"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၄) မွ အခန္း (၆)"

 

 

"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၄) မွ အခန္း (၆)"

🌼အခန္း၄🌼

သန႔္ရွင္းေရးဌာန........

-------------------------

"ဒီဌာနမွာစံပယ္ေမႊး..ရွိလား"

"ရွိပါတယ္..ဟိုမွာပါ.."

အခန္းအေပါက္၀မွ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အ‌ေမးေၾကာင့္ ထမင္းစားခ်ိန္မို႔ ပါးစပ္ႀကီးဟၿပီး ထမင္းလုပ္ထည့္ေနတဲ့စပယ့္ကို အခန္းထဲကရွိသမွ်လူ‌ေတြအကုန္လုံး ဝိုင္းၾကည့္ကုန္ၾကေလသည္။စံပယ္လည္း မ်က္လုံးကိုပုတ္ခတ္ ပုတ္ခက္လုပ္လိုက္ၿပီး ထမင္းစားရမွာေတာင္ စိတ္မလုံျဖစ္ေနရသည္။

"စံပယ္ေမႊး..၁၀လႊာမွာရွိတဲ့သူေဌး႐ုံးခန္းကိုလာခဲ့ပါ.."

ထိုစကားတစ္ခြန္းသာေျပာခဲ့ၿပီး သူေဌးရဲ႕အတြင္းေရမႉးက ခ်ာကနဲျပန္လွည့္ထြက္သြားေတာ့သည္။

သူေဌးကိုေတာ့ တစ္ခါမွမေတြ႕ဖူးေပမဲ့ သူ႔အတြင္းေရးမႉးကိုေတာ့ ကုမၸဏီထဲမွာ သြားလာေနတာကို ခဏခဏေတြ႕ပါမ်ားၿပီး မ်က္မွန္းတန္းမိေနပါၿပီ။

ဒါေပမဲ့ အတြင္းေရးမႉးကိုယ္တိုင္လာေခၚရေလာက္ေအာင္ စံပယ္ကသူေဌးရဲ႕ အေဖလည္းမဟုတ္၊ တာ၀န္ရွိအႀကီးအကဲလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

အလုပ္လုပ္တာမွ သုံးရက္ပဲရွိေသးတဲ့ ၀န္းထမ္းေပါက္စကို ႐ုံးခန္းထဲအထိ ေခၚေတြ႕တာဘာေၾကာင့္လဲ။႐ူးသြားတာမ်ားလား။

"ဟဲ့..စံပယ္ေမႊး..နင္သူေဌးကိုဘာအျပစ္လုပ္ထားေသးလဲ..အတြင္းေရးမႉးကိုယ္တိုင္လာေခၚတာဆိုေတာ့..ေတာ္႐ုံမဟုတ္ဘူးေနာ္...."

စံပယ္လည္းေခါင္းကုတ္ၿပီးစဥ္းစားရသည္။ငါဘာအျပစ္လုပ္ထားသလဲေပါ့။

"ဘာမွေတာ့မလုပ္မိဘူးထင္တယ္..သူေဌးကိုကြၽန္မ ျမင္ေတာင္မျမင္ဖူးေသးဘူး..ၾကည့္ရတာ ကြၽန္မကိုခိုးၾကည့္ၿပီး ႀကိတ္ေႂကြသြားလို႔မ်ားလား...."

"ဟယ္.....မိစံပယ္...ဘ၀င္ျမင့္တာေလးလည္း နည္းနည္းေလ်ာ့ပါဟယ္.. ေခါင္မိုးကိုလည္းတက္ေဆာင့္မိပါအုံးမယ္ေအ...ညည္းအလုပ္ဆင္းတာမွ သုံးရက္ပဲရွိေသးတာကို ဒီေလာက္အလုပ္မ်ားတဲ့သူေဌးက....ညည္းကိုဘယ္အေပါက္ကေနလာေခ်ာင္းသြားလို႔ ႀကိတ္ေႂကြရမွာတုန္းဟဲ့...."

"အဟင္း...ကြၽန္မကလည္း ေနာက္တာပါ...သုံးရက္ပဲ အလုပ္ဆင္းရေသးတယ္....ေနာက္ၿပီးရာထူးႀကီးထဲကလည္းမဟုတ္ပဲ....တကူးတကေခၚေတြ႕တယ္ဆိုေတာ့...သူသြက္သြက္ခါေအာင္ ႐ူးသြားလိုပဲေနမွာေပါ့....မဟုတ္ဘူးလား...."

"အမယ္ေလး...အစားကိုကုန္ေအာင္စား..စကားကိုကုန္ေအာင္မေျပာနဲ႔တဲ့....ေျပာင္ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္လုပ္မေနနဲ႔....ညည္းစကားမ်ား သူေဌးနားထဲေရာက္သြားၾကည့္....ခ်က္ခ်င္းျပဳတ္ေစာ္နံသြားမယ္...ဘာမွတ္ေနသလဲ....အခုမွအလုပ္ဆင္းတာ၃ရက္ပဲရွိေသးတာကို..သြားျမန္ျမန္သြား...မဟုတ္ရင္ျပဳတ္ ေစာ္နံေနမယ္.."

စံပယ္လည္းဓာတ္ေလွကားနဲ႔၁၀လႊာကိုတက္လာခဲ့ၿပီး‌ေနာက္ ႐ုံးခန္းႀကီးအေရွ႕မွာထိုင္ ေနၾကသည့္အတြင္းေရးမႉးမမကသူေဌးကိုအေၾကာင္းၾကားလိုက္ရာ ႐ုံးခန္းထဲသို႔ မဝံ့မရဲပဲ ၀င္လိုက္ရသည္။

ဒူးေတြေတာ့အေတာ္တုန္ေနပါၿပီ။အခန္းထဲေရာက္ေတာ့သူေဌးက စံပယ့္ဘက္ကိုေက်ာေပးၿပီးဖုန္းေျပာေန ေလသည္။

ခဏၾကာၿပီး‌ေနာက္ဖုန္းကိုခ်၊ လက္ကိုေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲသို႔ထည့္ၿပီး စံပယ့္ဘက္ကိုလွည့္လာခ်ိန္မွာေတာ့...

"ဟင္..ခ်ီးေပ.."

"ဟိတ္..မင္းေပါက္ကရမေျပာနဲ႔.."

သူ႔လက္ႀကီးနဲ႔ပါးစပ္ကိုလာပိတ္မွာစိုးတာ‌ေၾကာင့္ကိုယ့္ဘာသာပဲ ပါးစပ္ကိုလက္နဲ႔အုပ္လိုက္ရသည္။

"ဟို..ေယာင္..ေယာင္သြားလို႔ပါ.."

ဒါဆိုဒီခ်ီးေပႀကီးကသူေဌးေပါ့။ဘုရားေရ ဘယ္လိုေတာင္ ေရစက္လာဆုံေနရတာလဲ ။ပုံစံၾကည့္ရတာ ၀မ္းတြင္းစုန္းမႀကီးေတြလို အမွတ္အေတးထားမဲ့႐ုပ္ႀကီး။အလုပ္ျဖဳတ္ရင္ေတာ့ ေသ ၿပီဆရာပဲ ။

အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးခင္ ဒူးကိုေျပးဖက္ၿပီး ထိုင္ကန္ေတာ့လိုက္ရမလား။ရန္ကုန္တြင္ ရွိရွိသမွ်ေသာ နတ္မင္းမ်ား အလုပ္မျပဳတ္ဖို႔အေရး မစၾကပါရွင္။‌

ေက်းဇူးမေမ့ပါဘူးလို႔ပဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ြတ္ေနမိ‌ပါသည္။

"မင္းဘာမွမေျပာ‌နဲ႔ ငါေမးတာကိုပဲေျဖ.."

"ဟုတ္ကဲ့.."

"ဘာမွမေျပာနဲ႔လို႔.."

"ဟုတ္ကဲ့ဘာမွမေျပာပါဘူးရွင္.."

"အခုပဲေျပာေနၿပီေလ.."

"အင္.."

ပါးစပ္ကိုအတင္းျပန္စိေနတဲ့ေကာင္မေလးကိုသူရယ္ခ်င္သြားသည္။ဒီေကာင္မေလးက်ပ္မွျပည့္ရဲ႕လား။

ျဖစ္ေနတဲ့႐ုပ္ကလည္း သနပ္ခါးေတြ 

ထူလဗ်စ္လိမ္းထားလို႔ၾကည့္ရဆိုး‌ေနတဲ့ၾကားထဲမုဆိုးမအပူလႈိင္းထေနသလားမွတ္ရေအာင္ကို ပူပန္မႈေတြမ်က္ႏွာမွာအထင္းသားေပၚေနတယ္။

သူ႔မွာလည္း ဒီေကာင္မေလးနဲ႔ေတြ႕မွ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြ မွတ္ခ်က္ေပးတတ္ေနေလၿပီ။

"မင္းနာမည္စံပယ္ေမႊး..အသက္က၂၀..ဒီမွာအလုပ္၀င္တာ၃ရက္ပဲရွိေသးတယ္..ဟုတ္လား.."

ပါးစပ္ႀကီးပိတ္ၿပီးေၾကာင္ေတာင္ေတာင္လုပ္ေနတဲ့ ကေလးမကို စိတ္အေတာ္‌တိုလာသည္။ေမးတာကိုလည္းမေျဖဘူး။အထက္လူႀကီးကို မထီေလးစားတမင္လုပ္ေနတာပဲေနမယ္။

"ေဟ့..ေမးေနတယ္ေျဖေလ.."

"ဟိုသူေဌးပဲ..မေျပာရဘူးဆို.."

"ငါေမးရင္ေျဖလို႔ေျပာထားတယ္ေလ..ဟူး...."

ဒီက်ပ္မျပည့္တဲ့ကေလးမကို ေျပာရတာအာေခါင္ေတာင္ေျခာက္လာၿပီ။ထို႔ေၾကာင့္ ခုံေပၚမွာတင္ထားသည့္ ေရခြက္ကိုယူေသာက္လိုက္ရသည္။

"မင္းဒီေန႔ျမင္ခဲ့တာကို ကုမၸဏီမွာေလွ်ာက္မဖြမိေစနဲ႔ ‌မင္းေတာင္းဆိုတာကို..ငါေပးမယ္.."

"ကြၽန္မကဘာျမင္ခဲ့လို႔လဲ..ေအာ္ဟို....အိမ္သာထဲမွာ အီးပါေနတဲ့ကိစၥလား...."

"ဟာ...မင္း..."

မ်က္ႏွာႀကီးနီၿပီး ၾကက္ဆူသီးလိုဆူထြက္လာတာကိုၾကည့္ၿပီး စံပယ္ဗိုက္ႏွိပ္ၿပီးေတာင္ရယ္ခ်င္သည္။

မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ ဆိုၿပီး စိတ္ကိုတင္းေနေအာင္ ေတာင့္ခံထားလိုက္မိသည္။

"ဟုတ္ကဲ့ကြၽန္မဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာပါဘူး ကတိေပးပါတယ္..ေတာင္းဆိုစရာကတစ္ခု‌ေတာ့ရွိတယ္.."

"ဘာလဲေျပာ.."

"ကြၽန္မအဖြားဆီကိုပို႔ခ်င္လို႔ လစာတစ္သိန္းႀကိဳထုတ္ေပးလို႔ရမလား..လကုန္ရင္ လစာထဲကေနျပန္ႏႈတ္လိုက္ပါ.."

အမွန္ေတာ့ သုံးရက္ပဲအလုပ္ဆင္းရေသးတဲ့အလုပ္သမားကို လစာေတာ့ႀကိဳမထုတ္ေပးခ်င္ဘူး ျဖစ္ေနသည္။‌‌ ေနာက္ၿပီး သူကိုယ့္ကိုျမင္ခဲ့တဲ့ကိစၥက ည္း အျခားသူ‌ ေတြမသိေသးရင္ ကိစၥမရွိဘူးဆိုေပမဲ့  ကိုယ့္ပုံရိပ္ကို ထိခိုက္ေစမဲ့ကိစၥျဖစ္လို႔ ပါးစပ္အရင္ႀကိဳပိတ္ထားရမယ္။အလုပ္ျဖဳတ္ဖို႔ကလည္း သူမကအမွားလုပ္ထားတဲ့လူမွမဟုတ္ပဲ။မေတာ္တဆျဖစ္တဲ့ကိစၥႀကီး။

 ဒီေလာက္ပဲေတာင္းဆိုတာကိုက ေတာ္ေသးသည္လို႔ ေျပာရမည္။၂၉ႏွစ္အထိထိန္းသိမ္းလာခဲ့တဲ့ CEOေနဂုဏ္မာန္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာေတြကဒီေကာင္မေလးေရွ႕မွာ အေတာ္အရွက္ကြဲခဲ့ေတာ့ ထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။

"ေကာင္းၿပီ..ငါလုပ္ေပးမယ္...ဒါ ေပမဲ့ေနာက္တစ္ခါ အမ်ိဳးသားသုံး သန႔္စင္ခန္းကို မိန္းကေလးတန္မဲ့သန႔္ရွင္းေရး၀င္မလုပ္ပါနဲ႔...ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးထပ္ျဖစ္သံၾကားရင္ မင္းကိုအလုပ္ထုတ္ပစ္မယ္...မင္းသြားလို႔ရၿပီ.."

"ဟုတ္ကဲ့..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္သူေဌး.."

စံပယ္လည္း သူေဌး႐ုံးခန္းထဲက‌ေန အျမန္ထြက္လာခဲ့ၿပီးဓာတ္ေလွကားထဲေရာက္မွ တင္းထားသမွ်စိတ္ေတြေလွ်ာ့ခ်ရသည္။‌ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။

အလုပ္မျပဳတ္တဲ့အျပင္ လစာပါထုတ္လို႔ရခဲ့ၿပီ။ေတာ္ေတာ္ အရွက္ႀကီးတဲ့လူပဲ အိမ္သာထဲကကိစၥကို ေလ်ာက္ဖြမွာ ေၾကာက္ေနလိုက္တာမ်ား ။

ေနာက္ၿပီးသူေဌးရဲ႕အလုပ္စားပြဲေဘးမွာေထာင္ထားတဲ့‌ ေခါက္ထီးအျပာအ‌ေဟာင္း‌ေလးကို စံပယ္‌အမွတ္မထင္ ေတြ႕ခဲ့သည္။ေသခ်ာပါတယ္

 အဲ့ဒါ စံပယ့္ထီးပါပဲ။

"ဒါဆိုသူက..ဟို..မိုး႐ြာတဲ့ေန႔က အ႐ူးဆိုတဲ့လူေပါ့ေသလိုက္ပါေတာ့မိစံပယ္ရယ္...ၿပီးေတာ့ငါသူ႔ကိုေျပာခဲ့တာက.."

🤔"မိုးေရဒီေလာက္ခ်ိဳးခ်င္လည္း မိုးတြင္းအထိ‌

ေစာင့္ေလ..ခုကစဦးမိုးမသာေပၚသြားမယ္..

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာလမ္းေဘး လဲေနလည္းဘယ္သူမွလာကူမွာမဟုတ္ဘူး..

႐ူးေနလည္းထီးေဆာင္း႐ူး..ေရာ့!..ေအးေအးမိမယ္..ျမန္ျမန္ယူ.."🤔

အလုပ္ျပဳတ္ခဲ့တဲ့‌ ေန႔က ကိစၥကိုျပန္ေတြးလိုက္မိေတာ့မွာ အဲ့ဒီ့ေန႔က အ႐ူးဆိုၿပီးပိတ္ေဟာက္ခဲ့တဲ့လူက ကိုယ့္သူေဌးျဖစ္ေနေလေတာ့ ကိုယ့္ႏွဖူးကိုယ္သာျပန္႐ိုက္မိေတာ့သည္။

"ေတာ္ေသးတယ္သူကငါ့ကိုမမွတ္မိလို႔"

🍁🍁🍁🍁🍁🍁

မနက္၄နာရီထိုးသည္ႏွင့္ စံပယ္အိပ္ယာအျမန္ထ၊အိပ္ယာသိမ္းၿပီး သြားတိုက္မ်က္ႏွာ

သစ္လိုက္သည္။ထမင္းအိုးတည္၊ထမင္းခ်ိဳင့္‌

ေဆးထားၿပီးထုံးစံအတိုင္း သနပ္ခါးအျမစ္တုံးကို ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ေသြးကာ ပါးကြက္အႀကီးႀကီးေတြကြက္၊ ဆံထုံးျမင့္ျမင့္ထုံးလိုက္ရာ အလွျပင္ျခင္းၿပီးဆုံးသြားေလၿပီ။ၿပီး‌ေနာက္ဘုရားရွိခိုးလိုက္ ဟိုလုပ္၊ဒီလုပ္ လုပ္လိုက္ရင္းနဲ႔ပဲ ဖယ္ရီခ်ိန္နီးလာ၍ ဖယ္ရီစီးၿပီးအလုပ္သြားရေလသည္။

"ေဟာစံပယ္အလုပ္လာၿပီလား.."

"ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ.."

"ေအာ္..ဒါ‌နဲ႔ဒီေန႔ မမြန္ေနမေကာင္းလို႔သူေဌး႐ုံးခန္းသန႔္ရွင္းေရးကိစၥ စံပယ့္ကိုလႊဲခဲ့တယ္လို႔ေခါင္းေဆာင္‌ကေျပာခိုင္းထားတယ္.."

"ဟင္း..မနက္ေစာေစာ ငါ့ေခါင္းကို မိုးႀကိဳးပစ္တဲ့သတင္းပါလား.."လို႔ ေရ႐ြတ္မိေလသည္။

ဒီေန႔နဲ႔ဆိုIDGကုမၸဏီရဲ႕သန႔္ရွင္းေရးဌာနမွာအလုပ္၀င္တာ တစ္လျပည့္ေတာ့မယ္။

ဟိုေန႔သူ‌ေဌး႐ုံးခန္းက ျပန္လာၿပီးတည္းက သူေဌးရဲ႕အရိပ္ကိုျမင္တာနဲ႔ကိုေရွာင္လိုက္သည္။မေရွာင္လဲမေတြ႕ပါဘူး။ဒီေလာက္အလုပ္မ်ားတဲ့သူေဌးက သန႔္ရွင္းေရးအလုပ္သမားကို ဘယ္သတိထားမိပါ့မလဲ။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"ဆရာ..အစည္းအေဝးကေနာက္၁နာရီမွစမွာ..ဆရာ‌ေအးေဆးအနားယူလိုက္ပါလား..

ညကလည္းအိပ္ေရးပ်က္ထားတယ္မလား.."

"ရတယ္..ေမာင္ထြန္း..ေန႔လည္ မစ္စတာဂ်ိဳးဇက္တို႔ကိုသြားႀကိဳရင္အမွားအယြင္းမျဖစ္ေစနဲ႔..ျမန္မာကIDGနဲ႔အေမရိကန္ပထမဆုံးပူးေပါင္းမႈမွာ ဘယ္ေနရာမွ မခ်ိဳ႕ယြင္းခ်င္ဘူး.."

"ဟုတ္ကဲ့ကြၽန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္ဆရာ.."

"ေအး..သြားေတာ့ရၿပီ.."

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ စံပယ္ေမႊးတစ္ေယာက္႐ုံးခန္းရဲ႕ေရခ်ိဳးခန္းမွာသန႔္ရွင္းေရးလုပ္ရင္း အျပင္ဖက္ကစကားသံေတြကိုနားစြင့္ေနမိေလသည္။

သန႔္ရွင္းေရးစလုပ္တုန္းက ႐ုံးခန္းထဲမွာ ဘယ္သူမွမရွိလို႔ ေပ်ာ္ေနမိတာ အခုသူေဌးကျပန္ေရာက္လာေတာ့ အျပင္ျပန္ထြက္ရမွာေတာင္ မဝံ့မရဲျဖစ္ေနမိသည္။ဒီလူႀကီး ျမန္ျမန္အျပင္ကို ျပန္ထြက္ပါေတာ့လို႔သာ ဆုေတာင္းေနလိုက္သည္။

"ကဲ..အျပင္ေရာအတြင္းေရာသန႔္ရွင္းၿပီးၿပီဆိုေတာ့ငါ့တာ၀န္ၿပီးၿပီ..၀မ္းသာတာ.."

"ကြၽီ...."

"အမယ္ေလးဗ်..."

"ဟင္..ရွင္!!ရွင္!! ဘယ္ကိုလာဖက္တာတုံး.."

စံပယ္ေမႊးက တံခါးဘုကိုကိုင္ၿပီးအဖြင့္ 

ေနဂုဏ္မာန္က တံခါးကိုအတြန္း အရွိန္လြန္ၿပီးဆြဲမိဆြဲရာလွမ္းဆြဲလိုက္ရာ ေကာင္မေလးကိုဖက္မိလ်က္သားျဖစ္သြားသည္။ဒီ့ထက္ဆိုးတာက သူ႔ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းက ေကာင္မေလးနဖူးေပၚမွာ ပီေကလိုသြားကပ္ေနျခင္းပဲ။

"ဒုတ္!ဒုတ္!ဒုတ္!"ႏွလုံးသားႏွစ္ခုကအေတာ္ေလးနီးကပ္ေနၿပီး သူ႔အသံ၊ကိုယ့္အသံကိုၾကားေနရသ‌ေယာင္။စံပယ္လည္းအခုထိမလႊတ္ေသးတဲ့လူႀကီးကို ေတာ္ေတာ္အျမင္ကပ္လာသည္။

ေဒါသကလည္း ငယ္ထိတ္ကိုတက္ေဆာင့္လာတာေၾကာင့္ ညာဘက္ေျခေထာက္ကို ေျမႇာက္ခ်လိုက္ၿပီး သူ႔ရႉးဖိနပ္အေပၚကို မွန္းၿပီးနင္းခ်ပစ္လိုက္သည္။

"အင့္ဟယ္.."

"အာ့.….အား!!!ဘာလို႔ေျခေထာက္ကိုတက္နင္းရတာလဲ..နာလိုက္တာ.."

"ကြၽန္မသာလုပ္ခ်င္ရင္..ရွင့္ရဲ႕ခ်က္ေကာင္းကိုတစ္ခါထဲပိတ္ကန္ပစ္တယ္.."

"ေဟ့‌..ေဟ့..မင္းမိန္းကေလးျဖစ္ၿပီးမမိုက္႐ိုင္းနဲ႔ေနာ္.."

"ေအာ္ေဟာ္..ႏွာဘူးကတစ္မူးသာရတယ္လို႔"

"ဒီမွာ!..ငါႏွာဘူးမဟုတ္ဘူး.."

"အာ့ဆိုဘာလဲ..တဏွာရႉးလား.."

"မင္း..ေျပာေလကဲေလ..မန္းေလၿပဲေလပါလားကြ.."

"သူကပဲေျပာရတယ္ရွိေသး..အာ့ဆိုခုနကဘာလို႔အတင္းလာဖက္သလဲႏွာဘူးရဲ႕.."

"ဟာ..ငါႏွာဘူးမဟုတ္ဘူးဆို..ခုနကမေတာ္တဆျဖစ္သြားတာ..ေနပါအုံးငါကမင္းလို သနပ္ခါး၁ပိႆာေလာက္လိမ္းထားတဲ့႐ုပ္ဆိုးမကိုမ်ား သိပ္ဖက္ခ်င္တယ္မ်ားထင္‌ေနသလား..

ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ျပန္ၾကည့္အုံး...မုန္လာဥကို သနပ္ခါးလိမ္းေပးထားတဲ့႐ုပ္နဲ႔...."

"ေအာင္မာ!!သူမ်ားကိုမ်ား..အာ့ဆိုခုနကဘာလို႔ခ်က္ခ်င္းမလြတ္လဲ.."

"အဲ့ဒါ..မေတာ္တဆျဖစ္သြားတာေလကြာ...ငါကမင္းကို တမင္ႀကံစည္တယ္ထင္ေနတာလား....."

"တူတူ..တူတူ.."

ေနဂုဏ္မာန္ရွင္းျပဖို႔စကားလုံးရွာေန႐ုံရွိေသးတယ္။အလုပ္စားပြဲမွ ဖုန္းျမည္လို႔သြားကိုင္ရေလသည္။

ဒီငရစ္မ‌ေလးထက္ အလုပ္ကပိုအ‌ေရးႀကီးသည္မဟုတ္ပါလား။

စံပယ္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ က်န္ေနေသးသည့္ သန႔္ရွင္း‌ေရးပစၥည္း‌ေတြကို သိမ္းစရာရွိတာ အျမန္သိမ္းလိုက္သည္။ဒီႏွာဘူးရဲ႕႐ုံးခန္းထဲကေနျမန္ျမန္ထြက္မွျဖစ္မယ္။

"ေအး..ၾကယ္စင္ေျပာ.."

"ဆရာ..မခ်ယ္ရီစူးကဆရာနဲ႔ေတြ႕‌ဖို႔ေျပာေနတယ္.."

"ငါ၀င္ခြင့္မျပဳ.."

"ကြၽီ...ဒုန္း!!!"

၀င္ခြင့္မျပဳဖူး‌လို႔ ေျပာေန႐ုံရွိေသးသည္ ။႐ုံးခန္းတံခါးကို အတင္းတြန္းဖြင့္လိုက္တာေၾကာင့္ 

သူအရမ္းေဒါသထြက္သြားသည္။မ်က္ခုံးေတြကို 

တြန႔္ႀကဳံ႕လိုက္ၿပီး ထိုမိန္းမကို အၾကည့္စူးစူးေတြနဲ႔ ၾကည့္ပစ္လိုက္သည္။

"ခ်ယ္ရီစူး..ဒီေနရာကမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွမႀကိဳဆိုဘူးဆိုတာသိလွ်က္နဲ႔..ဘာလို႔လာတာလဲ.."

"ထြက္သြာ!!!သြား!!!"

"အဟင္း..သိပါတယ္..မာနမိုးထိုးၿပီးသိပ္ကိုျမင့္ျမတ္တဲ့‌ဦးေနဂုဏ္အေၾကာင္းကို..သိသမွသိပ္သိ.."

"ေသာက္ပိုေတြလာမေျပာနဲ႔..ငါ့႐ုံးခန္းထဲကေန

အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြား!!ေနာက္ေနာင္လည္းဘယ္ေတာ့မွေျခဦးလာမလွည့္နဲ႔..မင္းလိုမိန္းမမ်ိဳးေၾကာင့္..ငါ့ကုမၸဏီအညစ္ညမ္းမခံႏိုင္ဘူး.."

"ဒီကလည္းလာခ်င္လြန္းလို႔‌ထင္မေနနဲ႔..ကိုႀကီးကသူ႔သားစိတ္နဲ႔အရမ္းေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္..အဲ့ဒါရွင့္အေဖကိုလူစိတ္ေလးရွိေသးရင္ လာၾကည့္ေပးဖို႔..သတိလာေပးတာ..သြားၿပီ.."

"သြား!!! ဒုန္း!"

ပိတ္သြားတဲ့တံခါးကို ႀကိဳးဖုန္းနဲ႔ေကာက္ေပါက္ပစ္လိုက္သည္။ဒီမိန္းမရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုျမင္တာနဲ႔တင္ ေဒါသေတြက အလိုလိုထိန္းမရေတာ့ေပ။

"ေတာက္!!!"

စံပယ္လည္း အေျခအေနအရပ္ရပ္ကိုေတြ႕ၿပီးေနာက္ အျမန္လစ္ရန္႐ုံးခန္းတံခါးကိုဖြင့္လိုက္သည္။ပါးစပ္ကယားက်ိက်ိနဲ႔တစ္ခုခုကိုေျပာရမွေနသာေတာ့မည္။

"ဒီမွာ.."

"ဘာလဲ..မင္းက"

"ကြၽန္မမွာအေဖမရွိဘူး..ဆုံးၿပီး...အေဖကအရက္အရမ္းေသာက္ၿပီးတအားဆိုးေပမဲ့..အေဖေသတဲ့ေန႔ကကြၽန္မေဘာ္ဒါေနေနလို႔..အသက္မမွီလိုက္ဘူး..

အေဖ့ကိုမျပဳစုလိုက္ရလို႔ ကြၽန္မအရမ္းေနာင္တရတယ္.."

"အဲ့ဒါေတြငါ့ကို ဘာလို႔လာေျပာေနတာလဲ..

ေဒါသထြက္ေနရတဲ့အထဲ.."

"ရွင္လဲ..ကြၽန္မလိုေနာင္တမရပါေစနဲ႔.."

"ဘာ.."

ေျပာခ်င္တာေျပာၿပီး စံပယ္အျမန္လစ္ထြက္လာလိုက္သည္။ကိုယ့္ပါးစပ္ကိုယ္လဲျပန္႐ိုက္ေနမိတယ္။

"ဒီပါးစပ္..ဒီပါးစပ္..ဘာလို႔မဆိုင္တာေတြေျပာခဲ့တာလဲ..ေသခ်ာတယ္အလုပ္ျပဳတ္ေတာ့မယ္.."

ေနဂုဏ္မာန္လည္းေကာင္မေလးရဲ႕စကားေၾကာင့္ေတြေဝသြားမိသည္။

"ဒယ္ဒီ့ကိုသာဆုံးရႈံးရရင္ ငါေနာင္တရမွာလား"

ေတြးရင္းႏွင့္အလုပ္စားပြဲေဘးကေခါက္ထီးအျပာေလးကိုရီေဝစြာဆိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။

"မင္းဆိုရင္ေရာ..ဟိုေကာင္မေလးလိုကိုယ့္ကိုေျပာမွာလား.."

မိုးေရထဲမွာ ျဖတ္ခနဲေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ထီးပိုင္ရွင္ေလးကို သူစကားေတြေျပာေနမိေလသည္။

သူ႔ဘ၀ထဲကေန မာမီကေတာ့ ထြက္သြားႏွင့္ခဲ့ၿပီ။

ဒယ္ဒီ့ကိုသာ ဆုံးရႈံးလိုက္ရမယ္ဆိုရင္ သူ႔ကမာၻႀကီးၿပိဳသလို ျဖစ္သြားမွာေသခ်ာသည္ ။ဒါေပမဲ့ အခုထိဒယ္ဒီ့ကို ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေသးတာေၾကာင့္ ဒယ္ဒီနဲ႔ေအးေဆးျပန္စကားေျပာဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေလးခက္ခဲလိမ့္မည္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"ေဝါ...ေဝါ..ဂ်ိန္း.."

"မိုးကလည္း...မိုးတြင္းမေရာက္ေသးဘူး႐ြာျပန္ၿပီ..."

႐ုံးဆင္းခ်ိန္ျဖစ္လို႔အလုပ္သမားေတြက ထီးကိုယ္စီေဆာင္းၿပီးျပန္ကုန္ၾကၿပီ။စံပယ့္မွာသာ ထီးမ၀ယ္ရေသးလို႔ ကုမၸဏီအေပါက္၀မွာရပ္ရင္း ဘယ္လိုျပန္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနသည္။

"ဒီ..ဒီ..ဒီမွာ..ညီမ.."

"ဟင္..ကြၽန္မကိုေခၚတာလား.."

"ဟုတ္..ဟုတ္..ဟုတ္တယ္.."

ထိုလူကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခါလိုက္တဲ့သြားဆိုတာအုန္းသီးတစ္လုံးျခစ္ရင္ေတာင္ခဏေလးၿပီးေလာက္တယ္။အသားကလည္း ကပၸလီေတာင္

အေမေခၚရမဲ့ အေရာင္နဲ႔"ဘာလဲငါ့ကိုလာေၾကာင္ေနတာလား"။ေခ်ာေခ်ာေလးဆိုတစ္မ်ိဳး အခုေတာ့သူ႔သြားက ငါ့မ်က္ႏွာကို လာခုတ္မိေတာ့မဲ့အတိုင္းပဲ။

"ဘာလဲ..ဘာေျပာမလို႔လဲ.."

"ညီ..ညီ..ညီမေလးက..ထီး..ထီး..ထီးမပါဘူးလား"

စကားတစ္လုံးတစ္လုံးကို တစ္နာရီေလာက္ျခားေနတာ။စံပယ္ေတာင္အာ႐ြဲ႕ခ်င္လာၿပီ။

"မပါဘူး..ဘာလုပ္မလို႔လဲ.."

"ဒါ..ဒါ..ဒါဆိုရင္..ကို..ကို..ကိုႀကီးနဲ႔..အ..အ..အတူေဆာင္း မလား.."

"အို..မေဆာင္းခ်င္ပါဘူး.."

"ဘာ..ဘာ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ..မိုး..မိုး..မိုး႐ြာေနတာကို"

"ဘာ..ဘာမွမျဖစ္ဘူး..မ..မေဆာင္းခ်င္လို႔ကို

မေဆာင္းတာ.."

သူ႔ၾကည့္ၿပီးကိုယ္ပါထစ္ကုန္ေလၿပီ။ဒီမွာထပ္‌ေနရရင္‌ေတာ့ဒုကၡပဲ။မတ္တပ္ႀကီး ေလျဖတ္ေတာ့မွာပဲ။

မထူးဘူး ဖယ္ရီဆီကို မိုးအစိုခံၿပီး ေျပးသြားရေတာ့မွာပဲ။

"ညီမကစံပယ္ေမႊးလား.."

"ရွင္..ဟုတ္ပါတယ္.."

"အစ္ကို႔နာမည္..ကိုေမာင္ထြန္းပါ..မိုး‌‌ေတြအရမ္း႐ြာ‌ေနတယ္..ထီးမပါဘူးမလား..အစ္ကို႔မွာကားပါလို႔..ညီမကိုဒီထီးလာေပးတာ..

ယူထားလိုက္ေနာ္..ေနာက္ႀကဳံမွျပန္ေပး.."

"အစ္ကို႔..အစ္ကိုေမာင္ထြန္း.."

႐ုပ္‌ရည္ေလး သနားကမားႏွင့္ ဘာမေျပာညာမေျပာအတင္းထီးေပးသြားသူကိုတေမ့တေမာၾကည့္ေနမိသည္။သူကငါ့ကိုသိေနတာလား။ငါေတာ့သူ႔ကိုမသိပါဘူး။

"ဟီး..ငါ့ကိုႀကိတ္ႀကိဳက္ေနတာမ်ားလား"

ထို႔သို႔ႀကိတ္ေပ်ာ္ေနစဥ္မွာပဲ ေဒါသအိုးႀကီးဦးေနဂုဏ္မာန္၏ကားေလးက အေရွ႕ကေနျဖတ္ေမာင္းသြားေလသည္။ကားေမာင္းသူကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုေမာင္ထြန္းျဖစ္ေနသည္။

"ဟင္း ဒါ႐ိုက္ဘာနဲ႔သူေဌးေပမဲ့..စိတ္ထားေလးကကြာလိုက္တာ......"

"ညီ..ညီ..ညီမ.."

"လာျပန္ၿပီ....ဘာတုန္း.."

"အစ္..အစ္..အစ္ကိုနဲ႔..ထီး..အတူတူ..မ..မ..

မေဆာင္း..‌ ေဆာင္းေတာ့..ဘူးလား.."

"မေဆာင္းဘူး..ရွင့္ရဲ႕ထီးကို အဲ့ဒီ့‌ေခါၿပီး ေရွ႕ကိုတစ္လံေလာက္ထြက္ေနတဲ့သြားကိုသာ လုံေအာင္ေဆာင္းေပးလိုက္..သြားအေအးပတ္ေနမယ္"

စံပယ္လည္း တမင္႐ြဲ႕ေျပာခဲ့ကာ ထီးေဆာင္းၿပီး ဖယ္ရီေတြရပ္ထားတဲ့ ကားေတြဆီသို႔ေျပးသြားလိုက္သသည္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

မိုး႐ြာတဲ့‌‌ေန႔မွာထီးမပါတဲ့က‌ေလးမအနား စာရင္းဌာနကမဲႀကီးဆိုတဲ့ေကာင္ရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနတာကို ျမင္လို႔‌ေမာင္ထြန္းကိုထီးသြားေပးခိုင္းလိုက္ၿပီး ကားထဲမွာထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။

"ဆရာေပးၿပီးသြားၿပီ.."

"ထီးေလးေပးတာ..ဘာလို႔ဒီေလာက္ၾကာေနတာလဲ..ဘာစကားေတြေျပာေနၾကလို႔လဲ"

"ဘာမွမေျပာပါဘူးဆရာရယ္..ဆရာ့ကိုၾကည့္ရတာဒီေန႔ထူးဆန္းေနသလိုပဲ..အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ထီးမပါတာကိုေတာင္အရမ္းဂ႐ုစိုက္ေနသလားလို႔.."

"ေတာ္စမ္းပါကြာ..ေမာင္းေတာ့.."

"ဘယ္ကိုလဲ..ဆရာ.."

"ဒယ္ဒီ့အိမ္ကို.."

"ေျပာပါတယ္..ဒီေန႔တို႔ဆရာထူးဆန္းေနတယ္လို႔"

"ေမာင္းမွာသာေမာင္းစမ္းပါကြာ.."

ကားေလးေမာင္းထြက္သြားသည္ႏွင့္ ထီးေလးကိုၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးေနတဲ့သူမမ်က္ႏွာကိုသူျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ေလသည္။

ဒယ့္ဒီ့အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့အိမ္ထဲကိုမ၀င္ပဲအိမ္ေရွ႕ကေနသာ အကဲခတ္ေနမိ

သည္။

"ဆရာ..မိုးေတြအရမ္း႐ြာေနတယ္..အိမ္ထဲကိုဘာလို႔မ၀င္တာလဲ.."

ေမာင္ထြန္းကိုလက္ကာျပလိုက္ၿပီး အိမ္အေပၚထက္ျပတင္းေပါက္မွ ပိေတာက္ပင္ႀကီးကိုေဆြးေျမ့စြာရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ဒယ္ဒီ့ကို ေနဂုဏ္မာန္မိုးေရစက္ေတြၾကားမွ ဝိုးတဝါးျမင္ေနရေလသည္။ဒယ္ဒီကမာမီ့ကို လြမ္းေနတာမ်ားလား။ထိုစဥ္ ဒယ္ဒီ့အေနာက္မွာတစ္စုံတစ္ေယာက္ကရပ္လိုက္ၿပီး ဒယ္ဒီ့ကိုလွမ္းဖက္လိုက္သည္။ဒယ္ဒီ့ပါးကိုနမ္းလိုက္တာသူျမင္သည္။ဒယ္ဒီၿပဳံးလိုက္တာလဲသူျမင္

သည္။ထိုျမင္ကြင္းကိုထပ္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့၍ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္မိသည္။

"မာမီ့နဲ႔အတူရွိေနတုန္းက ဒယ္ဒီ ဒီ့ထက္ေတာင္ၿပဳံးခဲ့ပါေသးတယ္..ဘာလို႔ဒီမိန္းမေၾကာင့္ထက္ၿပဳံးႏိုင္ရေသးတာလဲ..မာမီ့ရဲ႕ေမတၱာေတြက မလုံေလာက္ခဲ့လို႔လား...ကြၽန္ေတာ္ဒယ္ဒီ့လိုလူမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွမျဖစ္ေစရဘူး...."

အိမ္ထဲသို႔ သူ၀င္ဖို႔ဆႏၵမရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ကားထဲသို႔ျပန္၀င္ၿပီး သူ႔အိမ္သို႔သာ ျပန္လာခဲ့လိုက္ပါသည္။

ေနာက္ေနာင္ ဒီအိမ္ဘက္ကို ေျခဦးထပ္မလွည့္ေတာ့ဖို႔လည္း ျပတ္သားစြာဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

အခန္း၅..ဆက္ရန္...

မနက္ျဖန္ေနာက္တစ္ခန္းတင္ေပးမယ္ေနာ္

တိတ္တိတ္ေလးထြက္မသြားၿပီး အသဲေပးခဲ့ၾကအုံးေနာ္

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

=======================================================================

                         🌼အခန္း၅🌼

"အစ္မ..အစ္မ.."

"အစ္မ..သန႔္ရွင္းေရးအစ္မ..."

"ဟင္...ကြၽန္မကိုေခၚတာလား.."

အစည္းအေဝးအခန္းေတြကို သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ၿပီးလို႔ ကိုယ့္ဌာနမွာ ျပန္ၿပီးအနားယူဖို႔ အျပန္မွာ အေနာက္ကေန မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ‌လက္ကိုလာဆြဲၿပီး ေခၚေနတာေၾကာင့္ အံ့ဩသြားမိေလသည္။ပုံစံၾကည့္ရတာ စံပယ့္ထက္နဲနဲႀကီးပုံရတယ္။

ဒါေပမဲ့ စံပယ့္ကိုခ်ိဳသာစြာၿပဳံးျပၿပီး ေခၚလာသည္က အစ္မတဲ့။အစ္မဆိုေတာ့လည္းအစ္မေပါ့။

ကိုယ့္ပုံစံက သနပ္ခါးထူလပိန္းနဲ႔  ဆံထုံးႀကီးကို ထိပ္မွာ စုထုံးထားေလေတာ့ အေဒၚႀကီးလို႔မေခၚလာတာ ကံေကာင္း။

"....ေမမီကစာရင္းစစ္ဌာနကအလုပ္သင္ပါ..

ဟိုေလ..ဌာနကအစ္မႀကီးေတြကကုမၸဏီမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ထမင္းဆိုင္မွာထမင္းဘူးေတြသြားယူခိုင္းေနလို႔..ေမမီလုပ္ရတဲ့ စာရင္းေတြကလည္း မၿပီးရင္အေျပာခံရမွာအစ္မရဲ႕..အခုမွအလုပ္သင္ဆိုေတာ့အလုပ္ျပဳတ္မွာလည္းဆိုးတယ္.."

"အဲ့ေတာ့..ကြၽန္မကဘာကူညီေပးရမလဲ.."

"ဟို..အစ္မအဆင္ေျပရင္သြားယူေပးပါလားရွင္

..ကူညီပါ..အစ္မရယ္ေနာ္..ကူညီပါေနာ္"

အခုမွအလုပ္ကေလးၿပီးလို႔ နားမယ္ႀကံကာရွိေသးတယ္ အကူအညီေတာင္းမဲ့လူက အဆင္သင့္ေပၚလာျပန္ၿပီ။မကူညီဘူး ေျပာလိုက္ရင္လည္း သန႔္ရွင္းေရးအလုပ္သမားျဖစ္ၿပီး ဘ၀င္ျမင့္တယ္ျဖစ္အုံးမယ္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကူညီေကာင္းပါတယ္ေလ။

"ဟုတ္ကဲ့ သြားယူ‌ေပးပါ့မယ္.."

"ေက်းဇူးတင္လိုက္တာအစ္မရယ္.."

အမွန္တြင္ေတာ့ အလုပ္သင္ေမမီဆိုသူဟာ ကိုယ္တိုင္သြားရမွာကို ပ်င္းေသာေၾကာင့္ သန႔္ရွင္းေရးလုပ္၍ ျပန္လာေသာ စံပယ္ေမႊးကို တစ္ဖက္

လွည့္ႏွင့္ ခိုင္းလိုက္ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ထမင္းဆိုင္မွ ထမင္းဘူးေတြအျမန္ဆင္းယူၿပီး အေပၚျပန္တက္ရန္ဓာတ္ေလွကားေစာင့္ေနစဥ္မွာပဲ ေဘးနားမွာတစ္စုံတစ္ေယာက္လာရပ္ေန၍

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူေဌးနဲ႔ သူ႔အတြင္းေရးမႉးျဖစ္ေနေလသည္။စံပယ္ကသာ သူ႔ကိုေတြ႕လို႔ အံ့ဩသြားေပမဲ့ စီအီးအိုႀကီး ဦးေနဂုဏ္မာန္ကေတာ့ 

ရင္ကိုေကာ့၊ေခါင္းကိုေမာ့ထားလိုက္တာမ်ား 

သူ႔ကိုယ္သူဇာတ္မင္းသား ထင္ေနသလားမွတ္ရတယ္။

တစ္စက္မွကို မ်က္လုံးထဲမွာ အေၾကာမတည့္တာ တာပါ။

ဓာ‌တ္ေလွကား၏ တံခါး‌ပြင့္သည္ႏွင့္အတြင္းထဲသို႔

အျမန္၀င္လိုက္ၾကရာ အတြင္းေရမႉးမမက 

အလႊာငါးကိုႏွိပ္လိုက္တာေၾကာင့္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္တက္မည့္ အလႊာကလာတူေနရျပန္သည္။

ေရစပ္မဆုံးခ်င္ပါဘူးဆိုေနမွ တက္မဲ့အလႊာပါ 

လာတူေနရတယ္ဟု စိတ္ထဲမွတီးတိုးေျပာလိုက္မိသည္။

သူ႔ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲကိုလက္ထည့္ၿပီးခပ္တည္တည္ႏွင့္ရပ္ေနေလသည္။အျမင္ကပ္လာတာေၾကာင့္ စံပယ့္စိတ္ထဲတြင္ ေရ႐ြတ္လိုက္မိတဲ့ စကားကေတာ့...

"သူ႔ကိုယ္သူ..သူေဌးမွန္းလူမသိမွာစိုးလို႔ေနမယ္...

ဘ၀င္ေလဟပ္ၿပီး ေခါင္မိုးကိုတက္ေဆာင့္မိေတာ့မဲ့အတိုင္းပဲ....႐ုပ္ရွင္မင္းသားေတြေတာင္ သူ႔ေလာက္ပဲမ်ားၾကမယ္မထင္ဘူး..."

အလႊာ၅ကိုေရာက္ေတာ့ထမင္းဗူးအထုပ္‌ေတြကိုလက္ႏွစ္ဖက္အျပည့္ကိုင္ကာ သူတို႔ထက္အရင္အျပင္ထြက္လိုက္ၿပီး စာရင္းစစ္ဌာနကိုေျပးသြားလိုက္သည္။

"ဟာ...ဒီေကာင္မေလးဘယ္လိုပါလိမ့္..အၿမဲ

ရွက္ျပာရွက္ျပာနဲ႔.."

ေနဂုဏ္မာန္လည္းသူ႔အေရွ႕မွ ေျခလိမ္ၿပီးေျပးေနသလား ထင္ရသည့္ကေလးမကိုၾကည့္ၿပီး ပါးစပ္ကလႊတ္ကနဲထြက္သြားမိသည္။

ၿပီးမွစိတ္မလုံပဲ အတြင္းေရးမႉးကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ျပန္တည္ေနလိုက္ရသည္။

သူမွာလည္း ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ဒီရွက္ျပာမေလးကို ေတြ႕တိုင္း တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေျပာခ်င္ေနမိသည္။

ဆန္းက်ယ္တဲ့ ထိတ္တိုက္ေတြ႕ဆုံမႈေတြေၾကာင့္ ဒီေကာင္မေလးက ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔အာ႐ုံကို ဖမ္းစားႏိုင္ေနသလိုပဲ။

"သူမကို စိတ္၀င္စားေနမိတာလား..."လို႔ 

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း 

ဒီဂြက္ေထာ္႐ုပ္ကို စိတ္၀င္စားတာလုံး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႔ပဲ ‌ျပန္ေတြးလိုက္မိသည္။

"အေခ်ာ၊အလွေတြ ဒီေလာက္ေပါမ်ားေနတဲ့ေခာတ္ႀကီးမွာ ဒီလိုသနပ္ခါးဘဲၾကားနဲ႔ ရွပ္ျပာမကိုစိတ္၀င္စားေနရင္ ငါ႐ူးေနလို႔ပဲ ေနလိမ့္မယ္။

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

စံပယ္ေမႊးတစ္ေယာက္စာရင္းစစ္ဌာနထဲသို႔ မဝံ့မရဲေျခလွမ္းလိုက္ၿပီးလူရွာေနရေလသည္။

ခဏေနေတာ့ကြန္ပ်ဴတာထိုင္ႏွိပ္ေနသည့္ ေမမီဆိုသည့္  ေကာင္မေလးကိုေတြ႕လိုက္ရတာ‌ေၾကာင့္ 

၀မ္းသာသြားရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေျခလွမ္းခပ္သြက္သြက္နဲ႔ပဲ ထိုေကာင္မေလးဆီသို႔ သြားလိုက္သည္။

"ညီမ..ညီမ..အမယ္ေလး!!!!!.."

"ဘုန္း!!!..ဂလုန္း!!!!.."

ေမမီဆိုသူဟာလည္း ကြန္ပ်ဴတာထိုင္ႏွိပ္ေနရာမွ 

အသံၾကားရာကိုၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ထမင္းဗူးေတြဟာ ၾကမ္းျပင္မွာ ေမွာက္ေနၿပီး သူမထမင္းဗူးသြားယူခိုင္းလိုက္ေသာ သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းကလည္း 

 ေမွာက္လွ်က္လဲက်ေနတာေၾကာင့္ အလြန္ေဒါသထြက္သြားေလသည္။

"..အမယ္ေလး..အစ္မ..မကူညီခ်င္လဲအစထဲကေျပာပါလား..အခုေတာ့ အမသီတာတို႔စားမဲ့ဟာေတြကုန္ၿပီ..အစ္မတမင္လုပ္လိုက္တာမလား.."

စံပယ္လည္းတစ္ခုခုကို ခလုတ္တိုက္မိၿပီးၾကမ္းေပၚကို အားနဲ႔ပစ္က်သြားတာေၾကာင့္ ထမင္းေတြ၊ဟင္းေတြ ၾကမ္းေပၚသို႔ေမွာက္သြားတာပါ။ 

ဒါကိုတမင္လုပ္တာတဲ့လား။

လူလည္းကိုင္အ ႐ိုက္ခံလိုက္ရသလို ေတာ္ေတာ္နာသြားတာေၾကာင့္ မ်က္ရည္ေတာင္ဝဲခ်င္လာမိေလသည္။

ဌာနကလူေတြကလည္းစံပယ္နဲ႔ ထိုေကာင္မေလးကိုဝိုင္းအုံၿပီးၾကည့္လာၾကသည္။

"အစ္မ..တမင္လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး..

..မေတာ္တဆျဖစ္သြားတာပါ.."

"ဟင္း..နဲနဲပဲေျပာရေသးတယ္မ်က္ရည္ကက်လာၿပီ..တကယ္ငိုရမွာကကြၽန္မပါအစ္မရဲ႕..

အခုဒါေတြအကုန္ဆိုက္ေလ်ာ္ရေတာ့မယ္..

ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ..အကူအညီေတာင္းမိတာကိုကမွားတာ.."

"ဟဲ့ေမမီ..ဒါဆိုဒီထမင္းဗူးေတြက..ငါတို႔ဟာေတြလား.."

"ဟုတ္တယ္..မသီတာ..ကြၽန္မစာရင္းအျမန္လုပ္ခ်င္လို႔ ဒီသန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းအစ္မကိုသြားယူခိုင္းလိုက္တာ..မေက်နပ္ဘူးထင္တယ္..တမင္ထမင္းေတြဖိတ္ေအာင္လုပ္တာသိလား.."

"မဟုတ္ပါဘူး..ကြၽန္မတမင္လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး.."

စံပယ္လည္း မသီတာဆိုသူကိုပါ တမင္ရည္႐ြယ္ၿပီး မလုပ္ေၾကာင္း ရွင္းျပေနမိေလသည္။သို႔ေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕မ်က္၀န္းေတြမွာေတာ့ သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းယူနီေဖာင္း ၀တ္ထားတဲ့စံပယ့္ကို အထင္ေသးသလိုပဲ ၾကည့္လာၾကတယ္။

"ေမမီ!..ငါကနင့္ကိုသြားယူခိုင္းတာေလ..ဘာလို႔ဒီလိုပညာမတတ္၊အဆင့္မရွိတဲ့ေအာက္ေျခအလုပ္

သမားကိုခိုင္းရတာလဲ..အခုေတာ့ငါ့ထမင္းဗူးသြားၿပီ..ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ!..."

"ဘယ္လိုမွမလုပ္နဲ႔..ေအာက္မွာက်ေနတဲ့ဟာေတြကိုပဲေကာက္စားလိုက္.."

"ဟင္"

"ဟာ.."

"သူေဌး!.."

အသံႏွင့္အတူ ဟိတ္ဟန္အျပည့္နဲ႔ ၀င္လာသူက

ဦးေနဂုဏ္မာန္ပင္ျဖစ္သည္။

 မသီတာဆိုသူႏွင့္ သူ႔ေဘးနားမွေမမီဆိုသူကို 

မ်က္ေမွာင္ႀကဳံ႕၍ဆိုက္ၾကည့္‌လိုက္ၿပီးေနာက္ မ်က္ရည္ဝဲေနသည့္စံပယ့္ဘက္ကိုလွည့္ၾကည့္လာ ေလသည္။

စံပယ္လည္း သူေဌးကပါ ထပ္ၿပီးအျပစ္တင္ေတာ့မည္ဆိုတာကို ခန႔္မွန္းမိလိုက္တာေၾကာင့္ သူေဌးနဲ႔အၾကည့္ခ်င္းဆုံမိသြားရာမွ အၾကည့္လႊဲၿပီး ေခါင္းကိုသာတြင္တြင္ ငုံ႔ထားလိုက္မိသည္။

တကယ္ေတာ့ ဓာတ္ေလွကားထဲကေန ထမင္းဗူးေတြကို ဆြဲၿပီးကေလးမ ေျပးသြားတည္းက ဘာလုပ္မလို႔လဲဆိုၿပီး ေတြးခဲ့ေသးတယ္။

ဌာနထဲကို စ၀င္ေတာ့"ပညာမတတ္၊အဆင့္မရွိတဲ့ေအာက္ေျခအလုပ္ သမားကိုဘာလို႔ခိုင္းရတာလဲ..အခုေတာ့ငါ့ထမင္းဗူးသြားၿပီ..ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ!..."ဆိုသည့္ မသီတာဆိုေသာ၀န္ထမ္းရဲ႕ စကားကိုၾကားလိုက္ေတာ့မွ ဇာတ္ရည္လည္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ကို ေဒါသထြက္သြားမိသည္။

"စံပယ္ေမႊး!!မင္းကိုထမင္းဗူးယူခိုင္းတာဘယ္သူ‌လဲ.."

သူေဌးက ခပ္မာမာေမးလိုက္တာေၾကာင့္ စံပယ္လည္းမ်က္ႏွာငယ္ႏွင့္ေမမီဆိုသူကိုလက္ညႇိဳးထိုးျပလိုက္သည္။

 ေနဂုဏ္မာန္လည္း မ်က္ေမွာင္ႀကဳံ႕ကာ ေမမီဆိုသူကိုခပ္စူးစူးၾကည့္လိုက္ၿပီး...

"ဒီထမင္းဗူးေတြကမင္းဟာေတြလား.."

"ဟို..မဟုတ္ပါဘူး..မမသီတာတို႔၊မမယုမြန္တို႔ဟာေတြပါ..ေမမီ့ကိုသြားယူခိုင္းတာပါ.."

"ဟုတ္ပါတယ္သူေဌး ကြၽန္မတို႔ကသူ႔ကိုသြားယူခိုင္းတာကို..သူက ဒီဘာပညာ၊ဘာအဆင့္မွမရွိတဲ့ သန႔္ရွင္းေရး၀န္ထမ္းကို တစ္ဆင့္ခိုင္းလိုက္တယ္တဲ့....အခုေတာ့.."

"တိတ္စမ္း!!! "

ေနဂုဏ္မာန္ပိတ္ေဟာက္လိုက္တာေၾကာင့္ မသီတာလည္း ခ်က္ျခင္းမ်က္လုံးေတြ ျပဴးက်ယ္သြားရၿပီး 

ေၾကာက္စိတ္ပါ၀င္လာေလေတာ့သည္။

"မင္းကဘယ္ေလာက္အထိေတာ္ေနလို႔သူ႔ကိုဒီလိုခ်ိဳးႏွိမ္ၿပီးေျပာေနတာလဲ.."

"ရွင္.."

"မင္းကိုယ္တိုင္ေတာင္သူမ်ားဆီမွာ လခစားၿပီးအလုပ္လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူးလား..

မင္းတို႔ကသူ႔ထက္ပညာပိုသင္ခြင့္ရခဲ့လို႔လစာပိုမ်ားေနတာပဲရွိတယ္..

မွတ္ထား မင္းတို႔အားလုံးကဒီကုမၸဏီရဲ႕အလုပ္သမားဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာပဲရွိတယ္..

အလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ဖိႏွိပ္ဆက္ဆံတာမ်ိဳးလုပ္ရင္..လုပ္တဲ့သူကို

ငါ့ကုမၸဏီမွာထားမွာမဟုတ္ဘူး..ေနာက္တစ္ခု..

ကိုယ္လုပ္ရမဲ့အလုပ္ကို ကိုယ့္ဘာသာၿပီးဆုံးတဲ့အထိလုပ္ၾက..အပ်င္းခိုတဲ့၊ အေခ်ာင္လမ္းကို လိုက္တဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ..IDGကုမၸဏီကအလိုမရွိဘူး..

ၾကားၾကလား!!!!..."

"ဟုတ္....ဟုတ္ကဲ့ပါသူေဌး...."

သူေဌးရဲ႕ ဆူလိုက္သည့္စကားေၾကာင့္ စာရင္းစစ္ဌာနတစ္ခုလုံး"ဟုတ္ကဲ့"ဆိုသည့္အသံေတြ ပဲ့တင္ထပ္ကုန္ေလေတာ့သည္။

ဒီကုမၸဏီတြင္ စီအီးအို ေနဂုဏ္မာန္ထပ္ ရာထူးႀကီးတဲ့လူမရွိေတာ့တာေၾကာင့္ အားလုံးကကိုယ့္အလုပ္ရာထူးေလးၿမဲဖို႔ရာ ေနဂုဏ္မာန္၏စကားကို 

အထြန႔္မတက္မွရေပလိမ့္မည္။စီအီးအို၏ 

သမာသမတ္က်ၿပီး ခပ္တည္တည္ေနတတ္တဲ့ ပုံစံေၾကာင့္ အားလုံးက ရွိန္ေနၾကျခင္းပင္။

"မင္းနာမည္ေမမီ..ဟုတ္လား.."

"ဟုတ္...ဟုတ္ပါတယ္သူေဌး.."

မသီတာအလွည့္ၿပီးေတာ့ ေမမီ့ဘက္ကိုလွည့္လာတာေၾကာင့္ သူမလည္းဒူးေတြတုန္လာေလသည္။

ဒီကုမၸဏီမွာ အလုပ္သင္အျဖစ္လုပ္ရဖို႔ေတာင္ မနည္းႀကိဳးစားထားခဲ့ရတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အလုပ္ေလးေတာ့ မျပဳတ္ခ်င္ဘူး။

"ငါမင္းကိုေမးမယ္..စံပယ္ေမႊးကသူလုပ္တဲ့အလုပ္ကို..ပင္ပန္းလို႔မင္းကိုဘယ္ႏွစ္ခါကူလုပ္ခိုင္းလဲ..."

"တစ္ခါမွ...မ..မလုပ္ခိုင္းပါဘူး.."

"ဒါဆိုမင္းကဘာအခြင့္ရွိလို႔..ဌာနမတူတဲ့သူကိုမင္းလုပ္ရမဲ့အလုပ္ကိုသြားခိုင္းတာလဲ..

မင္းကိုအဲ့ဒီ့အခြင့္အေရး ဘယ္သူေပးတာလဲ.."

"ဟို..ေမမီ..ေတာင္းပန္ပါတယ္..ေနာက္မ‌ျဖစ္ေစရပါဘူး.."

"မသီတာ..."

"ရွင္..သူေဌး.."

"မင္းတို႔ကို ႐ုံးကထမင္းစားခ်ိန္မေပးဘူးလား.."

"ေပး..ေပးပါတယ္.."

"ဟ..ဒါဆိုမင္းတို႔က ဘယ္ေလာက္အလုပ္ရႈပ္ေနလို႔..ကုမၸဏီအေရွ႕ေလးတင္ရွိတဲ့ေနရာမွာကိုယ္စား

မဲ့ထမင္းဗူးကို..ကိုယ္တိုင္သြားမယူႏိုင္ရတာလဲ..

ငါ့ကုမၸဏီက ဓာတ္ေလွကားမရွိလို႔လား..

ထမင္းစားေဆာင္မွာ ထမင္း၊ဟင္းမွာဖို႔ လုပ္မေပးထားလို႔လား...ဒါမွမဟုတ္..မင္းတို႔က..ငါ့ထက္ရာထူးႀကီးေနလို႔...အလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္းကို ျပန္ခိုင္းေနတာလား...."

"အို..မဟုတ္ပါဘူးသူေဌးရယ္..ကြၽန္မအမွားပါ..

ေတာင္းပန္ပါတယ္.."

"မင္းတို႔ေတာင္းပန္ရမွာကငါ့ကိုမဟုတ္ဘူး

သူ႔ကို...စံပယ္ေမႊးအခုသူတို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးမင္းဘာျဖစ္ခ်င္လဲ..ငါခြင့္ျပဳေပးမယ္.."

ဦးေနဂုဏ္မာန္ကိုစံပယ္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

ဒီတစ္ခါေတာ့စံပယ္သူ႔ကိုအထင္ႀကီးသြားမိၿပီ။ေက်းဇူးရွင္ႀကီးကို ထိုင္ရွိခိုးဆိုရင္ေလ အႀကိမ္တစ္ရာေလာက္သာ ရွိခိုးခ်င္လိုက္ေတာ့တယ္။

ဌာနမွ လူေတြအကုန္လုံးလည္းစံပယ္ကို ျပဴးၾကည့္ကုန္ၾက ေလသည္။

"ဟို..ကြၽန္မဘာမွမလုပ္ခ်င္ပါဘူး..ဒါေပမဲ့ထမင္းေတြေမွာက္ေအာင္တမင္လုပ္တာမဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ယုံေစခ်င္တယ္.."

"ယုံပါတယ္ညီမေလးရယ္အစ္မကသာ ေတာင္းပန္ရမွာပါ..ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္"

"ေမမီလည္းေတာင္းပန္ပါတယ္..ခြင့္လႊတ္ေပးပါအစ္မရယ္.."

"ေနာက္ထပ္ဒီလိုကိစၥမ်ိဳး ထပ္မျဖစ္ဖို႔.."

သတိေပးခ်က္ထုတ္ခဲ့ေသာ သူေဌးျပန္ထြက္သြားၿပီးေနာက္စာရင္းစစ္ဌာနတြင္ စကားေတြပြက္ေလာ႐ိုက္ကုန္ၾကေတာ့သည္။

"မိုက္တယ္ေဟ့..ငါတို႔သူေဌးေတာ့ဒီကိစၥကိုအခြင့္ေကာင္းယူၿပီး အကုန္ပတ္ဆူသြားတာ.."

"သူေဌးကေက်ာသား..ရင္သားမခြဲျခားဘူးေနာ္.."

"တို႔ေတာ့..ေႂကြသြားၿပီေဟ့.."

"နင့္လင္ ငါငုတ္တုတ္ႀကီးရွိေသးတယ္ေနာ္..

မ ေသ ေသးဘူး..ဟင္း..ဟင္း"

"သန႔္ရွင္းေရးေကာင္မေလးေနရာ..ငါသာျဖစ္လိုက္ခ်င္တယ္ေဟ့.."

"ဟုတ္ပ..ဟုတ္ပ.."

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ေန႔လည္ကကိစၥ‌နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အေမးအျမန္းထူတဲ့လူေတြေၾကာင့္စံပယ္လည္းအလုပ္မရွိအလုပ္ရွာၿပီး မၾကာခင္႐ုံးဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွာမို႔ အေရးႀကီးစာရင္းဖိုင္လ္ေတြထားသည့္စတိုလ္ခန္းထဲမွာသန႔္ရွင္းေရးအျမန္လုပ္ေနလိုက္သည္။

"ေဂ်ာက္.."

စာရင္းဖိုင္လ္ေတြ တင္ထားသည့္စင္ေတြကို သန႔္ရွင္းေရးလိုက္လုပ္ေနရင္းနဲ႔ မီးခလုတ္ႏွိပ္သံလိုလို ၾကားလိုက္ၿပီး အခန္းတစ္လုံး ႐ုတ္တရက္ေမွာင္က်သြားေလသည္။

"ဟင္..မီးပ်က္သြားတာလား.."

"ဒုန္း!!"

"ဟင္ !.."

ပြင့္ေနတဲ့ စတိုလ္ခန္းတံခါးႀကီးကပါ ပိတ္က်သြားတာေၾကာင့္ စံပယ္အရမ္းကို ထိတ္လန႔္သြားမိတယ္။ထို႔ေၾကာင့္ အေမွာင္ထဲမွာ စင္ေတြကို ေလ်ာက္စမ္းၿပီး တံခါးဆီကိုမွန္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။

"ဘယ္သူလဲ..ဘယ္သူတံခါးပိတ္လိုက္တာလဲ..အာ့"

"ဝုန္း!!!!.."

အေမွာင္ထဲမွာ တံခါးဆီကိုမနဲစမ္းၿပီးသြားေနမိရာမွ သန႔္ရွင္းေရးလွည္းကိုတိုက္မိ၍ လူပါေခြက်သြားရသည္။

ဒူးေခါင္း ေနရာက တစ္ခုခုနဲ႔ ျခစ္လိုက္မိတာေၾကာင့္ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္သြားသည္။

"အျပင္မွာဘယ္သူရွိလဲ..တစ္ေယာက္ေယာက္လာဖြင့္ေပးၾကပါအုံး.."

"ကယ္ၾကပါအုံး!!ကယ္ၾကပါအုံး!!.."

အသည္းအသန္ ေအာ္‌ေနမိေပမဲ့ အေမွာင္ထဲမွာ၂နာရီေလာက္ၾကာသည္အထိ ေနလိုက္ရတာေတာင္ ဘယ္သူမွေပၚမလာေပ။

မ်က္ရည္ေတြဆိုတာခြက္ႏွင့္ခံလွ်င္ေတာင္ 

ခြက္အျပည့္ျဖစ္‌ေနေလာက္ပါၿပီ။

ေၾကာက္ဒူးေတြပါတုန္လာၿပီး ေသးေတာင္ထြက္ခ်င္လာသည္အထိပင္။

ဒီအလႊာက စတိုလ္ခန္းေတြပဲရွိလို႔ ယူစရာမရွိရင္ဘယ္သူမွလာၾကမွာမဟုတ္တာေၾကာင့္လဲ ပိုၿပီးေၾကာက္လန႔္ေနမိသည္။

"အီးဟီး..ခုေလာက္ဆို႐ုံးဆင္းလို႔အကုန္အိမ္ျပန္ေရာက္ေနၾကေလာက္ၿပီ.."

အဖြားေရ..သမီးေယာက္်ားလဲမယူရေသးဘူး..ညီမေလးလဲဆယ္တန္းမၿပီးေသးဘူး..

သမီး မ ေသ ခ်င္ေသးဘူးအဖြားရဲ႕..အဟင့္..ဟင့္.."

သမီး ေသ ရင္ အဖြားနဲ႔ညီမေလးကိုဘယ္သူလုပ္ေကြၽးမွာလဲ..အဟင့္..

နတ္ျမတ္နတ္အေကာင္း..နတ္အေပါင္းတို႔ရယ္..

ကြၽန္မဘယ္သူ႔ကိုမွဒုကၡေရာက္ေအာင္မလုပ္ဖူးပါဘူး..အဖြားနဲ႔ညီမေလးကိုလုပ္ေကြၽးေနတာပါရွင္..

ဤစကားမွန္ကန္ပါတယ္လို႔သစၥာဆိုပါတယ္..

ထို႔ေၾကာင့္ကယ္တင္မဲ့သူအျမန္ေပၚ

လာရပါလို၏..အဟင့္.."

"ကြၽီ...."

"ေဂ်ာက္.."

႐ုတ္တရက္ အခန္းတံခါးႀကီးက ပြင့္လာၿပီး မီးခလုတ္ကိုလဲ ဖြင့္လိုက္တာေၾကာင့္ တစ္ခန္းလုံးျပန္၍ လင္းထိန္သြားေလသည္။မ်က္ရည္အိုင္ထြန္းေနသည့္ မ်က္၀န္းေတြႏွင့္ အေပၚကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ တံခါးလက္ကိုင္ကို ကိုင္ဆုပ္ထားၿပီး စံပယ့္ကို အံ့ဩစြာၾကည့္ေနသည့္ လူတစ္ေယာက္။

"..စံပယ္ေမႊး..မင္းပါလား.."

"..သူေဌး.."

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ည၈နာရီျဖစ္ေနတာေၾကာင့္႐ုံးခန္းကတိတ္

ဆိတ္ေနသည္။

ေနဂုဏ္မာန္လည္းသူ႔အေရွ႕ ဆိုဖာမွာထိုင္ေနတဲ့ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ေနမိသည္။

ဒူးဒဏ္ရာေၾကာင့္ေရာ အေၾကာက္လြန္ေနတာေၾကာင့္ပါ စတိုလ္ခန္းကေန႐ုံးခန္းအထိသူ႔မွာေပြ႕ခ်ီမတက္ ေခၚလာခဲ့ရတာ လက္ေတြကိုေညာင္းေရာ။

သူ႔ကိုေတြ႕ေတာ့ ‌ေကာင္မေလးခမ်ာဖက္ၿပီးငိုလိုက္တာမ်ား သူ႔ပုခုံးမွာေတာင္ ႏွပ္ေတြေပကုန္ၿပီလားမသိ။

သူသာႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္း‌ေတြ သြားမယူမိရင္သူမဘယ္လိုလုပ္ပါ့မလဲ။

အခုလည္း ေကာင္ဖီေဖ်ာ္ေပးထားတာကို ေသာက္ေနေပမဲ့သူမရဲ႕လက္ေတြက တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတုန္းပဲ။က‌ေလးမေၾကာက္ေနေသးပုံရတယ္။

"အဟင့္..အဟင့္.."

"ဟာ..ဘာလို႔ငိုေနတာလဲကြာ.."

"သူေဌးသာလာမကယ္ရင္..ကြၽန္မအဲ့အခန္းထဲမွာပဲအ႐ိုးေဆြးသြားမလားပဲ..ကြၽန္မအဖြားနဲ႔ညီမေလးကိုခြဲရေတာ့မယ္ထင္ေနတာ.."

"ေပါက္ကရေတြမေတြးပါနဲ႔ကြာ..ၾကည့္ေလ အခုလဲမင္းဘာမွမျဖစ္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား..

ကိုယ္မင္းအနားရွိေနတာပဲ..စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔..ဟုတ္ၿပီလား.."

‌ေျပာရင္းဆိုရင္း သူမအေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္ထိုင္လိုက္သည့္သူ႔ကိုစံပယ္ၾကည့္လိုက္သည္။

ဒါနဲ႔ဆိုစံပယ့္ကိုသူကယ္တာ ႏွစ္ခါႀကီး‌ေတာင္ရွိသြားပါၿပီ။

သူဟာစံပယ့္ရဲ႕ အသက္သခင္ေက်းဇူးရွင္ပဲ။

ေနဂုဏ္မာန္လည္း သူ႔ကိုဆိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ၿပီးရယ္ခ်င္လာသည္။

ပါးကြက္ႀကီးေတြေပၚမွာ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းေတြနဲ႔ အသက ႏွစ္ဆယ္သာဆိုတယ္ တကယ့္ဂြက္ေထာ္႐ုပ္ပါလားလို႔ အေတြးေပါက္သြားမိသည္။

"ဟား..ဟား.."

"ဟင္..ရွင္ဘာလို႔ရယ္‌ေနတာလဲ.."

"အဟက္..မင္းကရာထူးကသာ ဘာမွမဟုတ္တာရန္သူေတာ့မ်ားတယ္ေနာ္.."

"ရွင္ေပါက္ကရေတြမေျပာနဲ႔ေနာ္..ဒီမွာငိုခ်င္ေနပါတယ္ဆို..အီဟီး.."

"ဟာဟိတ္..ဟိတ္..မင္းရဲ႕ပါးကြက္ႀကီးေတြက

ေတာ္ေတာ္႐ုပ္ဆိုးေနၿပီ..သြား..ေရခ်ိဳးခန္းမွာ..

မ်က္ႏွာသြားသစ္လိုက္..ၿပီးရင္..ကိုယ္ျပန္လိုက္ပို႔ေပးမယ္..ဟုတ္ၿပီလား.."

စံပယ့္ရဲ႕ဆံပင္ကိုသပ္ေပးလိုက္ၿပီးလာေျပာေနသည္မို႔ ပုံမွန္ဆိုရင္ ဘာလာကိုင္တာလဲဆိုၿပီး

ရန္ျပန္ေထာင္မိမွာေပမဲ့ အခုေတာ့ကိုယ့္ပါးစပ္ေတာင္ ကိုယ္မဟခ်င္ဘူးျဖစ္ေနသည္။

ဒါေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ပဲထၿပီးမ်က္ႏွာသစ္၊သြားတိုက္ဖို႔ သူ႔႐ုံးခန္းထဲမွ ေရခ်ိဳးခန္းသို႔ ၀င္သြားလိုက္သည္။ဆံထုံးႀကီးကိုလည္းေျဖခ်လိုက္ကာ ေျမႇာက္စီးလိုက္ၿပီးေနာက္ အျပင္ထြက္လာလိုက္သည္။

"ဟင္.."

 ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးပြင့္အလာမွာ ေနဂုဏ္မာန္ပါးစပ္ႀကီးဟၿပီးမွင္သက္ေနမိသည္။

ခုဏေလးတင္ သူဂြက္ေထာ္လို႔ထင္ထားတဲ့သူမက အခုယမင္း႐ုပ္ေလးျဖစ္ေနပါေပါ့လား။

အသားအရည္ကအရင္ထဲကေဖြးမွန္းသိေပမဲ့ ဆံထုံးအၿမဲထုံးထားတာေၾကာင့္ အခုမွသူမမွာသိပ္လွတဲ့ ဆံပင္အရွည္ႀကီးေတြရွိမွန္းသတိထားမိသည္။အာ‌ေခါင္ေျခာက္လာ၍သေထြးေတာင္ျပန္ၿမိဳခ်လိုက္မိပါသည္။

"ဒီမွာ.."

"အင္..ဟင္..ဘာ..ဘာလဲ.."

"ပါးစပ္ႀကီးဟၿပီး..အဲ့မွာဘာလုပ္ေနတာလဲ..

ေခၚေနတာသုံးခါရွိၿပီ..ငုတ္တုတ္ႀကီး‌‌ေမ့ေနတာလားေျပာေတာ့ကြၽန္မကိုျပန္လိုက္ပို႔မယ္ဆို.."

"အခုမပို႔ခ်င္ေတာ့ဘူး.."

"ဘာ!!.."

"ေယာင္..ေယာင္သြားလို႔ပါကြာ..လာ သြားမယ္

လမ္းေရာေလွ်ာက္ႏိုင္ရဲ႕လား..ငါေပြ႕ေခၚရမလား.."

"ရတယ္....ခုနကေၾကာက္ဒူးတုန္ေနလို႔ပါ.."

"ၿပီးေရာ.."

စံပယ္လည္းသန႔္ရွင္းေရးဌာနမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြ အိတ္ေတြသြားအယူ လမ္းကအမႈိက္ပုံးတစ္ခုထဲမွာ စံပယ့္ပစၥည္း‌ေတြကို

လႊင့္ပစ္ခံထားတာကိုေတြ႕လိုက္ရေလသည္။

"ဘယ္သူကငါ့ပစၥည္းေတြကိုပစ္ထားတာလဲ.."

ဦးေနဂုဏ္မာန္ေစာင့္ေနတာကိုအားနာလို႔ဆက္မေတြးေတာ့ပဲ သူ‌ေစာင့္ေနရာသို႔သာျပန္သြားလိုက္သည္။

ထိုလူႀကီးကဘယ္လိုမွန္းမသိပါဘူး။

 ကားအေရွ႕ခန္းမွာပဲ လာထိုင္ခိုင္းတယ္။

သူ႔ကို ဒါ႐ိုက္ဘာမွတ္ေနသလားဆိုပဲ။

"ထိုင္ခုံခါးပတ္ ပတ္ေလ.."

"အို..မပတ္တတ္ပါဘူး..ေမာင္းမွာသာေမာင္းစမ္းပါ.."

"ေအာင္မာသူမ်ားကားလည္း ကပ္စီးေသးတယ္..ေလသံကမာလွခ်ည္လား..ေန႔လည္ကဟိုႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့..ေတာင္းပန္စရာမလိုပါဘူးေလးဘာေလးနဲ႔..ငါ့မွာေတာ့သူ႔အတြက္ဆူေပးလိုက္ရတာ..ငေပါႀကီးကိုျဖစ္လို႔.."

"ဟင္..ကြၽန္မအတြက္ဆူတာ.."

"အာ..မ..မဟုတ္ပါဘူး..မင္းကိုလဲငါဆူခ်င္တာ..

ငါ့ကိုဆိုကပ္ကပ္လံေအာင္ျပန္ေျပာတယ္..သူမ်ားၾကၿငိမ္ခံေနတယ္.."

"အဲ့ဒါကအေျခအေနမတူဘူးေလ..ေန႔လည္ကထမင္းေမွာက္ေအာင္လုပ္မိတာက..ကြၽန္မလည္းမွားတာပဲေလ..ကြၽန္မသာေခ်ာ္မလဲခဲ့ရင္ ဒီကိစၥကျဖစ္လာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိလို႔ပါ..."

"ေတာ္ၿပီ..မင္းနဲ႔တုၿပီးမေျပာခ်င္ဘူး..ႀကိဳးကိုဒီလိုဆြဲၿပီးပတ္..ၿပီးရင္ဒီလိုျပန္ျဖဳတ္..ျဖဳတ္.."

‌၀င္းပေနတဲ့သူမရဲ႕ပါးေလးနဲ႔ သူ႔ႏွာေခါင္းက ႏွစ္စင္တီမီတာေလာက္သာျခားေတာ့သည္။

သူ႔ႏွလုံးသားေတြကတစ္ဒုန္းဒုန္းဒုန္းႏွင့္ ရင္အုံကိုထု႐ိုက္ေနသလိုပဲ။

သူရင္ခုန္ေနတာလား။သူမကေတာ့သူသင္ေပးေနတာကိုပဲစိတ္၀င္စားေနတယ္။

မျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး သူျပန္ခြာလိုက္ရသည္။

မဟုတ္ရင္ "ႏွာဘူး"ဆိုတာထက္မၾကားဝံ့မနာသာေတြကို သူမေျပာမွာသူသိေနသည္။

ကားေမာင္းဖို႔သာျပန္၍အာ႐ုံစိုက္ကာ သူမရဲ႕အေဆာင္ၿခံ၀န္းအေရွ႕မွာ ကားကိုရပ္လိုက္‌သည္။

သူမကကားေပၚမွဆင္းၿပီး အထဲမ၀င္ေသးပဲ ရပ္ေန‌တာေလသည္။

"ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ..စံ‌ပယ္ေမႊး..."

"ေပ်ာ္႐ႊင္စရာ သၾကၤန္အခါသမယျဖစ္ပါေစ"

"ဟင္"

ဟုတ္သားပဲ။သူေမ့ေနခဲ့တာ မနက္ျဖန္ကစၿပီးသၾကၤန္ပိတ္ရက္ရွည္ျဖစ္လို႔ သူ႔ကုမၸဏီပိတ္ထားရမည္‌ေလ။

ဒါဆိုသူမေလးနဲ႔ရွစ္ရက္ေတာင္မေတြ႕ရေတာ့ဘူးေပါ့။

"ေပ်ာ္႐ႊင္စရာ သၾကၤန္အခါသမယျဖစ္ပါေစ"

💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦

 

=========================================================================

                         💦 အခန္း ၆💦

ဧရာ၀တီတိုင္း💦

ေနမင္းႀကီးက ထိန္ထိန္သာေနေပမဲ့ သစ္ပင္ႀကီးမ်ား၏ ေနေရာင္ကို ကာဆီးေပးထားမႈေၾကာင့္ ႐ြာ့ေနာက္ေဖး လွည္းလမ္းေၾကာင္းေလးသည္ အပန္းေျဖကာ ေအးေဆးဆိတ္ၿငိမ္ေသာ ခံစားခ်က္ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ သူမ်ားအဖို႔ အင္မတန္မွ ၿငိမ္းေအးလြန္းေလသည္။

ထိုစဥ္ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာ ရွိေနေသာ လွည္းလမ္းေၾကာင့္‌အေပၚသို႔ ေထာ္လာဂ်ီတစ္စီး ‌ျဖတ္ေျပးသြားေလသည္။‌‌ စံပယ္ေမႊးႏွင့္အ‌တူ ေထာ္လာဂ်ီအေပၚမွ စီးနင္းလိုက္ပါလာၾကေသာ ႐ြာသားတစ္ျဖစ္လည္း ခရီးသည္ေတြအားလုံးဟာ ဖုန္သီးကုန္ၾကေလသည္။ေတာသူ‌၊ေတာင္သားဆိုသည္မွာ ေျမႀကီးနဲ႔သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနၿပီးသားမို႔ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါေခ်။

ထူးဆန္းေနတာကေတာ့ စံပယ္ေမႊးပါပဲ။သူမခမ်ာ ရန္ကုန္ကေန စထြက္လာခ်ိန္ကစလို႔ မိမိ၏႐ြာေနာက္ေဖးလွည္းလမ္း‌ေၾကာင္းကို ေရာက္ေနစဥ္အထိ ပါးစပ္ကို ျပန္၍မစိႏိုင္သည့္ပမာ ၿပဳံးၿဖီးေနေလသည္။

သူမ၏ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ လူရႈပ္၊ကားရႈပ္လွေသာရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွ  ေအးခ်မ္းဆိတ္ၿငိမ္မႈအတိႏွင့္ေလေကာင္းေလသန႔္ကို တစ္၀ႀကီးရႉရႈိက္ႏိုင္သည့္ မိမိ႐ြာေလးသို႔ ျပန္လာေနရလို႔ အင္မတန္ကို ေက်နပ္ေနေလသည္။

"ဒုန္း..ဒုန္း..ဒုန္း..ဒုန္း..ဒုန္း..ဒုန္း"

" ဟဲ့မိသဇင္‌ေနာက္ေဖးဘက္က.. ေထာ္လာဂ်ီသံၾကားတယ္..ညည္းအစ္မပါလာသလားသြားၾကည့္စမ္း.."

"ဟုတ္ကဲ့အဖြား.."

‌ေျပာင္းဖူးဖက္လိပ္ဖြာေနရင္းႏွင့္ အဖြားၾကည္ေမကလွမ္းေျပာတာေၾကာင့္ က်စ္ဆံၿမီးေလးက်စ္ထားေသာ သဇင္ေမႊးလည္းအိမ္ေနာက္ေဖးအေပါက္မွလွည္းလမ္း‌ေၾကာင္းဘက္သို႔ ေခါင္းျပဴၾကည့္လိုက္သည္။ထိုစဥ္ ေထာ္လာဂ်ီေပၚကေန အထုပ္ေတြဆြဲၿပီး ဆင္းလာသည့္ အစ္မျဖစ္သူကို ေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ သူမအရမ္းေပ်ာ္သြားသည္။

"ဟုတ္တယ္‌အဖြားေရ႕..မမစံပယ္ပါလာတယ္

သမီးသြားႀကိဳလိုက္အုံးမယ္.."

"ေအးေအး...."

အဖြားၾကည္ေမလည္း အိမ္ေပၚမွ ၿပဳံးေပ်ာ္ကာ ေျပးဆင္းသြားေသာ သဇင္ေမႊးကို ၾကည့္ၿပီး တစ္ခ်က္ၿပဳံးလိုက္မိတာ ေျပာင္းဖူးဖက္လိပ္အား အေငြ႕

တလူလူထြက္ေအာင္အထိ ဖြာရႈိက္ပစ္လိုက္သည္။

သူမစဥ္းစားေနမိတာက ဒီကေလးမႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မိဘေတြ အေၾကာင္းကိုပါပဲ။ဖခင္က မေကာင္းခဲ့ေလေတာ့ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးကလည္း တစ္ဆတစ္ဆ ဆုတ္ယုတ္ခဲ့ရတယ္။

နဂိုကဆိုရင္ ၾကည္ေမဆိုတာ ေဟာ့ဒီ့အုန္းပင္စု႐ြာထဲမွာ ဒီေလာက္မ်က္ႏွာမမြဲခဲ့ရပါဘူး။အခုေတာ့ လင္အယူမွားတဲ့ ကိုယ့္သမီးေၾကာင့္ ကိုယ္ပါေရာမြဲရတဲ့အျဖစ္ပါေလ။

ေျမးအႀကီးေလးက လိမၼာလို႔သာေပါ့။မဟုတ္ရင္ ဒီအဖြားႀကီး အခုထိလယ္ထဲ၊ကိုင္းထဲကို အိုးႀကီးအိုမနဲ႔ ဆင္းေနရမွာ ေသခ်ာတယ္။

"ဗ်ိဳ႕အဖြားေရ..အဖြားရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ 

ေျမးေခ်ာေခ်ာလွလွေလးျပန္လာၿပီဗ်ိဳ႕..ဘာခ်က္ထားလဲ..''

စံပယ္ေမႊးဆိုသည္မွာလည္း အိမ္ေရွ႕ေတာင္မေရာက္ေသးခင္ကပင္ ေနာက္ေဖးမွေန၍ ညာသံေပးေနေလၿပီ။

"ဒီေကာင္မေလးနယ္..လူကျဖင့္အိမ္ေပၚမေရာက္ေသးဘူး..စားဖို႔ကအရင္.."

ထို႔ေနာက္အိမ္ေရွ႕ေပါက္မွ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာႏွင့္တက္လာၾကေလသည္။

"တကယ္ေနာ္..မမ"

"တကယ္ေပါ့..အရမ္းလွတာ..ေဒၚျမတို႔အလႉက်ရင္၀တ္လိုက္..အကုန္ေငးသြားေစရမယ္.."

"ဟီး..ေပ်ာ္တာ.."

"ေဒါက္!..."

"အာ့!!..နာတာအဖြားရယ္..ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေစာက္နဲ႔ထြင္းရသလားလို႔.."

စံပယ္ေမႊး တစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ေပၚတက္ၿပီး ထိုင္႐ုံရွိေသးတယ္ အဖြား၏ လက္စာကို ျမည္းလိုက္ရေလသည္။

"ထြင္းသင့္ထြင္းရမွာပဲ..ဘယ့္ႏွယ္ကိုယ့္ညီမေလးကို..စာလုပ္ဖို႔ဘာဖို႔ေတာ့မတိုက္တြန္းဘူး..

အလႉတကာလွည့္ၿပီး..အပ်ိဳလုပ္ဖို႔တိုက္

တြန္းေနတယ္..ၾကည့္လုပ္..နင့္ညီမေစာေစာစီးစီး

လင္ေနာက္လိုက္သြားမယ္..ဟင္း.."

"သဇင္ကအပ်ိဳေလးအ႐ြယ္ေလးေလ..လွခ်င္ပခ်င္မွာေပါ့..အဖြားတို႔လို..ဆံျဖဴ၊သြားက်ိဳး၊‌ က်ားမတိုးေတာ့တဲ့ အဖြားႀကီးေတြမွမဟုတ္တာ.."

"ေဒါက္!"

"အာ့!" 

"အဖြားေနာ္.ကြၽန္မေခါင္းကငါးဖယ္မဟုတ္ဘူး..

ဖိထုမေနနဲ႔.."

"မိစံပယ္ေနာ္..ညည္းကထုေလမာေလ ငါးဖယ္မ

သိလား..မျဖစ္ဘူး..ကိုေအးရဲ႕တူ..ၿမိဳ႕ကအင္ဂ်င္နီယာေလးမနက္ျဖန္ဆိုရင္႐ြာကိုအလည္လာမွာ..ညည္းနဲ႔ဆိုကိုေအးတို႔ကလည္း..သေဘာမတူစရာမရွိဘူး..ငါကိုေအးနဲ႔တိုင္ပင္ထားၿပီးၿပီ.."

"ဟာအဖြားရယ္..မိန္းမေဈးက်လိုက္တာ..ဟိုကကြၽန္မကိုေတြ႕ဖူးတာလည္းမဟုတ္ဘူး..ေတာ္ၾကာအသားမဲမဲဗိုက္႐ႊဲ႐ႊဲႀကီးျဖစ္ေနမွ ငရဲအိုးထဲကို အရွင္လတ္လတ္ဆင္းရတဲ့အျဖစ္‌ေရာက္ေနပါအုံးမယ္...ကိုေအးနဲ႔အဲ့‌ေလာက္တည့္ေနရင္လည္း..ကိုေအးနဲ႔အဖြားပဲယူလိုက္ပါလား.."

"ေဒါက္!"

"အာ့!..အဖြားေနာ္ေခါက္ျပန္ၿပီ..အီဟီး.."

ဒီလိုနဲ႔ စံပယ္ေမႊးရဲ႕႐ြာအျပန္ကေတာ့ အဖြားရဲ႕‌ ေခါင္းေခါက္သံေလးေတြႏွင့္သာ ညံေနပါေတာ့သည္။

💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦

(အဂၤလန္UK[ Oxford City]

ေနဂုဏ္မာန္တ‌ေရးႏိုးလို႔ ေရထေသာက္ရင္းဖုန္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အီးေမးလ္တစ္ေစာင္ေရာက္ေနသည္။

📧မနက္ျဖန္ေန႔လည္ေအာက္စဖို႔ဒ္တကၠသိုလ္မွာေတြ႕မယ့္..မင္းမလာရင္..ငါတို႔မင္းအိမ္ကိုလိုက္လာမွာ...📧

ေနဂုဏ္မာန္ၿပဳံးလိုက္မိသည္။သူUKကိုေရာက္ေနတာ ဒီေကာင္ေတြဘယ္လိုသိလဲေပါ့။

အဂၤလန္ႏိုင္ငံရဲ႕Oxford City

(ေအာက္စဖို႔ဒ္ၿမိဳ႕ေတာ္)ဆိုတာသူ႔ရဲ႕ဒုတိယအိမ္ပဲ။

သူကိုယ္တိုင္က ေအာက္စဖို႔ဒ္တကၠသိုလ္ကေနဘြဲ႕ရခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဆိုလည္းမမွားဘူးေပါ့။

အရင္ကတကၠသိုလ္နဲ႔သိပ္မေဝးတဲ့ ဦးေလးရဲ႕အိမ္မွာေနရင္းေက်ာင္းတက္ခဲ့ေပမဲ့ ဦးေလးရဲ႕အသုံးမက်မႈေၾကာင့္ စီးပြားေရးေတြပ်က္ၿပီး ဒီအိမ္ကိုသူတစ္ဆင့္ခံျပန္၀ယ္ခဲ့လိုက္သည္။

ဦးေလးမိသားစုကိုေတာ့ဒီအိမ္မွာပဲေနေစလိုက္တယ္။

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က ကဲခဲ့၊ေမႊခဲ့တာေတြကို ျပန္သတိရရင္းသူျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြား‌ေလသည္။အခ်ိန္အားျဖင့္ ည၁နာရီရွိၿပီျဖစ္သည္။

ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္နဲ႔ဆိုမနက္၇နာရီခြဲေပါ့။

💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦

ျမန္မာႏိုင္ငံ(ဧရာ၀တီတိုင္း)

မနက္၇နာရီခြဲ (သၾကၤန္အႀကိဳေန႔)💦

🎵ျမဴးႂကြတဲ့ေတးသံ..ပ်ံ႕လႊင့္လို႔ေန🎵

🎵ကူးေျပာင္းစ..တန္ခူးေလမွာ🎵

🎵တစ္ေယာက္တစ္လွည့္မို႔..🎵

🎵..လွမ္းကာဖ်န္းပက္ၾကစဥ္..🎵

🎵ပိေတာက္ဖူးေလးေတြ..ပန္ဆင္ထားသူေရ🎵

🎵ေခါင္းကေလးေမာ့လို႔🎵

🎵ပိေတာက္ဖူးေလးေတြ..ပန္ဆင္ထားသူေရ🎵

🎵ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္..တီးမႈတ္ၾကတဲ့ပြဲမွာ..🎵

႐ြာ့အေရွ႕ဘက္ပိုင္း မ႑ပ္တစ္ခု၏ဓာတ္စက္မွ ထြက္ေပၚလာေသာ သၾကၤန္သီခ်င္းေလး‌နည္းတူ ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ လူငယ္၊လူလတ္ပိုင္းအခ်ိဳ႕ဟာ ကခုန္ျမဴးထူးရင္းႏွင့္ ေရပတ္ခံထြက္ေနၾကေလသည္။ကာလသား တစ္သိုက္ႏွင့္ ပတ္ပင္းတိုးမိေသာ သူမ်ားဟာေရမစိုခ်င္ပါဘူးဟု ေျပာခ်ိန္ပင္

မရလိုက္ပဲ သနပ္းခါးႏွင့္အိုးမဲပါ အစစ္လိမ္းခံလိုက္ရေလသည္။

"ေဟး..ပက္ၾကေဟ့..ပက္ၾက.." 

"ေဟ့..အပ်ိဳႀကီးေတြကို ျမန္ျမန္ကြၽတ္‌‌ေအာင္အဓိကထားပီုး ပက္ေပးလိုက္ၾကေနာ္.."

"ဟိုမွာ..ကိုမိုးေအးေဟ့..ေရပက္မွာစိုးလို႔..ျပန္ေျပးၿပီ..လိုက္ၾကေဟ့.."

ကိုမိုးေအးတစ္ေယာက္ လယ္ထဲတြင္ ေရသြားသြင္းဖို႔အေရး လွည္းလမ္းေၾကာင္းမွ ပတ္ကာေျပးလည္း သဲသဲကဲကဲ ကာလသားတို႔၏လက္မွ မေရွာင္လိုက္ႏိုင္ပါေခ်။

"ေဟ့ေကာင္..အိုးမဲနဲ႔အတူသနပ္ခါးပါယူခဲ့..သၾကၤန္မွာေရမစိုသူ၊သနပ္ခါးမလိမ္းသူမရွိရဘူး.."

"ေဟ့ေကာင္ေတြ..ဟိုမွာလိုက္ၾကအုံး..မိေအာင္လိုက္..ဟိုမွာညိဳ‌ႀကီးအိမ္ထဲကိုေျပး၀င္သြားၿပီ..

အိမ္ေပၚကေနဆြဲခ်ကြာ.."

"ဟာ..ေဟ့ေကာင္ေတြ..မလုပ္.." 

"ဗြမ္း!"

ကိုညိဳႀကီးမွာ ေရေဆာ့ေနသူေတြကို ၿခံစည္း႐ိုးအ၀နားကေန ၿပဳံးၾကည့္ရင္းႏွင့္ သေကာင့္သားေလးေတြသူ႔ကိုေရလာပက္ၾကမည္ဆိုတာ ေတြ႕သြား၍ အိမ္ေပၚသို႔ တက္ေျပးေပမဲ့ အိမ္ေပၚကေန ဆြဲအခ်ခံလိုက္ရၿပီး အိုးမဲစာမိသြားေလေတာ့သည္။

"ဟား..ဟား..ကိုညိဳႀကီးမဟုတ္ေတာ့ဘူး..မည္းႀကီးျဖစ္သြားၿပီေဟ့.."

"ေခြး မသားေတြ.."

"ဟား..ဟား..သၾကၤန္မွာမ ဆဲ ရဘူးေလ.."

သိၾကားမင္းစာရင္းမွတ္လိမ့္မယ္..ဟား..ဟား..

ေတာ္ၾကာမဲရာကေန ခ်ိဳးတူးသြားမွဒုကၡ...."

"ေဟ့!..ေဒၚမိုး.."

"အမယ္ေလး..ပလုတ္တုတ္.."

"ေဒၚမိုး..ဒီေန႔ဥပုဒ္မေစာင့္ဘူးလား.."

"ေအးကြယ္..မေစာင့္ျဖစ္ဘူး.."

"မေစာင့္ရင္ပက္တယ္ဗ်ိဳ႕..!.."

"အား..‌ေ သနာေလးေတြ..ငါေဈးဆိုင္သြားမလို႔ဟာကို.."

"ဟား..ဟား.."

အုန္းပင္စုနဲ႔ ပြတ္စလီ႐ြာႏွစ္‌႐ြာက သိပ္ၿပီးသာ

မတည့္ခ်င္ၾကတာ ဟိုဘက္႐ြာ၊ဒီဘက္႐ြာမွာ အကုန္လုံးကအမ်ိဳးေတြလိုျဖစ္ေနသည္။

မ႑ပ္ေတြမွလည္း မုန႔္လုံးေရေပၚေကြၽးၾကလိုက္၊သာကူေကြၽးလိုက္ႏွင့္ဥပုဒ္မေစာင့္သူလူငယ္မ်ားမွာ ကေလးကအစ၊ေခြးအဆုံး လမ္းေပၚမွာမုန႔္စားလိုက္၊ေရပက္ခံလိုက္၊အသံခ်ဲ႕စက္ေတြအေရွ႕မွာ 

ကသူက ကလိုက္ႏွင့္ျမဴးေပ်ာ္ေနၾကေလသည္။

အနီးအနား႐ြာေတြမွလည္း ေထာ္လာဂ်ီမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕တက္ခ်င္တက္၊မတက္လွ်င္ ႐ြာစဥ္လွည့္ေနၾကသည္ပင္။

လွည္း၀င္႐ိုးသံ တစ္ညံညံေပးၿပီး ေရပက္ခံၾကသူေတြေတာင္ရွိပါေသးတယ္။

လုံမပ်ိဳေတြကေတာ့ မ႑ပ္နားမွာ ေရပက္လွ်င္ပတ္၊မပက္ရင္ မုန႔္လုံးေရေပၚလုံးလိုက္ၾက၊သာကူျပင္က်ိဳလိုက္ၾကႏွင့္အလုပ္ကိုရႈပ္ေနၾကေတာ့သည္။

စံပယ္တို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သၾကၤန္အႀကိဳေန႔မွာ ေရမေဆာ့ခ်င္ေသးတာေၾကာင့္ တရားစခန္း၀င္သူ သက္ႀကီး႐ြယ္အိုေတြရဲ႕ေဝယာေဝစၥလုပ္ေပးရင္း ကုသိုလ္သာယူျဖစ္သည္။အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးရင့္ေသာ ေယာဂီႀကီးမ်ားကို ေျခသုတ္လက္နယ္ ျပဳစုခြင့္ရသည့္ ကုသိုလ္ဟာလည္း အင္မတန္ထူးျမတ္ေၾကာင္းကို အဖြားကခဏ၊ခဏဆုံးမေလ့ရွိသည္။

ဥပုဒ္ေဆာင့္၊တရားနာေနၾကသည့္ သက္ႀကီး၊႐ြယ္အို 

အဖိုး၊အဖြားေတြကို ကူညီလိုက္မိတဲ့အခါတိုင္းမွာ သူတို႔ဆီမွ ျပန္ေပးလာသည့္ ေက်းဇူးတင္သည့္ အၿပဳံးေလးေတြဟာ အင္မတန္ကိုခ်ိဳၿမိန္လြန္းပါတယ္။

💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦

(အဂၤလန္UK[ Oxford City]

🕐ေန႔လည္12နာရီ

ေနဂုဏ္မာန္တစ္ေယာက္ တစ္မနက္ခင္းလုံး အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတာနဲ႔ ‌ေန႔လည္12နာရီေလာက္မွ 

ေန႔လည္စာ စားျဖစ္သည္။ဟိုငေပါေတြနဲ႔ခ်ိန္းထားတာေၾကာင့္ အျဖဴေရာင္တီရွပ္လက္ရွည္အပါးကို ၀တ္ဆင္လိုက္ၿပီး အျဖဴေရာင္ဂ်င္း‌ေဘာင္းဘီအရွည္ႏွင့္တြဲဖက္၀တ္ဆင္လိုက္တာ‌ေၾကာင့္သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးက သန႔္ခန႔္တဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ပုံစံ ျဖစ္သြားေလသည္။

ေအာက္စဖို႔ဒ္ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ၁နာရီ‌ခြဲေက်ာ္ေလာက္ေလွ်ာက္ပတ္လိုက္ၿပီးမွ တကၠသိုလ္ကို‌၃နာရီထိုးခါနီးေရာက္ေလသည္။

ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္က ကြက္တိ‌ေလာက္ပါပဲ။

သူတို႔အဖြဲ႕အရင္ကထိုင္ေနၾက ခုံတန္းေတြမွာလက္ပိုက္ကာထိုင္ေစာင့္ၿပီးဖုန္းသုံးေနလိုက္သည္။

ထိုစဥ္ သူ႔ေရွ႕မွလူငယ္စုံတြဲေလးျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေလသည္။

သူ႔လက္ေတြက ဖုန္းရဲ႕Contactsဆိုတာကိုခ်က္ခ်င္းေရာက္သြားၿပီး စံပယ္ေမႊးဆိုတာကိုႏွိပ္လိုက္မိသည္။

မေတာ္တဆမႈျဖစ္တဲ့ေန႔ကသူမဆီကေနဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းထားလိုက္တာမွန္သြားၿပီလို႔ ဆိုရမယ္။

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ေတာဓေလ့အရ ည၉နာရီခြဲမွာအိပ္ေမာက်ေနတဲ့ စံပယ္ေမႊးတစ္ေယာက္ ကီးပတ္ဖုန္းေလးမွအသံျမည္လာ၍ လန႔္ႏိုးသြားရေလသည္။အိမ္ခ်င္မူးထူးနဲ႔ပဲ ဖုန္းကိုင္လိုက္ရသည္။

"ဟယ္လို..ဒီအခ်ိန္ႀကီး..ဘယ္သူဆက္တာလဲ.."

"ဟယ္လို..စံပယ္ေမႊးလား..ကိုယ္ပါ.."

"ဘယ္က..ကိုယ္ေတြေခါင္းေတြ..လာေျပာေနတာလဲ..လူနာမည္မရွိဘူးလား.."

"ဟား..ဟား..မင္းကေတာ့ေလ..ကိုယ့္နာမည္

ေနဂုဏ္မာန္..ကဲသိၿပီလား.."

"ေနဂုဏ္..ဟင္!..သူ..သူေဌး..ကန္ေတာ့ေနာ္..ဘာကိစၥရွိလို႔လဲမသိဘူး.."

"မင္းအခုဘာလုပ္ေနလဲ.."

"အိပ္ေနတာေလ..သူေဌးဖုန္းသံေၾကာင့္လန႔္ႏိုးသြားတာ..ဝါး.."

"ဟာအဲ့ဒါဆို..ေဆာရီးပါကြာ..ျမန္မာႏိုင္ငံကအခ်ိန္ကို..ကိုယ္ေမ့သြားတာ.."

"ျမန္မာႏိုင္ငံကဆိုေတာ့..သူေဌးကအခု..ဘယ္ႏိုင္ငံျခားမွာမို႔လို႔လဲ.."

"ကိုယ္ကUKမွာေလ.."

"UK..UKကဘာႀကီးတုံး.."

"အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးေတြေနတဲ့..အဂၤလန္ေပါ့ကြာ.."

"အဂၤလန္..ဒါဆိုသူ‌ေဌးကအဂၤလိပ္စာေတာ္ေတာ္ကြၽမ္းမွာေပါ့ေနာ္.."

"ဒါေပါ့..ကိုယ္ကငယ္ငယ္ထဲက..ဒီႏိုင္ငံမွာပဲ..

ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာ..အခုေတာင္ကိုယ္တက္ခဲ့တဲ့အရမ္းခမ္းနားတဲ့တကၠသိုလ္၀န္းထဲမွာေရာက္ေနတာေလ.."

"အာ့ဆို..အဲ့ဘက္မွာကအခုဘယ္အခ်ိန္ရွိၿပီလဲ.."

"ေန႔လည္၃နာရီ.."

"ဟင္..ကြၽန္မတို႔ဆီမွာက၉နာရီခြဲေနၿပီ..ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီးမတူတာလဲ.."

"အင္း..မင္းနားလည္ေအာင္ဆိုရင္..မင္းအခု လကိုၾကည့္လို႔ရရင္ၾကည့္လိုက္ပါလား.."

စံပယ္လည္း ေဘးမွက်ဴထရံကာတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ရာလမင္းေဖြးေဖြးကိုျမင္ရေလသည္။‌

ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခိုင္းေစခ်က္ေၾကာင့္လမင္းကိုၾကည့္မိတာ ဒါပထမဆုံးပါပဲ။

"ကြၽန္မအခု..လမင္းႀကီးကိုၾကည့္ေနၿပီ..ေျပာျပေတာ့ေလ.."

"အင္း..အဲဒီ့လမင္းႀကီးက..တို႔ေနထိုင္တဲ့ကမာၻႀကီးကိုပတ္ေနတာေလ..ကမာၻႀကီးကလည္းေနကိုတစ္လွည့္ပတ္‌ေနျပန္ေရာ..အဲ့ဒီေတာ့ေနနဲ႔ကမာၻအၾကားကိုလေရာက္သြားတဲ့ေနရာက ညဘက္ျဖစ္သြားတာေပါ့..

ဥပမာ အခုလမင္းက စံပယ္ေနတဲ့ေနရာနဲ႔ ေနရဲ႕ၾကားမွာ ပိတ္ရပ္ေနေတာ့ ..စံပယ့္ေနရာကေမွာင္သြားတာေပါ့.."

"ေအာ္..နားလည္ၿပီ..ဝါး!!!!.."

စံပယ္လည္း ဖုန္းသာကိုင္ေနရတာ မ်က္လုံးေတြကေတာ့ မဖြင့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေမွးစင္းေနေလသည္။ဘာအေၾကာင္း ေထြေထြထူးထူးမွလည္းမရွိပဲ ဖုန္းလာဆက္တဲ့ သူ႔ကိုသာ အံ့ဩေနမိတယ္။

"ဟင္..စံပယ္အိပ္ခ်င္ၿပီလား.."

"အိပ္ခ်င္တာမွ..မ်က္လုံးကိုဖြင့္မရေတာ့တာ"

"ေဆာရီးပါကြာ..ကိုယ္ကလြမ္းလို႔ဆက္လိုက္တာ..

အာ့ဆို..ဒါပဲေနာ္.."

"တူ....."

ဟိုဖက္ကဖုန္းက်သြားသည္ႏွင့္အတူ စံပယ့္မွာမ်က္လုံးေတြလည္းျပဴးက်ယ္သြားရသည္။

"လြမ္းလို႔"ဆိုေတာ့ "ငါ့ကိုလြမ္းတာလား"..ဘယ္လိုစကားႀကီးလည္း" ရင္တုန္သြားတဲ့ ကိုယ့္ႏွလုံးသားကိုယ္လက္နဲ႔ျပန္ဖိမိသည္။စိတ္ထဲမွာေတာ့..

"ဦးေနဂုဏ္မာန္..ရွင္ကြၽန္မကိုႏွလုံးေရာဂါရေအာင္လုပ္ခဲ့တာလား.."စကားေျပာဖူးတာမွ သုံးခါလားပဲရွိေသးတာကို လြမ္းလို႔ဆိုေတာ့ စံပယ့္ကို ကစားဖို႔နည္းလမ္းရွာေနတာမ်ားလား။ဒါမွာမဟုတ္ မိန္းမ

‌ေတြအမ်ားႀကီးယူထားၿပီး ေငြတိုးေခ်းစားေနတဲ့ ဦးမွတ္ႀကီးလို စားေနၾကေၾကာင္ပါးႀကီးမ်ား ျဖစ္ေနမလား။

"ဦးေနဂုဏ္မာန္...ရွင္ကဘယ္လိုလူလဲ...ဒီစကားကိုမွ ဘာလို႔ေ႐ြးေျပာသြားရတာလဲ...စကားမွားသြားတာမ်ားလား....မသိေတာ့ဘူးဟာ အိပ္တာပဲေကာင္းတယ္..."

စံပယ္လည္း က်ဴထရံတံခါးကိုျပန္ပိတ္ၿပီး ေစာင္ကိုေခါင္းၿမီးၿခဳံကာ တစ္ခ်ိဴးတည္းအိပ္ပစ္လိုက္ပါသည္။လမင္းႀကီးရဲ႕ အလင္းဖ်ဖ်ကေတာ့ ထရံအေပါက္ငယ္ေတြၾကားမွ တိုးေဝ့လို႔ေပါ့။

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

(အဂၤလန္UK[ Oxford City]

"ေဟ့ေကာင္BL.."

"!..ဟာ....ေဒးဗစ္!လန႔္လိုက္တာကြာ.."

ၿပဳံးစိစိလုပ္ေနတဲ့BLကိုေႏွာက္လိုက္ေတာ့ဒီေကာင္ဖုန္းေတာင္လႊတ္က်မတတ္ပဲ။

BL၊ဂ်က္ခ္၊ဝီလီယံနဲ႔ေဒးဗစ္ဆိုတာ ေအာက္စဖို႔ဒ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားျဖစ္စဥ္က တကၠသိုလ္ရဲ႕

အေမႊတုံးေတြဆိုလည္းမမွားဘူး။

ဥပမာBLေခၚေနဂုဏ္မာန္ေပါ့။‌

သူ႔ရဲ႕အဂၤလိပ္နာမည္ကSun(ေန)ပါ။

အတန္းေဖာ္အမ်ားစုက BL(Bright Light )

"ေတာက္ပေသာအလင္းေရာင္"လို႔ေခၚၾကတယ္။

အဲ့လိုေခၚရင္ဒီေကာင္အရမ္းနာတာ မသိသူကဟိုBLထင္ၾကမွာစိုးလို႔တဲ့။

ဒီေကာင္ေယာက္်ားစစ္မွန္းပိုသိလိုက္ရတာက တကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္မွာပါပဲ။

 ပေရာဂ်က္တစ္ခုျပတိုင္း အျပစ္မရွိအပစ္ရွာတတ္တဲ့ ပေရာ္ဖက္ဆာကို ဘယ္သူကမွဘာပေရာဂ်က္မွမျပရဲၾကဘူး။

ျပလည္းပေရာ္ဖက္ဆာရဲ႕လက္ေထာက္ကပဲၾကည့္ေပးၿပီး ပေရာ္ဖက္ဆာဆီလုံး၀မေရာက္ဘူး။

ပေရာ္ဖက္ဆာဆီေရာက္သြားတဲ့ပေရာဂ်က္တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။

ေသခ်ာေပါက္BLရဲ႕ပေရာဂ်က္ေပါ့။

တစ္ေန႔မွာပေရာ္ဖက္ဆာရဲ႕႐ုံးခန္းထဲကိုမ၀င္ရဲတဲ့BLတစ္ေယာက္။

ေဒါက္အမာပါတဲ့ဖိနပ္ေကာင္းေကာင္းကိုစီးၿပီး။ပ‌ေရာ္ဖက္ဆာ႐ုံးခန္းအျပင္မွာတစ္ဒုန္းဒုန္းနဲ႔ အခါ၁၀၀ေလာက္ေလွ်ာက္ျပလိုက္တာ ဖေရာ္ဖက္ဆာႀကီးလည္း ေခါင္းႀကိမ္းၿပီး သူ႔ပေရာဂ်က္ကိုၾကည့္ေပးလိုက္ရတယ္။

အဲ့ေန႔ကစၿပီးBLဆိုတာေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲမွာနာမည္ေမႊးသြားေတာ့တာပဲ။

"BLႀကီးေဒါက္ဖိနပ္စီး"ဆိုၿပီးေပါ့။

"ငါ့ေကာင္ေတြဘယ္သြားၿပီး..ဘာစားၾကမလဲ..ငါတကာခံမယ္.."

"ငါတို႔ကေတာ့ KFC(ၾကက္ေၾကာ္)သြားစားမယ္လို႔တိုင္ပင္ထားၾကတယ္BL.."

"ဟာမင္းတို႔ကလည္း..သူငယ္ျပန္ေနၾကတာလား

ကေလးလဲမဟုတ္ၾကပဲနဲ႔...ေက်ာင္းတုန္းကလို ၾကက္ေၾကာ္နဲ႔ ကိုကာကိုလာနဲ႔ ေသာက္ရမဲ့အ႐ြယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္..."

"ဟား..ဟား..ဟား..ဟား.."

💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦

ဧရာ၀တီတိုင္း(သၾကၤန္အက်ေန႔)💦

မနက္၈နာရီ🕣

🎵ရွာပုံေတာ္မင္းသားႀကီး..

...မ႑ပ္တကာေရာက္ခဲ့ၿပီ🎵

🎵ဘယ္အရပ္သူ ဇာတိမွန္းလည္း...

..မသိေတာ့အခက္ေတြ႕ၿပီ🎵

🎵မႏွစ္ကေပးတဲ့မင္းလိပ္စာ...

....ေရေတြစိုလို႔ပ်က္ကုန္ၿပီ🎵

🎵မမွတ္မိေတာ့ခက္သားလားေဒဝီ🎵

"ေဟး..ပ်ိဳေမတို႔...ဟိုမွာ..ကိုေအးရဲ႕တူ..

ရွာပုံေတာ္မင္းသားႀကီးက..ေဒဝီေလးစံပယ္‌

ေမႊးကိုလာရွာတယ္ေတာ့"

"ေအးဟယ္..လိပ္စာက..ေရစိုလို႔ပ်က္ကုန္ၿပီဆို.."

"ေအာ္စာ႐ြက္ေပၚမွာပ်က္ေပမဲ့..ႏွလုံးသားထဲမွာသိမ္းထားလို႔ေနမွာေပါ့.."

"ဒို႔အပ်ိဳေလးေတာ့..ေဂၚစြံေတာ့မယ္ထင္တယ္ေဟ့.."

"ေတာ္ၾကပါေတာ့..မစိုးတို႔ရယ္.."

"အယ္..မိစံပယ္အပ်ိဳႀကီး..ရွက္သြားၿပီ..ရွက္သြားၿပီ.."

တကယ္လည္းစံပယ္မ်က္နာေတြနီလာရသည္။

ကိုေအးရဲ႕တူ ကိုမိုးနီဆိုသူကိုရင္ခုန္လို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။

မစိုးတို႔ရဲ႕အေလွာ္လြန္ေနတဲ့စကားေတြေၾကာင့္ပါ။

ကိုမိုးနီဆိုသူက ႐ုပ္ကအတန္အသင့္ၾကည့္ေကာင္းသူျဖစ္သလို အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ရဆိုေတာ့႐ြာကလူေတြကအထင္ေတြဇြတ္ႀကီးေနၾကတာေပါ့။

အဲ့အထဲမွာအဖြားက ထိပ္ဆုံးကပါသည္။

ကိုမိုးနီကလည္းစံပယ့္ကို သေဘာက်ေနဟန္တူတယ္။

သၾကၤန္ရက္အတြင္း‌မွာသူ‌ေနတဲ့ပြတ္စလီ႐ြာကေန စံပယ္တို႔အုန္းပင္စုကိုေခ်ာင္းေပါက္မတတ္ကိုလာေနေတာ့ ေျပာစရာျဖစ္ၿပီေပါ့။

‌"ေဟ့စံပယ္ေရ..‌ေမာင္မိုးနီကိုမုန႔္လုံးေရေပၚေပးလိုက္ပါအုံး.."

"ကိုမိုးနီ..စားေနာ္အားမနာနဲ႔..မ၀လည္းအမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္.."

"အမယ္ေလး..မိစံပယ္တို႔သဒၵါေတြလြန္ေနတာ..

တဏွာေတာ့မကြၽန္နဲ႔ေတာ္ေရ႕..တို႔ကရွက္တတ္တယ္.."

"အဲ့မစိုးဟာေလ..ကိုမိုးနီစိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္..သူတို႔ကသိပ္ေနာက္တတ္တာ.."

"ဟုတ္ကဲ့ကြၽန္ေတာ္က..ဘာမွ..အား..အား..

စပ္..စပ္တယ္..ေရ..ေရေပးပါ..စူး.."

ကိုမိုးနီႀကီးလည္းရွက္ရွက္နဲ႔ င႐ုပ္သီးပါတဲ့မုန႔္လုံး

ေရေပၚေတြပါးစပ္ထဲသုံးလုံးေလာက္

ထိုးထည့္မိၿပီး ရႈံ႕မဲ့ကာထေအာ္ေတာ့သည္။

"ေရ..ေရ..ေပးပါ.."

"ဒီမွာ..အဆင္သင့္ပဲ..ေရာ့..ေရာ့.."

"..အား..ပူတယ္..ပူတယ္.."

"အယ္..ဟုတ္သားပဲအဲ့ဒါေရေႏြးေတြ..ကြၽန္မမွားလို႔..ေရေအးယူေပးမယ္ေလ.."

"ေတာ္..ေတာ္ပါၿပီ..ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္.."

"ဟို..ကိုေအးအတြက္မုန႔္လုံးေရေပၚယူသြားအုံးေလ.."

"ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ..ခင္ဗ်ားတို႔ဘာသာေစတနာရွိရင္အိမ္လာပို႔ေပးပါ.."

ေျပာၿပီးကိုမိုးနီတစ္ေယာက္ပုဆိုးမၿပီး တစ္ခ်ိဳးတည္းေျပးေတာ့သည္။

"ဟား...ဟား..ငါေျပာပါတယ္သဒၵါလြန္‌ရင္..

တဏွာကြၽံတယ္လို႔..ခုေတာ့..ႏွပ္ေတြေရာ..

မ်က္ရည္ေတြေရာထြက္သြားရရွာတယ္..."

"သြားေပါ့..ဒီေလာက္ေလးနဲ႔ငါတို႔စံပယ္ေလးကိုလွည့္ေတာင္မၾကည့္တာ..ေနပေစ.."

 စံပယ္သိလိုက္ပါၿပီ။ဒါမစိုးတို႔‌ေတြ တမင္ႏွိပ္ကြက္လိုက္တာပဲ။တကယ္ေတာ္တဲ့ငါ့အစ္မေတြ‌ပါလား။တစ္ရန္ေတာ့ေအးသြားၿပီထင္တယ္။

အခန္း..၇ဆက္ရန္

💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦💦

"စံပယ္ေမႊးနဲ႔ ေနဂုဏ္မာန္ရဲ႕ မတူညီတဲ့လူေနမႈပုံစံေလးကိုလဲ ျပခ်င္လို႔ပါ.."

💦မဟာသၾကၤန္ ၅တန္းတည္းကေရမေဆာ့ျဖစ္ေတာ့တာအခုထိပဲ

2023သၾကၤန္နားနီးမွာ ဒီအခန္းေလးကို ေရးခဲ့တာပါ...