🊋အခန္း ၂၉ မွ အခန္း ၃၁ 🊋



 á€်စ္လိပ္ျပာေလး တဝဲလည္လည္

                             á€¡á€á€”္း၂၉


🎶တကယ္လို႔မ်ား 🎶

🎶မင္းအၿပဳံးေလးမ်ားမရွိရင္🎶

🎶ဘယ္ပြင့္မလဲ ပန္းကေလးေတြ🎶

🎶အလွကင္းမဲ့ ေလာကအလည္🎶

🎶ကိုယ္ဘယ္လို ေနရမလဲ🎶


အိပ္ယာအေျပာင္းအလဲေၟကာင့္ အိပ္မရျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ နားထဲကိုသီခ်င္းသံစဥ္တစ္ခုကတိုး၀င္လာ၍ လိပ္ျပာထထိုင္လိုက္မိသည္။


"ကိုကို ဆိုေနတာမ်ားလား..."


လိပ္ျပာအခန္းထဲကေနအျပင္ကိုတိတ္တိတ္ေလးထြက္လိုက္ၿပီး သီခ်င္းသံၟကားရာအခန္းကိုလိုက္ရွာ မိျပန္သည္။

ကိုကို႔ကြန္ဒိုမွာက အခန္းသုံးခန္းရွိၿပီး လိပ္ျပာေနတဲ့အခန္းကေတာ့ အက်ယ္ဆုံးပဲ က်န္ႏွစ္ခန္းက စာဖတ္ခန္းရယ္၊အိပ္ခန္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းႏွစ္ခန္းရယ္ပါ။


🎶တကယ္လို႔မ်ား🎶

🎶အိပ္မက္ေလးမ်ားထဲမွာ🎶

🎶စုံဆည္းခြင့္မရွိခဲ့ရင္🎶

🎶ကိုယ္အိပ္စက္မဲ့ ညေတြ🎶

🎶အို...ဘယ္လိုကုန္ဆုံးမလဲ🎶


ေဟာေတြ႕ပါၿပီ။ကိုကိုကစာဖတ္ခန္းရဲ႕လသာေဆာင္မွာ ထြက္ၿပီး ဂစ္တာကိုေခါက္ကာသီခ်င္းညည္းေနျခင္းပင္။လသာေဆာင္ကိုကူးတဲ့ စာၟကည့္ခန္းရဲ႕ ျပဴတင္းအ၀မွာ လိုက္ကာအျဖဴေလးေတြက တလူလူလႊင့္ေနၿပီး အျဖဴေရာင္ရွပ္လက္တို၊ေဘာင္းဘီဒူးအုပ္၀တ္ထားတဲ့ကိုကိုဟာ CEOႀကီး ပုံစံမဟုတ္ေတာ့ပဲ သာမန္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လို ပုံမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။

ဒါေပမဲ့ လိပ္ျပာတို႔ရဲ႕လမ္းထိပ္အုတ္ခုံမွာ ညညဆိုတစ္ေဒါင္ေဒါင္ တဒင္ဒင္နဲ႔  ဂီတကိုျဖစ္သလိုခံစားေနတဲ့ ေကာင္ေတြနဲ႔ေတာ့ဘယ္တူမွာလဲ။


ထိန္ထိန္သာၿပီး ရႉမညီးတဲ့စႏၵာလမင္းႀကီးကလည္း ကိုကို႔တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ကြက္ၿပီးသာေန

သေယာင္ပင္။လရိပ္ထိုးေနတဲ့ ကိုကို႔ပုံစံဟာ တကယ္ပဲလနတ္သားတစ္ပါးအလားထင္မွတ္ရပါတယ္။

လိပ္ျပာဟာ ဘယ္ဘ၀ကကုသိုလ္ေကာင္းမႈကံေတြေၟကာင့္ ဒီေလာက္ေခ်ာေမာတဲ့ မင္းသားေလးကိုခ်စ္သူေတာ္ခြင့္ရတာပါလိမ့္။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ျပန္ခ်ီးက်ဴးေနမိျပန္ေရာ။


ကိုကိုမွီၿပီထိုင္ေနတဲ့ အခန္းနံရံေဘးမွ မီးအိမ္ထားတဲ့ သစ္သားစင္ေလးအေပၚမွာလက္ေထာက္ရင္း

ေမးတင္ကာ ႏူးညံ့ညင္သာၿပီး ေအးခ်မ္းတဲ့ကိုကို႔သီခ်င္းအသံကို ခိုးနားေထာင္ေနလိုက္သည္။


🎶တကယ္ဆို တို႔ႏွစ္ဩး🎶

🎶ေဝးလို႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး🎶

🎶ကိုယ့္ရဲ႕အနားမွာ မင္းအၿမဲရွိေန🎶


🎶တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ့္အေတြးေလးမ်ားထဲမွာ

🎶အခ်စ္ဆုံး မင္းမရွိခဲ့ရင္🎶

🎶ဆိုညည္းမယ့္ သီခ်င္းေလးေတြ🎶

၊🎶ဘယ္လို ခ်ိဳႏိုင္အုံးမလဲ....🎶


လိပ္ျပာေတြးေနမိတာက ကိုကိုဒီသီခ်င္းကိုဆိုရျခင္းရဲ႕အေၟကာင္းကိုပဲ။

ကိုကို႔လို အလုပ္မ်ားတဲ့လူတစ္ေယာက္က ခံစားခ်က္နဲ႔မတိုက္ဆိုင္ပဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုညည္းပါ့မလား။

ဒါဆိုရင္ ကိုကိုလိပ္ျပာကိုရည္႐ြယ္ၿပီးဆိုေနတာမ်ားလား။


"အာ့..."


ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ အရမ္းေတြေက်နပ္ၿပီးပါးစပ္ထဲကိုထည့္ထားတဲ့ လက္ညႇိးအား ေယာင္ၿပီးကိုက္မိသြားသည္။နာလိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း။ေတာ္ပါေသးတယ္ ကိုကိုမၟကားလို႔။မီးအိမ္တင္ထားတဲ့စင္အရွည္ေလးအေပၚကိုသာ ေမးေထာက္ၿပီး ဆက္နားေထာင္ေနလိုက္တယ္။


🎶တကယ္လို႔မ်ား...🎶

🎶ရက္စက္တဲ့ ေလာကအလယ္🎶

🎶ေႂကြက်မဲ့သစ္႐ြက္လို ကိုယ္တမ္းတမိခဲ့အခ်ိန္

🎶ဘယ္ရင္ခြင္ခိုနားမလဲ.….🎶

🎶တကယ္ဆို တို႔ႏွစ္ဩး🎶

🎶ေဝးလို႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး🎶


🎶မင္းမရွိတဲ့ကမာၻ... စြန႔္ခြာ..မယ္ေလ..🎶

🎶ဟိုအေဝး.......🎶


"အား...."


"ဂလုန္း..."


"ကိုကိုေရ....ကိုကို...ကယ္ပါအုန္း...."


"ဟင္...ဘာျဖစ္တာလဲ..."


ေအာ္သံၟကားလို႔ ထရပ္ၟကည့္လိုက္ေတာ့ တံခါးအ၀မွာ လိပ္ျပာက ပက္လက္ႀကီးလန္ေနၿပီးမီးအိမ္တင္ထားတဲ့စင္ႀကီးကလည္း သူမအေပၚကိုပိေနသည္။

ဒီမီးအိမ္ကို ဒီအနားမွာေထာင္ထားတာျဖင့္ ႏွစ္ေတြမနည္းေတာ့ဘူး အခုမွဘာလို႔ထလဲရတာလဲ။

မဟုတ္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။


"ကိုကို႔!!!!!အား...အဲ့မွာဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ...

ငုတ္တုတ္ႀကီးေမ့ေနတာလား...လာထူေပးအုံးေလ..."


"ဟုတ္သားပဲ...ကိုယ္ထူေပးမယ္..."


႐ုတ္တရက္ဆိုေတာ့ သူ႔လည္းေၟကာင္ကုန္ၿပီး လူကိုပဲအရင္မရမလား ကိုယ္‌အေပၚမွာပိေနတဲ့ စင္ကိုပဲ

အရင္မရမလားနဲ႔ ဗ်ာမ်ားေနရသည္။


"ဘုန္း!!!!!!!"


"အာ့..."


လိပ္ျပာစိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့အဆုံး လက္တစ္ဖက္ကစင္ကိုမထားၿပီး အျခားလက္နဲ႔ကို႔ကို႔ေက်ာကုန္းႀကီးကို ပိတ္ကာတီးျပစ္လိုက္သည္။


"ဟိုဟာကိုင္လိုက္၊ဒီဟာကိုင္လိုက္နဲ႔ မစရာရွိတာမဘူး...ေသမဲ့မသာဆိုရင္ ေသေနတာၟကာၿပီ...စင္ကိုအရင္မေလ...အား...သီခ်င္းဆိုတာနဲ႔အလုပ္လုပ္တာပဲေတာ္တယ္...က်န္တာဘာမွကိုအျဖစ္မရွိဘူး..."


"ေအးပါကြာ...ကိုကိုမေပးပါ့မယ္..."


"မမယ္ဆိုလည္း..ပါးစပ္ကပဲတစ္မမလုပ္မေနနဲ႔ လက္ကပါ မစမ္းပါ...အီဟီး...ဒီမွာနာလို႔ေသေတာ့မယ္..."


"ဟာ...မငိုပါနဲ႔ကြာ.."


"ေအာ္...ဒီေလာက္ေျပာေနတာ စင္ကိုမလို႔ဆိုေန..."


အေရးထဲ မ်က္ရည္ကိုလာသုတ္ေပးေနလို႔ ေခါင္းႀကီးကိုပိတ္ေခါက္ပစ္လိုက္သည္။

ဟုတ္တယ္နာရတဲ့ၟကားထဲ စိတ္ကသိပ္ရွည္တာမဟုတ္ဘူး။


ဘုန္းျမတ္လည္းစင္ကိုအရင္မေပးလိုက္ၿပီး။

သူမကိုထူေပးကာ စာၟကည့္ခန္းထဲကဆိုဖာအေပၚမွာထိုင္ခိုင္းလိုက္သည္။


"ျပစမ္း ဘယ္နားေတြဒဏ္ရာရေသးလည္း..."


လိပ္ျပာတံေတာင္ဆစ္အေကြးေနရာမွာ ပြန္းသြားတာနဲ႔ နဖူးမွာမီးအိမ္လဲၿပီး ခိုက္မိသြားတာကိုျပလိုက္ေတာ့ ကိုကိုကေဆးေသတၱာအျမန္သြားယူၿပီး စာၟကည့္ခန္းထဲကို အေျပးေလးျပန္၀င္လာသည္။


"အရက္ျပန္ စြတ္ရင္နည္းနည္းေတာ့ စပ္မယ္ေနာ္..."


"အမယ္ေလး...ဒီေလာက္ကေတာ့...အား...

ေျဖးေျဖးလုပ္ပါကိုကိုရယ္..."


သတၱိရွိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးခါမွ အရက္ျပန္လည္းတကယ္စြတ္လိုက္ေရာ စပ္လိုက္တာမွ ကိုကိုသာ ႐ုပ္မေခ်ာရင္ ကုတ္ဖဲ့ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။


"ေနပါအုံး...သူ႔ဘာသာေထာင္ထားတဲ့စင္ႀကီးကဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုလဲသြားတာလည္း..."


အမွန္ေတာ့ ကိုကို႔သီခ်င္းအသံကိုခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔နားေထာင္ေနရင္းကေန စင္ကိုေထာက္ထားတဲ့တံေတာင္စစ္ကေခ်ာ္ထြက္သြားတာေၟကာင့္ပါ။

လူကလဲမလိုျဖစ္ေတာ့ စင္ကနံရံနဲ႔အေသတြဲထားတယ္ထင္ၿပီး လွမ္းဆြဲလိုက္ခါမွ စင္ေရာ၊မီးအိမ္ေရာ အကုန္လိပ္ျပာရဲ႕အေပၚကို ျပဳတ္ၟကလာေတာ့တာပဲ။အမွန္အတိုင္းေျပာျပလို႔ေတာ့မျဖစ္ဘူး။

အရွက္ေတြကြဲမွာေသခ်ာတယ္။


"သရဲ...ကိုကို႔အိမ္မွာ သရဲမမ်ားရွိေနသလားမသိဘူး...အဲ့ေနရာမွာလိပ္ျပာရပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ႐ုတ္ရက္ "ဝုန္း!!!"ဆိုၿပီး အဲဒီ့စင္ေရာ မီးအိမ္ေရာက လဲသြား ေတာ့တာပဲ..."


"တကယ္ေရာ ဟုတ္လို႔လားကြာ.."


"ဟာ..တကယ္ေပါ့ ညာေျပာစရာလား..ကိုကိုလည္း ညဘက္အိပ္ရင္သတိထားေနာ္ ေတာ္ၟကာသရဲမႀကီးက ကုတင္အေပၚထိတက္လာၿပီး...မဟုတ္မတရားႀကံလိုက္မွ လူၟကားမေကာင္းျဖစ္ေနမယ္.."


"ဟာ..ေတာ္စမ္းပါကြာ ႀကံႀကံဖန္ဖန္..."


မဟုတ္မဟက္ေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတဲ့ေကာင္မေလးကို ဘုန္းျမတ္ရယ္ခ်င္ေနမိသည္။

ဟန္ပန္အမူအရာေတြနဲ႔  မ်က္လုံးျပဴးျပလိုက္ သရဲတြန္းလိုက္တဲ့ပုံစံေတြ လုပ္ျပလိုက္နဲ႔ တတ္လည္းတတ္ႏိုင္တဲ့ေကာင္မေလး။


"ဟမ္...ေနပါအုံး...သရဲကအထီးလား အမလားဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္သိတာလည္း.."


"ေအာ္...အဲ့ဒါက စဥ္းစားၟကည့္ေလ ကိုကိုကအထီးဆိုေတာ့ အထီးရွိတဲ့ေနရာမွာ သရဲမပဲေနမွာေပါ့လို႔..."


"ဟာ..လိပ္ျပာရ‌ယ္...မင္းနဲ႔က်မွ ကိုယ္လည္း

တိရိစာၩန္ႀကီး လုံးလုံးကိုျဖစ္ေရာ..."


ဟုတ္ပါရဲ႕ ေရွ႕မၟကည့္ေနာက္မၟကည့္နဲ႔ေျပာလိုက္မိတာ။ကိုယ့္ရည္းစားကိုယ္ တိရိစာၩန္ဘ၀

အေရာက္ပို႔လိုက္သလိုပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကိုကိုက လိပ္ျပာေျပာတာေတြကို

ေဗြမယူသလို  လိပ္ျပာသူ႔ကို ႐ိုက္ခဲ့တာ၊ေခါက္ခဲ့တာအတြက္လည္း လုံး၀စိတ္ဆိုးပုံမျပတဲ့အတြက္အရမ္းေပ်ာ္ေနမိတယ္။ကိုကိုကလိပ္ျပာကို သိပ္သည္းခံ‌နားလည္ေပးတာပဲလို႔ တိတ္တိတ္ေလးအမွတ္တိုးေပးလိုက္မိသည္။


လိပ္ျပာရဲ႕နဖူးဒဏ္ရာကိုေဆးနီေလးထည့္ေပးေနရင္းမွ စပ္မွာလည္းစိုးကာ တစ္ဖူးဖူးမႈတ္ေပးေနတဲ့ ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္း‌စူစူေလးက လိပ္ျပာရဲ႕ မ်က္လုံးတည့္တည့္မွာ ေရာက္ေနသည္။

ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းကေန အၟကည့္ဖယ္လိုက္ေတာ့မွ အျဖစ္ကပိုဆိုးေနသည္။

ကိုကို႔ရဲ႕ လည္ပင္း‌‌ ေဖြးေဖြးမွာလွပစြာတည္ရွိ‌‌ေနတဲ့ လည္စလုတ္ေလးက တက္လိုက္က်လိုက္နဲ႔ျဖစ္ေနရာ လိပ္ျပာတို႔ထိက်ီစယ္ခ်င္လာသည္။


ဘုန္းျမတ္မွာ နဖူးေလးကိုေလမႈတ္ေပးေနရင္းမွ လည္စလုတ္အ‌ေပၚကို ခပ္ေႏြးေႏြး ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံကထိကပ္လာၿပီး အနမ္းတစ္ပြင့္ေႁခြခ်ခဲ့တာေၟကာင့္ သူ႔ရဲ႕လႈပ္ရွားမႈေတြအားလုံးဟာ အလိုလိုရပ္တန႔္သြားသည္။

ႏွလုံးသားမွာ စီးဆင္းေနတဲ့ ေသြးေက်ာမွ်င္ေတြဟာ တင္းမာလာသလိုျဖစ္ေနၿပီး ခႏၶာကိုယ္ထဲကေသြးေတြဟာလည္း မီးျပင္းျပင္းထိုးလိုက္သလိုဆူပြက္သြားသည္။

လက္သီးကိုက်စ္ေနေအာင္ဆုပ္လိုက္မိတာေၟကာင့္ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ ဂြမ္းအတံေလးေတာင္ ေကြးသြားၿပီထင္ပါရဲ႕။

သူ႔ႏွလုံးသားကိုနဂိုအတိုင္း ညင္သာစြာ စီးခ်က္မွန္ေစဖို႔ နည္းလမ္းကတစ္ခုထဲသာရွိပါတယ္။


"ဟင္..ကိုကို ဘာလုပ္တာလဲ..."


လိပ္ျပာရဲ႕နဖူးကို‌ေလမႈတ္ေပးေနရင္းနဲ႔ ႐ုတ္တရက္ ပုခုံးကေနဖိခ်ၿပီး အေပၚမွ အုပ္မိုးလိုက္တဲ့ ကိုကို႔ေၟကာင့္ အူေတြ၊အသဲေတြတုန္ေအာင္အထိ လန႔္သြားသည္။


"ကိုကို ဘာလုပ္တာလဲ ဖယ္ေပးေနာ္..."


လိပ္ျပာ႐ုန္းေတာ့ ကိုကိုကလိပ္ျပာရဲ႕ပုခုံးႏွစ္ဖက္ကို အားျပဳကဖိလိုက္တာေၟကာင့္ လိပ္ျပာရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ဟာ ဆိုဖာနဲ႔ ကိုကို႔ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္အၟကားမွာ ညႇပ္သြားသလို ျဖစ္ေနသည္။


လိပ္ျပာရဲ႕ႏွလုံးသားေတြဟာ ၟကည္ႏူးစြာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလး ရင္ခုန္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ထိတ္လန႔္မႈ၊ရွက္႐ြံ႕မႈေတြေၟကာင့္ "တဒုန္းဒုန္း"ျမည္ဟီးလို႔ေနသည္။

ရင္ဘတ္ႏွစ္ခုဟာ ထိစပ္ေနတာမဟုတ္ေပမဲ့ နီးကပ္လြန္းေနသည္။လိပ္ျပာကိုကို႔မ်က္လုံးေတြကို တည့္တည့္ၟကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာ့ကြင္းထဲကို၀င္ေရာက္လာတဲ့ ယုန္သူငယ္အတြက္ ႏူးညံ့လွပလြန္းတဲ့ မုဆိုးရဲ႕အၿပဳံးမ်ိဳး၊ အၟကည့္မ်ိဳးေတြနဲ႔  

ၟကည့္ေနေလသည္။


ကိုကိုဟာလည္း သားရဲတစ္ေကာင္ပဲဆိုတာကို ေမ့ေလွ်ာ့ေနခဲ့ၿပီး လိပ္ျပာဘက္ကေနဇာတ္လမ္းစလိုက္မိတာကိုက အပစ္ပါပဲ။

အခုေတာ့ဘယ္ႏွယ့္ရွိစ မိလိပ္ျပာေရ။

ဒီေထာင္ေခ်ာက္ကေန လႊတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါ့မလား။

ဘုန္းျမတ္သူရဆိုတဲ့ ကိုကိုမုဆိုးႀကီးက အရွိန္အဝါေတြ သိပ္ျပင္းလြန္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္မဟုတ္လား။


"ကိုကို႔!!!!!!"


ကိုကို႔ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြကို ဆိုက္ၟကည့္ေနမိတုန္းမွာပဲ လိပ္ျပာရဲ႕ပါးျပင္ထက္ကို ကိုကို႔ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းမွအနမ္းတစ္ပြင့္က က်ေရာက္လာသည္။

လိပ္ျပာသိတယ္ ဒီညမွာ ကိုကိုဟာနမ္းယုံတင္ႀကံစည္ေနတာမဟုတ္မွန္းေပါ့။

ထိုစဥ္မွာ ကိုကို႔မ်က္ႏွာဟာ လိပ္ျပာရဲ႕မ်က္ႏွာအနားကို နီးကပ္လာတာေၟကာင့္ မ်က္လုံးေတြကို စုံမွိတ္ခ်ပစ္လိုက္သည္။

ရင္ဘတ္ႏွစ္ခုဟာ ထိစပ္သြားေတာင္ေၟကာင့္ လိပ္ျပာတစ္ခ်က္တုန္တက္သြားစဥ္မွာ ညာဘက္နားဆီသို႔ ေလေငြ႕ေႏြးေႏြးေလးက က်ေရာက္လာသည္။


"အျဖစ္မရွိဘူးလို႔ လိပ္ျပာေျပာတာေနာ္..

ကိုကို အျဖစ္ရွိလားဆိုတာ မသိခ်င္ဘူးလား..."


"အဟက္...ဟား.. ဟား..."


"ဘာ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ..."


႐ုတ္တရက္ထရယ္တဲ့ သူမေၟကာင့္ ဘာထျဖစ္တာလဲဆိုကာ ဘုန္းျမတ္ေတာင္ လန႔္သြားသည္။


ဩးဘုန္းျမတ္ႀကီးကို တမင္စခ်င္လို႔ လိပ္ျပာကအခြင့္ေကာင္းကိုေစာင့္ေနမွန္း မသိရွာပါလား။

လိပ္ျပာရဲ႕ေျခေထာက္တစ္ဖက္က ကိုကို႔ခြၟကားေအာက္မွာ ေရာက္ေနမွန္းမသိရွာတဲ့ကိုကိုရယ္ပါ။


"ကိုကို အျဖစ္ရွိလား၊မရွိလားမသိရခင္..

ေလာေလာဆယ္ကိုကို႔ဘ၀က လိပ္ျပာရဲ႕လက္ထဲမွာ..မဟုတ္ပါဘူး..လိပ္ျပာရဲ႕ေျခေထာက္အေပၚမွာေနာ္...ဒူးတစ္ခ်က္ေတာ့လိုက္တာနဲ႔ ကိုကိုဘာျဖစ္သြားမယ္ထင္လည္း...ခန႔္မွန္းၟကည့္မလား...

ခံစားၟကည့္မလား...တစ္ခုပဲေ႐ြးလိုက္...

တစ္ခုမွမေ႐ြးခ်င္ရင္ေတာ့ ‌အေပၚကေနဖယ္လိုက္ေတာ့..."


လိပ္ျပာေျခေထာက္ကိုနည္းနည္းလႈပ္ျပလိုက္ေတာ့ ကိုကိုကရယ္သည္။ရယ္တာမွ သေဘာတက်နဲ႔ သြားတက္ေတြပါေပၚတယ္။


"ကဲ...ေၟကာက္ပါတယ္ဗ်ာ..ေၟကာက္ပါတယ္

မႀကံစည္ရဲေတာ့ပါဘူး...ေၟကာက္လြန္းလို႔..."


သူလည္းထေပးလိုက္ေရာ ခ်က္ခ်င္းတန္းၿပီး စာၟကည့္အခန္းမွထြက္ေျပးသြားသည္။

တကယ္‌ေတာ့ ေယာက္်ားအားနဲ႔မိန္းမအားဘယ္ယွဥ္လို႔ရမွာလဲ။

သူ႔စိတ္ထဲမွာလည္း ရမ၌က္ႀကီးလြန္းလို႔မဟုတ္ပဲ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ မိန္းကေလးမို႔သာ စိတ္ရဲ႕အလိုကိုလိုက္မိတာပါ။သူမကိုယ္တိုင္မွ ဆႏၵမရွိတာ ဘုန္းျမတ္လည္းအတင္းအက်ပ္ဖိအားမ‌ေပးခ်င္ပါဘူး။


"ဘာတဲ့ ခန႔္မွန္းၟကည့္မလား...ခံစားၟကည့္မလား..

ဟား..ဟား..ေျပာလည္းေျပာတတ္ပါတယ္.."


စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔လိုလူကိုၿခိမ္းေျခာက္သြားတဲ့သူမရဲ႕ စကားေလးေတြကိုပဲ ၟကားေယာင္ေနမိတယ္။

စိတ္ကပို႐ႊင္ျမဴးလာတာေၟကာင့္ လသာေဆာင္ကိုျပန္ထြက္ၿပီး ဂစ္တာကို ျပန္ေခါက္ေန‌လိုက္သည္။

စိတ္အစဥ္မွာေတာ့ လျပည့္၀န္းႀကီးကလည္း ပိုလွေန‌သေယာင္ထင္မွတ္ၿပီး ဒီညမွၟကယ္ေတြကလည္း ပိုလို႔အေရာင္စုံေနသလို  တစ္ျဖတ္ျဖတ္လင္းလက္ေနမႈဟာ သူ႔ႏွလုံးသားထဲအထိ ႐ိုက္ခက္လာၿပီး သံစဥ္ေတြအျဖစ္ တသြင္သြင္စီးဆင္းေနပါေတာ့တယ္။


🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋


"ကိုကို..အိပ္ယာႏိုးၿပီလား.."


"အင္း...လိပ္ျပာအိပ္ယာထတာ ေစာလွခ်ည္လား.."


မနက္ေျခာက္နာရီအတိဆိုတာနဲ႔ ဘုန္းျမတ္ကအိပ္ယာႏိုးၿပီးသားပင္။မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုက္ၿပီး ေရေသာက္ဖို႔ ထြက္လာေတာ့ သူမကမီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္ေန‌ေလသည္။


"လိပ္ျပာရယ္...အပင္ပန္းမခံပါနဲ႔  ကိုကိုဆိုင္ကေနလွမ္းမွာလိုက္လို႔ရတာပဲကို..."


"ေအာ္ လိပ္ျပာရဲ႕လက္ရာကိုစားေစခ်င္လို႔ေပါ့...

ကိုကိုဘာႀကိဳက္တတ္မွန္းမသိလို႔ မနက္စာကိုထမင္း‌ေၟကာ္ထားတယ္...ေပါင္မုန႔္မီးကင္ထားတယ္,ၟကက္အူေခ်ာင္းေၟကာ္ထားတယ္...

ဆန္း၀ွစ္(sandwich )ေလးလုပ္ေပးထားေသးတယ္ မုန႔္ဟင္းခါးလုပ္ေႂကြးခ်င္တာ ကိုကိုမႀကိဳက္မွာဆိုးလို႔..."


"ဟာ...အမ်ားႀကီးပဲကြာ ကိုကိုဆန္း၀ွစ္(sandwich)ေတာ့စားပါတယ္..

ေနာက္တစ္ခါအဲ့ဒါပဲလုပ္ေနာ္...အခုေတာ့ေလ့က်င့္ခန္းသြားလုပ္လိုက္အုံးမယ္...ရွစ္နာရီအလုပ္ခ်ိန္ေလ..လိပ္ျပာေရာအတူေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ၟကမလား..."


"ေနာက္ေန႔မွေပါ့...ကိုကိုရယ္..."


"အိုေကေလ...ဒါဆိုသြားၿပီေနာ္..."


လိပ္ျပာရဲ႕ေခါင္းေလးကိုဖြဖြပုတ္ရင္း ကိုကိုကသူ႔အိပ္ခန္းထဲသို႔ျပန္၀င္သြားေတာ့သည္။

သိပ္မၟကာပါဘူး အားကစားေဘာင္းဘီနဲ႔အက်ႌ၀တ္ၿပီးျပန္ထြက္လာသည္။

ဖိနပ္စင္မွ သူ႔ရဲ႕အားကစားဖိနပ္ကိုစီးၿပီးေနာက္မွာေတာ့ လိပ္ျပာကိုအနမ္းတစ္ပြင့္ေပးခဲ့ကာ ထြက္သြားေလသည္။

လိပ္ျပာအခုမွပဲ ကိုကို႔ရဲ႕ေန႔စဥ္လူေနမႈပုံစံကို ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရေတာ့တယ္။


လိပ္ျပာသူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္းသတိရေနမိတယ္။

မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ေအးေအးကမနက္စာခ်က္ျပဳတ္ထားေလ့ရွိသလို သူဇာကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္တာေၟကာင့္ သူမရဲ႕ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုထည့္ရင္းနဲ႔ လိပ္ျပာအတြက္ပါထည့္ေပးေလ့ရွိတယ္။

သဲႏုက‌ေတာ့ ပိတ္ရက္လူစုံရင္ သူ႔ေကာင္ေလးနဲ႔ လည္ခဲ့တဲ့ေနရာေတြကို အၿမဲတကာခံၿပီး ေခၚသြားေလ့ရွိတယ္။

ၟကည္ျပာကေတာ့ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုကေမြးခဲ့တဲ့လူဆိုေတာ့ မိတ္ကပ္၊အ၀တ္အစားဆိုတာ အျပင္သြားရင္သူ႔ဆီကေနဆြဲဆြဲယူ၀တ္၊ယူလိမ္းသြားၟကတာပါပဲ။သဲႏုဆို ပိုေတာင္ဆိုးပါေသးတယ္။ဒါေပမဲ့ ၟကည္ျပာဟာတစ္ခါမွ စိတ္ကြက္ေလ့မရွိပဲ လိပ္ျပာတို႔လိုအပ္တာေတြကိုေတာင္ ၀ယ္ထားေပးတတ္တဲ့သူပါ။


အခုၟကည္ျပာနဲ႔ ဒီလိုေတြျဖစ္ထားေတာ့ လိပ္ျပာစိတ္ထဲမွာ ဟာတာတာႀကီးျဖစ္ေနသလိုပဲ။

မနက္ခင္းမွာ ဆူညံေနတတ္တဲ့လိပ္ျပာတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ တိုက္ခန္းေလးေနရာမွာ လိပ္ျပာတစ္ေယာက္ထဲသာရွိေနတဲ့ တိတ္ဆိတ္လြန္းတဲ့ အခန္းက်ယ္ႀကီးက သူစိမ္းဆန္လြန္းေနသည္။

မနက္ဆို ႏႈိးစက္နဲ႔မွထတတ္တဲ့လိပ္ျပာက ကိုကို႔အတြက္ဆိုၿပီး အေစာႀကီးထၿပီးခ်က္ျပဳတ္ေနမိသည္။


"လြမ္းလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရယ္...နင္တို႔နဲ႔စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ၿပီးရယ္ေမာခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြကိုလြမ္းတယ္...ငါငိုတဲ့အခ်ိန္၊ေပ်ာ္႐ႊင္တဲ့အခ်ိန္မွာလည္း နင္တို႔အတူရွိေပးၟကသလို နင္တို႔အတြက္ဆိုလည္းငါ

အၿမဲအဆင္သင့္ရွိေနေပးခဲ့တယ္...

ကိုကို႔နဲ႔သာ ခ်စ္သူမျဖစ္ခဲ့ရင္..အို..ငါဘာေတြေတြးေနတာလည္း... "


အေတြးေတြကို ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ၿပီး ပါးျပင္မွာက်ဆင္းလာတဲ့ မ်က္ရည္စေတြကိုလည္းသုတ္ပစ္လိုက္ပါသည္။

ကံၟကမ၌ာဇာတ္ဆရာရဲ႕အလိုက် ျဖစ္လာတဲ့ေလာကဒဏ္တရားႀကီးအတိုင္း က်င္လည္ရမွာက

လူ႔သဘာ၀ပါပဲေလ။


🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋


"ကြၜီ..."


႐ုံးခန္းတံခါးဖြင့္သံရဲ႕အဆုံးမွာ အတြင္းေရးမႉးအိမ့္သက္၀င္လာေလသည္။


"ဆရာ...အျပင္မွာ ဆိုဖီယာဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ဆရာ့ကိုေတြ႕ခြင့္ေတာင္းေနပါတယ္..."


"ဘယ္ကဆိုဖီယာလဲ..."


UDC ရဲ႕႐ုံးခန္းထဲမွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတုံး ကိုယ္မသိတဲ့နာမည္ကိုလာေျပာေနသည့္ အတြင္းေရးမႉး

အိမ့္သက္အား မ်က္ေမွာင္ႀကဳံ႕၍ ၟကည့္လိုက္သည္။


"ဘာလုပ္ဖို႔လာတာလဲ..."


"ဆရာနဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႔ပါတဲ့ ဆိုဖီယာကိုမမွတ္မိရင္

မမဆုလာပါတယ္လို႔ ေျပာခိုင္းလိုက္ပါတယ္..."


"ဘာ!!!!...မမဆု..."


မမဆုဆိုတဲ့အမည္နာမေၟကာင့္ အတိတ္ရဲ႕အခ်ိန္တစ္ခုကို ျပန္ေျပာင္းသတိရသြားမိသည္။

"မမဆု" သူတစ္ခ်ိန္ကအရမ္းခင္မင္တြယ္တာခဲ့ၿပီး သူ႔အတြက္အေရးပါတဲ့ လူနည္းစုထဲက အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ေပါ့။


"မမဆုကို တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ပါ..."


"ဟုတ္ကဲ့ဆရာ..."


မမဆုဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔အတူ အတိတ္မွာအားငယ္ခဲ့၊ေၟကာက္႐ြံ႕ခဲ့မိတဲ့ ဘုန္းျမတ္သူရဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးကို ျပန္ျမင္ေယာင္‌လာရျပန္ပါၿပီ။

မမဆုနဲ႔ ဆုံေတြ႕ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ သူ႔စိတ္ေတြ အေမွာင္ထုႀကီးစိုးေနၿပီး ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ေန႔ရက္ေတြေပါ့။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေနာင္တေတြ၊၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ပဲ

ရစ္ေႏွာင္ထားတဲ့ေန႔ရက္ေတြမွာ မမဆုတို႔သားအဖက ဘုန္းျမတ္ကိုေျဖေဆးေဖာ္ေပးခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေတြပါပဲ။


"ေဒါက္...ေဒါက္...ေဒါက္..ေဒါက္..."


ေဒါက္ဖိနပ္အသံရဲ႕လားရာကို ဘုန္းျမတ္ၟကည့္လိုက္မိေတာ့ စတိုင္ပန္အနက္ေရာင္ႏွင့္ မိန္းမ၀တ္ကုတ္ လက္ရွည္အနက္ကိုစတိုင္လ္က်စြာ တြဲဖက္၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ လက္ေက့အဝါေရာင္ေလးကို ဆြဲကိုင္ရင္း ႐ုံးခန္းထဲသို႔ ၀င္လာေလသည္။


"ဟိုင္း...ျပန္ေတြ႕ၟကၿပီဘုန္းျမတ္ေရ...တို႔မင္းကိုသိပ္လြမ္းေနတာ..."


ဘုန္းျမတ္လည္းပဲ မမဆုရွိရာကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္ရာ မမဆုကသူ႔အားေပြ႕ဖက္ႏႈတ္ဆက္လာသည္။


"မမ..ဆရာႀကီးေရာ..က်န္းမာရဲ႕လား..."


"အင္း...ဒယ္ဒီကေတာ့ သြက္လက္ေနတာပါပဲ...

ဒါနဲ႔အခုကေန႔လည္ရွိေနၿပီမို႔ မမတို႔ေအးေအးတစ္ခုခုသြားစားရင္းနဲ႔  စကားေတြေျပာၟကတာေပါ့..."


"ဟာ...ဒါဆိုအေတာ္ပဲဗ်ာ...ကြၜန္ေတာ့္ေကာင္မေလးကိုပါ ေခၚလိုက္မယ္...မမနဲ႔တစ္ခါတည္းမိတ္ဆက္ေပးရတာေပါ့..."


ေကာင္မေလးဆိုတဲ့အသံကိုၟကားတာနဲ႔ မမဆုကသူမရဲ႕ပါးစပ္ကိုလက္ဖဝါးနဲ႔အုပ္‌ရေလာက္တဲ့အထိ အံ့ဩသြားသည္။


"ဘုန္းျမတ္မွာ ရည္စားရွိေနၿပီေပါ့...ကမာၻ႔အံ့ဖြယ္ပဲ တို႔ေတာ့သိပ္ေတြ႕ခ်င္တာပဲ "


"အဲ့ဒါဆို ကြၜန္ေတာ္ဖုန္းဆက္လိုက္အုံးမယ္ေနာ္..."


မမဆုကိုခြင့္ေတာင္းၿပီး လိပ္ျပာဆီသို႔ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။

ဖုန္းကေခၚတာနဲ႔သိပ္မၟကာဘူး တန္း၀င္လို႔ေတာ္ပါေသးတယ္။


📞"ဟယ္လိုလိပ္ျပာ..."


📞"အင္း...ကိုကိုဘာက်န္ခဲ့လို႔လဲဟင္.."


📞"ဘာမွမက်န္ခဲ့ဘူး...အေရးႀကီးတဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔ေန႔လည္စာထြက္စားမလို႔ အဲ့ဒါလိပ္ျပာကိုပါေခၚခ်င္လို႔..."


📞"အဲ့ဒါဆို အိမ္ကိုေခၚလာခဲ့ေလ..လိပ္ျပာဒီေန႔ပ်င္းေနတာနဲ႔ ဟင္းအမယ္ေတြစုံေနေအာင္ခ်က္ထားတယ္..."


လိပ္ျပာရဲ႕စကားေၟကာင့္မမဆုဘက္သို႔လွည့္

ၟကည့္လိုက္သည္။


"လိပ္ျပာက ဟင္းခ်က္ထားလို႔အိမ္မွာလိုက္စားပါလားတဲ့..."


"အိုေကေလ...တို႔လည္းျမန္မာဟင္းေတြလြမ္းေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲ..."


လိပ္ျပာကအပင္ပန္းခံၿပီးခ်က္ထားတာကို မမဆုက စားမယ္ဆိုေတာ့ဘုန္းျမတ္အရမ္း၀မ္းသာသြားသည္။


📞"ဟယ္လို...လိပ္ျပာ..ကိုယ္အခုပဲ အိမ္ျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္..."


📞"ဟုတ္...လိပ္ျပာအဆင္သင့္လုပ္ထားလိုက္မယ္..ဒါပဲေနာ္ကိုကို..."


📞"Love you❤️ လိပ္ျပာ..."


ဖုန္းခ်သြားတဲ့အသံရဲ႕အဆုံးမွာ လိပ္ျပာရဲ႕ရယ္သံသဲ့သဲ့ေလးကိုလည္း ၟကားလိုက္တာေၟကာင့္ သူပါၿပဳံးသြားမိသည္။


ၿပဳံးေနတဲ့ဖုန္းျမတ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုၟကည့္ၿပီး ဆိုဖီယာကေတာ့မဲ့ပစ္လိုက္သည္။

ဘုန္းျမတ္က အရင္တုန္းကလိုေၟကာက္တတ္တဲ့၊အားငယ္တတ္တဲ့ေကာင္ေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးပဲ။

ပိုခန႔္၊ပိုေခ်ာၿပီး လူႀကီးဆန္တဲ့ပုံေပါက္ေနတယ္။

ၿပီးေတာ့ ၿပဳံးလည္းၿပဳံးတတ္လာပါလား။

ဒီေကာင္ေလးဟာ အရင္ကဆို တစ္ေန႔ ေနလို႔မွစကားတစ္ခြန္းကို မနဲဖ်စ္ညႇစ္ေမးခဲ့ရတဲ့အထိ စိတ္ဒဏ္ရာႀကီးမားလြန္းခဲ့တဲ့ေကာင္ေလးပါ။

ဘာေၟကာင့္ဒီေလာက္အထိ ေျပာင္းလဲသြားရတာလဲ။


"လိပ္ျပာ"တဲ့ ဆိုဖီ ဒီနာမည္ကိုရင္းႏွီးေနသလိုပဲ။

ျမန္မာျပည္ကိုျပန္လာရတဲ့ရည္႐ြယ္ခ်က္ကေတာ့ ေရွးေဟာင္းရာဇ၀င္သမိုင္း‌‌ ေတြကို သုေတသနလာလုပ္ၿပီး ႏွစ္ႏိုင္ငံပူးေပါင္းမႈပေရာဂ်က္တစ္ခုအတြက္ေရာ ဂ်ိဳးဇက္ကိုလက္စားေခ်ျပဖို႔ေရာ‌‌ေပါ့။

ဂ်ိဳးက သူမ‌ေနာက္ကြယ္မွာေဖာက္ျပန္ၿပီးအခုဆိုေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႔ သာယာေနတာ သိပ္ကိုမုန္းဖို႔ေကာင္းတယ္။ဆိုဖီ့ကိုယ္၀န္ကိုေတာင္

မငဲ့ခဲ့တဲ့ဂ်ိဳးကိုနားၟကဥ္းမႈရဲ႕အဆုံးသတ္မွာ လက္စားေခ်မႈေတြပါလာရေတာ့တာေပါ့။


ဂ်ိဳးေရ ရွင္ေစာင့္ၟကည့္ေနလိုက္။

ရွင့္ထက္သာ၊ရွင့္ထက္ေခ်ာၿပီး ရွင့္ထက္ငယ္႐ြယ္ႏုပ်ိဳေနတဲ့ေကာင္ေလးနဲ႔ ရွင့္မ်က္စိအေရွ႕မွာတင္လက္ထက္ျပမယ္။

မၟကာခင္စကၤာပူကိုပါလာမဲ့ ကြၜန္မရဲ႕အခ်စ္သစ္ကို ရွင္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေပေတာ့လို႔ စိတ္ထဲကေနက်ိန္ဆိုလိုက္သည္။


ဘုန္းျမတ္မွာ ရည္းစားရွိတာ၊မရွိတာကို ဆိုဖီစိတ္မ၀င္စားဘူး။

ျမန္မာမေလးေတြက သိပ္ရွက္တတ္၊ေၟကာက္တတ္၊အားနာတတ္တာတဲ့ အဲ့အခ်က္ကိုကိုင္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုဖီ့အတြက္မခက္ခဲပါဘူး။

လိပ္ျပာဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးေရ၊မင္းအတြက္ေတာ့စိတ္မေကာင္းေပမဲ့ တို႔ကေတာ့မင္းအေပၚမွာ

အျပစ္က်ဴးလြန္မွကိုရပါေတာ့မယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ဆို မင္းကဖုန္းျမတ္နဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၟကာင့္ပဲ။


#စာေရးသူ_ေဆာင္း‌ေငြ႕ေဝ

#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားPageမွတင္ဆက္သည္


🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋


ဗီလိန္အႀကီးစားႀကီးလာပါၿပီး ဆိုဖီကဘယ္လိုေမႊမွာပါလိမ့္


=========================================================================


ခ်စ္လိပ္ျပာေလး တဝဲလည္လည္

                             á€¡á€á€”္း ၃၀


"လာ...မမ....."


လိပ္ျပာထမင္းပြဲျပင္ေနရင္းနဲ႔ အိမ္ေရွ႕မွကိုကို႔အသံၟကားတာေၟကာင့္ လက္အျမန္ေဆးကာ ထမင္းစားခန္းထဲမွ ထြက္လာလိုက္သည္။

ဧည့္ခန္းထဲကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ ဆံပင္အတိုဂုတ္ခြဲနဲ႔အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို အေနာက္မွဩးစြာျမင္လိုက္ရသည္။

ဒါဆို ကိုကို႔ဧည့္သည္ဆိုတာက မိန္းကေလးေပါ့။

လိပ္ျပာက ေယာက္်ားေလးလို႔ထင္ေနခဲ့တာ။


"လိပ္ျပာ...လာေလ...မိတ္ဆက္ေပးရအုံးမယ္...

ဒါက မမဆိုဖီယာတဲ့ မမဆုလို႔လည္းေခၚလို႔ရတယ္...ကိုကိုနဲ႔စကၤာပူမွာ သိခဲ့ၟကတာေလ..."


"ဟုတ္ကဲ့...ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္ ညီမနာမည္ကလိပ္ျပာျဖဴပါ..."


လိပ္ျပာကသာ စကားျပန္ေျပာတာ မမဆုဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီးက  ေခါင္းေလၿငိမ့္ျပၿပီး ၿပဳံး႐ုံသာၿပဳံးျပ ေလသည္။

ဘာလဲ အေျခႀကီးတာလား။ပုံစံကေတာ့ တကယ့္ဆိုက္ျပည့္ ဂိုက္ျပည့္သေဌးမႀကီးပုံစံပါပဲ။

ႏွာတံခပ္စင္းစင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခပ္သြယ္သြယ္ျဖစ္သည္။ၟကည့္ရတာလိပ္ျပာတို႔ထက္ ရွစ္ႏွစ္၊ကိုးႏွစ္ေလာက္ႀကီးႏိုင္တယ္။

မမဆုရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ခပ္ထန္မႈေတြရွိေနေပမဲ့ ညင္သာ၊ႏူးညံ့မႈနဲ႔ တမင္ဖုံးထားတဲ့ပုံစံမ်ိဳးလို႔ စိတ္ထဲကေနအလိုလိုထင္ေနမိသည္။


"လိပ္ျပာ...ထမင္းပြဲျပင္ၿပီးၿပီလား..."


"အင္း...အားလုံးအဆင္သင့္ပဲ စားခ်င္ရင္စားလို႔ရပါၿပီ..."


"မမဆု...ကြၜန္ေတာ္တို႔ ထမင္းစားခန္းထဲကိုသြားရေအာင္..."


"အဟင္း...ဘုန္းျမတ္ရဲ႕‌ေကာင္မေလးလက္ရာကို စားၟကည့္ရေသးတာေပါ့ကြယ္..."


ေျပာရင္းဆိုရင္း ကိုကို႔ပုခုံးအေပၚကို လက္နဲ႔လွမ္းပုတ္လိုက္တာေၟကာင့္ အေနာက္မွာရပ္ေနတဲ့လိပ္ျပာ မ်က္လုံးေတြေတာင္ ျပဴးသြားရသည္။

ႏိုင္ငံျခားသူေတြဆိုေတာ့ ပြင့္လင္းျမင္သာရွိၟကတာေၟကာင့္လို႔ပဲ စိတ္ျဖည္လိုက္ရပါတယ္။


"ဟာ့...ဟင္းေတြကိုစုံေနတာပဲ...ဒါေတြအားလုံးကို လိပ္ျပာခ်က္ထားတာလား..."


"အင္း...‌အိမ္မွာတစ္ေယာက္ထဲရွိေနေတာ့ ‌ပ်င္းတာနဲ႔ ပဲေဈးကိုသြားၿပီးစုံေနေအာင္ ေလွ်ာက္၀ယ္ခ်က္ပစ္လိုက္တာ...

ဒါက ၀က္ပုန္းရည္၊,ဒါကခ်ည္ရည္ဟင္း..ဒါကငါးဖယ္ျခစ္ေလးေတြကို ဂ်င္းရယ္ၟကက္သြန္ရယ္နဲ႔ေထာင္းၿပီး ကိုင္းခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ခ်က္ထားတာ

ဒါက အမဲသားကိုအခ်ိဳႏွပ္ထားတာ ,ဒါက ငါးေပါင္းထားတာ...ဒါကေတာ့ ပုစြန္ငါးခ်ဥ္ကိုင႐ုတ္သီးစိမ္းရယ္ ေရွာက္႐ြက္ကေလးရယ္နဲ႔ေရာၿပီးသုပ္ထားတာ...ဒါကၟကက္သားကို ဆိုင္မွာ‌ေၟကာ္နည္း ကြၜတ္႐ြေနေအာင္ ေၟကာ္ထားတာ...ဒါကေတာ့ခံတြင္းေတြ႕ေအာင္ ပုစြန္ကိုေထာင္းၿပီး မန္က်ဥ္းသီးေလးနဲ႔  ခ်က္ထားတာ....မမဆုႀကိဳက္ပါ့မလားမသိဘူး..."


"အို...ဘုန္ျမတ္ရယ္...တို႔ကအစားဂ်ီးမမ်ားပါဘူး..."


ထိုင္ခုံမွာ၀င္ထိုင္ရင္း ကိုကို႔ဘက္ကိုပဲလွည့္ၿပီး စကားေျပာေလသည္။လိပ္ျပာဒီေလာက္ရွင္းျပေနတဲ့ဟာကို မသိရင္လိပ္ျပာက ကိုယ္ေပ်ာက္လူသားက်ေနတာပဲ။ဘယ္လိုမိန္းမလဲ။လူမႈေရးအရ သိတတ္ဖို႔ေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ကိုကို႔ဧည့္သည္မို႔သာ သည္းခံေနရတာ။စိတ္ကေတာ္ေတာ္ကိုအဆင္မေျပေတာ့ဘူး။


"မမ...စားေနာ္...အားမနာနဲ႔..."


"အင္းပါ..."


မမဆုကိုဟင္းခပ္ထည့္ေပးေနတဲ့ ကိုကို႔ပန္းကန္ထဲမွာ ဘာဟင္းမွသိပ္မရွိတာေၟကာင့္ မန္က်ဥ္းနဲ႔ပုစြန္ေထာင္းထားတာေလးကို ကိုကို႔ပန္းကန္ထဲသို႔ လိပ္ျပာတစ္စြန္းခပ္ထည့္ေပးလိုက္သည္။

ကိကိုကလိပ္ျပာကို ျပန္ၿပဳံးျပလာၿပီး ထိုပုစြန္ဟင္းကို ထမင္းနဲ႔ေရာကာ တစ္စြန္းခပ္စားလိုက္သည္။


"ဟာ...ဘုန္းျမတ္...မင္းပုစြန္နဲ႔ဓာတ္မတည့္ဘူးေလ...သြား..သြား..သြားေထြးထုတ္လိုက္..."


".. ဘာျဖစ္လို႔လဲ..."


မမဆုက ကိုကို႔လက္ကိုအတင္းဆြဲၿပီး ေဘစင္ဆီကိုေခၚသြားေလသည္။ကိုကိုကလည္း ေဘစင္ထဲသို႔

ခုဏကစားထားတဲ့ ထမင္းလုတ္ကိုျပန္အန္ေနရာ လိပ္ျပာမွာျဖင့္ရင္ကိုထိတ္ေနေရာ။

လိပ္ျပာ ပါးစပ္သုတ္တဲ့ လက္ကိုင္ပုဝါေလးကို ယူၿပီး ေဘစင္မွာရပ္ေနတဲ့ကိုကို႔အား ကမ္းေပးလိုက္ေပမဲ့ ....


"ေပး..တို႔ကိုေပး...ေရာ့ဘုန္းျမတ္ပါးစပ္သုတ္လိုက္အုံး..."


"ကိုကိုက တကယ္ပဲပုစြန္နဲ႔ဓာတ္မတည့္ဘူးလား.."


"ဟ...ကိုယ့္ရည္းစားတစ္ေယာက္လုံး ဘာႀကိဳက္တယ္၊မႀကိဳက္ဘူး၊ဘာနဲ႔ဓာတ္မတည့္ဘူးလဲဆိုတာကို မင္းမသိဘူးလား မင္းေတာ္ေတာ္ညံ့တာပဲ လိပ္ျပာျဖဴ..."


လိပ္ျပာကကိုယ့္ခ်စ္သူကိုေမးေနတဲ့ဥစၥာ ၟကားကေနမဆိုင္ပဲ ၀င္နာေနတယ္။လိပ္ျပာ ထိုမိန္းမႀကီးကို မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး ၟကည့္ပစ္လိုက္သည္။

ကိုကို႔မိတ္ေဆြမို႔ေပါ့ ဒါမွမဟုတ္ရင္"ရွင့္အပူလား"လို႔ ေျပာျပစ္လိုက္တယ္။


"ကိုကို လိပ္ျပာေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္.."


"ကိုကိုအဆင္‌ေျပတယ္လိပ္ျပာ..."


ကိုကိုကအဆင္ေျပေၟကာင္း ၿပဳံးျပေပမဲ့ ဟိုမိန္းမကေတာ့ မဲ့ကာ႐ြဲ႕ကာနဲ႔လိပ္ျပာရဲ႕အေရွ႕ကိုေရာက္လာသည္။


"အို...ဘယ္ေနရာကို အဆင္ေျပတာလဲ..

အခန႔္မသင့္ရင္ေဆး႐ုံကို‌ေတာင္ေရာက္မဲ့ကိစၥေလ...

စကၤာပူမွာတုန္းကလည္း ပုစြန္စားမိလိုက္လို႔ ေဆး႐ုံတက္လိုက္ရေသးတယ္ ဒီမွာလိပ္ျပာျဖဴ ေနာက္တစ္ခါဆင္ျခင္ပါ..."


"ရွင္နဲ႔ဘာဆိုင္လို႔ ၀င္ေျပာေနရတာလဲ..."


"လိပ္ျပာ အဲ့လိုမေျပာရဘူးေလ....."


ကိုကို၀င္တားတာ‌ေၟကာင့္ အလိပ္လိုက္ထြက္လာတဲ့ေဒါသေတြကို ျပန္မ်ိဳခ်ၿပီး လိပ္ျပာတစ္ထစ္ေလွ်ာ့ၿပီး ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ဒါကိုဟိုမိန္းမက အလိုက္ကန္းဆိုးမသိပဲ ၀မ္းနည္းဟန္မ်က္ႏွာအသြင္ေဆာင္ၿပီး ကိုကို႔ဘက္သို႔မ်က္ႏွာလွည့္လိုက္ေတာ့ လိပ္ျပာျဖင့္အံ့ဩသြားတာပဲ။သူကသာလိပ္ျပာကိုမ‌ေခ်မငံဆက္ဆံေနတာမဟုတ္ဘူးလား။


"ဘုန္းျမတ္ရယ္ တို႔ကမင္းအတြက္စိုးရိမ္သြားလို႔ပါ...မင္းနဲ႔တို႔က သူစိမ္းေတြမွမဟုတ္ပဲ..စကၤာပူမွာတုန္းကအရမ္းရင္းႏွီးခဲ့ၟကတာမဟုတ္လား..ဒါေၟကာင့္မို႔ စိတ္ဆိုးမိသြားတာပါ...စိတ္မရွိပါနဲ႔ ေနာ္.."


"ရပါတယ္...အခုကြၜန္ေတာ္လည္း ဘာမွျဖစ္တာမွမဟုတ္တာ လိပ္ျပာမွာလည္းအျပစ္မရွိပါဘူး...

လိပ္ျပာထမင္းဆက္စားၟကရေအာင္..."


ကိုကိုကေတာ့ ဘယ္လိုေနလည္းမသိေပမဲ့ ဒီမိန္းမရဲ႕မ်က္ႏွာႀကီးကိုၟကည့္ၿပီးေတာ့ စားခ်င္စိတ္ေတြပါေပ်ာက္ေနပါၿပီ။


"ဘုန္းျမတ္...တို႔အားနာနာနဲ႔ပဲေျပာခ်င္တယ္ကြယ္"


"ဟုတ္ကဲ့...ေျပာပါမမဆု..."


"အားနာေပမဲ့ တို႔ကိုအေနာက္တိုင္းအစားအစာရမဲ့ဆိုင္ကိုပဲ ေခၚသြားေပးပါလားကြယ္..ျမန္မာစာေတြကို မစားတာၟကာၿပီဆိုေတာ့ လိပ္ျပာျဖဴခ်က္တဲ့ဟင္းေတြက နဲနဲစပ္ေနသလိုပဲ...တို႔ပါးစပ္ထဲမွာ သိပ္ခံတြင္းမေတြ႕ဘူး ျဖစ္ေနတယ္..."


မမဆုရဲ႕စကားေၟကာင့္ လိပ္ျပာကိုအားနာသြားရသည္။ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လိပ္ျပာရဲ႕အေရွ႕မွာေတာ့ ဒီလိုမေျပာသင့္ပါဘူးေလ။ကိုယ့္‌ခ်စ္သူအပင္ပန္းခံခ်က္ထားတာကို ဒီလိုေျပာေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာလည္း အလိုမက်ေတာ့ျဖစ္မိတယ္။

လိပ္ျပာရဲ႕လက္ရာက စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။

ဟင္းဂ်ီးမ်ားတဲ့ သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ ႏွစ္ၿခိဳက္ေနမိတဲ့အထိပဲ။


ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မမဆုတို႔သားအဖက ကိုယ့္အေပၚမွာ ေက်းဇူးေတြအရမ္းမ်ားခဲ့တဲ့လူေတြပါပဲ။သူမတို႔အိမ္မွာ ရွိေနစဥ္ကလည္း သူ႔ရဲ႕ေသာင္းက်န္းမႈဒဏ္ေတြကို မမဆုတို႔သားအဖကသည္းခံေပးခဲ့တာဆိုေတာ့ ျမန္မာကိုလာလည္တုန္း ၀တၱရားေက်ပြန္ေအာင္လုပ္ေပးရမွာပဲ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔အတူ သူသက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။


"‌ေကာင္းပါၿပီ...ကြၜန္ေတာ္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုကို လိုက္ပို႔ေပးပါ့...လိပ္ျပာ ဒါေတြကူသိမ္းေပးခဲ့မယ္ေလ..."


ကိုကို႔စကားေၟကာင့္ လိပ္ျပာမသိမသာေလးမဲ့ပစ္လိုက္သည္။


"ရပါတယ္...ကိုကိုတို႔သာ သြားခ်င္တဲ့ေနရာကိုသြားၟက..."


လိပ္ျပာရဲ႕ အ႐ြဲ႕တိုက္တဲ့စကားလုံးက ဘုန္းျမတ္ရင္ကို ဆစ္ကနဲနာက်င္သြားေစသည္။လိပ္ျပာသူ႔အေပၚမွာ အထင္လြဲၿပီး စိတ္ကြက္မွာကိုလည္း ပူပန္သလို မမဆုကိုလည္း သူစိမ္းဆန္စြာေျပာဆို မဆက္ဆံခ်င္တာက သူ႔ဆႏၵပါ။


"ဒါဆို...ကိုကိုသြားမယ္ေနာ္...."


ကိုကိုက လိပ္ျပာရဲ႕ေခါင္းကို လွမ္းကိုင္ေပမဲ့ တမင္အေနာက္ကိုတိုးၿပီး ေရွာင္ျပစ္လိုက္သည္။

ကိုကိုတို႔ႏွစ္ေယာက္ထြက္သြားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ စားပြဲအေပၚမွာ ရွိေနတဲ့အမယ္စုံေနတဲ့ ဟင္းခြက္ေတြကိုၟကည့္ရင္း အံကိုႀကိတ္ပစ္လိုက္သည္။

ဟိုမိန္းမရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုျမင္ေယာင္မိတိုင္းလည္း ေဒါသထြက္ေနရတာေျပာမေနပါနဲ႔။


"ဗမာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာအစားအစာကိုရႈံ႕ခ်ေနတာမ်ား အံ့ဩဖို႔ေတာင္ေကာင္းေသးတယ္..ေျပာေတာ့ ဟင္းဂ်ီးမမ်ားပါဘူးတဲ့ သူ႔ပါးစပ္ေပါက္ႀကီးကပဲေျပာၿပီး...

ဗ‌‌ေလာင္းဗလယ္နဲ႔...ငါ့ဟင္းေတြကစပ္တယ္လို႔‌ ေျပာရေအာင္ ေမြးကတည္းက င႐ုတ္သီးကိုမျမင္ခဲ့ဖူးဘူးလား..အပိုေတြလာလုပ္ေနတယ္...

ကိုကို..ကိုကို..ဘယ္လိုလူကို အိမ္ေခၚလာမွန္းမသိဘူး..."


အခ်ိန္အားျဖင့္ ေန႔ခင္းတစ္နာရီနီးပါးေလာက္ျဖစ္ေနပါၿပီ။လိပ္ျပာလည္း ေဆးစရာရွိတဲ့ပန္းကန္ေတြကို ေဆးေၟကာလိုက္ၿပီးအိပ္ခန္းထဲသို႔သာ ၀င္လာလိုက္တယ္။လသာေဆာင္မွာ ခဏထြက္ထိုင္ၿပီး

လက္ပ္ေတာ့နဲ႔ စာေရးဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္မိေလသည္။

အခုဆိုရင္ ကိုကို႔ကြန္ဒိုႀကီးမွာ လိပ္ျပာတစ္ေယာက္တည္းပါပဲ ။

လိပ္ျပာရဲ႕ေဘးမွာ အေဖာ္ဆိုလို႔ ငွက္ငယ္တစ္ေကာင္တစ္ေလေတာင္ ပ်ံသန္းလာျခင္းမရွိတာဟာ အရမ္းကိုအထီးက်န္ဆန္လြန္းေနသည္။


စိတ္ရဲ႕အလိုအတိုင္းေရးမိတဲ့ ၀တၳဳေလးထဲမွာေတာ့ "ႏွင္း"ဆိုတဲ့ေကာင္မေလးဟာ ေလာကႀကီးထဲကိုအထီးက်န္မႈ၊ကံဆိုးမႈေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေရာက္ရွိလာၿပီး အသက္အ႐ြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ကို ၟကမ္းတမ္းတဲ့ေလာကဓံကို ခံစားေနရတာဟာ အလြန္သနားစရာေကာင္းလြန္းပါတယ္။

သူမကိုႏွိပ္စက္ညႇင္းပန္းသူေတြနဲ႔ပဲ   ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ကိုကိုဆိုတဲ့ ေကာင္ငယ္ေလးက သူမအေပၚမွာေႏြးေထြးမႈ၊ခ်ိဳၿမိန္မႈေတြကို ေခတၱေပးသနားခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ ကိုကိုဟာလည္း သူမအေပၚကိုအျခားသူေတြနည္းတူ ရက္စက္တတ္တဲ့လူျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔သူမ မထင္ထားခဲ့မိတာ ဘယ္ေလာက္သနားစရာေကာင္းလိုက္သလဲ။

ကိုကို႔ေၟကာင့္ပဲ ငိုရႈိက္ခဲ့ရတဲ့ေန႔ရက္ေတြဟာ ပိုမ်ားလာခဲ့တဲ့ သနားစရာ"ႏွင္း"ေလးပါပဲ။

၀တၳဳထဲမွ "ႏွင္း"ေလးရဲ႕ရင္ထဲမွာအၿမဲကိန္းေအာင္းေနတဲ့ အေတြးေလးတစ္ခုကေတာ့"ကိုကိုဟာ ႏွင္းကိုသိပ္အထင္ေသးလြန္းတယ္...ႏွင္းရင္ထဲမွာရွိတဲ့ ေဝဒနာရဲ႕နက္ရႈိင္းမႈကို ႏွင္းသာအသိဆုံးမို႔ ကိုကိုဘယ္ေတာ့မွစာနာႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး...ကိုယ္တိုင္ခံစားဖူးမွသိမွာပါေလ.."


၀တၳဳကိုေရးတာခဏရပ္လိုက္ရင္းနဲ႔ လသာေဆာင္ရဲ႕ ဒရင္းဘတ္အေပၚမွာပဲပက္လက္လွန္ခ်လိုက္သည္။ရာသီဥတုက ၟကည္လင္လြန္းေနေပမဲ့ လိပ္ျပာရင္ထဲမွာေတာ့ ရႈပ္ေထြးေပြလီေနမိတယ္။

မမဆုေျပာခ်င္လည္း ေျပာစရာပါပဲ။ကိုကိုနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ လိပ္ျပာအခုထိဘာကိုမွသိပ္မသိေသးဘူး။ကိုကို႔ဒယ္ဒီက စကၤာပူရဲ႕ေဆး႐ုံတစ္ခုမွာ ကိုမာ၀င္ေနတာနဲ႔ ၊ကိုကိုဟာUDCရဲ႕ CEOတစ္ေယာက္ဆိုတာကိုပဲ လိပ္ျပာသိတယ္။ကိုကို႔ရဲ႕အေမကဘယ္သူလဲ။ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမဘယ္ႏွစ္‌ ေယာက္ရွိသလဲဆိုတာကိုေတာင္ လိပ္ျပာမသိဘူး။လိပ္ျပာဟာခ်စ္တာတစ္ခုတည္းေၟကာင့္ပဲ အရာအားလုံးကို ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားခဲ့မိတယ္။လိပ္ျပာ သိပ္ညံ့လြန္းရာမ်ားက်ေနသလား။


🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋


🎶"ၟကင္နာသလို မၟကင္နာသူ ေနႏိုင္ရက္တဲ့ခ်စ္သူေလး...🎶


🎶အႏိုင္ယူတတ္တဲ့သူ႔စိတ္ေတြကိုကြယ္...

ကိုယ္မၿငိဳျငင္ခဲ့ဘူး တကယ္...🎶


🎶ညာေနတာေတြ ရင္ထဲက.…..


ဖုန္းလာေနတဲ့အသံေၟကာင့္ လိပ္ျပာလန႔္ႏိုးသြားသည္။ပတ္၀န္းက်င္ကိုၟကည့္လိုက္ေတာ့ လိပ္ျပာကအိပ္ခန္းထဲမွ ကုတင္အေပၚမွာေရာက္ေနသည္။

မေန႔ကညေျခာက္နာရီအထိ လိပ္ျပာစာထိုင္ေရးေနရင္းနဲ႔ လသာေဆာင္ရဲ႕ဒရင္းဘတ္အေပၚမွာအိပ္ေပ်ာ္သြားတာပါ။

ဒါဆို လိပ္ျပာကိုကုတင္အေပၚျပန္ေ႐ြ႕ေပးတဲ့ လူကကိုကိုမ်ားလား။

လိပ္ျပာစိတ္ထဲမွာနဲနဲေပ်ာ္သြားမိတယ္။ကိုကိုကလိပ္ျပာကိုဂ႐ုစိုက္‌ေသးတာပဲ။


ကိုကို႔အေၟကာင္းေတြးေနမိတာနဲ႔ ဖုန္းလာေနတာကိုေတာင္ ေမ့ေနသည္။ဖုန္းကိုၟကည့္လိုက္ေတာ့ သူဇာ့ဆီမွျဖစ္ေနသည္။

အခ်ိန္ကလည္း မနက္၇ႏွစ္နာရီႀကီးကို ဘာျဖစ္လို႔ဆက္တာပါလိမ့္။


"ဟယ္လို...သူဇာ..."


"လိပ္ျပာေရ နင့္အတြက္၀မ္းသာစရာသတင္းရွိတယ္ေဟ့..."


"ဟမ္...ဘာသတင္းမ်ားလည္း...နင္ေယာက္်ားယူေတာ့မလို႔လား..."


"ဟာ...ဘယ္ကလာ...ေယာက္်ားယူဖို႔မေျပာနဲ႔ မူးလို႔

ရႉစရာေတာင္မရွိပါဘူး...အခုေျပာမွာက

ၟကည္ျပာ့ကိစၥ အခုၟကည္ျပာငါ့အေဆာင္ကို ေရာက္ေနတယ္ မေန႔ညကငါ့ဆီကိုလာၿပီး ငါ့ကိုေတာင္းပန္လိုက္တာလည္းအႀကီးအက်ယ္ပဲ

ကိုျမင့္သူကိစၥကိုလည္း ငါတို႔ေက်ာင္းတုန္းကဟယ္ ဘုတ္ဆုံမအိျမတ္...နင္သိတယ္မွတ္လား..."


"ဟာ...သိတာေပါ့ဟာ...လွည္းလုပ္ရင္ၟကာပါ့မယ္

အိျမတ္ရဲ႕တင္ပုဆုံႀကီး လွည္းလုပ္လို႔စီးဆိုၿပီး

အစခံရတဲ့တစ္ေယာက္မွတ္လား..."


"ေအးေဟ့...အဲဒီ့အိျမတ္နဲ႔ ၟကည္ျပာမ မေန႔က Time City မွာေတြ႕ၟကၿပီး ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေျပာၟကရင္းနဲ႔ ကိုျမင့္သူကိစၥေျပာျဖစ္ၟကေရာ အဲ့မွာ အိျမတ္ကအကုန္ေျပာျပလိုက္ေတာ့မွ ကိုျမင့္သူရဲ႕အပုပ္ေတြကို သူအကုန္သိၿပီး ငါ့ဆီကိုေရာက္လာတယ္...ငါလည္းကိုဘုန္းျမတ္ကို နင္အရင္ထဲကႀကိတ္ေႂကြခဲ့တဲ့အေၟကာင္းေတြ ေျပာျပလိုက္တာေပါ့...အဲ့ဒီမွာ ၟကည္ျပာမက..."


"ေလေၟကာရွည္လိုက္တာ သူဇာရယ္ ငါ့ကိုေပးစမ္းပါ..."


သူဇာ့အသံတင္မဟုတ္ပဲ ဟိုဘက္အျခမ္းမွ

ၟကည္ျပာ့အသံကိုပါ လိပ္ျပာရွင္းရွင္းလင္းလင္းၟကားလိုက္ရပါတယ္။


"လိပ္ျပာ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ ငါစိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္လိုက္၊ေျပာလိုက္မိတယ္ နင္ငါ့တိုက္ခန္းကိုသာျပန္လာခဲ့ပါဟာ ငါအုန္းပြဲ၊ငွက္ေပ်ာပြဲနဲ႔ကို နင္ေက်နပ္တဲ့အထိ ထိုင္ေတာင္းပန္ပါ့မယ္ေနာ္...အခုေလငါ့အတြက္ CEOဘုန္းျမတ္ဆိုတာလည္းမလိုဘူး...နင္တို႔ကိုသာငါ့ေဘးနားမွာ ရွိေစခ်င္တာပါ"


ၟကည္ျပာ့အေျပာေၟကာင့္ လိပ္ျပာရယ္ခ်င္သလို ငိုခ်င္သလိုျဖစ္ေနရသည္။


"ၟကည္ျပာရယ္...ငါေလ နင့္အေပၚမွာဘယ္လိုမွ အျပစ္မယူပါဘူးဟာ...ငါနားလည္ပါတယ္.."


"နင္တကယ္ေျပာတာေနာ္ လိပ္ျပာ..."


"တကယ္မဟုတ္ဘူး ႏွစ္ကယ္ဟာ...ဒါေပမဲ့ငါနင့္တိုက္ခန္းကိုျပန္လာလို႔မရေသးဘူး ငါဒီမွာရွင္းရမဲ့ကိစၥေလးရွိေနတယ္လို႔ ထင္တယ္...အဲ့ဒါၿပီးတာနဲ႔ ငါျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္ေနာ္..."


"ေအးပါဟာ နင္ျပန္လာမယ္ဆိုရင္ ၿပီးတာပဲ..."


"ေအး...အဲ့ဒါဆိုဒါပဲေနာ္ ..."


"တူ...တူ..တူ.."


ဖုန္းက်သြားတာနဲ႔ လိပ္ျပာရဲ႕စိတ္ေတြလြတ္လပ္သြားသလို ခံစားေနရသည္။မွန္ခ်ပ္ေတြမွာ ခ်ထားတဲ့လိုက္ကာေတြကို ေဘးသို႔တြန္းပစ္ၿပီး ျပဴတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ကာ သန႔္ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ေလထုကို တစ္၀ႀကီးရႉရႈိက္ပစ္လိုက္မိသည္။


"ဟင္.. ကိုကိုနဲ႔ မမဆု..."


ကြန္ဒို‌ရဲ႕ ေအာက္ေျခ လူသြားစၟကၤန္လမ္းမေပၚမွာ ကိုကိုနဲ႔မမဆုက အားကစား၀တ္စုံေတြကို ၀တ္ကာ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ၿပီးလို႔ ျပန္လာၟကဟန္တူသည္။

ရယ္လို႔၊ေမာလို႔ေပါ့။

ကိုကိုက ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးတာလဲ။လိပ္ျပာေနရာမွာ

မမဆုကဘာလို႔ရွိေနရတာလဲ။ၟကည္လင္ေနတဲ့ စိတ္ေတြဟာ ထုံး၀င္ေမႊလိုက္သလို ေနာက္က်ိသြားေတာ့သည္။


"...စိတ္ရႈပ္တယ္ဟာ...မ်က္ႏွာသစ္တာပဲေကာင္းတယ္..."


လိပ္ျပာမ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ၿပီး မနက္စာျပင္ဆင္ဖို႔ ထမင္းစားခန္းထဲကို၀င္လာေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ မမဆုက မနက္စာေတာင္စားႏွင့္ေနၟကပါလား။


"လိပ္ျပာႏိုးၿပီလား...ကိုယ္တို႔နဲ႔မနက္စာအတူလာစားေလ..."


ကိုကိုကထိုင္ရာမွ ထလာၿပီး လိပ္ျပာရဲ႕ပုခုံးကိုလာဖက္ေလသည္။အဲ့ဒါကိုဟိုမိန္းမႀကီးက မ်က္ႏွာရႈံ႕မဲ့သြားတာကိုလည္းလိပ္ျပာေတြ႕လိုက္ပါတယ္။

ဒီမိန္းမက ကိုကိုနဲ႔ဆိုရင္႐ုပ္ကတစ္မ်ိဳး လိပ္ျပာနဲ႔ဆိုရင္ တစ္မ်ိဳးေျပာင္းသြားေရာ။


"လာေလ...မမဆုက တကူးတကပါစတာလုပ္လာေပးတယ္..."


"ပါစတာ..."


"မင္းမသိဘူးလား...ဘုန္းျမတ္ကမနက္စာကို

ပါစတာနဲ႔စားရမွ စား၀င္တာေလ ဒါေၟကာင့္ဘုန္းျမတ္ကိုစားေစခ်င္လို႔ လုပ္လာေပးတာ အမ်ားႀကီးက်န္ေသးပါတယ္ မင္းလည္းႀကိဳက္ရင္ယူစားေပါ့..."


ဒီယုန္ျမင္လို႔ ဒီခ်ဳံထြင္ေနတာမ်ား မသိရင္ခက္မယ္။ႏြားအိုျမက္ႏုႀကိဳက္တဲ့ ႏြားမႀကီး မဟုတ္ပါဘူး မိန္းမႀကီးမွန္း စေတြ႕ကတည္းကသိၿပီးသားပါ။

"ဘုန္းျမတ္ကိုစားေစခ်င္လို႔"ဆိုၿပီး ေၟကာ္ျငာ၀င္လိုက္တည္းက လိပ္ျပာကိုေတာ့ တစ္စက္မွ မသဒၵါဘူးလို႔ေျပာခ်င္တာေပါ့ေလ။

အက်င့္ကိုက ေနာက္ေခ်းထဲကပိုးေကာင္ေလာက္ေတာင္ အဆင့္မရွိဘူး။ပုပ္အဲ့နံေဆာ္ေနတာပဲ။


"‌မမဆုလက္ရာဆိုေတာ့ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္

ကိုကို႔လို ဘို႐ူး...အဲမဟုတ္ပါဘူး...ကိုကို႔လိုဘိုစာမွဘိုစာျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြကပဲ ဘိုစာႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္မွာေပါ့ လိပ္ျပာကေတာ့ ျမန္မာစာonlyမို႔ ကိုယ္ဘာသာထမင္းပဲေၟကာ္စားလိုက္ေတာ့မယ္..."


မမဆုဆိုတဲ့ မိန္းမႀကီးကို ၿပဳံးသလိုမဲ့သလိုနဲ႔ေျပာပစ္လိုက္ၿပီး ကိုကို႔ဘက္ကိုလွည့္ကာ ကိုကို႔လက္ေမာင္းကို ညင္ညင္သာသာေလး ဖက္ျပလိုက္သည္။ၿပီးေတာ့ ကိုကို႔မ်က္လုံးကိုတည့္တည့္ၟကည့္ၿပီး ခံစားခ်က္ေတြကို တစ္လုံးခ်င္းေဖာ္ျပပစ္လိုက္သည္။


"ကိုကိုကေလ...ပါစတာကိုသိပ္ႀကိဳက္တာပဲလား...

ဟုတ္လား...အဟင္း ဒါဆို ၀ေအာင္စားေနာ္ မ၀ေသးရင္ေလ...မမဆုကိုထပ္ခ်က္ခိုင္းလိုက္ေပါ့ လိပ္ျပာကေတာ့ ဒီေန႔ကစၿပီး ကိုယ္စားဖို႔ပဲကိုယ္ခ်က္ေတာ့မယ္..."


"ဟာ...လိပ္ျပာ...လိပ္ျပာ.."


သူ႔ကို႐ြဲ႕ေစာင္းကာေျပာပစ္ခဲ့ၿပီး ကြန္ဒိုအျပင္ကိုထြက္သြားတဲ့သူမေၟကာင့္ သူေခါင္းနပန္းႀကီးသြားသည္။


"မမ...ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္...လိပ္ျပာက ကေလးသိပ္ဆန္တာ ကြၜန္ေတာ္ သြားေခ်ာ့လိုက္အုံးမယ္..."


"အဟင္း...ကိစၥမရွိပါဘူး...သြားေခ်ာ့သြား..."


ထြက္သြားတဲ့ဘုန္းျမတ္ရဲ႕ ေက်ာျပင္ကိုၟကည့္ၿပီး

ဆိုဖီ ခုံကိုတစ္ခ်က္ပိတ္ထုပစ္လိုက္သည္။

ေကာင္မေလးက ၟကည့္ေတာ့သာကေလး႐ုပ္နဲ႔

အေက်ာကမေသးဘူးပဲ။မူယာမာယာေတြ လုပ္ျပေနလိုက္တာမ်ား ဘုန္းျမတ္နဲ႔ သူ႔လိုအဆင့္နဲ႔ကတန္လို႔လား။႐ုပ္ကေလး ဗန္းျပၿပီးျခဴစီလုပ္ေနတာပဲ ေနမယ္။


🊋🊋🊋🊋🊋🊋🊋


တိုက္ခန္းထဲမွ ထြက္လိုက္ၿပီး အျဖဴေရာင္လိပ္ျပာေလးကို လိုက္ရွာမိေတာ့ လိပ္ျပာကဓာတ္ေလွကားေစာင့္ေနဟန္တူသည္။ဒီေကာင္မေလးဘယ္ကိုထြက္ေျပးမလို႔ပါလိမ့္။


"အေမ့..."


ဓာတ္ေလွကားတံခါးပြင့္လာတာနဲ႔ လိပ္ျပာ၀င္မယ္လုပ္ေတာ့ လူကေလထဲကိုေျမာက္တက္သြားသည္။


"ကိုကို ဘာလုပ္တာလဲ လိပ္ျပာကိုေအာက္ခ်ေပးေနာ္..."


"ခ်ေပးလိုက္ရင္ ဒီငရစ္ေလးကထြက္ေျပးသြားမွာေပါ့..."


ကိုကိုက လိပ္ျပာရဲ႕ေက်ာျပင္နဲ႔ ဒူးအေကြးေနရာမွေနၿပီး ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ရင္မ‌တဲ့အေလးတုံးလိုပဲ အသာေလးေပြ႕ခ်ီထားေလသည္။


"အဟင္း...မရစ္ေစခ်င္ရင္ ဆင္ျခင္ေလ...လိပ္ျပာမွာေတာ့ သူ႔ကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ဟင္းမ်ိဳးစုံခ်က္ေႂကြးလိုက္ရတာ သူကေတာ့ သူမ်ားလုပ္တဲ့ ပါစတာကိုမွႀကိဳက္ပါတယ္တဲ့ အဲ့ေလာက္ေတာင္ႀကိဳက္ေနရင္လည္း အိမ္မွာသာအၿပီးေခၚထားလိုက္ေတာ့ ေလ...

လိပ္ျပာဒီေန႔ပဲဆင္းေပးမယ္..."


မ်က္ႏွာေလးကမသာမယာနဲ႔ သ၀န္တိုမႈေတြကို ေပါက္ကြဲထြက္ျပေနတဲ့ သူမကိုၟကည့္ၿပီး သူစိတ္မေကာင္းေတာ့ျဖစ္မိသည္။


"ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္လိပ္ျပာရယ္ မမဆုကကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္ရဲ႕သမီးမို႔ ကိုယ္လိုက္ေလ်ာေပးမိတာပါ ...ကိုယ္တကယ္စိတ္မေကာင္းပါဘူး..."


ညႇိဳးက်သြားတဲ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာကိုၟကည့္ၿပီး လိပ္ျပာသနားသြားမိတယ္။လိပ္ျပာ႐ြဲ႕တာမ်ားသြားၿပီထင္ပါရဲ႕။လိပ္ျပာကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုကို႔အေပၚကို အၟကာႀကီးစိတ္မဆိုးႏိုင္ပါဘူးေလ။

ကိုကို႔လည္ပင္းကိုလက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ဖက္ထားရင္းမွ

ကိုကို႔ရဲ႕ပါးျပင္ေလးကို နမ္းရင္းႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္သည္။


"စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရင္ ဒီေန႔လိပ္ျပာကို ေဈး၀ယ္ဖို႔

စူပါမားကပ္ကိုလိုက္ပို႔ရမယ္ ၿပီးရင္ေန႔လည္စာအတူစားၟကမယ္...မမဆုကိုမေခၚရဘူးေနာ္..."


"လိပ္ျပာရဲ႕ သေဘာဗ်ာ..."


ဒီလိုနဲ႔ ဓာတ္ေလွကားထဲကိုလည္းမ၀င္ျဖစ္ေတာ့ပါပဲ ငယ္႐ြယ္တဲ့ခ်စ္သူႏွစ္ဦးဟာ အခ်စ္အသိုက္အၿမဳံႀကီးရွိရာ တိုက္ခန္း‌ေလးဆီသို႔သာ  ေျခဩးျပန္လွည့္မိၟကပါေတာ့တယ္။

အေဖာ္‌မဲ့ေနတဲ့ ဓာတ္ေလွကားႀကီးရဲ႕ တံခါးခ်က္ဟာလည္း အလိုလိုျပန္ပိတ္သြားေလသည္။


#စာေရးသူ_ေဆာင္း‌ေငြ႕ေဝ

#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားPageမွတင္ဆက္သည္


🊋🊋🊋🊋🊋🊋

ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လိုက္


=========================================================================


ခ်စ္လိပ္ျပာေလး တဝဲလည္လည္

                             á€¡á€á€”္း ၃၁


"ကိုကို...ဒီဟာေလး..."


"ဘုန္းျမတ္...မမဆုကို ဒီေကာ္ဖီဘူးေလး ယူေပးပါလား..မမွီဘူးျဖစ္ေနတယ္.."


ကိုကိုနဲ႔ႏွစ္ေယာက္ထဲ အတူရွိခ်င္လို႔ စင္တာမွာေဈးလာ၀ယ္ပါတယ္ဆိုေနမွ ဟိုမိန္းမႀကီးက အလိုက္ကန္းဆိုးမသိပဲ သူမ်ားခ်စ္သူစုံတြဲၟကားမွာ ကန႔္လန႔္၊ကန႔္လန႔္နဲ႔ပါလာေလရဲ႕။

ဘယ္ဥကေပါက္လာလို႔ ဒီေလာက္လက္ေပါက္ကပ္တာလည္း မသိေတာ့ပါဘူး။ဘယ္ဂ်ိဳေပၚကေန ေရာက္လာလို႔ ဒီေလာက္အထိလူမႈေရးနားမလည္ရတာလဲ။


သူ႔ၟကည့္ေတာ့ ‌သုံးလက္မေဒါက္ဖိနပ္ႀကီးစီးထားၿပီး ဟိုဟာမမွီဘူး ဒီဟာယူလို႔မရဘူးနဲ႔  ေကာင္းေတာ့လည္း ေကာင္းပါတယ္ အျမင္ကပ္ဖို႔။


ကိုယ့္ပစၥည္းကိုယ္ အပိုင္ကိုင္ထားရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ကိုကိုတို႔ရပ္ေနတဲ့ ေနရာဆီကို လိပ္ျပာ‌ ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။


"ေဘးကို..ေဘးကို ဖယ္ၟကပါ...တိုက္မိမယ္

ဖယ္ေပးၟကပါ..."


အသံၟကားရာကို ၟကည့္လိုက္ေတာ့ မုန႔္ပုံးေတြသယ္လာတဲ့ လွည္းကအရွိန္နဲ႔ လိပ္ျပာရပ္ေနတဲ့ ေနရာဆီကိုတည့္တည့္ႀကီး လာတိုးေနသည္။

 á€œိပ္ျပာေၟကာက္ၿပီး မ်က္လုံးေတြကိုမွိတ္ခ်ပစ္လိုက္ေတာ့ ႐ုတ္တရက္ လက္ေမာင္းကေနလွမ္းအဆြဲခံလိုက္ရတာေၟကာင့္ အေနာက္ကိုနည္းနည္းယိုင္သြားေလသည္။


"ဟာ..ညီမေလးကို တိုက္မိသြားေသးလား...

အစ္ကိုက မုန႔္ပုံးေတြနဲ႔ ကြယ္ေနလို႔ ေရွ႕ကိုသိပ္မျမင္ရဘူး...ဒါေၟကာင့္ႀကိဳဖယ္ခိုင္းတာပါ...

ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္..."


"ရတယ္အစ္ကို..."


တြန္းလွည္းတြန္းတဲ့ ၀န္ထမ္းကို စကားေျပာၿပီးေနာက္မွာ ကိုကို႔ဆီအၟကည့္ေရာက္သြားေတာ့ ဟိုမိန္းမႀကီးက တြန္းလွည္းအတိုက္ခံရမွာဆိုးလို႔ ကိုကို႔ေဘးနားမွာ ကပ္ၿပီးမတ္တက္ရပ္ေန ေလသည္။


"လိပ္ျပာ..လန႔္သြားေသးလား..."


"ဟင္...ကိုထြန္းေဝ..."


 á€œိပ္ျပာရဲ႕လက္ကို အေနာက္ကေနဆြဲလိုက္တဲ့ သူအား  အခုမွပဲေသခ်ာၟကည့္မိတယ္။

ကိုထြန္းေဝက လိပ္ျပာကိုစိုးရိမ္ဟန္နဲ႔ ေမးေနေလသည္။


"ထြန္းေဝ..တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ..မင္းေရာေဈးလာ၀ယ္တာလား..."


အခုမွ ကိုကိုက လိပ္ျပာေဘးနားကိုေရာက္ခ်လာၿပီး ကိုထြန္းေဝ ကိုင္ထားတဲ့လိပ္ျပာရဲ႕လက္ကိုျပန္ဆြဲယူၿပီး ေမးေလသည္။


"ေအး..တစ္ပတ္စာေဈးလာ၀ယ္တာ.."


"ဟိုင္း..ထြန္းေဝ.."


"ဟာ...မမဆိုဖီ..."


ဒီမိန္းမႀကီးက ပါေလရာငါးပိခ်က္ပါလား။အခုလည္းကိုထြန္းေဝကို "ဟိုင္း"ပဲေျပာရေသးတယ္ လူကအရင္ဖက္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ေနၿပီ။

ေတာ္ေတာ္ လက္ရဲဇက္ရဲႏိုင္တယ္။


"မမဆိုဖီ..ဒီကိုေရာက္ေနတာ ၟကာၿပီလား..."


"မၟကာေသးပါဘူး..မေန႔ကမွေရာက္တာ..."


"အခုေရာ...ဘယ္မွာတည္းေနတာလည္း..."


"ဘုန္းျမတ္ပိုင္တဲ့ Royal ဟိုတယ္မွာပဲေလ..ဘုန္းျမတ္က တို႔ကိုအလကားတည္းခြင့္ေပးေတာ့ အကုန္အက်သက္သာတာေပါ့..."


အခုဆိုရင္ လိပ္ျပာရဲ႕ေဘးမွာ တစ္ေယာက္မွမရွိေတာ့ပါဘူး။အကုန္လုံးက ဟိုမိန္းမႀကီးဆီကိုပဲ အာ႐ုံေရာက္ေနၟကတယ္။ကိုကိုနဲ႔ လိပ္ျပာရဲ႕သီးသန႔္ ဒိတ္လုပ္တာကလည္း ပ်က္ၿပီလို႔ပဲသတ္မွတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

၀မ္းနည္းမႈနဲ႔အတူ စိတ္ဓာတ္ေတြက ေအာက္ဆုံးအထိထိုးက်သြားၿပီး အျခားကိုအၟကည့္လႊဲလိုက္မိေတာ့ လိပ္ျပာရဲ႕ျမင္ကြင္းထဲမွာ ကံေကာင္းျခင္းနတ္သားေလး တစ္ပါးက အလိုလိုေရာက္ရွိလာ‌ သည္။

‌မုန႔္ေတြ စီတန္းထားတဲ့ စင္ေတြၟကားမွာ ရွိေနတာက  ေတာ့ လူငယ္ဆန္ဆန္ ေက်ာပိုးအိတ္ကို တစ္ႀကိဳးပဲလြယ္ကာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ တီရွပ္ကိုယ္ၟကပ္အနက္‌ေရာင္ေလးကို ၀တ္ထားတဲ့ကယ္တင္ရွင္နတ္သားေလး ဖိုးခြၜန္ပါပဲ။


"ဖိုးခြၜန္!!!!!..."


လိပ္ျပာက အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ေအာ္ေခၚလိုက္တာေၟကာင့္ ဖိုးခြၜန္ကလည္း မ်က္လုံးျပဴးေလးနဲ႔  ျပန္ၟကည့္လာသလို ေဘးနားကသုံးေယာက္ကလည္း လိပ္ျပာဆီသို႔ အၟကည့္ေရာက္လာၟက‌ ေလသည္။

ကိုကိုဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လက္ကို႐ုန္းလိုက္ၿပီး

ဖိုးခြၜန္ရွိရာဆီသို႔သာ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။


"ဖိုးခြၜန္...နင္ဒီကိုဘာလာလုပ္တာလဲ..."


"ကြၜန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီကို အလည္လာတာ သူကအျပင္သြားေနတာနဲ႔

ပ်င္းလို႔ စင္တာထဲမွာ ေလွ်ာက္ပတ္ၟကည့္ေနတာ.."


"ဒါဆိုရင္ အခု နင္တစ္ေယာက္တည္းဆိုတာ ေသခ်ာတယ္ေပါ့..."


"ေသခ်ာတယ္ေလ...ဘာျဖစ္လို႔လည္း..."


ဖိုးခြၜန္ကနားမလည္စြာ ေမးလာေတာ့ လိပ္ျပာရဲ႕ေခါင္းထဲကို အႀကံတစ္ခုကေရာက္လာသည္။

ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖိုးခြၜန္ရဲ႕ လက္ကိုဆြဲၿပီး ကိုကိုတို႔ရပ္ေနတဲ့ ေနရာဆီသို႔ ေခၚလာလိုက္တယ္။

ဖိုးခြၜန္ကေတာ့ သူ႔လက္ကိုလာဆြဲတဲ့ မမေၟကာင့္ ၟကက္သီးေတြပါ တျဖန္းျဖန္းထကုန္ကာ ဖ်ားပါဖ်ားခ်င္လာတဲ့ အထိပါပဲ။


"လိပ္ျပာ...သူက..."


သူ႔ေကာင္မေလးက အျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ကို တြဲထားတာမို႔ ဘုန္းျမတ္သေဘာမက်စြာ ေမးလိုက္မိသည္။မ်က္ေမွာင္ႀကီးကိုလည္း သိသာစြာ အစြမ္းကုန္တြန႔္ကုတ္ပစ္လိုက္မိသည္။


"ဒါက..လိပ္ျပာရဲ႕ငယ္ေပါင္း၊ႀကီးေဖာ္ အိမ္နီးခ်င္းေလး..ဖိုးခြၜန္တဲ့...ကိုကိုက လိပ္ျပာထက္ႏွႏွစ္ႀကီးသလို ဖိုးခြၜန္ကလည္းလိပ္ျပာထက္ ႏွႏွစ္ငယ္တယ္...ေနာ္...ေမာင္ေလး..."


အၿမဲတမ္း တစ္ဖိုးတည္းခြၜန္ေနၿပီး အခုမွေမာင္ေလး လုပ္ေနတဲ့ မမလိပ္ျပာကို ဖိုးခြၜန္ခမ်ာ နားမလည္ႏိုင္စြာ ၟကည့္လိုက္သလို ဘုန္းျမတ္မွာလည္း လက္သီးေတြကိုဆုပ္လိုက္မိသည္မွာ အေက်ာစိမ္းစိမ္းေတြပါ ထင္းခနဲေပၚလာေလသည္။

မေကာင္းတတ္လို႔သာ ၟကည့္ေနရတာ။


"ကိုထြန္းေဝလည္း...ဖိုးခြၜန္နဲ႔ခင္တာပဲေလ..ဟုတ္တယ္မွတ္လား..."


"ဒီေကာင္နဲ႔ေတာ့ မခင္ခ်င္ပါဘူး..."


"ခင္ဗ်ားနဲ႔လည္း ကြၜန္ေတာ္က မခင္ခ်င္ပါဘူး..."


တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေစာင္းမဲမဲလုပ္ေနတဲ့ ဖိုးခြၜန္နဲ႔ ထြန္းေဝကိုၟကည့္ၿပီး ဘုန္းျမတ္ဇာတ္ရည္မလည္ျဖစ္သြားေလသည္။

လိပ္ျပာရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းနဲ႔ ထြန္းေဝနဲ႔ကဘယ္လိုလုပ္ၿပီးသိသြားတာလဲ။


"ထြန္းေဝ...လိပ္ျပာရဲ႕အိမ္နီးခ်င္းနဲ႔ မင္းကဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သိသြားတာလဲ..."


"အဲ..အဲ့ဒါက..ဒီလိုရွိတယ္..."


"ဟိုတစ္ခါလိပ္ျပာ အိမ္ျပန္တဲ့လမ္းမွာ ဆုံၟကၿပီး အိမ္ကိုလိုက္လည္တာေလ..ဖိုးခြၜန္နဲ႔တင္မဟုတ္ဘူး လိပ္ျပာတို႔ တစ္မိသားစုလုံးကပါ ကိုထြန္းေဝကို ခင္သြားၟကလို႔ ေနာက္တစ္ခါလာလည္ပါအုံးတဲ့ ဖိတ္လိုက္တယ္ေနာ္..ကိုထြန္း..."


"ဟင္..."


ကိုထြန္းေဝကေန ကိုထြန္းျဖစ္သြားတဲ့ လိပ္ျပာကို အမ်ိဳးသားသုံးေယာက္လုံးက ဝိုင္းၿပဳံၟကည့္လာၟကသည္။ထိုအထဲမွာ ေဒါသမီးတဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ေနတာကေတာ့ ဘုန္းျမတ္ေပါ့။

လိပ္ျပာကလည္း ကိုကို႔ပုံစံကို ေက်နပ္သြားၿပီး

ဂ႐ုမစိုက္ဟန္ေဆာင္ကာ ဖိုးခြၜန္ကိုပဲ ၟကည့္လိုက္တယ္။


"ေမာင္ေလး...မမတို႔ေန႔လည္စာ သြားစားၟကမလို႔ လိုက္ခဲ့ရမယ္ေနာ္...ကိုထြန္းေဝလည္း လိုက္ခဲ့ေပါ့...လူစုံတပ္စုံဆိုေတာ့ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းမွာပဲ..ဟုတ္တယ္မွတ္လား မမဆု..."


"အဟင္း..သိပ္ဟုတ္တာေပါ့...."


ကိုကို႔ကိုမၟကည့္ပဲ မမဆုကိုသာဒဲ့ၟကည့္ၿပီး ေမးပစ္လိုက္တယ္။လိပ္ျပာတို႔ရဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သီးသန္႔ဒိတ္ေလးကို လူစုံေအာင္လုပ္ပစ္လိုက္တာ သူေလ။

အဲ့ေတာ့ သူကအဓိကတရားခံပဲ။


"ဘုန္းျမတ္..ငါက ကားပါလာတယ္...မင္းတို႔သြားခ်င္တဲ့ဆိုင္ကို ေရွ႕က‌ေနလမ္းျပ ငါေနာက္ကေန ေမာင္းလာခဲ့မယ္..."


"ေကာင္းၿပီေလ..."


"လိပ္ျပာနဲ႔ ဖိုးခြၜန္လည္း ကိုထြန္းရဲ႕ကားနဲ႔ပဲ လိုက္ခဲ့မယ္..."


"လိပ္ျပာျဖဴ!!!!"


ကိုကိုကလိပ္ျပာကို ေအာ္လိုက္ေပမဲ့ လိပ္ျပာကေတာ့ မ်က္ႏွာတည္၊မ်က္ႏွာထားနဲ႔ပဲ ဂ႐ုမစိုက္သလို ေနျပလိုက္ၿပီး ကိုထြန္းေဝကိုသာ ၟကည့္လိုက္သည္။


"လိပ္ျပာနဲ႔ ဖိုးခြၜန္ကို ကိုထြန္းရဲ႕ကားနဲ႔ တင္ေခၚသြားမယ္မွတ္လား..."


"လိပ္ျပာက ဘုန္းျမတ္တို႔နဲ႔ မလိုက္ဘူးလား..."


ဘုန္းျမတ္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၟကည့္ၿပီး ေမးသာေမးရတယ္ ဘုန္းျမတ္ရဲ႕အၟကည့္စူးစူးကိုၟကည့္ၿပီး ထြန္းေဝလည္း နဖူးမွာေခြၜးပါစို႔ခ်င္ခ်င္ျဖစ္လာရတယ္။


"ဘာလဲ...လိပ္ျပာတို႔ကို တင္မေခၚခ်င္ဘူးလား..."


"ဟာ...မဟုတ္ပါဘူး...လိပ္ျပာလိုက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေခၚမွာေပါ့...."


"‌ဘုန္းျမတ္ မမတို႔သြားၟကရေအာင္ေလ...လိပ္ျပာကသူတို႔နဲ႔စီးမယ္ဆိုေတာ့...."


အခြင့္အေရးေလး ေပးလိုက္တာနဲ႔ ကိုကို႔လက္ကိုခ်ိတ္ၿပီး အတင္းဆြဲေခၚသြားတဲ့ မိန္းမႀကီးကို လိပ္ျပာမဲ့ပစ္လိုက္သည္။စိတ္ကမခံႏိုင္လို႔သာ အ႐ြဲ႕တိုက္လိုက္ရတာ။ကိုယ့္ဟာေလး ပါသြားေတာ့လည္း ႏွေမ်ာသလိုလို၊တြန႔္တိုသလိုလို ျဖစ္ေနရတယ္။


"ကဲ...လိပ္ျပာ ကိုယ္တို႔လည္း ကားပါကင္ကိုသြားၟကမယ္..."


"အင္း..."


"အင္း"တစ္လုံးသာ ေျပာၿပီးေခါင္းငိုက္ဆိုက္ခ်ကာ အေရွ႕မွထြက္သြားႏွင့္တဲ့ သူမကို နားမလည္ႏိုင္စြာ ဖိုးခြၜန္နဲ႔ထြန္းေဝခမ်ာ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၟကည့္လိုက္မိၟကသည္။


"မမလိပ္ျပာ...ဘာျဖစ္ေနတာလည္း..ခင္းဗ်ားသိလား...ဟိုလူကေရာဘယ္သူလည္း..."


"လိပ္ျပာ ဘာျဖစ္ေနသလဲေတာ့ ငါမသိဘူး မင္းေျပာတဲ့ ဟိုလူက ဘုန္းျမတ္သူရတဲ့ လိပ္ျပာရဲ႕ရည္းစား

မသိရင္မွတ္ထား..."


"ေအာ္..မမလိပ္ျပာရဲ႕ရည္းစားကို...ဘာ!!!!

မ..မ..မမလိပ္ျပာမွာ ရည္းစားရွိေနၿပီ.."


အံ့ဩၿပီး မ်က္လုံး၊မ်က္ဆံျပဴးသြားတဲ့ ဖိုးခြၜန္ကိုဘ၀တူခ်င္းမို႔ စာနာစြာ ပုခုံးကိုတစ္ခ်က္ပုတ္ၿပီး အားေပးလိုက္တယ္။


"မင္းနဲ႔ငါ့အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့သြားၿပီမို႔

ငါတို႔ရန္ျဖစ္လည္း မထူးေတာ့ပါဘူးငါ့ေကာင္ေရ...

ဟိုက ဘဲရသြားၿပီ...စိတ္သာေလွ်ာ့လိုက္ပါေတာ့..

ဘုန္းျမတ္ဆိုတာ ငါတို႔ယွဥ္ႏိုင္တဲ့ေကာင္ မဟုတ္လို႔ ငါလည္းက်န္စစ္သားနဲ႔အမ်ိဳးေတာ္ပစ္လိုက္ၿပီ..အခုကစၿပီး ငါ့နာမည္လည္း...က်န္‌ထြန္းျဖစ္သြားၿပီလို႔ပဲ မွတ္လိုက္ပါ‌ေတာ့ကြာ..."


"ဟာ..စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ေနရတဲ့ ၟကားထဲ အေျခာက္အသံနဲ႔ လာငိုျပေနတယ္...သြားဗ်ာ"


ထြန္းေဝက ငိုသံပါႀကီးနဲ႔စလိုက္ေတာ့ ဖိုးခြၜန္မွာ

ဘုန္းျမတ္အေပၚမေက်နပ္ေနတာေတြကို ထြန္းေဝအေပၚသို႔ ပုံခ်ပစ္လိုက္မိ‌ေလသည္။

ဒါမွန္းသိရင္ မမလိပ္ျပာကို ဟိုးအရင္တည္းက ခ်စ္ေရးဆိုခဲ့တာေပါ့။ငယ္ငယ္တည္းက အတူသြား၊အတူစားျဖစ္ခဲ့တာေၟကာင့္ မမဟာ ေမေမၿပီးရင္

ဖိုးခြၜန္အတြက္အေရးအပါဆုံး အမ်ိဳးသမီးပဲ။မမကို ဖိုးခြၜန္သိပ္တန္ဖိုးထား၊ျမတ္ႏိုးလြန္းလို႔ ခ်စ္တဲ့အေၟကာင္းေတြကို ဖြင့္ေျပာဖို႔သတၱိမရွိခဲ့ဘူး။

မမတစ္ခါကေျပာဖူးတယ္ "ငါတို႔ကအလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိဆန္ကုန္ေျမေလးေတြကို စိတ္မ၀င္စားဘူးတဲ့ေလ"။ထိုစကားကို ဖိုးခြၜန္အသဲထဲကေန စြဲေနေအာင္ကို မွတ္ထားခဲ့တယ္။

ဒါေၟကာင့္ အလုပ္တစ္ခုအတည္တက်ျဖစ္ေတာ့မွ ဖြင့္ေျပာမလို႔ စဥ္းစားထားတဲ့ ဖိုးခြၜန္ရဲ႕ အိပ္မက္ကေလးဟာလည္း တစ္ေန႔တည္းနဲ႔ ေက်ျပတ္သြားပါေတာ့တယ္။


💔💔💔💔💔💔💔😢💔💔


လိပ္ျပာကားေပၚမွဆင္းဆင္းျခင္း ရွမ္း႐ိုးရာရဲ႕ ဆိုင္ခြဲျဖစ္တဲ့ မေနာ္ဟရီရွမ္းစားေသာက္ဆိုင္ေလးကို ေဝ့ဝဲၟကည့္မိေလသည္။အရမ္းလွတာပဲ။တကယ့္ ရွမ္းေစာ္ဘြားေတြေနတဲ့ အေဆာက္အညးလို ခံစားသက္၀င္ၿပီး ေဆာက္ထားတာေၟကာင့္ ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားေတြ လာစားသင့္တဲ့ ေနရာေလးပါပဲ။

၀န္းထမ္းေတြကလည္း ရွမ္း႐ိုးရာ၀တ္စုံေလးေတြကို ၀တ္ထားၟကၿပီး တကယ္ေဖာ္ေ႐ြက်ပါတယ္။


လိပ္ျပာတို႔အဖြဲ႕က အေဆာက္အညးထဲကိုမ၀င္ေတာ့ပဲ အျပင္ဘက္မွ ခုံတန္းေတြမွာေနရာ၀င္ယူလိုက္သည္။


ဘုန္းျမတ္မွာ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ ခ်စ္သူေလးကို

ဒီလူအုပ္ထဲကေန ဆြဲေခၚၿပီးဘယ္လိုေခ်ာ့ရမလည္း စဥ္းစားေနရတာ ေခါင္းကိုေျခာက္ေရာပဲ။


"ဘုန္းျမတ္ မမ ဒီမွာထိုင္မယ္ေနာ္..."


"ဗ်ာ..."


"ဘာလဲ မရဘူးလား..."


"ရ..ရပါတယ္..."


"ဘာလုပ္ေနတာလဲ...ဘုန္းျမတ္လည္း ထိုင္ေလ..."


တကယ္ေတာ့ လိပ္ျပာနဲ႔အတူထိုင္ဖို႔ ခုံေလးတစ္လုံးကို အဆင္သင့္လုပ္ေပးထားတဲ့ဟာကို မမဆုက၀င္ထိုင္လိုက္ေလသည္။သူလည္း‌ေျပာရင္မေကာင္းတတ္လို႔ မေျပာပဲေနလိုက္ရတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ႔ကိုပါအတင္းထိုင္ဖို႔ ေျပာေနတာေၟကာင့္ စိတ္အိုက္စြာပဲ ထိုင္ခ်လိုက္ရတယ္။


ကိုကိုက ဟိုမိန္းမေဘးကခုံမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ေတာ့ ေဒါသကေထာင္းကနဲထြက္သြားမိသည္။

နဂိုကမွ အပူခ်ိန္က အႏႈတ္ေအာက္ေရာက္ေနပါတယ္ဆိုေနမွ ထၿပီးေပါက္ကြဲေအာင္လာလုပ္ေနတယ္။

ဒါမ်ိဳးေတာ့ ဘယ္ရမလဲ။ဖိုးခြၜန္နဲ႔ ကိုထြန္းေဝတို႔ႏွစ္ေယာက္ၟကားမွာ လြတ္ေနတဲ့ခုံမွာ ၀င္ထိုင္ပစ္လိုက္တယ္။


"ဘာ‌မ်ားသုံးေဆာင္ၟကမလဲရွင္..."


ရွမ္း၀တ္စုံနဲ႔ ၀န္ထမ္းမေလးရဲ႕ အေမးေၟကာင့္ ကိုကိုေရာ ကိုထြန္းေဝေရာက မီႏူးကိုၟကည့္ၿပီးမွာၟကေလသည္။


"ရွမ္းေျမာက္ေဟာ့ေပါ့ပရီမီယမ္ရယ္,

ဖက္ေစာေလာေလးတစ္ပြဲ,လားရႈိးႀကီး၀က္စတူးတစ္ပြဲ,ငါးရနံ႔ေမႊးခ်က္တစ္ပြဲ,ဖက္တီးေတာ့တစ္ပြဲ

ငွက္ေပ်ာဖူးေထာင္း,ပဲေတာင့္ရွည္ေထာင္းတစ္ပြဲ

,ျပည္ႀကီးငါးပဲပုတ္ေၟကာ္,ၟကက္ကခ်င္ခ်က္ရယ္,အင္းေလးဟင္းထုပ္ ႏွစ္ပြဲ,ရွမ္းတို႔ဖူးသုပ္,ကင္ေပါင္းေၟကာ္,ေခါပုတ္ေၟကာ္ရယ္..

လိပ္ျပာ ပုစြန္စားခ်င္ရင္ ကိုယ္ပုစြန္ပြေၟကာ္ထပ္မွာေပးမယ္ေလ အဲ့ဒါက အစပ္လည္းမပါဘူး..."


"...မလိုပါဘူး..ရွင္အခုမွာ‌ေနတာေတြနဲ႔တင္ စားပြဲ‌ ေတာင္ဆန႔္ပါ့မလားမသိဘူး...ကြၜန္မကစပ္လည္းစားတယ္,ခ်ိဳလည္းစားတယ္..ဟင္းဂ်ီးမမ်ားတတ္ဘူး.."


တမင္အျမင္ကပ္လို႔ ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ ေျပာပစ္လိုက္သည္။


"အာ့ဆို ညီမေလး ခုဏကမွာထားတာေတြရယ္ ထမင္းျဖဴ ငါး‌ပြဲ လိုက္ပြဲပါခ်ေပးေနာ္..."


"ဟုတ္ကဲ့ရွင့္..."


၀န္ထမ္းေကာင္မေလး ထြက္သြားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ စားပြဲဝိုင္းႀကီးက မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၟကာေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားေလသည္။

ထိုတိတ္ဆိတ္မႈကို  ၿဖိဳခြင္းလိုက္သူကေတာ့

ဖိုးခြၜန္ပါပဲ။


"မမလိပ္ျပာ ဒီလူကမမရဲ႕ ရည္းစားဆို..."


"နင့္ကိုဘယ္သူေျပာလဲ..."


"ကိုထြန္းေဝေမာင္ေျပာတာ...."


ဖိုးခြၜန္ကကိုထြန္းေဝကို ေမးေငါ့ျပၿပီးေမးေနတာေၟကာင့္ လိပ္ျပာလည္းလက္ကိုပိုက္ပစ္ကာ တစ္လုံးခ်င္းစီေျဖေပးလိုက္တယ္။


"ဒီမွာ ေမာင္ေလး..ငါ့ရည္စားျဖစ္မဲ့လူက ငါ့ကိုနားလည္၊အလိုလိုက္တဲ့လူမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ရမယ္ သူ႔လိုအသက္ႏွစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္တည္းနဲ႔ သက္က်ားအိုလိုပုံေပါက္ၿပီး အလိုက္မသိ၊ကတိမတည္တတ္တဲ့လူမ်ိဳးကို ငါကရည္းစားေတာ္ရမတဲ့လား...

ေဝးေသး..ဖိုးခြၜန္ နင့္ဆီမွာ႐ုပ္ရည္လည္းေခ်ာ၊စိတ္သေဘာေကာင္း၊မေနာေကာင္းနဲ႔ ကပ္လာတဲ့အင္းဆက္ပိုးမႊားတိုင္းကိုေလ အားမနာတမ္းဖယ္ခ်ႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရွိရင္ရာ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔

မေမ့နဲ႔..."


"လိပ္ျပာျဖဴ!!!!!!..."


ဘုန္းျမတ္ရဲ႕ေဟာက္သံေၟကာင့္ ထြန္းေဝမ်က္ခုံးတစ္ဖက္တြန႔္တက္သြားသည္။စိတ္ထဲမွာလည္း ေက်နပ္လိုက္တာ ႏႈိင္းျပစရာေတာင္မရွိေတာ့ပါဘူး။

"မွတ္ေပေတာ့ သားႀကီးေရ မင္းအရင္က

ငါအပါအ၀င္ ရွိသမွ်မိန္းကေလး၊ေယာက္်ားေလး လူစုံတက္စုံေအာင္ကို ေခ်မိုးျပလာခဲ့သမွ် တစ္ထိုင္တည္းနဲကို အတြယ္ခံေနရတာ ေက်နပ္လိုက္ေလျခင္း.."လို႔စိတ္ထဲမွ ေျပာမိသလို အျပင္ကလည္း ၿပဳံးမိသြားေလသည္။


"မွာထားတာေတြ ရပါၿပီ..က်န္ေနေသးတာေတြကိုေတာ့ ခဏေနရင္လာခ်ေပးပါ့မယ္ရွင္..."


ဆိုင္၀န္ထမ္းက ေဟာ့ေပါ့ပြဲႀကီးနဲ႔ ရွမ္း႐ိုးရာဟင္းအခ်ိဳ႕ရယ္,ထမင္းျဖဴေတြရယ္ကို လာခ်ေပးတာေၟကာင့္ အစားစားျခင္းကို စတင္လိုက္ၟကရသည္။


"ဘုန္းျမတ္..ပဲေတာင့္ရွည္ေထာင္းေလးစားၟကည့္  ေျမပဲေလးေတြနဲ႔ စိမ့္ေနတာပဲ..."


မမကဟင္းေတြကို တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးလာထည့္ေပးေနတာေၟကာင့္ ေက်းဇူးတင္ေၟကာင့္ ေခါင္းျပန္ၿငိမ့္ျပၿပီး အေပၚကိုေမာ့အၟကည့္ မ်က္ေစာင္းတစ္ခုနဲ႔စုံလိုက္တာေၟကာင့္ ေနရာမွာတင္ျပာက်ခ်င္သြားရသည္အထိ ထိတ္လန႔္ရျပန္ပါၿပီ။

သူ႔အေနနဲ႔ လိပ္ျပာကိုဟင္းလွမ္းခပ္ထည့္ေပးရေအာင္လည္း ေဘးခ်င္းကပ္လွ်က္မဟုတ္ေနပဲ ၟကားထဲမွာ ေဟာ့ေပါ့အိုးကခံေနေလသည္။

ဘုန္းျမတ္အဖို႔ သက္ျပင္းေတြကို အခါခါခ်ေနဖို႔သာ ပဲတတ္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။


ကိုကို႔ပန္းကန္ထဲကို ဟင္းမ်ိဳးေပါင္းစုံေအာင္ ခပ္ထည့္ေပးရင္းနဲ႔ ၿပဳံးျပလိုက္၊ၟကာပစ္ျပလိုက္လုပ္ေနတဲ့ ဟိုမိန္းမကိုေရာ ေက်နပ္ေနသလိုမ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးျဖစ္ေနတဲ့ ဟိုလူႀကီးကိုေရာ အျမင္ကပ္လာသည္။


"ေရာ့..ေမာင္ေလးက ၀က္သားသုံးထပ္သားစား..."


ေဟာ့ေပါ့အိုးထဲမွ ၀က္သားသုံးထပ္သားကို ထမင္းအျဖဴအေပၚလာတင္ေပးတဲ့ မမေၟကာင့္ ဖိုးခြၜန္ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္သြားသည္။

ထမင္းစားေနတဲ့ ဥစၥာ ၀က္သားကိုအခ်ဥ္ေရနဲ႔ လာတို႔စားခိုင္းေနေတာ့ ဟုတ္ေတာ့မဟုတ္ေသးပါဘူး။


"မမ..ကြၜန္ေတာ္က ထမင္းစားေနတာေလ ၀က္သားႀကီးမစားခ်င္ေသးဘူး..."


"လွ်ာမရွည္နဲ႔ ငါစားဆိုစားလိုက္..."


"ညီမေလးရယ္..သူမ်ားကမစားခ်င္ရင္ အတင္းမေကြၜးနဲ႔ေလ..စားတဲ့သူကိုေကြၜးရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့..."


သူနဲ႔လည္းဘာမွမဆိုင္ပဲ လာ၀င္ေျပာျပန္ၿပီ။

ဟုတ္တာေပါ့ ကိုကိုကသူထည့္ေပးသမွ်တစ္ခုမွ ျငင္းတာမွမဟုတ္တာ ေျပာအားရွိမွာေပါ့။

လိပ္ျပာရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ငိုခ်င္လာတာပဲသိတယ္။


"ကိုကို အဲ့ဟင္းပြဲေလး..."


"ဘုန္းျမတ္ မမကို ငွက္ေပ်ာဖူးေထာင္းပြဲေလး ကမ္းေပးပါလားကြယ္..."


ဆိုဖီ ဟင္းပြဲကို တမင္လွမ္းယူခိုင္းလိုက္တာပါ။

လိပ္ျပာျဖဴေရ မင္းရဲ႕ခ်စ္သူကိုရယူျပဖို႔ တို႔အတြက္ၟကမ္းတမ္းျပစရာကို မလိုတာ။တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔  လႈိက္စားၿပီး မင္းရဲ႕ေနရာကို တို႔ယူေတာ့မွာမို႔ စိတ္ေတာ့မေကာင္းပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ တို႔ကဆုံးျဖတ္ၿပီးရင္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တတ္တဲ့လူပဲ လိပ္ျပာျဖဴ။


"ေအာ္...ကိုထြန္းကိုလည္း ထည့္ေပးရအုံးမယ္...

ေရာ့..ကန္စြန္းဥေလးစားၟကည့္ အိေနတာပဲ..စားၟကည့္ေနာ္.."


ေဟာ့ေပါ့အိုးထဲကေန ဖိုးခြၜန္ကို၀က္သားသုံးထပ္သား ယူေကြၜးတာကေတာ့ ထားပါေတာ့။

ကိုယ့္အလွည့္က်မွ ကန္စြန္းဥကို တစ္ကုတကလုပ္ၿပီး လာထည့္ေပးေနတဲ့ ေကာင္မေလးကိုၟကည့္မိေတာ့ သူ႔ကိုမ်က္လုံးတစ္ဖက္မွိတ္ျပလာသည္။


ထြန္း‌ေဝသိလိုက္ပါၿပီ။ဒီပြဲမွာ ဖိုးခြၜန္နဲ႔သူက ဓားစာခံေတြျဖစ္ၿပီး လိပ္ျပာကၿခိမ္းေျခာက္သူျဖစ္ကာ

ဘုန္းျမတ္ကေတာ့ မ်က္ရည္ယိုရမဲ့လူေပါ့။လိပ္ျပာခ်ိန္႐ြယ္ေနတဲ့ လူဟာမမဆိုဖီဆိုတာလည္း ေသခ်ာေနပါၿပီ။

ထြန္းေဝၟကည့္ေနတာ မမဆိုဖီကဘာလို႔မ်ား ဘုန္းျမတ္အနားမွာပဲ ကပ္ေနရတာလဲ။

ဘုန္းျမတ္က အလိုက္သိတာေၟကာင့္ထားပါေတာ့ ဘုန္းျမတ္ရဲ႕ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လုံးရွိေနတာကို ဒီလိုေနရာ၀င္ယူခ်င္တဲ့ ပုံစံမလုပ္သင့္ပါဘူးေလ။။ဆရာႀကီးသာသိရင္ သူ႔သမီးျဖစ္သူရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆိုးမွာပဲ။


"လိပ္ျပာ သန႔္စင္ခန္းကို ခဏသြားလိုက္အုံးမယ္..."


လိပ္ျပာသန႔္စင္ခန္းကို သြားတာေတြ႕ေတာ့ ဘုန္းျမတ္လည္း အခြင့္ေကာင္းကိုေစာင့္ဆိုင္းေနသည့္အေလွ်ာက္ တုန႔္ဆိုင္းမေနပဲ သူပါထထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။


"လိပ္ျပာ..."


သန႔္စင္ခန္းထဲကေနထြက္လာေတာ့ ကိုကိုကအျပင္မွာ ရပ္ေစာင့္ေနေလသည္။


"ဘာလဲ...ရွင္နဲ႔ကြၜန္မၟကားမွာ ဘာမွေျပာစရာမရွိဘူး..."


"ကိုယ္ရွင္းျပတာကို နားေထာင္ပါအုံးကြာ..."


လိပ္ျပာရဲ႕လက္ေမာင္းကိုလွမ္းဆြဲထားတာေၟကာင့္ ေျခလွမ္းေတြကိုရပ္ပစ္လိုက္ရသည္။

မဟုတ္ရင္ ဆိုင္၀န္ထမ္းေတြက တစ္မ်ိဳးထင္ကုန္ၟကလိမ့္မယ္။


"ျမန္ျမန္ေျပာ "


"တကယ္ေတာ့ မမဆုတို႔သားအဖက ကိုယ့္အေပၚမွာ ေက်းဇူးေကြၜးေတြအရမ္းမ်ားခဲ့ပါတယ္ .."


"ေအာ္ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ ကြၜန္မကိုပစ္ၿပီး မမဆုဆိုတာနဲ႔

ပတ္သတ္ေတာ့မယ္ေပါ့ ေကာင္းပါတယ္.."


"လိပ္ျပာ ကိုယ္အဲ့လို တစ္ခါမွမေတြးထားဖူးဘူး..

ကိုယ့္စိတ္ကအၿမဲ လိပ္ျပာဆီမွာပါပဲ အခုက.."


"ဘာလဲ...ေက်းဇူးတရားပဲလာအုံးမွာမွတ္လား..

အဲ့ေလာက္ေတာင္ ျဖစ္ေနရင္လည္း အဲဒီ့ေက်းဇူးတရားေတြကို အေတာင့္လိုက္မ်ိဳခ်ၿပီး ရွင့္မမဆုကိုပဲအံေကြၜးလိုက္ေတာ့ ကြၜန္မကေတာ့ ရွမ္းစာပဲႀကိဳက္တယ္..."


လိပ္ျပာက‌ အထင္အျမင္‌ ေတြလြဲၿပီး ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာခဲ့ကာထြက္သြားေလသည္ ။

ဘယ္လိုေျပာေျပာ မရတဲ့ခ်စ္သူေၟကာင့္

သူ႔ကိုယ္သူလည္း မေက်မနပ္ျဖစ္မိသည္။ဒီအတိုင္းဆိုရင္ ဆရာႀကီးကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာမျပခဲ့တဲ့အမွန္တရားေတြ အားလုံးကို လိပ္ျပာကို ေျပာျပမွျဖစ္ေတာ့မယ္။

ဟုတ္တယ္။သူေျပာျပမွ ျဖစ္မယ္။

 á€œိပ္ျပာအေပၚမွာ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားတာေတြမ်ားလာရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူမေပါက္ကြဲၿပီး သူ႔ကိုစြန႔္ခြာသြားမွာ သူသိပ္ေၟကာက္တယ္။

စိတ္ဓာတ္ေတြက်စြာပဲ သူ႔အဖြဲ႕ေတြစားေသာက္ေနၟကတဲ့ စားပြဲဆီသို႔သာ ျပန္လာခဲ့လိုက္ၿပီး ထိုင္ခုံမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။


📳"ေတာင္..."


မက္ေဆ့အသံေၟကာင့္ ဖုန္းကိုထုတ္ၟကည့္မိေတာ့

ကိုကို႔ဖုန္းနံပါတ္ျဖစ္ေနသည္။တစ္စားပြဲတည္း ထိုင္ေနတာကို ဘာလို႔မက္ေဆ့လာပို႔ေနရတာလဲ။

စာကိုေသခ်ာ ဖတ္ၟကည့္လိုက္ေတာ့...


✉️"လိပ္ျပာ ညက်ရင္ လိပ္ျပာကို ကိုယ္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ကိစၥတိုင္းကို ေျပာျပခ်င္တယ္ ..

နားေထာင္ေပးႏိုင္မလား..ျပန္‌ေျဖေပးပါကြာ..."


ဖုန္းကိုၟကည့္ၿပီး ကိုကို႔မ်က္ႏွာကိုျပန္ၟကည့္မိေတာ့ စိုးရိမ္မႈမ်ားနဲ႔ ေတာင္းပန္းတိုးလွ်ိဳးေနတဲ့ ကိုကို႔ပုံစံေလးက လိပ္ျပာမသနားပဲမေနႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။

စိတ္ေကာက္ျပေနေပမဲ့ေပါ့။


📳"ေတာင္..."


✉️"အင္း...နားေထာင္ၟကည့္တာေပါ့..."


လိပ္ျပာဆီမွ ျပန္စာေၟကာင့္ ရင္ထဲမွာေတာ့

ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ လႈိင္းလုံးေလးေတြ ပုတ္ခတ္လာသလိုခံစားလိုက္ရသည္။

အခုလို အထင္လြဲမႈေတြျဖစ္လာမွ သူမနဲ႔ေဝးရမွာကိုပိုေၟကာက္သလိုလို၊သူမသူ႔ကို စြန႔္ခြာသြားမွာကို မခံစားႏိုင္သလို စိတ္ခံစားခ်က္ႀကီးက ေတာ္ေတာ္ေလးကိုဆိုးမွန္းသိလိုက္ရတာ အမွန္ပါပဲ။

လိပ္ျပာ စိတ္ရွင္းေအာင္ မမဆုနဲ႔သူ႔ရဲ႕ၟကားထဲက အကန႔္ကိုလည္း ထူထဲစြာ အုတ္ျမႇစ္ခ်မွရပါေတာ့မယ္။

မဟုတ္ရင္ သူ႔ေကာင္မေလးက အရမ္းသ၀န္တိုတတ္တဲ့ မိန္းကေလးမို႔ပါပဲ။ထြန္းေဝနဲ႔ ဖိုးခြၜန္ကို  အ႐ြဲ႕တိုက္ၿပီးလုပ္ျပ၊ေျပာျပေနတဲ့ သူမရဲ႕အျပဳအမူေတြေၟကာင့္ ငယ္ငယ္နဲ႔ေသြးတိုးေရာဂါ ရေနမွာလည္းေသခ်ာတယ္။


12:32AM


#စာေရးသူ_ေဆာင္း‌ေငြ႕ေဝ

#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားPageမွတင္ဆက္သည္


🊋🊋🊋🊋🊋


တင္လိုက္ပါၿပီ ည12ခြဲမွာ

ဇာတ္ကသိမ္းဖို႔ လိုေသးတယ္ေနာ္

Comments

Popular posts from this blog

🊋အခန်း ၁ မှ အခန်း ၃ 🊋

🌿အခန်း ၁ မှ အခန်း ၄ 🌿

"သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး" "အခန်း(၁) မှ အခန်း (၃)"