပယ္ အၾကည့္ခ်င္းဆုံသြားမိေလသည္။

ခုဏက အခန္းထဲမွာလည္းမရွိပဲနဲ႔ စံပယ္အလုပ္လိုခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကို ဘယ္လိုသိသြားရတာပါလိမ့္။ေခ်ာင္းၿပီး နားေထာင္ေနခဲ့သလားမွတ္ရတယ္။

"မိုးမမ..နင္ကေရာဘာလုပ္ရတာလဲ.."

"ငါကစာရင္းကိုင္ေလ..ငါ့လိုရာထူးဆိုရင္..

LCCIအဆင့္သုံးအထိလတ္မွတ္ရွိရမယ္၊ဘြဲ႕ရမွျဖစ္မယ္....နင္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုးတန္းေတာင္မေအာင္တာ တို႔ကုမၸဏီလို ေနရာမ်ိဳးမွာဆိုရင္ သန္႔ရွင္းေရးေတာင္ရတာကံေကာင္း..ဒါေပမဲ့ သန႔္ရွင္းေရးရဲ႕လစာကလည္း မ်ားပါတယ္...အဟင္း...လုပ္ေပ်ာ္တာေပါ့.."

"နင္စံပယ့္ကို အဲ့ေလာက္ေတာ့မႏွိမ္နဲ႔မိုးမမ.."

"ကြၽန္မဘယ္မွာႏွိမ္လို႔လဲ သူေမးလို႔ေျဖတာေလ.."

"အပိုေတြ..နင့္အက်င့္ကိုငါသိတယ္.."

"ရွင္ဘာေျပာတယ္..မစိုး.."

မဲ့႐ြဲ႕ကာေျပာေနသည့္မိုးမမႏွင့္ မခံခ်င္ျဖစ္ေနတဲ့

မစိုးတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား စံပယ္စိတ္ညစ္လာရသည္။

"ကဲေတာ္ၾကပါေတာ့..မစိုးကြၽန္မအဆင္ေျပတယ္သူေျပာတာလဲမွန္ေနတာပဲ..ကြၽန္မရဲ႕ပညာေရးက ရွစ္တန္းအဆင့္ပဲ ရွိတဲ့ဥစၥာ...."

"စံပယ္အဲ့မွာနင္ပဲခံေနသိလား..တစ္ေန႔နင့္ေခါင္းေပၚ..ခ်ီးတက္ပါသြားလိမ့္မယ္.."

ေျပာရင္းဆိုရင္းမစိုးဟာ စိတ္ဆိုးၿပီး‌ ေျခေထာက္ေဆာင့္ကာအျပင္ထြက္သြားေလသည္။ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္အခုအခ်ိန္မွာ စံပယ့္အတြက္အဖြားနဲ႔ညီမေလးကသာအေရးအႀကီးဆုံးပဲ။သန႔္ရွင္းေရးမကလို႔ စည္ပင္သာယာမွာပဲလုပ္ရပါေစ သမာအာဇီ၀က်ရင္ အကုန္လုပ္ရမွာေပါ့။

အခ်ိန္ကလည္း တစ္ႏွစ္ပါပဲ။ညီမေလးဆယ္တန္းၿပီးရင္ ႐ြာကိုျပန္မွာပဲဥစၥာ ဒီအလုပ္ကို၀င္လုပ္ၿပီး အျခားအလုပ္ကိုလည္း စုံစမ္းထားရမယ္။

႐ြာကိုလည္း ပိုက္ဆံပို႔ရအုံးမွာဆိုေတာ့ အလုပ္နဲ႔လက္ကေတာ့ ပ်က္လို႔မရဘူး။

ေအာ္ လူလူခ်င္းေတာင္ပညာမတတ္ရင္ ဒီလိုအႏွိမ္ခံရတာပါလား။

လက္မႈပညာနဲ႔ အသက္ေမြးဖို႔က်ေတာ့လည္း 

ကိုယ္ကလယ္ပဲလုပ္တတ္တာ။

ပိုက္ဆံဆုၿပီး တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္လယ္ေလး တစ္ကြက္ေလာက္၀ယ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ‌ေကာင္းသား။

ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီ့ေန႔ကိုေရာက္ဖို႔ ညီမေလးကလည္း ဆယ္တန္းေအာင္ဖို႔လိုေသးတယ္။ညီမေလး ဘြဲ႕ရလို႔ ညီအစ္မေတြ တက္ညီ၊လက္ညီလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ လယ္အပိုင္ေလးရလာမယ္ထင္ပါတယ္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"ေဝါ့..ေဝါ့...."

"ဟယ္အစ္ကိုမိုးထိန္...အန္ေနပါလား..ေနမေကာင္းရင္ေန႔တစ္၀က္ခြင့္ယူလိုက္ပါလားရွင္.."

"မျဖစ္ဘူးဟ အမ်ိဳးသားသုံးသန႔္စင္ခန္းကိုဒီေန႔သန႔္ရွင္းေရးလုပ္မွျဖစ္မွာ..ေဝါ့..အား..ကြၽတ္..

ဗိုက္ကလဲထိုးေအာင့္လာတယ္..

စံပယ္ဟာ အခုဆိုရင္ မိုးမမတို႔ရဲ႕ကုမၸဏီမွာ သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းအျဖစ္ အလုပ္၀င္ေနတာ သုံးရက္ေလာက္ ရွိေနေလၿပီ။ကိုမိုးထိန္ဆိုတာ သန႔္ရွင္းေရးဌာနက အမ်ိဳးသား၀န္ထမ္းျဖစ္ၿပီး အသက္ကသုံးဆယ္ေက်ာ္ ေလးဆယ္နားကပ္ေနေလၿပီ။

သားသမီးက ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိၿပီး မိသားစုစား၀တ္ေနေရးကို ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပင္။တစ္ဖက္မွာ မိန္းမက အသုံးမက်တာေၾကာင့္ ရွာသမွ်အဖက္မတင္ပဲ သူ႔ခမ်ာထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္လာရင္ ဘဲဥရယ္၊ပဲျပဳတ္ရယ္နဲ႔သာ ႏွစ္ပါးသြားရတာကမ်ားတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါက် ဘဲဥေတာင္ထည့္မလာႏိုင္ပဲ င႐ုတ္သီးဆားေထာင္းေလးပဲ ထည့္လာရလို႔ စံပယ္တို႔နဲ႔ ထမင္းေတာင္အတူမစားရဲဘူးတဲ့။

ကိုယ္ေတြလည္း ဟင္းေကာင္းသိပ္မခ်က္ေပမဲ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္အတန္အသင့္ေတာ့ စားေကာင္းတာေလး ခ်က္စားျဖစ္တာေၾကာင့္ အဆင္ေျပတယ္။

အလုပ္ခြင္မွာ စံပယ္တို႔ကိုအၿမဲကူညီတတ္တဲ့စိတ္ေကာင္းရွိ ကိုမိုးထိန္ႀကီးကို စံပယ္လည္း ကူညီဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

"ေန႔တစ္၀က္ခြင့္နဲ႔အိမ္ျပန္လိုက္ပါရွင္..အစ္ကို႔အစားကြၽန္မလုပ္လိုက္မယ္.."

"ျဖစ္ပါ့မလား..အမ်ိဳးသားသန႔္စင္ခန္းကို..

မသင့္ေတာ္ပါဘူးဟာ.."

"ျဖစ္ပါတယ္..ကြၽန္မအဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးမယ္..ဟုတ္ၿပီလား..သြား ေအးေဆးျပန္.."

အစ္ကိုမိုးထိန္ကိုျပန္လြတ္ၿပီးေနာက္ ႐ုံးခ်ိန္လည္းျဖစ္ေနေတာ့ အမ်ိဳးသားအိမ္သာထဲမွာလည္းလူရွင္းေနတာႏွင့္ကြက္တိပဲ။သန႔္စင္ခန္းပင္မတံခါးမွာ"ပိုးသတ္ေနသည္၊မ၀င္ရ"ဆိုတာကိုေရးကပ္လိုက္သည္။

ပိုးသတ္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ၀င္လာၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကိုမိုးထိန္ႀကီးေျပာဖူးတာေၾကာင့္ စံပယ္လည္း ဒီအႀကံကိုသုံးလိုက္ျခင္းပင္။

သန႔္စင္ခန္းတံခါးေတြကို အကုန္လိုက္ဖြင့္ရင္း ေနာက္ဆုံးတံခါးကိုအဖြင့္...ေဘာင္းဘီကိုဆြဲတင္ရင္းႏွင့္ လွည့္ၾကည့္လာေသာ လူတစ္ေယာက္...

"ဟင္..ဘယ္သူ.."

"အား..ဖင္..ဖင္ေျပာင္ႀကီး.."

"ဟိတ္..မေအာ္နဲ႔ေလ..ငါဘယ္မွာဖင္ေျပာင္လို႔လဲ..အတြင္းခံေဘာင္းဘီပါတာမေတြ႕ဘူးလား.."

အာၿဗဲႀကီးနဲ႔ေအာ္ေနတဲ့ပါးစပ္ကိုေနဂုဏ္မာန္

အတင္းေျပးအုပ္ရသည္။

မဟုတ္ရင္အရွက္ကြဲမွာေပါ့။လမ္းႀကဳံလို႔အလုပ္

သမားသန႔္စင္ခန္းမွာအေလးသြားမိတာကိုကမွားတာ။

ဂ်က္ခ်လိုက္ေပမဲ့ ေသခ်ာမက်ဘူးထင္တယ္။

"ခြီ..ဖီ..ဖင္ေဆးထားတဲ့လက္ႀကီးနဲ႔ဘာလို႔ ပါးစပ္ကိုလာအုပ္တာလဲ..႐ြံစရာေကာင္းတာ..ဖီ..ေဝါ့..

အန္ေတာင္အန္ခ်င္လာၿပီ..ေဝါ့.."

"ဟိတ္..ေပါက္ကရေတြမေျပာနဲ႔ငါဘယ္မွာလက္နဲ႔..ေဆးတယ္ေျပာလို႔လဲ.."

"ဟင္!!အာ့ဆိုဘာနဲ႔လဲ.."

"ဟ..ေရပိုက္နဲ႔၊တစ္သွ်ဴးနဲ႔ေပါ့"

"ဘာ!!..အာ့ဆိုရွင့္လက္မွာအီးေတြေပေနမွာေပါ့

..ဖီ..႐ြံတာ..အာ့ေၾကာင့္ခုနက ပါးစပ္ထဲမွာငန္ေနပါတယ္လို႔..ေဝါ့.."

ဒီဟာမေလး ေျပာေတာ့မွ ပိုဆိုးေနပါလား။

ငါ့ကို ဘာေကာင္မွတ္ေနသလဲမသိဘူး။တံခါးလာဖြင့္တာလဲသူပဲ။အခု တေဝါ့ေဝါ့လာလုပ္ျပေနတာလဲ သူပဲ။

"မင္း...ဘာျဖစ္လို႔ အသံမေပးပဲ တံခါးကိုလာဖြင့္ရတာလဲ...."

"ရွင္ကေရာ...တံခါးကိုဘာလို႔ ေသခ်ာမပိတ္ရတာလဲ....လူရွင္းေတာ့ဘယ္သူမွမရွိဘူးထင္ၿပီး ဖြင့္လိုက္တာေပါ့....ရွင့္လက္မပါဘူးလား...တံခါးကိုေတာင္ ေလာ့က်ေအာင္ ေသခ်ာမလုပ္တတ္ဘူးလား....တကယ္ကိုနေမာ္နမဲ့ႏိုင္တဲ့လူ...."

"ေအာင္မာ...အဲ့စကားက ငါေျပာရမွာမဟုတ္ဘူးလား...မင္းရဲ႕မ်က္လုံးကို ေသခ်ာၿဖဲၾကည့္...ဒါအမ်ိဳးသားသန႔္စင္ခန္း...ဘာလဲမင္းကေဘာျပားလား...."

"ဘာေဘာျပားလဲ...စကားကိုဆင္ျခင္ေျပာေနာ္....ကြၽန္မကသန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္း....ဒါကြၽန္မလုပ္ရမဲ့တာ၀န္ျဖစ္လို႔လုပ္တာ....ရွင္သာအရွက္မရွိ....ေဝါ့.!!!..ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ အန္ခ်င္လာၿပီ..."

"ေတာ္ေတာ့....ေတာ္ေတာ့...မင္းပါးစပ္ကိုပိတ္ထားလိုက္ေတာ့..."

ေနဂုဏ္မာန္လည္းရွက္တာေရာ ေရွ႕မွာ‌တစ္ေဝါ့ေဝါ့လာလုပ္ျပေနတဲ့ မိန္းကေလးေၾကာင့္မ်က္ႏွာကိုဘယ္ေခ်ာင္ထဲထိုးထည့္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။"စံပယ္ေမႊး" "သန႔္ရွင္းေရးဌာနဆိုတဲ့"သူမရဲ႕လည္ပင္းကပ္ျပားကိုၾကည့္မိၿပီး ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ျပင္လိုက္သည္။

"စံပယ္ေမႊး..မင္းနဲ႔ငါေနာက္မွေတြ႕မယ္.."

စံပယ္လည္း‌ ေဘစင္မွာလက္ေဆးၿပီးဂိုက္အျပည့္နဲ႔ထြက္သြားသူေနာက္ကို လိုက္ၾကည့္ကာ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ျပစ္လိုက္သည္။စကားေျပာတာကလည္း တကယ္ကိုဘုကန႔္လန႔္ပဲ။ဆရာႀကီးလိုလို မ သာႀကီးလိုလိုနဲ႔။

အျမင္မေတာ္တာေတြျဖစ္သြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔ တစ္ခ်က္မေျပာသြားဘူး။မသိရင္ ကိုယ္ကပဲ မိန္းကေလးတန္မဲ့ အရွက္မဲ့ေနသလို ပုံမ်ိဳးနဲ႔ေျပာသြားလိုက္တာမ်ား ဖေနာင့္နဲ႔ ေျပးၿပီးေပါက္လိုက္ခ်င္တယ္။

႐ုတ္တရက္ ဒီလူ႔႐ုပ္က ေခါင္းထဲမွာအဆက္မျပတ္ေပၚလာတာေၾကာင့္ ရင္းနီးေနသလို ထင္ေနမိသည္။

"ဒီလူကို..ငါတစ္ေနရာမွာျမင္ဖူးသလိုပဲ.."

အခန္း(၄)...ဆက္ရန္

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼