"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၁၀ ) မွ အခန္း (၁၂)"
"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၁၀ ) မွ အခန္း (၁၂)"
🌼အခန္း၁၀🌼
ဧရာ၀တီတိုင္း🌳
"အဖြားေရ...အဖြား..စံပယ္ျပန္လာၿပီ.."
"ဟယ္...မိစံပယ္ျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔..အေတာ္ပဲေဟ့.."
အဖြား၏က်ဴထရံကာအိမ္ငယ္ေလးထဲသို႔
၀င္လိုက္ေတာ့ ႐ြာထဲမွေဆြမ်ိဳးမကင္းသူမ်ားဟာ
အိမ္အေပၚကို ေရာက္ေနၾကသည္ကို ျမင္လိုက္ရေလသည္။
အဖြားကေတာ့ ဘုရားစင္ေအာက္ေလးမွာ
ဒူးေလးႏွစ္ေခ်ာင္းကိုေထာင္ၿပီး စံပယ့္ကိုေမာ့ၾကည့္ရွာေလသည္။
အဖြားရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ စံပယ့္ကိုအားကိုးသည့္အၾကည့္ေတြႏွင့္ သဇင့္အတြက္ ၀မ္းနည္းျခင္းအရိပ္အေယာင္မ်ား ထင္ဟပ္ေနေလသည္။
စံပယ္လည္း လူႀကီးေတြအေရွ႕မွ ေခါင္းကိုငုံ႔ကာ ျဖတ္ေလွ်ာက္လိုက္ၿပီး အဖြားရဲ႕ေဘးနားမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။
"သဇင့္ကိစၥက...ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲအဖြားရယ္
စံပယ့္ကိုရွင္းျပပါအုံး.."
"အမယ္ေလး မရွင္းျပခ်င္ပါဘူးေတာ္..
ငါးစိမ္းျမင္ ငါးကင္ပစ္တဲ့ဟာမ..
ငါ့ျမင္းငါဆိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ဆိုတဲ့အတိုင္း..သူ႔လင္ျမင္းႀကီးကိုစီးသြားတဲ့ဟာမ..
ေနပါေစေအ..ျမင္းေမာလို႔ ဧရာ၀တီတိုင္းကိုျပန္လာၾကည့္..ပါး႐ိုက္ၿပီးျပန္လႊတ္လိုက္မယ္.."
"အဖြားရယ္..ဘာေတြေျပာေနတာလဲ..မေအးရီေရရွင္းျပစမ္းပါအုံး..
သဇင့္ကိစၥနားေထာင္ခ်င္တဲ့ဟာကို အဖြားကလည္း ဘာေတြေျပာေနမွန္းမသိေတာ့ေပ။
ျမင္းစီးတာေတြေရာ၊စစ္ကိုင္းေရာက္တာေတြေရာ၊ပါး႐ိုက္လႊတ္လိုက္မွာေတြေရာ စုံေနေတာ့တာပါပဲ။
ၾကည့္ရတာ စံပယ္လင္ေနာက္လိုက္ရသည့္ကိစၥတစ္၀က္ေလာက္က အဖြားဆူပူလြန္းလို႔မ်ားလားဟုေတြးမိရသည္အထိပါပဲ။
"ဒီလိုေဟ့..သဇင္ေမႊးက သူ႔တို႔ ေနတဲ့ ေဘာ္ဒါေဆာင္နားက ကုန္စုံဆိုင္ပိုင္ရွင္ရဲ႕သားနဲ႔
ခိုးရာလိုက္သြားတာ..အဲ့ဒါမနက္ျဖန္ျပန္လာအပ္မယ္တဲ့..ဖုန္းလွမ္းဆက္တယ္ အဲ့ဒါကို..ညည္းအဖြားက ျပန္လာရင္႐ိုက္မယ္ ႏွက္မယ္ တကဲကဲလုပ္ေနေလရဲ႕..ကိုယ္ကမိန္းကေလးရွင္ေလ..
သေဘာမတူရင္လည္း..အပ်ိဳျပန္ျဖစ္ေတာ့မွာမွ မဟုတ္တာ..ၾကည့္လုပ္ပါအုံးေအ..."
စံပယ္ငုတ္တုတ္ေမ့ေနမိသည္။
ႏွေမ်ာလိုက္တာ စံပယ့္ညီမေလးကိုႏွေမ်ာလိုက္တာေနာ္ အခုမွငယ္ငယ္ေလးပဲရွိေသးတယ္။
စံပယ္ေတာင္ ခ်စ္မ၀ေသးဘူး။သူကေယာက္်ားေနာက္လိုက္သြားရတယ္လို႔။
စိတ္ထဲမွာ မခံစားႏိုင္လြန္းလို႔ စံပယ္ငိုခ်င္တာပဲသိတယ္။
အသက္က ငယ္ငယ္ေလး၊ပညာသင္ေနတဲ့အ႐ြယ္ျဖစ္တဲ့အျပင္ သဇင္က ကေလးဆန္ဆန္ေနတတ္သည့္ အက်င့္ရွိျပန္သည္။
ေတာ္ၾကာ႐ြာထဲက စိမ္းမမလို ျဖစ္ေနမွာဆိုးရတယ္။အသက္ ဆယ့္ခုႏွႏွစ္နဲ႔ေယာက္်ားယူမိၿပီး ကေလးႏွစ္ေယာက္လည္းရေရာ သူ႔ကိုပစ္ခဲ့တဲ့အျပင္ သူ႔ေယာက္်ားဟာအခုေတာ့ အျခား႐ြာကိုေျပာင္းသြားၿပီး မယားငယ္ကိုသြားလုပ္ေကြၽးေနပါသတဲ့။ကိုယ့္အိမ္က ဇနီးနဲ႔သားသမီး ဘုစုခ႐ုေလးေတြၾကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ဆိုၿပီး ထားျပစ္ခဲ့ရက္တယ္။
စံပယ့္ ညီမေလးလည္း အဲ့ဒီ့လိုျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ပါ့မလဲဆိုသည့္ အေတြး၀င္လာတာေၾကာင့္ စံပယ္ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကို လက္နဲ႔ဖိၿပီး မ်က္ရည္ဝဲလာရသည္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္မွာ သူတို႔ကိုခဏတာစိတ္ေပ်ာ္႐ႊင္ေစရင္ကို အဲ့ဒီ့အရာကိုတစ္သတ္လုံးမွတ္ထင္၊အဟုတ္ႀကီးမွတ္ထင္ၿပီး လမ္းေၾကာင္းလႊဲမွားတတ္ၾကတယ္။
ညီမေလးကို အဲ့ဒီ့လိုမႀကဳံေတြ႕ေစခ်င္ဘူး။
"အီဟီး..စကားေနာက္တရားပါတဲ့..
အဖြားဟိုတစ္ခါကြၽန္မညီမေလးကို..
လင္ေနာက္လိုက္မယ္ေျပာလိုက္တာကို..
အဟင့္..အခုေတာ့..တကယ္လိုက္သြားၿပီ..
ဟိုေကာင့္ကိုပဲ..အမႈန႔္ႀကိတ္ပစ္ခ်င္တာ...အီဟီး.."
"အမယ္ေလး လက္ခုပ္က တစ္ဖက္တည္းတီးလို႔ျမည္တာမွတ္လို႔ေအ ...
နင့္ညီမကိုက..ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ကၿပီးလိုက္သြားတာေလ..
ဒီဖြားေအႀကီးမွာသာ..အိုႀကီးအိုမနဲ႔ေကာင္းစား
ေစခ်င္လို႔..အကုန္အေဝးကိုပို႔မိတာ..
ငါေသၾကည့္ သည္းတို႔ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ...."
"အို..အဖြားရယ္..ေသစကားေတာ့မေျပာပါနဲ႔..
အဖြားကို အျပစ္တင္မိတဲ့အတြက္ သမီးကိုခြင့္လႊတ္ပါ အဖြားရယ္...."
"အမယ္ေလး ညည္းမမွားပါဘူး....ငါမွားတာပါေအ
အဲ့ဟာမေလးကို ငါေသခ်ာမဆုံးမႏိုင္လို႔ အခုလိုျဖစ္ရတာ....."
"မၾကည္ေမရယ္....အဲ့လိုလဲကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဇြတ္အျပစ္မတင္ပါနဲ႔....အသက္ငယ္ငယ္ ႀကီးႀကီး
သူ႔ဘက္ကလည္း စဥ္းစားတတ္ရမယ္ေလ...."
ေဘးနားမွာ ေျပာင္းဖူးေဆးလိပ္ကို ထိုင္ကာ
ဖြာရႈိက္ေနသည့္ ဖြားေလးအုန္းႀကိဳင္က သြားေတြ
က်ိဳးေန၍ ခ်ိဳင့္၀င္၀င္သြားေသာ ပါးေဆာင္ေလး
တစ္လႈပ္လႈပ္ႏွင့္ ေျပာလာေလသည္။
"သဇင္ေမႊးအေနနဲ႔....ငါ့အစ္မႀကီးက ငါ့အတြက္ၿမိဳ႕မွာ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္ သြားလုပ္ေနရပါလား...
ငါ့အဖြားႀကီးက ေတာမွာတစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့ရပါလား...ငါ့အတြက္ အကုန္လုံးက ဝိုင္းေထာက္ပံ့၊
ဝိုင္းၿပီး ႀကိဳးစားေပးေနၾကပါလားလို႔ ေတြးရမယ္ေလ....ဘယ့္ႏွယ္.…အခုေတာ့ လိုက္ခ်င္တိုင္းလိုက္သြားရတယ္လို႔ အဲ့လိုမိန္းကေလးမ်ိဳး တမေနၾကနဲ႔ေအ..."
"ဟုတ္တယ္...စံပယ္ေရ...မေအးရီလည္း
ဖြားေလးအုန္းႀကိဳင္လို ေျပာခ်င္တာ စံပယ္တို႔
မႀကိဳက္မွာစိုးလို႔....စံပယ္လည္း ေတာကိုပဲျပန္လာပါေတာ့ကြယ္...
ဖြားၾကည္ေမအတြက္လည္း ေဘးမွာအနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးမဲ့လူရွိမွ ျဖစ္မွာဟ...."
မေအးရီ၏ စကားအဆုံးမွာ အဖြားက စံပယ့္ရဲ႕လက္ေမာင္းကို ခပ္ဖြဖြထိကိုင္လာေလသည္။
မ်က္ရည္ဝဲလွ်က္သားနဲ႔ စံပယ္အဖြားကို ျပန္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ အဖြားရဲ႕မ်က္၀န္းထဲမွ ၀မ္းနည္းမႈေတြကို အတိုင္းသားျမင္ေနရေလသည္။
"စံပယ္...ညည္း..ငါ့အတြက္ ဘာမွမပူစမ္းပါနဲ႔...
ေအးရီတို႔ ေျပာတိုင္းေလွ်ာက္မယုံပါနဲ႔...
ၾကည္ေမက အမာႀကီးရွိပါေသးတယ္ေအ....
ရန္ကုန္မွာက အလုပ္လုပ္ရင္ တို႔ေတာထက္ေတာ့ ပိုက္ဆံပိုရတာေပါ့...
အဖြားက ညည္းတို႔ကိုလုပ္မေကြၽးႏိုင္ေတာ့ဘူး...
ကိုယ့္တတ္လမ္းသာ ကိုယ္ရွာပါေအ...ညည္းသဒၵါရင္သာ အဖြားကို တစ္လုပ္၊တစ္ဆုပ္ေကြၽးေပါ့..."
အဖြားဟာ ပါးစပ္ကသာ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာဆိုတတ္ေပမဲ့ တကယ့္ကို အနစ္နာခံတတ္
သည့္ လူတစ္ေယာက္ပါပဲ။
တကယ္ေတာ့ စံပယ္ရန္ကုန္ကို တက္ရတဲ့ရည္႐ြယ္ခ်က္က ညီမေလးေၾကာင့္နဲ႔ အဖြားေၾကာင့္က လြဲရင္ က်န္တာဘာျဖစ္ႏိုင္အုံးမွာလဲ။
အခု ညီမေလးက ဒီလိုလုပ္သြားမွေတာ့ စံပယ္ ေသခ်ာေပါက္ အလုပ္ထြက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္
ခ်ရေတာ့မယ္။
"အဖြား....ဘာမွမပူနဲ႔ေနာ္...သမီးက အဖြားေဘးနားမွာပဲ အၿမဲရွိေနေပးမွာ...အဖြားဘာမွအားမငယ္ပါနဲ႔
စိတ္ဓာတ္လည္း မက်ပါနဲ႔..."
စံပယ္လည္း အဖြားစိတ္မေကာင္းမွာ စိုး၍ မ်က္ရည္ေတြကို ခ်က္ခ်င္းသုတ္ပစ္လိုက္ၿပီး
ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ျပန္ေျဖသိမ့္လိုက္သည္။
သဇင္ေမႊးကိုလည္း အျပစ္မတင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ကိုယ့္ညီမေလး အိမ္ေထာင္ေရးကံေကာင္းဖို႔ကိုပဲ ဆုေတာင္းေပးရေတာ့မွာပါပဲ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
ရန္ကုန္🏙️
စံပယ့္စိတ္ေတြဟာ လႈပ္ရွားမႈအရမ္းျပင္းထန္လာၿပီး စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈေတြသာ ႀကီးစိုးေနမိေလသည္။
စံပယ့္ ေျခေထာက္ေတြဟာလည္း ေလးလံေနၿပီး ေ႐ြ႕လ်ားရဖို႔အေရး ေက်ာက္ဆူးႀကိဳးခ်ထားသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေလသည္။
ေခြၽးျပန္လာသည့္ လက္သီးဆုပ္ထဲတြင္လည္းစာအိတ္ေလးတစ္ခုကိုကိုင္ထားၿပီးIDGကုမၸဏီ၏ ၀င္ေပါက္မွာရပ္ေနမိသည္။
ဒီေန႔ဟာ ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္ျခင္းပါပဲ။
စံပယ့္ဘ၀မွာ အဖြားကသာ ပထမျဖစ္တာေၾကာင့္
အဖြားနဲ႔ပဲ အၿမဲအေဖာ္ျပဳေပးဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
အဖြားကိုသာ ဆုံးရႈံးရရင္စံပယ္ဆိုတာ ေသာင္ျပင္မွာလႊတ္တဲ့ေခြးကေလးလို အထီးက်န္စြာ
ဘယ္အရိပ္မွာခိုေနရမွန္းမသိျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာသည္။
ေျမညီထပ္မွ သန႔္ရွင္းေရးဌာနဆီသို႔ တန္းသြားလိုက္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္ဆီသို႔သာ တန္းသြားလိုက္သည္။
စံပယ္တို႔ရဲ႕ ကုမၸဏီဟာ စည္းစနစ္တက်လည္ပတ္ေနသည့္ ကုမၸဏီႀကီးျဖစ္တာေၾကာင့္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြအရ အလုပ္ထြက္လွ်င္ ထြက္စာလာတင္ရမည္ဟု ထုတ္ထားေလသည္။
"စံပယ္အလုပ္ျပန္ဆင္းၿပီလား.."
"ကြၽန္မ..ဟို.."
ေခါင္းေဆာင္က စံပယ့္ကိုေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ဆီးႀကိဳၿပီးေျပာလိုက္တာေၾကာင့္ စံပယ္လည္း ေျပာရမည့္အေရး မဝံ့မရဲျဖစ္ေနရေလသည္။
"ဟိုေတြ..ဒီေတြလုပ္မေနနဲ႔..အလုပ္ျပန္ဆင္းရင္သူေဌး႐ုံးခန္းကိုခ်က္ခ်င္းလာဖို႔ အတြင္းေရးမႉး
မၾကယ္စင္က လာေျပာထားတယ္..."
အတြင္းေရးမႉး မၾကယ္စင္က စံပယ့္ကိုေတြ႕ခ်င္သတဲ့။ဘာျဖစ္လို႔မ်ားပါလိမ့္။သူေဌးရဲ႕ ႐ုံးခန္းကိုေတာ့ စံပယ္မသြားခ်င္႐ိုးအမွန္ပါ။
အခုအခ်ိန္မွာ စံပယ္ မေတြ႕ခ်င္ဆုံးလူက သူ႔ကိုပါပဲ။
စံပယ္သူ႔ကို ႏႈတ္မဆက္ခဲ့ခ်င္ဘူး။
"ဟဲ့...စံပယ္...ငူငူႀကီးရပ္ၿပီး ဘာလုပ္ေနတာတုန္း..."
"ဟို..ဟိုေလ..ဒီဟာေလး.."
"ကဲပါ..အျမန္သြားလိုက္စမ္းပါ..ျပန္လာမွေျပာ.."
အလုပ္ထြက္မည့္ စာအိတ္ဖိုင္လ္ေလးကိုထုတ္ၿပီး ကမ္းေပးခ်င္ေပမဲ့ ေခါင္းေဆာင္က အတင္းႏွင္လႊတ္ ေနေလသည္။စံပယ္လည္း ဆယ္လႊာသို႔
ဓာတ္ေလွကားနဲ႔ တက္လာခဲ့လိုက္သည္။
ဆယ္လႊာသို႔ေရာက္ေတာ့ ႐ုံးခန္းအျပင္ဘက္တြင္ ထိုင္ေနေသာ မၾကယ္စင္ဆီသို႔ ဦးစြာ သြားလိုက္သည္။
"မၾကယ္စင္..သူေဌးက စံပယ့္ကိုေတြ႕ဖို႔ေခၚတယ္ဆို"
"ဟုတ္တယ္..စံပယ္ေရာက္လာတာနဲ႔အေတာ္ပဲ..
ခုနကအစည္းအေဝးခန္းထဲမွာ ဆရာေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္ထားလို႔..စိတ္ဖိစီးေနမွာ.."
"ရွင္..ဒါ..ဒါဆိုကြၽန္မနဲ႔ေတြ႕လို႔ျဖစ္ပါ့မလား..
ေတာ္ၾကာ စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ စံပယ့္ကိုထ ႐ိုက္ေနမွ
ဒုက္ခပဲ...""
"ျဖစ္ပါတယ္..စံပယ္ကပဲသူ႔ကိုအုံဖြ လုပ္ႏိုင္မွာ..
သြား..၀င္သြား.."
မၾကယ္စင္ေတာင္ စံပယ္တို႔ကိုဘာလိုလို
ထင္ေနပုံရေလသည္။။စံပယ္က အေနအထိုင္မတတ္ပဲ သူေဌးကို လိုက္ကပ္မိတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ၿပီးဆုံးသြားရင္ေတာ့ စံပယ္နဲ႔သူဟာ ထပ္ေတြ႕စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။မဝံ့မရဲ ျဖစ္ေနမိေပမဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားေနတာကို အသာထိန္းၿပီး ႐ုံးခန္းတံခါးကို ေခါက္လိုက္သည္။
"ေဒါက္..ေဒါက္..ေဒါက္.."
"၀င္ခဲ့!"
ေလသံကေတာ့အေတာ္မာေလသည္။
ေဒါသထြက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ စံပယ့္ကိုပါပတ္ရမ္းရင္ဒုကၡပဲဟု ေတြးလိုက္မိသည္။
လာမိတာေတာင္ မွားေနၿပီလားမသိပါဘူး။
႐ုံးခန္းထဲသို႔ စံပယ္၀င္သြားေတာ့ သူ႔အလုပ္စားပြဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့ စံပယ့္သူေဌး ဦးေနဂုဏ္ဟာ
ေခါင္းကို ငုံ႔ခ်ထားၿပီး မ်က္ေမွာင္ႀကီးကို အစြမ္းကုန္တြန႔္ႀကဳံ႕ထားေလသည္။
သူ႔အေတြးအာ႐ုံေတြက စားပြဲေပၚက စာ႐ြက္စာတမ္းေတြဆီမွာပဲ ရွိေနသည္ထင္ပါရဲ႕ စံပယ္ သူ႔စားပြဲအေရွ႕မွာ ရပ္ေနတာေတာင္
ေမာ့မၾကည့္လာဘူး။
စံပယ့္အဖို႔ မၾကယ္စင္ရဲ႕စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္ၿပီး ေဇာေခြၽးျပန္ခ်င္လာရသည္။
သူမ်ားအလုပ္ရႈပ္ေနတာကို ဘာမဟုတ္သည့္
ကိစၥေလးနဲ႔ စိတ္ရႈပ္ေအာင္ ထပ္လုပ္မိမွာကို စိုးရိမ္မိတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ပဲ ႐ြာကိုျပန္ဖို႔စဥ္းစားထားသည္မို႔ လာရင္းကိစၥကို ျမန္ျမန္ေျပာမွ ျဖစ္လိမ့္မည္။
"ဟို..သူေဌး..စံပယ့္ကိုေခၚတယ္ဆိုလို႔.."
"ဟင္.." "အ!"
စာရင္းေတြကိုအာ႐ုံဆိုက္မိေနရာမွ ေကာင္မေလးကိုေတြ႕ေတာ့ စိတ္ထဲမွာပဲ ထခုန္မိတယ္ထင္တာ အျပင္မွာပါဟန္ခ်က္မထိန္းႏိုင္ပဲ ခုံနဲ႔ဒူး တိုက္မိသြားတာ ေတာ္ေတာ္အီဆလံေဝသြားေလသည္။
"အား..ကြၽတ္..ကြၽတ္.."
"ဘာေကာင္ကိုက္မိလိုက္လို႔လဲ.."
"ဘာ..ဘာမွမကိုက္မိပါဘူး..ခုံမွာထိုင္ပါမ်ားၿပီးေညာင္းလို႔..အေၾကာဆန႔္တာပါ..အဟင္း"
သူ႔မွာ မ်က္ႏွာတစ္ခါမွ် မေျပာင္ဖူးေပမဲ့ ဒီေကာင္မေလးကိုေတာ့ မဟုတ္တဲ့ဆင္ေျခေတြ
ေျပာလိုက္မိေလသည္။
တကယ္တမ္းကို မင္းကိုေတြ႕ခ်င္ေနတာ၊အရမ္းသတိရေနတာလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။သို႔ေပမဲ့ စကားလုံးေတြက ပါးစပ္ကေန လုံး၀မထြက္လာခဲ့ဘူး။
သူေဌးကလည္း ဘာစကားမွ်ဆက္မေျပာပဲ စံပယ့္ကိုသာ ခပ္တည္တည္ဆိုက္ၾကည့္ေနသလို
စံပယ္ကလည္း ေထြေထြထူးထူးမေျပာခ်င္ေလေတာ့ အခန္းထဲမွာေခတၱမွ် တိတ္ဆိတ္သြားေလသည္။စံပယ္လည္း ေပမရွည္ခ်င္ေတာ့တာနဲ႔စာ႐ြက္အျဖဴေလးကို သူ႔စားပြဲေပၚသို႔ တင္လိုက္သည္။
"ဒါကဘာလဲ.."
"အလုပ္ထြက္စာပါ..."
"ဘာ!!!!!.."
"လန႔္လိုက္တာသူေဌးရယ္..ျဖည္းျဖည္းေအာ္ပါ.."
အလုပ္ထြက္မည္ဆိုသည့္ စကားကိုၾကားလိုက္တာေၾကာင့္ ေနဂုဏ္မာန္လည္း သတိလက္လႊတ္
ထေအာ္လိုက္မိသည့္နည သူမေတာ္ေတာ္လန႔္သြားပုံ ရသည္။
"မဟုတ္ဘူး..ဘာလို႔အလုပ္ထြက္မွာလဲ..
ဟိုေကာင္ ေနထြန္းနဲ႔ကိစၥေၾကာင့္လား..အဲ့ဒါေၾကာင့္ဆိုရင္.."
"မဟုတ္ပါဘူး..ကြၽန္မ႐ြာျပန္ၿပီး..အဖြားနဲ႔ပဲ..
ေအးေဆးျပန္ေနခ်င္လို႔ပါ.."
"ဘာ....အဖြားနဲ႔ျပန္ေနမယ္ဟုတ္လား..."
ေနဂုဏ္မာန္ စဥ္းစားသြားရေလသည္။အဖြားနဲ႔ ျပန္ေနမယ္ဆိုေတာ့ သူေတြးထားခဲ့သလို အဖြားျဖစ္သူက ေယာက္်ားေပးစားလို႔မ်ားလား။
တိုက္႐ိုက္ေမးလိုက္ရင္ စပ္စုသလိုမ်ားျဖစ္ေနမည္လား။
မေမးျပန္ရင္လည္း အလုပ္ကထြက္မယ္ဆိုေတာ့ အခ်ိန္ေႏွာက္ေႏွးလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။
"မင္းရဲ႕ အဖြားက ေယာက္်ားအတင္းေပးစားေနလို႔လား..."
"ဟမ္!!!!သူေဌးဘာေတြေမးေနတာလဲ...အဖြားကဘာလို႔ ေယာက္်ားေပးစားရမွာလဲ...."
ေနဂုဏ္မာန္ ခ်က္ခ်င္းၿပဳံးေယာင္ေယာင္ေလး ျဖစ္သြားမိသည္။
သူၿပဳံးတာကို သူမျမင္သြားမွာစိုး၍ လက္ကို ႏႈတ္ခမ္းကို မသိမသာကြယ္လိုက္ၿပီး
"ေယာက္်ားမေပးစားဘူးဆိုေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့..."ဟု စိတ္ထဲမွာေတြးလိုက္မိသည္။
တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေနာက္ဆုံးနည္းလမ္းကိုထုတ္သုံးရေတာ့မည္ဟု စဥ္းစားလိုက္ကာ သူမဲ့ၿပဳံးတစ္ခုအားဖန္တီးလိုက္ၿပီး စာဖိုင္လ္ေလးတစ္ခုကိုယူကာ စံပယ့္အေရွ႕သို႔ ခ်ေပးလိုက္သည္။
"ဒါက..ဘာႀကီးလဲ.."
"အဲ့ဒါက IDGရဲ႕အလုပ္သမားေတြအတြက္ခ်မွတ္ထားတဲ့စည္းမ်ဥ္းေတြပဲ..ေဖာက္ဖ်က္မိရင္လစာရဲ႕သုံးဆ ေလ်ာ္ရမယ္.."
"ဘယ္လို...သုံးဆေတာင္..."
စံပယ္လည္း စာေတြကို ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ဟာ ေျခာက္လျပည့္မွသာအလုပ္ထြက္ခြင့္ရွိေလသည္။
ဒီၾကားထဲတြင္ ထြက္မိပါကလစာရဲ႕သုံးဆကို
ေလ်ာ္ေပးရမည္တဲ့။
အဲ့ေလာက္ပိုက္ဆံက စံပယ့္မွာဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး
ရွိမွာလဲ။
အရင္တုန္းက စတိုးလ္ဆိုင္မွာပဲလုပ္ခဲ့ဖူးေတာ့ ဒီလိုအလုပ္သမားဥပေဒေတြဘာေတြနားမလည္ခဲ့ပါဘူး။အခုေတာ့ အဖြားနဲ႔အတူ ျပန္ေနရမည့္ကိစၥက ထပ္ၿပီး ၾကန႔္ၾကာေနရေတာ့မည္။
"မင္းေသခ်ာစဥ္းစားပါ..မင္းအလုပ္လုပ္တာ
သုံးလေတာင္မျပည့္ေသးဘူး..ဆိုေတာ့.."
"ကြၽန္မလုပ္ပါ့မယ္..၆လျပည့္တဲ့အထိလုပ္ေပးပါ့မယ္..အခုပဲသန႔္ရွင္းေရးဌာနကိုျပန္သြားပါ့မယ္..
ပိုက္ဆံေတာ့ ေလ်ာ္စရာမရွိလို႔ပါရွင္..."
"မင္းကို ဘယ္သူကIDGမွာဆက္လုပ္ခိုင္းမယ္
ေျပာေနလို႔လဲ.."
"ရွင္..."
သူပဲအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာေနတယ္။အခုပဲလုပ္ခိုင္းလိုက္ အခုပဲမလုပ္ရဘူးနဲ႔ ဒီသူေဌးဟာေလ ႐ူးေနတာမ်ားလား။
"ဒါဆိုကြၽန္မက ဘယ္မွာလုပ္ရမွာလဲ.."
"ကိုယ့္အိမ္မွာ.."
"ဘာေျပာတယ္!..လူကိုဘယ္လိုအတန္းအစားထင္ ေနသလဲ..ႏွာဘူးရဲ႕..အလုပ္ရွင္သူေဌးျဖစ္ေနလို႔ေနာ္..."
"အာ..ကိုယ္ေလာသြားလို႔ပါ..IDGမွာမင္းကို
ဆက္ထားလို႔ ..ဟိုေန႔ကလိုကိစၥေတြထပ္ျဖစ္လာရင္..
ကိုယ္ထပ္မရွင္းေပးႏိုင္ဘူး...အဲ့ေတာ့ကိုယ့္အိမ္မွာအိမ္ေတာ္ထိန္းလုပ္ရမယ္..လစာကဒီမွာလုပ္တာထက္ႏွစ္ဆေပးမယ္..
မင္းအဘြားဆီကိုလည္း တစ္လတစ္ခါသြားလည္ခြင့္ရွိတယ္..ဘယ္လိုလဲ"
အေရးထဲမက္လုံးေတြက လာေပးေနေလသည္။။
ေနာက္သုံးလေက်ာ္ေလာက္ပဲ လုပ္ေပးရမွာျဖစ္ၿပီးအဖြားကိုလဲ လတိုင္း ေတြ႕ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္မဆိုးသည့္ အေနအထားပင္။
ဒါေပမဲ့ သူ႔အိမ္မွာ လိုက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရမည္ဆိုတာကေတာ့ နဲနဲတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနသလိုပဲ။အိမ္ေတာ္ထိန္းက ဘယ္လိုရာထူးမ်ိဳးပါလိမ့္။အိမ္ေဖာ္နဲ႔ အတူတူပဲလား မသိေပ။
"ဒါနဲ႔ကြၽန္မကရွင့္အိမ္မွာလိုက္ေနရမွာလား.."
"ဟုတ္တယ္.."
"ဟမ္..ဒါဆိုရင္မျဖစ္ပါဘူး..ကြၽန္မရွင့္ကိုလည္းမယုံရဲပါဘူး.."
"ဟာကြာ..ကိုယ္ကမင္းကိုကိုက္စားမွာမို႔လို႔လား..ကိုယ့္အိမ္မွာ..အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းႀကီးပဲ
ငါးေယာက္ေလာက္ရွိတယ္.."
"တကယ္လား.."
"တကယ္ေပါ့..မယုံရင္ အရင္ဆုံးအိမ္ကို
လိုက္ၾကည့္မလား"
"ရပါတယ္..ဒါဆိုဘယ္ေန႔အလုပ္စဆင္းရမလဲ..
"ဒီေန႔ပဲ..ခဏေနေမာင္းထြန္းကိုလိုက္ပို႔ခိုင္းလိုက္မယ္.."
သုံးလေလးပဲ သူ႔ဆီမွာ အလုပ္ဆက္လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ စံပယ္ဘာမွာမေမးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
သုံးလဆိုတာ ဖက္လွည့္ ၊ေခါင္းလွည့္ႏွင့္ အကုန္ျမန္ပါတယ္။
စဥ္းစားေနမိတာကတစ္ခုတည္းရယ္ပါ။
အိမ္ေတာ္ထိန္းဆိုတာဘယ္လိုရာထူးမ်ိဳးကိုေျပာတာပါလိမ့္။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ဒါ..ဒါ..ဦးေနဂုဏ္မာန္ရဲ႕ အိမ္လား.."
"ဟုတ္ပါတယ္..မစံပယ္ဧည့္ခန္းမွာထိုင္ေစာင့္ေနပါ..အလုပ္သမားေတြကိုကြၽန္ေတာ္သြားေခၚလိုက္မယ္..."
စံပယ္ကိုယ့္ပါးစပ္ကို ျပန္မစိႏိုင္ေလာက္ေအာင္
အံ့ၾသေနမိသည္။
ဦးေနဂုဏ္ကဒီေလာက္ေတာင္ ခ်မ္းသာတာလား။ၿခံ၀နဲ႔ နန္းေတာ္လိုအိမ္ႀကီးဆီကိုေရာက္ဖို႔ေတာင္ လမ္းပဲေလွ်ာက္ရင္အေတာ္ေမာေလာက္သည္။
ၿခံထဲမွာလည္းအေရာင္စုံပန္းခင္းႀကီးနဲ႔ ေရာင္းစားလိုက္ရရင္ေတာ္ေတာ္ျမတ္မွာေသခ်ာသည္။
အိမ္ရဲ႕ၾကမ္းျပင္ဆိုတာလည္း ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္
ျပန္ျမင္ရေလာက္သည္အထိ ေျပာင္လက္၀င္းေတာက္ေနေလသည္။
မွန္ေတာင္ျပန္ၾကည့္လို႔ ရေလာက္သည္။ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ေတာင္ အ႐ုပ္ဆိုးလွသည္ဟု ထင္ေနမိသည္။
ဧည့္ခန္းထဲမွာတင္ ပန္းပု႐ုပ္ထုေတြ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီးေတြဆိုတာ နန္းတြင္းထဲေရာက္ေနသလားမွတ္ရတယ္။
စံပယ့္အဖို႔ ဧည့္ခန္းထဲကေနလည္းမထြက္ရဲသလို ထိုင္ရာကေနလည္းမထရဲပဲ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ျဖစ္ေနမိေလသည္။
တစ္ခုခုထိမိခိုက္မိလို႔ လႊဲေခ်ာ္သြားခဲ့ရင္
လစာသုံးဆေတာင္မေလ်ာ္ႏိုင္တဲ့ဥစၥာ
ေတာ္ၾကာသူ႔အိမ္မွာတစ္သက္လုံး ကြၽန္ခံေနရရင္ဒုကၡပဲ။
သိမ္မၾကာပါဘူး အိမ္အတြင္းဘက္မွအသက္၄၀ေက်ာ္ခန႔္အန္တီႀကီးႏွင့္အတူ
လူလတ္ပိုင္းအမ်ိဳးသမီးေလးေယာက္ဟာ
ဧည့္ခန္းထဲသို႔ ၀င္လာၾကသလို အိမ္ေရွ႕ဘက္မွလည္း ကိုေမာင္ထြန္းႏွင့္အတူ အသက္ငါးဆယ္အ႐ြယ္ေလာက္ရွိသည့္ ဦးေလးႀကီးႏွစ္ေယာက္လည္း ပါလာေလသည္။
"မစံပယ္..ဒါကေဒၚညိဳေအးတဲ့..အိမ္ရဲ႕ခ်က္ျပဳတ္ေရးကိုတာ၀န္ယူထားတာေပါ့..သူတို႔ကမိပု၊ေအးျမ၊ႏွင္းေဝနဲ႔စာဥေပါ့..ဒါကအဘသိန္းေငြနဲ႔သိန္းေ႐ႊလို႔ေခၚတယ္..မာလိမ္မႉးနဲ႔ဥယ်ာဥ္မႉးေပါ့..
အားလုံးပဲ သူကမစံပယ္ေမႊးတဲ့..ဒီမွာအိမ္ေတာ္ထိန္းအျဖစ္လုပ္မဲ့သူေပါ့..."
"အိမ္ေတာ္ထိန္း..."
"ဟဲ့..ဘာလဲအိမ္ေတာ္ထိန္းဆိုတာ.."
"မသိဘူးေလ..အိမ္ကိုထိန္းရတာလား.."
ဟုတ္သားပဲ အိမ္ေတာ္ထိန္းဆိုတာ ဘာရာထူးႀကီးပါလိမ့္။စံပယ္ေတာင္ ကိုယ့္ေခါင္းကို ျပန္ကုတ္ၿပီး အေျဖရွာေနရေလသည္။
ဦးေနဂုဏ္မာန္ေရ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး လူနားမလည္တဲ့ ရာထူးကို လာေပးရတာလဲ ေတာ္ေရ။
ေတာ္ေတာ္ အားေနသလားမသိပါဘူး။
ဒီအိမ္မွာအကုန္လုံးက စံပယ့္ထက္ႀကီးတဲ့သူေတြႀကီးပဲ စံပယ္ကဘယ္သူ႔ကိုထိန္းရမွာလဲ။
ဦးေနဂုဏ္မာန္ ေတာ္ႀကီးဘာေတြစတန႔္ထြင္ေနတာလဲလို႔သာ ရန္ေတြ႕ျပစ္လိုက္ခ်င္မိသည္။
"ကဲေလာေလာဆယ္ေတာ့..မစံပယ္ကိုဘာမွမေမးပါနဲ႔..သူေဌးရဲ႕အခန္းေဘးက ကပ္လွ်က္အခန္းမွာပဲ..
ေပးနားလိုက္ပါ.."
"ဟမ္..."
"ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနၾကတာလဲ..အကုန္ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္ျပန္လုပ္ၾကေတာ့ေလ..မိပု..မစံပယ္ကိုနားဖို႔ေခၚသြားလိုက္.."
"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့ကိုထြန္း.."
မပုဆိုသူကစံပယ့္ကို အိမ္အေပၚထက္သို႔ ဦးေဆာင္ၿပီး ေခၚလာေလသည္။
"စံပယ္ကအလုပ္လုပ္ဖို႔လာတာပါ ဒီေန႔ပဲအလုပ္လုပ္ပါရေစလို႔ေျပာလဲ" ကိုေမာင္ထြန္းကဆရာလာမွ စီမံပါလိမ့္မယ္ဆိုတာႀကီးပဲ ေျပာေနေလသည္။
ခက္ပါတယ္ ။အလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္းအတူတူ တစ္မူးပိုရႉေနရသလို ျဖစ္ေနသည္။
မပုဆိုသူေျပာတာကေတာ့ သူတို႔အလုပ္သမား ေတြအားလုံးက ေန႔ခင္းဘက္မွာပဲ အိမ္ႀကီးအေပၚမွာအလုပ္လုပ္ရၿပီး ညဖက္ဆိုရင္ ေနာက္ေဖးတိုက္ခန္းတန္းလ်ားေတြမွာေနသည္တဲ့။
ဒါေၾကာင့္ခုနက စံပယ္ဟာအိမ္ႀကီးအေပၚမွာေနရမည္ဆိုေတာ့ အကုန္အံ့ဩကုန္ၾကတာလို႔ ေျပာလာ ေလသည္။
"ဒါမွမဟုတ္..ဦးေနဂုဏ္ကငါ့ကိုေျခေတာ္တင္ဖို႔
ေတြးေနတာမ်ားလား..ဒါလဲမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး
..အလုပ္သမားစည္းကမ္းခ်က္ကိုငါေသခ်ာဖတ္ခဲ့တာပဲ.."
"ငါလည္းႏြားမ်ားလို..ေရွ႕ကိုတိုးရင္ ထမ္းပိုးကိုထမ္းရမယ္..ေနာက္ဆုတ္ျပန္ေတာ့လည္းလွည္းကခံေနသလို႔ ေရွ႕တိုးမရ..ေနာက္ဆုတ္မရျဖစ္ေနၿပီ...."
စံပယ္ ကိုယ့္ဘာသာ သက္ျပင္းခ်ေနမိပါတယ္။
သုံးလပါပဲ။သုံးလအတြင္းမွာ သူေဌးရဲ႕ စိတ္အတိုင္း အလိုက္အထိုက္ေနေပးလိုက္ရင္ အဆင္ေျပေလာက္သည္လို႔သာ ေတြးလိုက္သည္။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
အခ်ိန္ကလည္း၆နာရီထိုးေနေလၿပီ။
ဗိုက္ကလည္းတဂြီဂြီႏွင့္ ဆိုင္းသံဗုံသံေတြ
ညံေနေလၿပီ။
ဒီအိမ္မွာလူခုႏွစ္ေယာက္ရွိတာ အကုန္ေသကုန္ၾကၿပီလားမသိပါဘူး။
ထမင္းေလးစားအုံးမလားလို႔ တစ္ေယာက္ေတာင္လာမေမးၾကဘူး။
တမင္ မသဒၵါလို႔ ပစ္ထားၾကတာမ်ားလား ။
စိတ္မရွည္ေတာ့သည့္အဆုံး အေဆာင္ကေနယူလာသည့္ စတီးလ္ဇလုံကိုသာ ထုတ္လိုက္သည္။
ေအာက္ထပ္မွာတစ္ခုခုဆင္းယူၿပီး အခန္းထဲမွာျပန္လာစားဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
"အမယ္ေလး..နင့္ေမႀကီးေတာ္..!"
တံခါးဖြင့္ခ်လိုက္စဥ္ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ လူရိပ္ေၾကာင့္ လန႔္ျဖန႔္ၿပီး ဇလုံကို ေျမႇာက္ကာ ႐ိုက္ခ်ပစ္လိုက္သည္။
"ဂြမ္!..ဂြမ္!.."
"အား..ေသၿပီဟ!!!..ဘာလို႔..ခြက္နဲ႔ေခါက္တာလဲ.."
မ်က္လုံးေတြကို ဇြတ္မွိတ္ၿပီး ခြက္နဲ႔ေခါက္ၿပီးကာမွ အသံၾကားလို႔ ၾကည့္လိုက္ေသာ ဟိုလူႀကီးျဖစ္ေနေလသည္။အခုအခ်ိႏွ္ာ အလုပ္ရွင္ေတြ ဘာေတြလည္း နားမလည္ႏိုင္ဘူး စံပယ့္အဖို႔ ဗိုက္ဆာတာပဲ သိတယ္။
"ရွင္ကေရာခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္နဲ႔..သူမ်ားရဲ႕
တံခါးအေရွ႕လာရပ္ေနတာကို..ေယာင္ၿပီးေခါက္မိတာေပါ့လို႔"
"အံမယ္..အံမယ္..ငါ့အိမ္ေပၚမွာလာေနၿပီး..
ငါ့ကိုသူခိုးလို႔စြပ္စြဲရတယ္ရွိေသး.."
"ဒီမွာ.."
"ဘာလဲ..ေလသံကိုက..သူ႔လုပ္စာကို ငါကထိုင္စားေနတဲ့အတိုင္းပဲ.."
"ရွင္အပိုေတြမေျပာနဲ႔..လူကစိတ္တိုေနတာေနာ္.."
" ေနပါအုံး..မင္းကဘာလို႔စိတ္တိုေနတာလဲ.."
"ဗိုက္ဆာလို႔ေပါ့..အီဟီး.."
"ဟာ..ေဟ့..ဗိုက္ဆာတာကို ငိုေနရသလားကြာ
..ထြက္လာတဲ့..ႏွပ္ေတြကို စားမလို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္.."
"ဦးေနဂုဏ္မာန္..ရွင္မညစ္ပတ္နဲ႔ေနာ္..ကြၽန္မတကယ္စိတ္တိုေနတာ..ရွင့္အေပၚကို ပုံက်သြားမယ္"
"ညစ္ပတ္ေတာ့ဘာျဖစ္လဲကြာ.."
"ဘာျဖစ္မလဲသိပ္သိခ်င္တယ္ေပါ့.."
"သိခ်င္တယ္ကြာ..ဟာ..ဟ.."
"ဒါျဖစ္တယ္ရွင္..ဂြမ္!...."
"အား!..မင္း!"
စံပယ္လည္းစိတ္တိုတိုနဲ႔ဇလုံနဲ႔ သူ႔ေခါင္းကိုပိတ္ထုၿပီးမွ မွားမွန္းသိေတာ့သည္။
ကိုဘီလူးကလက္ကိုအတင္းဆြဲၿပီး ေအာက္ထပ္ကိုမေျပးရ႐ုံတမယ္ဆြဲခ်လာတာမ်ား စံပယ့္မွာရင္ကိုထိတ္ေရာပဲ။
အခန္းတစ္ခုအေရွ႕အေရာက္မွာ "ဒုန္း"ဆိုၿပီး
တံခါးကိုေဆာင့္ကန္လိုက္ရာ အခန္းထဲမွေဒၚညိဳေအးတို႔ပါလန႔္ကုန္ၾကေလသည္။
"ထိုင္!....ဟာ..ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ..
ထိုင္ေလ.."
ေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလည္း မေျပာနဲ႔။
စံပယ့္အေရွ႕မွာေရာက္ေနတာက ႐ြာအလႉကဘုန္းႀကီးပြဲေလာက္ရွိသည့္ အမ်ိဳးစုံႀကိဳးခုန္ေန ေသာဟင္းပြဲေတြကို ေတြ႕ေနရတာ ေၾကာင့္ပါပဲ။
ၾကည့္ေနရ႐ုံေလးနဲ႔တင္ ဗိုက္ဆာေနသည့္ အခံေလးကလည္း ရွိေနေလေတာ့ သေရေတာင္က်ခ်င္လာသည္။ မိန္းကေလးျဖစ္ေန၍ သ႐ုပ္ပ်က္မွာဆိုးတာေၾကာင့္ လွ်ာကိုမနဲလိမ္ထားရသည္။
"ဟာ..ဒီေကာင္မေလး..ငုတ္တုတ္ေမ့ေနတာလား..မင္းပဲဗိုက္ဆာတယ္ဆို..စားလို႔ရၿပီေလ.."
"စ..စံပယ္က ဒီဟာေတြကိုတကယ္ႀကီးစားရမွာလား.."
"မဟုတ္ဘူး.."
"ဟမ္..အာ့ဆိုဘာနဲ႔စားရမွာလဲ.."
သူ႔ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးေနမိရာမွ ခ်က္ခ်င္းျပန္တည္သြားေသာ ေကာင္မေလးကို သူအရမ္းစေနာက္ခ်င္ေနေလသည္။
"ဟိုမွာ..မင္းက ဟိုဟာနဲ႔စားရမွာ.."
သူၫႊန္ျပလိုက္တာက အခန္းေထာင့္မွာရွိတဲ့
စားပြဲေလးအေပၚမွာတင္ထားေသာ
ငါးပိရည္ႏွင့္အတို႔ျပဳတ္ပန္းကန္ေလးဆီသို႔ပင္။
"ေသနာႀကီး အာ့ဆိုဘာလို႔ ဒါေတြလာျပ ေနေသးလဲ..ခုနကေမတၱာပို႔ေနမိတဲ့ငါကိုက မွားတာ..
..ဒီေလာက္ ဟင္းေတြအမ်ားႀကီးကို သုမ်ားေတြကို ေဝမွ်ေကြၽးရင္ ကုသိုလ္ရသြားမွာစိုးလို႔လား မသိဘူး...အဲ့ဒီ့အစားမ်ိဳးစုံကို စားၿပီး သခ်ႋဳင္းကုန္းကိုတန္းေရာက္ပါေစ.."လို႔ စိတ္ထဲကလဲ
ေမတၱာသုတ္အမ်ိဳးတစ္ရာေလာက္ကို႐ြတ္ခ်လိုက္ၿပီး သူ႔ကိုႀကိမ္ဆဲေနလိုက္သည္။
"ဟား..ဟား..ျဖစ္သြားတဲ့႐ုပ္ကလဲ ဘီလူးမႀကီးကိုသံပုရာသီးအလုံးတစ္ရာေလာက္ ကိုက္ခိုင္းလိုက္သလိုပဲ..ဟား..ဟား.."
"ေအာင္မာ..သူမ်ားကိုမ်ား..ရွင့္႐ုပ္ကမွ.."
စံပယ္မေျပာခင္ ေဘးကိုၾကည့္လိုက္မိသည္။
ဟုတ္သားပဲစံပယ္ေရာက္ေနတာ သူ႔ပိုင္နက္ထဲမွာပဲဆိုတာ ေမ့သြားမိသည္။
စကားမွားသြားရင္ အေနာက္ကဖိုက္တာႀကီးေတြကတကယ္ထုမဲ့႐ုပ္ႀကီေတြ။ မျဖစ္ဘူးမိစံပယ္ေရ အေနအထိုင္ဆင္ျခင္စမ္းပါဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိျပန္ေပးလိုက္ၿပီး သူ႔ကိုၿပဳံးျပလိုက္သည္။
"ဟို..စံပယ္က ဘာနဲ႔ပဲစားရစားရ..အဆင္ေျပပါတယ္..သူေဌးပဲ..ဒါေတြကို၀ေအာင္စားေနာ္..
မ၀ေသးရင္..ကြၽန္မကိုယ္တိုင္ထက္ၿပီးခ်က္ေကြၽးမယ္..သိလား"
အံႀကိတ္သံႀကီးနဲ႔ သကာရည္ေလာင္းထားတဲ့မ်က္ႏွာလို ဟန္လုပ္ေျပာေနတဲ့သူမကို သူရယ္ခ်င္ေနမိသည္။ဒီကေလးမဟာ တကယ္ကိုဟန္ေဆာင္တဲ့ေနရာမွာ သုညအဆင့္ပါလား။
"ကဲပါ..ကိုယ္ကေနာက္တာပါ..ငါးပိရည္ကေဒၚညိဳတို႔က သူ႔တို႔ဘာသာစားဖို႔လုပ္ထားတာ..မင္းကအခုကိုယ္နဲ႔လာစားဟုတ္ၿပီလား.."
"ရွင္တကယ္ေျပာတာေနာ္..ၿပီးမွစားၿပီးသားေတြ
ျပန္မအန္ထုတ္ခိုင္းနဲ႔.."
"ဟား..ဟား..မင္းကေတာ့ေလ..ကဲ ထိုင္ပါ..
ဗိုက္ထဲကအေကာင္ေပါက္ေလးေတြက
ဆာလြန္းလို႔ ခုန္ေပါက္ေနၾကေလာက္ၿပီ..စားေတာ့.."
စံပယ္လည္း အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ၿပီး အားရပါးရ
သြတ္ေလေတာ့သည္။
စံပယ္ဟာ စားေကာင္းတာေလးစားရတဲ့အခ်ိန္တိုင္း အဖြားကို သတိရတတ္သူမို႔
"အဖြားေရ သမီးကိုခြင့္လြတ္ပါေနာ္ အဖြားကို
မေကြၽးခ်င္လို႔မဟုတ္ပါဘူး..သမီးလဲသူမ်ားဆီမွာကုပ္ကပ္ၿပီး စားေနရတာမို႔လို႔ပါ.."ဟုစိတ္ထဲကေနလည္း အဖြားကိုေတာင္းပန္ရေသးသည္။
ေဘးမွာရပ္ေနၾကသည့္ ေဒၚညိဳေအးတို႔အဖြဲ႕ကေတာ့အရာရာကို အထူးအဆန္းသဖြယ္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ေမာင္ေနဂုဏ္မာန္ဟာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲ သူသိပ္သိတာေပါ့။
ေတာ္႐ုံဆိုရင္ အိမ္မွာထမင္းျပန္မစားတတ္သလို၊သူ႔အလုပ္နဲ႔သူရႈပ္ေနတတ္၍ အၿမဲလိုလိုမ်က္ေမွာင္ႀကီးႀကဳံ႕ေနတတ္ၿပီး တစ္ခုခုကို စဥ္းစားေနတတ္သည့္လူပင္။
အားပါးတရ ရယ္ေမာျပတာမ်ိဳးဆိုတာ ေဒၚညိဳျဖင့္ ဒီမိန္းကေလးနဲ႔မွပထမဆုံးျမင္ဖူးျခင္းေပ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီမိန္းကေလးက အိမ္ေတာ္ထိန္းလုပ္ဖို႔လာတာမဟုတ္ပဲ အိမ္ရွင္မလုပ္မည့္သူဟု ႀကိဳတင္ခန႔္မွန္းကိန္းထုတ္လိုက္မိေလသည္။
အခန္း၁၁....ဆက္ရန္
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
စံပယ္ေမႊးနဲ႔ ေနဂုဏ္မာန္ဘယ္လို ဆက္ျဖစ္ၾက
မလဲ...
=========================================================================
🌼အခန္း၁၁🌼
ည၏အေမွာင္ထုႏွင့္အတူ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးဟာလည္း တိတ္ဆိတ္လြန္းလွသည္။
ေလတဟူးဟူး တိုက္ခတ္ေန၍ ရာသီဥတုဟာအနည္းငယ္ေအးျမေနတာေၾကာင့္ စံပယ္လည္းအေႏြးထည္ခပ္ပါးပါးကို ၀တ္ထားရေလသည္။
အင္မတန္က်ယ္၀န္းေသာ ၿခံႀကီးထဲမွာ ခမ္းနားလွေသာ အိမ္ႀကီးကို ထူးျခားစြာေဆာက္လုပ္ထားေပမဲ့
ထိုအိမ္ထဲတြင္ေတာ့ လူႏွစ္ေယာက္သာ ရွိေနေလသည္။
ထိုလူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဦးေနဂုဏ္မာန္နဲ႔ စံပယ္
ပါပဲ။ ဦးေနဂုဏ္ရဲ႕အခန္းအေရွ႕မွာ ရပ္လိုက္ၿပီး တံခါးကိုေခါက္သင့္သလား၊မေခါက္သင့္ဘူးလား စဥ္းစားေနမိသည္။
ဦးေနဂုဏ္မာန္က စံပယ့္ထက္ အသက္အမ်ားႀကီး ႀကီးေပမဲ့ ေယာက္်ားပ်ိဳတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႔ကိုလည္း အရမ္းေတာ့ ယုံၾကည္လို႔မရဘူး။သို႔ေပမဲ့ ေမးစရာရွိတာေတာ့ ေမးရမည္။
မဟုတ္ရင္ ဒီအိမ္မွာေနရတာ ၾကာလာတာႏွင့္အမွ် စိတ္ကသိကေအာင့္ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။
"ေဒါက္..ေဒါက္.."
"ဘယ္သူလဲ.."
"ကြၽန္မပါ..ေမးစရာရွိလို႔.."
ပုံမွန္ဆိုရင္ ညဘက္အလုပ္လုပ္ေနခိုက္ အျခားလူ ေတြ လာေႏွာက္ယွက္တာကို မႀကိဳက္တတ္ေသာ ေနဂုဏ္မာန္တစ္ေယာက္ သူမ၏အသံေၾကာင့္
လက္ပ္ေတာ့ခလုတ္ေတြကို ႏွိပ္ေနမိေသာ လက္ေတြဟာ ခ်က္ခ်င္းရပ္တန႔္သြားေလသည္။
သူ႔ႏႈတ္ခမ္းတစ္ဖက္ဟာ ၿပဳံးေယာင္ေယာင္သ႑န္တြန႔္တက္သြားၿပီး လက္ပ္ေတာ့ကိုခ်ထားခဲ့ကာ တံခါးဆီသို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ေလး လွမ္းသြားလိုက္သည္။
"ကြၽီ.."
တံခါးလာဖြင့္တဲ့ ဦးေနဂုဏ္ဟာ တီရွပ္အျဖဴ
အပါးႏွင့္ အျဖဴေရာင္ေဘာင္းဘီအပြကို၀တ္ထားတာေၾကာင့္ ျမင္ေနၾကပုံစံႏွင့္ မတူသလိုျဖစ္ေနသည္။လူႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔မတူေတာ့ပဲ
လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေနသည့္ လူငယ္ေလးလို ျဖစ္ေနေလသည္။
"သူ႔ရဲ႕ အိမ္ေနရင္း ပုံစံကဒီလိုပါလား"ဟုသာ ေတြးလိုက္မိသည္။
"၀င္ေလ..ဘာရပ္ၾကည့္ေနတာလဲ.."
"..သူစိမ္းေယာက္်ားေလးရဲ႕အခန္းထဲကို
မ၀င္ခ်င္ပါဘူး.."
"မင္းပဲ..ေမးစရာရွိတယ္ဆို..ကိုယ္ကလုပ္စရာေတြ တစ္ပုံႀကီး မအားဘူး.."
သူက လက္ပ္ေတာ့နဲ႔ ဖိုင္လ္ေတြ တင္ထားေသာစားပြဲကိုေမးထိုးျပေလသည္။
စံပယ္လည္း ကိုယ့္အလုပ္ရွင္ကို တမင္အခက္ေတြ႕ေအာင္ မလုပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ မဝံ့မရဲနဲ႔ပဲ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္။
"ေကာင္းၿပီ..ဒါဆိုအခန္းတံခါးဖြင့္ထားမွာေနာ္.."
"အဟင္း..မင္းသေဘာ.."
ေနဂုဏ္မာန္လည္း သူမကိုရယ္က်ဲက်ဲလုပ္၍ ၾကည့္လိုက္ၿပီး အခန္းထဲရွိ လက္ပ္ေတာ့ထားခဲ့ေသာ
ဆိုဖာေပၚတြင္ျပန္သြားထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရန္ျပင္လိုက္သည္။
သူမကေတာ့ မဝံ့မရဲပုံစံႏွင့္ပဲ ဆိုဖာအေပၚမွာ
ႀကဳံ႕ႀကဳံ႕ေလးထိုင္ေနတာမ်ား က်ားကိုက္ေတာ့မဲ့အတိုင္းပဲ။လူဆိုလို႔ ဒီအိမ္ႀကီးအေပၚမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိေနတယ္ဆိုတာ ဒီေကာင္မေလး မသိေလသလား။
သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုေသခ်ာေလး ၾကည့္လိုက္မိေတာ့သူရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းထိန္းေနရသည္။
အိပ္ခါနီးမို႔ ဆံပင္အရွည္ႀကီးကို ဖားလ်ားခ်ထားတာက ၾကည့္ေကာင္းေပမဲ့ သနပ္ခါးကိုထူလဗ်စ္ႀကီး လိမ္းထားတာေၾကာင့္ အေမွာင္ထဲမွာသာဆို ဆံပင္ဖားလ်ား၊မ်က္ႏွာေဖြးေဖြးနဲ႔ သရဲမႀကီးလို႔
ထင္မိမွာ ေသခ်ာတယ္။
"ဟို..ရွင္ကြၽန္မကိုေျပာခဲ့တာေလ..အိမ္ေတာ္ထိန္းလုပ္ရမယ္ဆိုတာ..ကြၽန္မကဒီအိမ္မွာ ဘာကိုထိန္းရမွာလဲ..အခုထိဘာလုပ္ရမွန္းမသိေသးဘူး.."
"ေသခ်ာလား..မင္းဘာကိုထိန္းရမွန္းမသိတာ.."
"မသိလို႔ေမးပါတယ္ဆိုေနမွပဲ.."
သနပ္ခါးပါကြက္ၾကားႀကီးနဲ႔ သူ႔ကိုျပာက်သြားမတတ္မ်က္ေစာင္းထိုးလာသည့္ ေကာင္မေလးဟာပုံမွန္ဆို ရင္ခုန္စရာေကာင္းရင္ေကာင္းေနမွာပါ။
အခုေတာ့သနပ္ခါးလိမ္းထားတဲ့ ဘီးလူးမႀကီး
မ်က္ေစာင္းေတြ လွိမ့္ထိုးေနသလိုပဲ။
ေတာ္ပါေသးရဲ႕ အစြယ္ေတြ မပါလို႔။
"မင္းထိန္းရမွာက..အေဝးႀကီးမွာမရွိဘူး..
မင္းရဲ႕အေရွ႕မွာ..အခုထိုင္ေနတယ္ေလ.."
"ဘာ!.."
ငါ့အေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတာဆိုေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူေျပာေနတာေပါ့။ ဒီအိုႀကီး၊အိုမကို ငါကထိန္းရမွာလား။
ေသနာႀကီးပါးစပ္ထဲရွိရာ ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္။
သူ႔အခန္းထဲေရာက္ေနေတာ ေက်ာေတာင္ခ်မ္းလာၿပီ။
"ရွင္ကအခုမွ..အေမ့ဗိုက္ထဲကေန ထြက္လာလို႔ကြၽန္မက ထိန္းရမွာလား..စကားကိုၾကည့္ေျပာေနာ္
..ေန႔ခင္းက ဇလုံစာထက္ ဆိုးသြားမယ္.."
"ဟား..ဟား..အမယ္ေလး..ေၾကာက္လိုက္တာဗ်ာ..
ပု႐ြက္ဆိတ္က လာၿပီးၿခိမ္းေျခာက္ေနေတာ့..
ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနၿပီ.."
"ရွင္ေနာ္..မေျပာျပရင္လည္းေနေတာ့..မနက္ျဖန္က်ရင္IDGမွာပဲသြားလုပ္ေတာ့မယ္.."
"ဟား..ေနပါအုံးကြာ.."
သူ႔ကိုနဂါးမ်က္ေစာင္းထိုးထားခဲ့ၿပီး ထအျပန္
စံပယ့္လက္ကိုလွမ္းဆြဲလိုက္သည့္ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ သူ႔ဘက္သို႔ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။
သူ႔မ်က္လုံးေတြက သၾကားရည္ေလာင္းထားသလားမွတ္ရတယ္။
စံပယ့္ကိုၾကည့္ေနတာမ်ား အရည္ေပ်ာ္ေတာ့မဲ့အတိုင္းပဲ။ဒီလူႀကီးဘယ္လိုလူပါလိမ့္။
စံပယ့္ကို သူ႔အိမ္ေပၚမွာရွိေနတယ္ဆိုၿပီး အခြင့္ေကာင္းယူေနတာလား။
"ေမႊးကဘာမွလုပ္စရာမလိုဘူး..အလုပ္သမားေတြလုပ္တာကို ထိုင္ၾကည့္ေနယုံပဲ..လိုအပ္မွ၀င္ေျပာေပါ့..အိမ္မွာကိစၥအေထြအထူးရွိရင္..
ကိုယ့္ကိုဖုန္းဆက္ရမယ္...ကိုယ္နဲ႔ေန႔တိုင္း..
မနက္စာ..ညစာအတူတူ စားေပးရမယ္..
ကိုယ္လိုအပ္တာရွိရင္ ေမႊးပဲလုပ္ေပးရမယ္..
အဲ့ေတာ့ကိုယ္ကအလုပ္ကို ရွစ္နာရီ၀င္တယ္...
ဒါေၾကာင့္ ခုႏွစ္နာရီေလာက္တည္းက
ေမႊးက အိပ္ယာထရမယ္..ဟုတ္ၿပီလား.."
အခုထိလက္ကိုမလႊတ္ပဲ ပါးစပ္ကေန စက္ေသနတ္ပစ္သလို ေျပာသြားတဲ့လူႀကီးကို အျမင္ကပ္လာသည္။ပါးစပ္ကလည္း ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး တ"ေမႊး"
တည္း "ေမႊး"ေနသလဲ မသိပါဘူး။
စကားေတြအမ်ားႀကီး ထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့တာေၾကာင့္ လက္လႊတ္ေပးဖို႔ကိုပဲ ေလာေလာဆယ္ေျပာခ်င္သည္။
"..ဟုတ္ပါၿပီ..ဒီလက္က လႊတ္ေတာ့ေလ..
ဘယ္ဘ၀အထိ ကိုင္ထားဦးမလို႔လဲ...."
"ေအာ္...ဟုတ္သားပဲ..."
သူလည္းသတိရၿပီး လက္လႊတ္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ ေကာင္မေလးတစ္ခ်ိဳးထဲထြက္ေျပးသြားေလသည္။မသိရင္ သူကေၾကာက္စရာ သတၱဝါၾကေနတာပဲ။
သူမရဲ႕ဆံႏြယ္ေလးေတြ ေဝ့ရမ္းသြားသည့္ အင္မတန္လွပေသာ ေနာက္ေက်ာအလွကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔ပါးစပ္ႀကီးကနား႐ြက္ကို တက္ခ်ိတ္ေတာ့မတတ္ရယ္မိျပန္သည္။
"ဘီလူးမေလးကလဲ..ထိုးလိုက္တဲ့ မ်က္ေစာင္းဆိုတာ ဂင္းနစ္စံခ်ိန္၀င္ေလာက္တယ္..
ဟား...ဟား..."
သတိလက္လြတ္ႏွင့္ အားရပါးရ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္လိုက္ၿပီးမွ ခ်က္ခ်င္းျပန္တည္ဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ရသည္။
ေနဂုဏ္မာန္ မင္းရဲ႕သိကၡာေတြ၊မာနေတြ ဘယ္ကမာၻေရာက္ကုန္တာလဲ။သူမနဲ႔ ေတြ႕တာနဲ႔ ဘာေၾကာင့္
ဒီေလာက္ေပ်ာ္ေနရတာလဲ။သူမက ဘာေတြမ်ားထူးျခားေနလို႔လဲ။
ဒါမွမဟုတ္ ငါကပဲသူမကိုထူးျခားတယ္လို႔ ျမင္ေနတာလား။
သူမရဲ႕ပါးျပင္ကသနပ္ခါးေတြဟာ ဘယ္လိုရနံ႔
ရွိမလဲလို႔ေတြးမိၿပီး သိခ်င္စိတ္နဲ႔ပါးစပ္ကေန ထြက္သြားမိေသာ စကားလုံးက "ေမႊး"တဲ့။ငါဘာေတြ ေျပာလိုက္မိတာလဲကြာ။
*
*
*
"ဂ်ိန္း!"
တစ္ဖက္တြင္လည္းစံပယ္ေမႊးဟာ အိပ္ခန္းတံခါးကိုအသံျမည္ေအာင္ပိတ္ပစ္လိုက္ၿပီး ေမြ႕ရာအထက္မွာခႏၶာကိုယ္ကို အထိန္းအကြပ္မဲ့စြာ ပစ္လွဲခ်လိုက္သည္။
"ေမႊးတဲ့..ဘယ္သူမွ ငါ့ကိုအဲ့ဒီလိုမေခၚဖူးဘူး..
ၾကားရတာနားထဲမွာ..ကန႔္လန႔္ႀကီး..ဒီလူႀကီးနဲ႔ေတာ့ခက္တယ္.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"စံပယ္ေမႊးေရ..စံပယ္ေမႊး..စံပယ္ေမႊး"
"အမယ္ေလး..လာပါၿပီ..ဘာခိုင္းမလို႔လဲ.."
"ဒီမွာ..ကိုယ့္နက္တိုင္လ္တပ္ေပးအုံး.."
ဒီလူႀကီးကေတာ့ေလ သူ႔မ်က္လုံးႏွစ္လုံးစဖြင့္တည္းက ခိုင္းလိုက္တဲ့အလုပ္ဆိုတာ မလုပ္ေပးခ်င္လို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး သူခိုင္းတာေတြကမသင့္ေတာ္တာေတြခ်ည္းပဲ။
သူေရခ်ိဳးဖို႔ဟုဆိုကာ ေရခ်ိဳးကန္ထဲကို ႏွင္းဆီပြင့္ေတြေႁခြထည့္ေပးရမည္တဲ့။
သူ႔ကိုသူ ေဆာင္ၾကာၿမိဳင္က ဟိုဟာမႀကီး မွတ္ေနသလား မသိဘူး။
ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့လဲ အ၀တ္အစားေ႐ြးေပးပါတဲ့။
သူ႔အတြက္မနက္စာကိုလဲ စံပယ္ကိုယ္တိုင္လုပ္ေပးရမယ္ဆိုလို႔ လုပ္ေပးေနတဲ့ၾကားမွ အခုနက္တိုင္လ္တပ္ေပးရအုံးမည္တဲ့။
သူ႔ကို ယူမိတဲ့မိန္းမကေတာ့ ခါးက်ိဳးေအာင္ကို အလုပ္လုပ္ရမွာ ျမင္ေယာင္ပါတယ္။
စံပယ့္ကိုမ်ား သူ႔အေမႀကီး အေခါင္းထဲကေန
ျပန္ထလာတယ္ ထင္ေနသလားမသိပါဘူး။
"မခ်ည္တတ္ဘူး..ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ.."
"ဟာကြာ..ဒီမွာ..ဒီလို..ဒီလိုခ်ည္..ၿပီးၿပီ.."
"လုပ္တတ္ရဲ႕သားနဲ႔ ေၾကာင္ရွာသီးကို..ကိုယ့္ဘာသာခ်ည္ပါလား..လက္ေတြကလည္း အေကာင္းႀကီးရွိေနတဲ့ဥစၥာ...ေအာက္မွာ မနက္စာျပင္ေနရင္းတန္းလန္းႀကီး...."
"နက္တိုင္ပါကြာ..မင္းေျပာမွပဲ..
ငါကေၾကာင္ရွာသီးႀကီးကို လည္ပင္းမွာခ်ိတ္ၿပီး..
တစ္လမ္း၀င္၊တစ္လမ္းထြက္ ေလွ်ာက္သြားေနသလိုျဖစ္ေနၿပီ....ေရာ့..ျပန္ခ်ည္ေပး.."
ဒီလူႀကီးကေတာ့ ေသ ခ်င္ေနၿပီထင္ပါရဲ႕။
ခ်ည္ၿပီးသားကို ျပန္ျဖည္ၿပီး ျပန္တက္ခိုင္းျပန္တယ္။
ေတာ္ႀကီးက က်ဳပ္ကိုတစ္ကြက္ၿပီးတစ္ကြက္
ျပေနတာလားလို႔ ေမးလိုက္ခ်င္တာ ပါးစပ္ကိုယားေနတာပဲ။
စံပယ္လည္း စိတ္ထဲကေန ရွင့္ကိုအမ်ိဳးစုံႀကိဳးခုံ ေအာင္ပညာျပမယ္ ၾကည့္ေနလို႔ႀကိမ္းပစ္လိုက္သည္။
နက္တိုင္အား ႏႈတ္ခမ္းႀကီးတစ္လံေလာက္
ေထွာ္ကာစည္းေနသည့္ ကေလးမကိုၾကည့္ၿပီး
သူၿပဳံးစိစိျဖစ္ေနရသည္။
ထုံးစံအတိုင္း သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားႀကီးေတြကို ပါးေပၚမွာအပုံလိုက္ႀကီးတင္ထားတာကိုက
သူ႔အတြက္က်က္သေရရွိေနသလိုပင္။
မသိရင္ လည္ထဲမွာ ေကာက္ထြက္စိုက္ေတာ့မည့္အတိုင္းပဲ။
ဒီမိန္းကေလး အလွအပမႀကိဳက္တာပဲလား။ကိုယ္ေတြ႕ဖူးတဲ့ မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ
ႏႈတ္ခမ္းနီ၊ပါးနီေတြသုံးၾကၿပီး မ်က္လုံးႀကီးေတြက
မဲ၊နက္လို႔ ၾကည့္မေကာင္းေပမဲ့ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္လို႔သာ မေျပာတာပါ။
သူမၾကေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနသည္။
တစ္ခါမွလည္း မိတ္ကပ္လိမ္းတာမေတြ႕ဖူးသလို ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင္ ဆိုးတာမေတြ႕ရဘူး။
ေအးေလ ဒါလည္းတစ္မ်ိဳးေကာင္းတာပဲ။
အျခားေကာင္ေတြ လာမႀကိဳက္ေတာ့ဘူးေပါ့။
သူက သူမထက္ေခါင္းတစ္လုံးပိုျမင့္ေပမဲ့ သူ႔ႏွာေခါင္းအ၀အထိ တိုး၀င္ပ်ံ႕လႊင့္လာသည့္
သူမရဲ႕ ပါးျပင္အေပၚမွ သနပ္ခါးရနံ႔သင္းသင္းေလးကို သူျဖည္းညႇင္းစြာရႉရႈိက္မိလိုက္သည္။
သူ႔ေမးေစ့ကိုလာယွက္တိုက္ေနတဲ့သူမရဲ႕
ဆံစေလးေတြကို ခိုးနမ္းဖို႔ ေခါင္းကို
တျဖည္းျဖည္း တိုးကပ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့..
"အာ့!..အစ္..အဟြတ္..အဟြတ္"
"ဟ...ႀကိဳးကိုဘာလို႔တအားဆြဲတာလဲ..ငါ့ကိုတမင္လည္ပင္းအစ္ၿပီး ေသေအာင္လုပ္ေနတာလား.."
"ဟုတ္တယ္.."
"ဘာ!!.."
"ဟာ..မဟုတ္ပါဘူး..ဟိုေလ..ႀကိဳးကဆြဲလို႔ေကာင္းလို..အဆုံးထိဆြဲလိုက္မိတာ..ရွင့္ကို ေသ ေစခ်င္လို႔မဟုတ္ပါဘူး..ေသ ေအာင္လဲမလုပ္ရက္ပါဘူး..
ေသ ကံမပါတဲ့လူက..ေသ မင္းရဲ႕..ေသ မိန႔္မခ်ပဲ
..ဘယ္သူ႔မွမေသႏိုင္လို႔..ေသတာက.."
"ေတာ္ပါေတာ့!....မင္းေျပာမွ..ငါလည္းအလုပ္ကို
မသြားပဲ..ေရေဝးကိုတန္းေျပးရမလိုျဖစ္ေနၿပီ..
လာ...မနက္စာ သြားစားၾကမယ္.."
ထမင္းစားခန္းထဲမွာထိုင္ရတာ စံပယ့္အတြက္ေတာ့မီးက်ီခဲဖင္ခုထိုင္ေနရသလိုပဲ တကယ္ကိုစိတ္ဆင္းရဲတယ္။
သူကအိမ္ရွင္ျဖစ္လို႔ ဘယ္လိုမွမေနေပမဲ့ စံပယ္ကအလုပ္သမားျဖစ္ၿပီး သခင္နဲ႔တစ္စားပြဲထဲလည္းအတူစားေသး၊ အိမ္ႀကီးအေပၚမွာလည္း
အခန႔္သား တက္ေနေသးေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြဘယ္လိုထင္ၾကမလဲ မသိေပ။
ေခြးေနရာေခြး၊ေၾကာင္ေနရာေၾကာင္ေနရဖို႔
ဒီလူႀကီးကိုလည္း ပါးစပ္အေညာင္းခံၿပီးမေျပာခ်င္ဘူး။ အခန႔္မသင့္ရင္သူႏွိပ္ကြပ္တာခံေနရအုံးမယ္။
စိုင္ေကာ္လို႔ခ်ဳံေပၚေရာက္တယ္လို႔ပဲေျပာေျပာ ကိုယ့္နဲ႔ မသင့္ေတာ္တဲ့ေနရာမွာ ေနဖို႔အတြက္ေတာ့ စံပယ့္စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ မေတြးခ်င္ဘူး။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"တူ..တူ..တူ..တူ.."
"ဟယ္လို..ဘယ္သူပါလဲ.."
"ကိုယ္ပါ.."
"ဟင္..ဦးေနဂုဏ္..အိမ္မွာဘာေမ့က်န္ခဲ့လိုလဲ.."
"ဘာမွေမ့မက်န္ခဲ့ဘူး..ကိုယ္ဗိုက္အရမ္းဆာေနလို႔ ထမင္းခ်ိဳင့္လာပို႔ေပးဖို႔ေျပာမလို႔...ဒါပဲေနာ္..ကိုယ္အစည္းအေဝးရွိေသးလို႔..ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုဒီအတိုင္း
မထားခဲ့နဲ႔ေနာ္..စံပယ္ကိုယ္တိုင္ လာေပးတာလိုခ်င္တယ္.."
"တူ..တူ.."
ဖုန္းခြက္ကိုခ်အၿပီးမွာ စံပယ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆင္းသြားရသည္။
ဒီလူဟာေလ ဘယ္ဘ၀ကအဆက္ေဟာင္းႀကီးမို႔ ဒီဘ၀မွာ လာႏွိပ္စက္ေနသလဲမသိဘူး။
သူျဖစ္ခ်င္တာပဲ သူသိတယ္။အျခားလူဘက္ကို ထည့္မစဉစားေပးဘူး။
ကိုေမာင္ထြန္းနဲ႔အတူ ထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္ေပးဆိုလည္း
ၿပီးေနတဲ့ဥစၥာ သက္သက္ငါ့ကို အလုပ္မရွိ
ေၾကာင္ေရခ်ိဳးခိုင္းေနတာ။
သူေဌးရဲ႕ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုလာပို႔တယ္ဆိုတာနဲ႔
ကုမၸဏီကလူေတြက တစ္မ်ိဳးထင္ကုန္ၾကရင္
ဘယ္လိုလုပ္ပါ့မလဲ။
"ေသနာႀကီး..ရွင္ႏိုင္လို႔ရတုန္းေတာ့..ႏိုင္ထားအုံးေပါ့.."
တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ေနဂုဏ္မာန္တစ္ေယာက္အစည္းအေဝးအခန္းထဲမွာ ၿပဳံးစိစိျဖစ္ေနတာ ေၾကာင့္ ဒီဇိုင္းဌာနကလူေတြဟာ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ျပန္ၾကည့္ၿပီး
"ဘာလား..ဘာလား.."ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။
မေန႔ကပဲ အစည္းအေဝးအခန္းထဲမွာ ေဒါသေခ်ာင္းစီးခဲ့တဲ့သူေဌးက ဒီေန႔ေတာ့ေရခ်ိဳေခ်ာင္းစီးေန
ပါေပါ့လား။
ေဇာ္ထူးလည္း သူေဌးစိတ္ၾကည္တုန္းေလး
စကားႏႈိက္ဖို႔ရာ ႀကံစည္ေတာ့သည္။
"ဒါဆိုအဆင္ေျပၿပီေပါ့ေနာ္..ဆရာ.."
"အင္း..ဟင္..မင္းတို႔ကိုဘယ္သူကအဆင္ေျပၿပီေျပာလို႔လဲ..."
"ဟို..ဆရာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုၿပဳံးျပတယ္ေလ.."
"ေအာင္မာ..ငါ့ပါးစပ္ပါလို႔ ငါၿပဳံးတာ..
မင္းတို႔ရဲ႕ဒီဇိုင္းကိုႀကိဳက္လြန္းလို႔ ထင္ေနတာလား..
ႏွစ္ပတ္အခ်ိန္ေပးမယ္..ဒီဇိုင္းအသစ္ျပန္ဆြဲ..
အစည္းအေဝးသိမ္းမယ္.."
ခုနကပဲၿပဳံးေနၿပီးအခုပဲ ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ အစည္းအေဝးအခန္းထဲမွ ျပန္ထြက္သြားတဲ့သူေဌးေၾကာင့္ လွ်ာရွည္မိတဲ့ေဇာ္ထူး ကိုယ့္ပါးကိုယ္သာ ျပန္ခ်လိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။
"ေဇာ္ထူး..မင္းကႏွာေခါင္းႀကီးသလို..ဟိုဟာလည္းသြားႀကီးတာကိုကြ..အခုေတာ့ ဘယ္ႏွယ့္လဲ..."
"ေဟ့ေကာင္..ႏွာေခါင္းကိုေတာ့ လာမထိခိုက္နဲ႔ေနာ္..
ဒါက ငါ့ငယ္ပါကြ.."
"ေတာ္ပါ..ငယ္ငယ္ကပါတာေတြ..ႀကီးမွပါတာေတြ
..လာမေျပာစမ္းနဲ႔..အခုမင္းလွ်ာရွည္လို႔..
တို႔အဆူခံရတာ.."
"ဟ..သူေဌးကၿပဳံးျပတာကိုကြ.."
"ဒီမွာေဇာ္ထူး..မင္းကငယ္ပါေသးတယ္..မွတ္ထား..
ကုလားကားေတြထဲမွာ..သူတို႔ကို"ဟုတ္လား"ေမးလို႔ ေခါင္းခါျပရင္.."ဟုတ္တယ္"လို႔အဓိပၸာယ္ေကာက္ရတယ္ကြ"
"အဲ့ဒါနဲ႔အခုကိစၥက ဘာဆိုင္လို႔လဲဗ်ာ..
ကုလားေတြက ဘာေမးေမး ေခါင္းခါေနတာပဲကို..."
"ဟ..ဘာလို႔မဆိုင္ရမွာလဲ..အခုလည္း..သူေဌးကၿပဳံးျပမွေတာ့.."ဟင့္အင္း"ေပါ့ကြာ.."
"ဟမ္.."
ေဇာ္ထူးခမ်ာ ပိုၿပီးေခါင္းရႈပ္သြားရသည္။
အိႏၵိယကားေတြမွာ "ဟုတ္တယ္"လို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္ ေခါင္းခါျပေလ့ရွိတာနဲ႔ အခုသူေဌးက ၿပဳံးျပေတာ့
"ဟင့္အင္း..."လို႔ အဓိပၸာယ္ေကာက္ရမွာနဲ႔
ဘယ္ေနရာက တူသြားတာပါလိမ့္။
"ဟာ...ဒီမိုးႀကီးက တစ္မ်ိဳး..သက္သက္
ေခါင္းေျခာက္ေအာင္လုပ္သြားတယ္...."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"တင္.."
IDGရဲ႕ေျမညီထပ္ ဓာတ္ေလွကားပြင့္တာႏွင့္ စံပယ္ထမင္းခ်ိဳင့္ႀကီးကိုမၿပီး အထဲကို၀င္လိုက္သည္။
ဆယ္လႊာဆိုတာကိုမႏွိပ္ခင္ ေဘးကိုတစ္ခ်က္ဝိုက္ၾကည့္လိုက္မိေလသည္။
ဆယ္လႊာဆိုတာႏွင့္ သူေဌး႐ုံးခန္းေနရာမွန္း
လူတိုင္းသိတာေၾကာင့္ ဘယ္သူကမ်ား ၾကည့္ေန
မလဲေပါ့။
ဓာတ္ေလွကားထဲတြင္ လူေလးေယာက္ရွိေနၿပီး
စံပယ့္ေဘးမွာ ခပ္၀၀ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကရပ္ေနၿပီး အေနာက္မွာကမိန္းကေလး သုံးေယာက္ရပ္ေနေပမဲ့ ဖုန္းကိုယ္စီၾကည့္ေနၾကလို႔သာ
ေတာ္ေတာ့သည္။
"ဟဲ့..ဟဲ့..ငါ့အိုပါးက အင္စတာဂရမ္မွာပုံတင္ၿပီဟဲ့ၾကည့္လိုက္စမ္း..ေခ်ာလိုက္တာဟယ္.."
"အမယ္ေလး..ငါ့ေယာက္်ားလီမင္ဟိုေလာက္
ေခ်ာလို႔လားဟယ္..ဒီမွာၾကည့္..အရပ္ကအရွည္ႀကီး..ဗိုက္မွာ ႂကြက္သားအေျမႇာင္းေျမာင္းနဲ႔ ေခ်ာကလက္ႀကီး ၾကေနတာပဲ...အဟိ..."
"ႏွာေခါင္းအႀကီးႀကီးကိုလည္း ထည့္ေျပာအုံးေလ"
"ဟဲ့...အဲ့ဒါ..အင္တာေနရွင္နယ္လ္ဆိုဒ္ဟဲ့..နင္တို႔က အလကားေန ႏွာေခါင္း ႀကီးတာပဲ ျမင္ၾကတယ္..
ဟိုဟာၾကေတာ့ မျမင္ၾကဘူးမွတ္လား..."
"ဟင္....ေကာင္မ နင္မဟုတ္တာေတြမေျပာနဲ႔ေနာ္..."
"ဟဲ့...ငါက အရပ္ရွည္တာကိုေျပာတာ နင္တို႔ကဘာေတြ ေျပးျမင္ေနၾကတာလဲ...."
"ဟဲ..ဟဲ...ငါတို႔လည္းအရပ္ကိုပဲ ျမင္တာပါ..."
"ဘူ!..ပူ!...ပု"
"ဟဲ့ ဘာအသံႀကီးလဲ.."
"အနံ႔..အနံ႔ရတယ္..အီး..အီးနံ႔ဟဲ့.."
"စိတ္ညစ္ပါတယ္..ဓာတ္ေလွကားထဲမွာမွအီးေပါက္ရတယ္လို႔..ငါတို႔ေတာ့ ကံဆိုးတာပဲ..."
အီးေစာ္ကေတာ္ေတာ္နံလာတာေၾကာင့္
စံပယ္လည္းေဘးကလူႀကီးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
အီးေပါက္ခ်လိုက္တာ ထိုလူမွန္း သိပ္သိတာေပါ့ ။
စံပယ့္ေဘးနားမွအီးလာေပါက္ေနတာ
စံပယ္မွမသိရင္ ဘယ္သူသိပါ့မလဲ။
ဒါေပမဲ့ သူလည္းမေအာင့္ႏိုင္လို႔ထင္ပါရဲ႕လို႔ နားလည္ေပးၿပီး ဘာမွမေျပာဖို႔ပဲ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။
အီးေပါက္တာဟာ ရွက္စရာမွမဟုတ္ပဲ။ေအာင့္ထားရင္သာ က်န္းမာေရးထိခိုက္ႏိုင္တာပါေလ။
"ဟိတ္..မင္းက..မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး..အီးကိုအက်ယ္ႀကီးေပါက္ရသလား..မရွက္ဘူးလား..."
"ဘာ..!ရွင္ဘာေျပာတယ္.."
"ဟယ္..ဒီညီမေပါက္တာတဲ့.."
"ဒါေၾကာင့္..အနံ႔ကအေရွ႕ကလာတယ္ထင္တာ..
သူေပါက္တာကို.."
ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ပြစိပြစိအသံေတြေၾကာင့္ စံပယ္လက္သီးကို ဆုပ္လိုက္မိသည္။
စိတ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္တိုလာသည္။
သူခိုးကပဲလူျပန္ဟစ္ရတယ္လို႔။
ကိုယ္ကေတာ့ ဒင္းေပါက္တာကို လူသိရင္အရွက္ရမွာဆိုးလို႔ မေျပာပဲေနတာကိုမ်ား။
ဒင္းက တညင္းသီးစားၿပီ ဖင္ပိတ္ျငင္းေနတဲ့လူပါလား။
"ဒီမွာ!..ရွင့္ႏွာေခါင္းနဲ႔နား႐ြက္ေတြက..
ဘယ္ကမာၻမွာ က်က်န္ခဲ့တာလဲ...
ကိုယ္ေပါက္တဲ့အီးနံ႔ေတာင္ ကိုယ္မရႈႏိုင္...
မၾကားႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ဒုကၡိတျဖစ္ေနလို႔လား...ဟမ္!!!!"
"ေအာင္မာ..မင္းကမ်ား...ကိုယ့္ဘာသာေပါက္ၿပီး
ငါ့ကိုလာ မလႊဲခ်နဲ႔ေနာ္.."
ဘူးခံၿပီးျငင္းခ်င္ေနတဲ့ ၀က္မ်က္ႏွာႀကီးကို
ေဘာလုံးလို ပိတ္ၿပီးသာကန္ထည့္လိုက္ခ်င္သည္။
ေကာင္မေလးသုံးေယာက္ကို လွည့္လွည့္ၾကည့္
ၿပီး ေျပာေနတဲ့ ၀က္မ်က္ႏွာကို ဂ်ပန္ပါး႐ိုက္နည္းနဲ႔ သာ႐ိုက္လိုက္ရရင္ မေကာင္းရွိေတာ့မယ္။
"..၀က္မ်က္ႏွာ,ဆင္ကိုယ္လုံးကမ်ား..
ကိုယ္ပါတဲ့အီးကို..သူမ်ားကိုလာက်ဳံးခိုင္းေနတယ္..
ရွင္အခုဘယ္ႏွစ္လႊာကိုသြားမွာလည္း.."
" ေျခာက္လႊာကို..ဘာလုပ္မလို႔လဲ.."
"ဟုတ္ၿပီ..ေျခာက္လႊာကိုေရာက္ရင္..ဘယ္ကိုအရင္သြားမွာလဲ.."
"အိမ္သာကို..ဟင္.."
သူ႔ပါးစပ္ကို သူျပန္အုပ္ၿပီး အရွက္ေျပရန္ဟိုအစ္မေတြကိုသြားၿဖဲျပေနတာမ်ား ေတာ္ေတာ္ကို အျမင္ကပ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။
"ဒီမွာ..သိသာသိေစ မျမင္ေစနဲ႔တဲ့ ရွင္မၾကားဖူးဘူးလား.."
"ၾကားဖူးတယ္ေလ..အဲ့ဒါ ငါကဘာလုပ္ရမွာလဲ"
"ေအး..အခုအီးေပါက္တာကိူ ရွင္မွန္းသိၾက႐ုံတင္
မကဘူး..အကုန္ျမင္ကုန္ၾကၿပီသိရဲ႕လား.."
"ဟင္!..ဘာ..ဘာကိုျမင္တာလဲ..
မင္းေပါက္ကရမေျပာနဲ႔ေနာ္..
ငါေဘာင္းဘီေသခ်ာ၀တ္ထားတယ္.."
"အမယ္ေလး..အိုမလုံ အုံပြင့္ေနလိုက္တာမ်ား..
ရွင့္ဘာသာေဘာင္းဘီ ၀တ္၀တ္၊မ၀တ္၀တ္
စိတ္ကိုမ၀င္စားတာ...ကြၽန္မေျပာခ်င္တာက
..အီးေပါက္တဲ့ကိစၥေတာင္ သူမ်ားအေပၚကို
လႊဲခ်တတ္တဲ့ ရွင့္ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ရွင့္..
သိၿပီလား...ကိုအီးလႊဲရဲ႕.."
"ဟာ..မင္းဘာစကားေျပာတာလဲ.."
"ၾကားတဲ့အတိုင္းပဲေလ.."
"ဒီညီမေျပာတာလဲ..မွန္တာပဲ..အစ္ကိုက
ကိုယ့္ဘာသာအီးေပါက္ၿပီး..သူမ်ားကိုလႊဲခ်ေနတာပဲေလ..အဲ့ေတာ့သူက ဘယ္ခံႏိုင္မွာလဲ.."
"ေတြ႕လား..ကိုအီးလႊဲ သူမ်ားေတြေတာင္ ကြၽန္မကိုဝိုင္းေထာက္ခံေနၾကၿပီ.."
"တင္"
မ်က္ႏွာႀကီးနီရဲၿပီး ေျခာက္လႊာသို႔ေရာက္တာႏွင့္ တန္းေျပးသြားတဲ့ ထိုလူကိုၾကည့္ကာ စံပယ္ျဖင့္ေက်နပ္လိုက္ေလျခင္း။
လူတိုင္းက ခြင့္လႊတ္မႈနဲ႔မထိုက္တန္ၾကပါလား။
ကိုယ္က စာနာေပးမိသေလာက္ မသိတတ္တဲ့လူေတြကလည္း တစ္ပုံႀကီးပါေလ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"စံပယ္ေရ..ညီမနဲ႔ေဒါသအိုးCEOႀကီးက
႐ိုးမွ႐ိုးရဲ႕လားတဲ့.."ထမင္းခ်ိဳင့္ပို႔ရင္းနဲ႔ ဦးေနဂုဏ္ရဲ႕အတြင္းေရးမႉး မၾကယ္စင္ထံမွအေလွာ္ခံလိုက္
ရေသးသည္။
ဒါေၾကာင့္လဲ ထမင္းခ်ိဳင့္ပို႔ၿပီးၿပီးခ်င္း ဦးေနဂုဏ္ကိုေတာင္ ၀င္မေတြ႕ေတာ့ပဲ အျမန္ပဲလစ္ထြက္လာလိုက္သည္။
ဦးေနဂုဏ္ရဲ႕လုပ္ပုံေတြက ေဘးလူေတြအထင္လြဲစရာ ျဖစ္ေနၿပီဆိုတာေသခ်ာတယ္။
ေနာက္ၿပီးမၾကယ္စင္ရဲ႕ ပါးစပ္လုံပုံမ်ိဳးနဲ႔ဆိုရင္
အခုေလာက္ဆိုတစ္႐ုံးလုံး စံပယ္တို႔ရဲ႕သတင္းေတြ ျပန႔္ေနၿပီလားမသိဘူး။စိတ္ညစ္ပါတယ္။
ဦးေနဂုဏ္ကလည္း စံပယ့္ကို ဘယ္လိုသေဘာထား
ေနတာပါလိမ့္။
"ကြၽီ..."
"ဟင္..ကိုေမာင္ထြန္း..ကားကဘာျဖစ္တာလဲ.."
"ဘယ္ကကားလဲမသိဘူး..ေရွ႕မွာလာပိတ္ေနတယ္..အစ္ကိုဆင္းၾကည့္လိုက္အုံးမယ္.."
"ဟုတ္ကဲ့.."
စံပယ္လည္း ကားအေနာက္ခန္းကေန
လွမ္းၾကည့္လိုက္မိေတာ့ စံပယ္တို႔ရဲ႕ကားကို
ပိတ္ရပ္ထားသည့္ ကားေပၚကေန ၀တ္စုံအနက္ေတြနဲ႔ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းလူႀကီးႏွစ္ေယာက္က ဆင္းလာ ေလသည္။
ကိုေမာင္ထြန္းနဲ႔ စကားမ်ားေနၾကတယ္အထင္နဲ႔ ကားျပဴတင္းကေန ေသခ်ာေခါင္းထြက္ၾကည့္လိုက္သည့္ အခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္က ကိုေမာင္ထြန္းကို ခ်ဳပ္ထားၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္က
စံပယ့္ဆီကိုလာေနသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
"ေဂ်ာက္"
"ဟင္..ရွင္တို႔ကဘယ္သူေတြလဲ..ကြၽန္မကိုဘာလုပ္
မလို႔လဲ.."
ကားတံခါးကို အတင္းလာဆြဲဖြင့္ၿပီး စံပယ့္ကိုလက္ေမာင္းကေန ဆြဲမလိုက္တာေၾကာင့္ စံပယ္လည္း ကားအျပင္ဘက္သို႔ ေရာက္သြားရသည္။
အတင္း႐ုန္းကန္ေနမိေပမဲ့ သူတို႔က အားေကာင္းေမာင္းသန္ႀကီးေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ စံပယ့္မွာ
ဘယ္လိုမွ ႐ုန္း၍မရျဖစ္ေနသည္။
"လႊတ္..လႊတ္ေနာ္..ကယ္ၾကပါအုံး..ကယ္ၾကပါအုံး..
"
"ဒီမွာမိန္းကေလး..ငါ့တို႔ရဲ႕အေနာက္ကို အသာတၾကည္လိုက္ခဲ့ရင္..မွဲ႔တစ္ေပါက္မစြန္းေစရဘူး..ျပန္လႊတ္ေပးမယ္.."
"ကိုေမာင္ထြန္းေရ..ကိုေမာင္ထြန္း.."
"မစံပယ္..စံပယ္..ခင္ဗ်ားတို႔အတင္းအက်ပ္မလုပ္ၾကနဲ႔ေနာ္..ဆရာသိရင္မလြယ္ဘူး..ဆရာ့အေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ားတို႔သိပါတယ္..."
ထိုစဥ္ကားအနက္ႀကီးထဲမွ ဗလႀကီးေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္ဆင္းလာၿပီး စံပယ့္ကိုခ်ိဳင္းကေန ဘယ္တစ္ေယာက္၊ ညာတစ္ေယာက္ ေဆြ႕ကနဲဆို
ေျမႇာက္ခ်သြားတာမ်ား ေလေပၚမွာ၀ဲပ်ံေနရသလို
ပါပဲ။
ေၾကာက္လြန္းလို႔ေသးပါထြက္ခ်င္လာသည္။
ကားထဲကို ေရာက္ေတာ့လဲ စံပယ့္ကိုအလည္မွာထိုင္ခိုင္းကာ ဘယ္တစ္ေယာက္ညာတစ္ေယာက္
ညႇပ္ၿပီးထိုင္ေနၾကတာေၾကာင့္ ေရွ႕တိုးမရ၊ေနာက္ဆုတ္မရနဲ႔ ေက်ာက္႐ုပ္ႀကီးလို ထိုင္ေနရတာေၾကာင့္ ေက်ာ႐ိုးေတြပါအေတာင့္လိုက္ႀကီးျဖစ္ေနေတာ့သည္။
"ကဲဆင္းလို႔ရၿပီ.."
ထိုဗလႀကီးေတြကပဲ နန္းေတာ္လို ခမ္းနားသည့္
စံအိမ္ႀကီးတစ္ခုထဲသို႔ ကားကိုေမာင္း၀င္လိုက္ေလသည္။
ဒီလူေတြငါ့ကိုလူကုန္ကူးမလို႔မ်ားလား။
သိပ္မၾကာပါဘူး စံပယ့္ကိုဧည့္ခန္းလိုမ်ိဳးေနရာကိုေခၚလာရာ ထိုဧည့္ခန္းထဲတြင္ေတာ့
အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ လူႀကီးတစ္ေယာက္က
စံပယ့္ကို၀င္လာလာခ်င္း ၿပဳံးျပေလသည္။
ဒီလိုမ်က္ႏွာေပါက္မ်ိဳးကို စံပယ္တစ္ေနရာမွာ
ျမင္ဖူးသလိုပဲ။
ထိုဦးေလးႀကီးက စံပယ့္အနားကို ေရာက္လာတာႏွင့္ စံပယ္ခ်က္ခ်င္း ဒူးေထာက္ခ်လိုက္ၿပီး ထိုဦးေလး၏ ေျခသလုံးကို ေျပးဖက္ပစ္လိုက္သည္။
"ဟာ..ကေလးမ..ဘာလုပ္တာလဲ.."
သူတို႔ပိုင္နက္အတြင္းမွာ ေရာက္ေနတာျဖစ္လို႔
အခုအခ်ိန္မွာ စံပယ္စဥ္းစားမိတဲ့တစ္ခုတည္းေသာအရာက ေအာက္က်ိဳ႕ၿပီး ေတာင္းပန္ဖို႔ပါပဲ။
ဒါဟာ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ဆိုရင္ လူကုန္မကူးဖို႔မ်က္ရည္ခံထိုးၾကည့္မယ္ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ေပါ့။
"ေတာင္းပန္ပါတယ္..ဦးေလးရယ္..ကြၽန္မကမိေကာင္း၊ဖခင္သားသမီးပါ..အဟင့္..ညီမေလးကလဲဟိုတစ္ေလာကမွခိုးရာလိုက္သြားတာ..ဟင့္..
ကြၽန္မအဖြားတစ္ေယာက္ထဲ..ဒုကၡတြင္းထဲမွာ..
မထားခဲ့ပါရေစနဲ႔..အီဟီး..ေတာင္းပန္ပါတယ္..
ကြၽန္မကိုျပန္လြတ္ေပးပါရွင္.."
"ဟာ..သားငယ္နဲ႔..သားေပါက္..မင္းတို႔ဘယ္လို
တလြဲေတြလုပ္လာတာလဲကြာ..ဒီေကာင္ေတြငါလုပ္ထည့္လိုက္ရ..ဒီမွာေကာင္မေလး ေၾကာက္ေနၿပီ"
"ဆရာပဲ..ရေအာင္ေခၚလာခဲ့ဆိုလို႔..ရေအာင္ေခၚလာခဲ့တာေပါ့ဆရာရဲ႕.."
ဦးဘုန္းမာန္လည္း သားငယ္နဲ႔ သားေပါက္ကို
တစ္ခ်က္လွည့္ဆူလိုက္ၿပီး သူ႔ကိုဒူးဖက္ကာ ေတာင္းပန္ေနသည့္ ကေလးမကို ျပန္ငုံ႔ၾကည့္လိုက္သည္။
"သမီးရယ္စိတ္မရွိပါနဲ႔..ဦးေလးရဲ႕တပည့္ေတြေၾကာင့္..လန႔္သြားတယ္ထင္တယ္.."
"သူ႔ကိုမထိနဲ႔..."
ဦးဘုန္းမာန္လည္း ကေလးမကို လက္ေမာင္းကေန
မထူေပးဖို႔ႀကံ႐ုံရွိေသးတယ္ သားေတာ္ေမာင္၏ ေအာ္ေဟ့လိုက္သည့္ အသံဟိန္းဟိန္းေၾကာင့္
လက္ေတြက ေလထဲမွာသာတန႔္သြားရသည္။
"ဟင္..သားဂုဏ္မာန္.."
"ဦးေနဂုဏ္မာန္.."
"စံပယ္ေမႊး..မင္းဒီကိုလာခဲ့.."
စံပယ္ ၀မ္းသာလို႔မဆုံးခင္မွာပဲ သူကစံပယ့္လက္ေမာင္းကို အတင္းလာဆြဲၿပီး သူ႔ေက်ာအေနာက္ဘက္သို႔ ဆြဲေခၚလိုက္သည္။
ေနဂုဏ္မာန္ဟာ ဖခင္ျဖစ္သူအား ႏူးညံ့ျခင္း အလွ်င္းကင္းမဲ့ေနေသာ မ်က္၀န္းမ်ားႏွင့္
ဆိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။
သူမသိေအာင္ လုပ္လိုက္သည့္ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္လည္း ပိုေဒါသထြက္ေနမိသည္။
"ဒီမွာ..ဒယ္ဒီ..ေနာက္တစ္ခါစံပယ္ေမႊးကို..
ကြၽန္ေတာ့္ကြယ္ရာမွာ..လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္
လာထိဖို႔မႀကိဳးစားပါနဲ႔..."
"အထင္မလြဲပါနဲ႔သားရယ္....ဒယ္ဒီက သားအိမ္မွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေရာက္ေနတယ္ သတင္းၾကားလို႔ သားအတြက္ ေလ့လာေပးမလို႔ပါ..."
"မလိုပါဘူး....ကြၽန္ေတာ္ကေလးမဟုတ္ဘူး...
ဘယ္ဟာမွန္တယ္....ဘယ္ဟာမွားတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာဆုံးျဖတ္ႏိုင္တယ္...ဒယ္ဒီ့ဆီကေန
ဘာအႀကံဉာဏ္မွမလိုအပ္ဘူး..."
"အဲ့လိုေတာ့ ဒယ္ဒီ့ကိုမေျပာပါနဲ႔သားရယ္...ဒယ္ဒီကသားရဲ႕ အေဖအရင္းပါ..."
"အေဖအရင္းမို႔ ကြၽန္ေတာ္ဒီေလာက္အထိပဲ
ေျပာေနတာေပါ့....
ကြၽန္ေတာ္ဒယ္ဒီ့ကို လုံး၀မယုံၾကည္ေတာ့ဘူး....
ဒယ္ဒီ့ကိုယုံမိခဲ့လို ကြၽန္ေတာ္ႏိုင္ငံျခားကေန ျပန္လာတဲ့ေန႔ဟာ မာမီဆုံးတဲ့ေန႔ျဖစ္ခဲ့ရတာ...
လူသ တ္သမားကို မယားေတာ္ထားတဲ့ ဒယ္ဒီ့ကို
ကြၽန္ေတာ္ထပ္ယုံေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး...
ေနာက္ေနာင္ ကြၽန္ေတာ့္ကိစၥေတြကို ၀င္မစြတ္ဖက္
ပါနဲ႔....လာသြားမယ္..."
စံပယ့္ကိုအတင္းဆြဲေခၚၿပီးသူ႔ကားေပၚ ကို
တြန္းတင္လိုက္တာမ်ား ခုဏကဗလႀကီးေတြထက္ေတာင္ၾကမ္းေသးသည္။
စံပယ္သိလိုက္ပါၿပီ။သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကသားအဖေတြဆိုတာေပါ့။ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီေလာက္႐ုပ္တူေနခဲ့တာကို။
ဦးဘုန္းမာန္လည္းသားရဲ႕လုပ္ရပ္ကိုၾကည့္ၿပီးအံ့ဩေနမိသည္။
ေနဂုဏ္မာန္ဆိုတာ လူေတြကိုသိပ္မယုံတတ္သလို ဘယ္သူ႔အတြက္မွလည္း ဒီေလာက္ ဗ်ာမမ်ားခဲ့ဖူးဘူး။
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ သားပတ္သတ္ေနတယ္လို႔ သတင္းၾကားၿပီး သူစမ္းသပ္လိုက္မိတာ ျဖစ္သည္။
မထင္မွတ္ပဲ သားရဲ႕မ်က္ႏွာဖုံးကိုခြာခ်မိလိုက္သလိုျဖစ္သြားရသည္။
"ေနဂုဏ္မာန္...ငါ့သားလဲခ်စ္ရသူေပၚလာၿပီပဲ..
ဒါေပမဲ့ ဒယ္ဒီ့ကိုေတာ့ မမုန္းလိုက္ပါနဲ႔သားရယ္.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ကြၽီ.."
"ဟင္...ကားကိုဘာလို႔ရပ္လိုက္တာလဲ.."
ဦးေနဂုဏ္ဟာ စံပယ့္ဘက္ကိုလွည့္ၾကည့္လာၿပီး
စံပယ့္လက္ဖဝါးႏွစ္ခုကိုပူးကာ သူ႔လက္ႀကီးႏွင့္
အုပ္ကိုင္လိုက္ေလသည္။
သူ႔မ်က္၀န္းေတြဟာ တစ္ခုခုကို စိုးရိမ္ေၾကာက္႐ြံ႕ေနသလိုပဲ။
"ေမာင္ထြန္းဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ ကိုယ္အရမ္းစိုးရိမ္သြားခဲ့တာ ဒယ္ဒီ့လူေတြ မင္းကိုအႏၲရာယ္ျပဳၾကေသးလား...."
"ဟင့္အင္း....သူတို႔ကြၽန္မကို ဘာမွမလုပ္ပါဘူး.."
တကယ္ေတာ့ စံပယ္အရမ္းသိခ်င္တာက ဦးေနဂုဏ္ရဲ႕အေဖက စံပယ့္ကိုမွ ဘာေၾကာင့္ေ႐ြးၿပီး ေခၚေတြ႕ရသလဲ ဆိုတာနဲ႔ ဦးေနဂုဏ္ဟာ ကိုယ့္အေဖအေပၚကို ဘာေၾကာင့္ ဒီလို႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ စကားေတြ
ေျပာခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကိုပဲ။
စံပယ္ေမးခ်င္ေပမဲ့ ကိုယ္ကလည္း သူ႔ဆီမွာ
သုံးလပဲ အလုပ္လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ သူမ်ားအတြင္းေရးကို ပိုင္ရွင္က စိတ္လိုလက္ရမေျပာခ်င္ပဲ မေမးေတာ့ဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
"ေနာက္တစ္ခါ..ကိုယ့္ခြင့္ျပဳခ်က္မရပဲ ဘယ့္သူ႔ေနာက္မွမလိုက္ရဘူးၾကားလား..ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေနာက္တစ္ခါမင္းကိုႀကဳံခြင့္ ကိုယ္မေပးဘူး.."
စံပယ္ေတြေဝသြားမိသည္။သူ႔ကိုေမးရေကာင္း
မလား၊မေကာင္းဘူးလားလို႔ပါ။ေမးလိုက္တာပဲေကာင္းပါတယ္ေလ။
"ေမးစရာရွိရင္ေမးကြာ..ဘာေတြအဲ့ေလာက္စဥ္းစားေနတာလဲ.."
"ဟိုေလ..ေယာက္်ားယူခ်င္ရင္ေရာ..ရွင့္ဆီကေနခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းရမွာပဲလား.."
"ဟာ..ဒီေကာင္မေလး ေပါက္ကရ ေတာ္ေတာ္ေမးတယ္..ဘာလဲ..မင္းကေယာက္်ားယူခ်င္ေနၿပီလား.."
ဘယ္ေကာင္နဲ႔လဲ..ေျပာစမ္း.."
"ရွင္ကလဲ..သေဘာေျပာတာပါ.."
"ေအး..သေဘာပဲရွိပါေစ..ႏွစ္ေဘာ..သုံးေဘာဆိုလို႔ကေတာ့.."
"အာ..ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ..အရွက္ကိုမရွိဘူး.."
"ဟား..ဟား...မင္းနဲ႔စကားေျပာလိုက္ရင္..
ကိုယ့္ေဒါသေတြက အၿမဲအရည္ေပ်ာ္သြားတယ္..
ရင္ထဲမွာခ်ိဳၿမိန္မႈကိုခံစားရသလိုပဲ..
မင္းသာခ်ိဳခ်ဥ္ေလးဆိုရင္..ကိုယ္အၿမဲငုံထားရေကာင္းမလားလို႔..စဥ္းစားေနမိၿပီ.."
သူ႔စကားေၾကာင့္စံပယ္မ်က္လုံးျပဴးၿပီးသူ႔ကိုၾကည့္လိုက္မိသည္။ဒါကပညာရွိနည္းနဲ႔ ခ်စ္ခြင့္ပန္ေနတာမ်ားလား။မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။စံပယ္က ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္ေတာ့ စံပယ္နဲ႔စကားေျပာရတာကို သေဘာက်ယုံပဲ ထင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ သူ႔စကားလုံးေတြမွာ မ႐ိုးသားမႈေတြပါေနသလိုပဲ။
မနက္ျဖန္ ေနာက္တစ္ခန္းဖတ္ခ်င္ရင္
ေဝေဝအားတက္ေအာင္
အသဲေလးေတြ ေပးခဲ့ၾကပါအုံး ☺️
=========================================================================
🌼 အခန္း၁၂🌼
ညမီးေရာင္စုံ၏ေအာက္၀ယ္ အလြန္ခမ္းနား၊
ေခာတ္မွီစြာ ပုံေဖာ္ထားေသာ ပါတီပြဲတစ္ခုအားက်င္းပလွ်က္ ရွိေနသည္။
ဂုဏ္ႀကီးရွင္အမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာ သူ႔ထက္ငါအၿပိဳင္ ေခာတ္ေပၚဖက္ရွင္မ်ိဳးစုံ၊တန္ဖိုးႀကီးလွေသာ
စိန္ေ႐ႊရတနာမ်ိဳးစုံကို ၀တ္ဆင္ထားၾကၿပီး
ေရာင္စုံမီးမ်ားႏွင့္အၿပိဳင္ မ်က္ႏွာမ်ားတြင္လည္းတမင္လွပေအာင္ ျခယ္သထားၾကေလသည္။
အမ်ိဳးသားမ်ားကလည္း ေဈးႀကီးလြန္းပါသည့္ နက္တိုင္၊ေဈးႀကီးလြန္းပါသည့္ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္
နာရီေတြကို လက္မွာပတ္ထားၾကၿပီး ဝိုင္ခြက္ခ်င္းတိုက္ကာ ဂုဏ္ရည္တူအခ်င္းခ်င္းဂုဏ္အေၾကာင္း၊ေငြအေၾကာင္းသာေျပာေနၾကေလသည္။
ေနဂုဏ္မာန္လည္း ကားပါကင္ေသခ်ာထိုးခဲ့လိုက္ၿပီး ပါတီပြဲရွိရာ ၿခံ၀န္းထဲသို႔လွမ္းလာခဲ့လိုက္သည္။
သူ႔အား ၀န္းထမ္းအခ်ိဳ႕က ဝိုင္ႏွင့္ ရွန္ပိန္လာကမ္းၾကတာေၾကာင့္ ဟန္မပ်က္ေလး ဝိုင္ခြက္တစ္ခုကို လွမ္းယူလိုက္သည္။
ပုံမွန္ဆိုရင္ မီဒီယာေတြ႕ဆုံပြဲေတြမွာ
ေဈးကြက္စီးပြားေရးေတြ႕ဆုံ စကားဝိုင္းေတြ၊
ဆုေပးပြဲေတြေလာက္ပဲ တက္ျဖစ္တာမို႔
သူ႔အတြက္ေတာ့ အင္မတန္စိတ္ရႈပ္စရာ
ျဖစ္ေနေလသည္။
ပါတီကို ဦးေဆာင္သူက မလာမျဖစ္ဆိုၿပီး လွမ္းဖိတ္လို႔သာ မ်က္ႏွာျပယုံေလ လာခဲ့ျခင္းပင္။
"ေမာင္ေနဂုဏ္မာန္..ဦးတို႔ကဒီမွာ.."
ဦးေက်ာ္ရွိန္းက သူစကားဝိုင္းဖြဲ႕ေျပာေနရာမွ
သူ႔အားအသံအက်ယ္ႀကီးနဲ႔ လွမ္းေခၚလိုက္တာေၾကာင့္ အျခားသူေတြ၏ အာ႐ုံေတြဟာ
သူ႔တစ္ေယာက္ထဲအေပၚသို႔ က်ေရာက္လာေလသည္။
လူခ်မ္းသာႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္အဖြဲ႕အစည္းမွာ သူ႔နာမည္ကို မသိသူမရွိၾကတာေၾကာင့္
အားလုံးက သူ႔ရဲ႕ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းခ်င္းစီကိုေတာင္ စိတ္၀င္စားၾကသည္။
သူကေတာ့ မသိသလိုပဲ ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲသို႔ လက္တစ္ဖက္ကိုထည့္ကာ ဦးေက်ာ္ရွိန္းဆီသို႔
ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။
ဦးေက်ာ္ရွိန္အား လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဟန္ေဆာင္အၿပဳံးတစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္သည္။
"ေပ်ာ္႐ႊင္စရာေမြးေန႔ပါ..ဦးေက်ာ္ရွိန္း.."
"ေမာင္ေနဂုဏ္လာမွ..လာပါ့မလားလို႔..
အခုလိုဦးရဲ႕ေမြးေန႔ကို တက္ေရာက္ေပးတာနဲ႔တင္
..၀မ္းသာလွပါၿပီ.."
"ဟုတ္ကဲ့.."
သူ"ဟုတ္ကဲ့.."တစ္လုံးသာေျပာလိုက္သည္။
လူႀကီးေတြနဲ႔စကားအမ်ားႀကီးေျပာရင္အမွား
ပါတတ္သလို သူကိုယ္တိုင္ကလဲဒီအသိုင္းအ၀န္းမွာ စကားကို အမ်ားႀကီးမေျပာခ်င္ဘူး။
သူတို႔အားလုံးရဲ႕အၿပဳံးမ်က္ႏွာေတြကို
ခဝါခ်ပစ္လိုက္ရင္ သူ႔ေနာက္ေက်ာကိုဓားနဲ႔ထိုးဖို႔အတြက္ အကြက္ေခ်ာင္းေနသူေတြခ်ည္းပဲ။
သူ႔အနားကို ခ်ည္းကပ္လာၾကတဲ့ လူအေယာက္
တစ္ရာရွိရင္ ကိုးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က
သူ႔ဆီကေန အက်ိဳးအျမတ္ကို ေမွ်ာ္ကိုးသူေတြ၊
အခြင့္ေကာင္းေတြ႕တာနဲ႔ သူ႔အားနည္းခ်က္ကို
ခ်နင္းမဲ့လူေတြခ်ည္းပဲ။
"ဟိုတစ္ေလာက...ေလလံပြဲမွာ ေမာင္ေနဂုဏ္
၀ယ္လိုက္တဲ့ေျမကြက္ကိစၥ ရွင္းစမ္းပါအုံးကြ.."
"ဟုတ္တယ္က်ဳပ္လဲ အဲ့အကြက္ကို၀ယ္မိမလို႔ပဲ
..ဒါေပမဲ့မတန္ဘူးလို႔ထင္မိတယ္..
ေမာင္ေနဂုဏ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ အတြက္မွားၿပီလားကြ.."
သူဝိုင္ခြက္ကိုေမြ႕ကာ တစ္က်ိဳက္မွ်ေမာ့ေသာက္လိုက္ၿပီး မဲ့ၿပဳံးၿပဳံးလိုက္သည္။
ေျမကြက္ကို ၀ယ္ၿပီးဘာဆက္လုပ္မလဲ
အရင္မေမးၾကပဲ အရႈံးေပၚဖို႔ကို တန္းေျပာေနၾကတာ တကယ္ကို အံ့ဖြယ္ပါလား။
အဖိုးႀကီးက သူ႔ေမြးေန႔မွာေတာင္ ငါ့အေၾကာင္းကို
ပိုၿပီးစိတ္၀င္စားျပေနတာပဲ။
"ကြၽန္ေတာ္က စီးပြားေရးသမားပါ..အက်ိဳး
အျမတ္မရွိရင္..ဘာလို႔လုပ္မွာလဲဗ်ာ..ဦးေက်ာ္နီ...
အဲ့ေျမေနရာကိုေသခ်ာၾကည့္ၿပီးၿပီလား.."
"အျပင္ကေတာ့ၾကည့္ဖူးတယ္..သိပ္မက်ယ္သလိုပဲ.."
"အဟင္း..အမွန္ေတာ့ၿခံအေနာက္ဖက္က
ျမက္ေတာကိုရွင္းၾကည့္လိုက္ရင္ ဒီေျမကထင္ထားတာထက္ကိုတန္တယ္ဗ်ာ..ကြၽန္ေတာ္က
ေလလံမစခင္တည္းက ေသခ်ာသြားေလ့လာခဲ့တာ...အလုပ္ကို ျဖစ္သလိုလုပ္တဲ့အထဲမွာ
ကြၽန္ေတာ္မပါဘူး..."
"ေတြ႕လားကိုေက်ာ္နီ..ေမာင္ေနဂုဏ္ကအခ်ဥ္မဟုတ္ပါဘူးလို႔..ခင္မ်ားကအေပၚယံတင္
ယွက္ၿပီးၾကည့္တာ သူကေသခ်ာကြင္းဆင္းၿပီးမွလုပ္တာ"
ဦးေက်ာ္ရွိန္းက သူ႔စကားကို၀င္ၿပီး ေျမႇာက္စြ
လုပ္ေပးေနတာေၾကာင့္ ဦးေက်ာ္နီတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာပ်က္သြားတာကို သူျမင္ျဖစ္ေအာင္
ျမင္လိုက္သည္။
အျခားသူေကာင္းစာတာ၊အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္တာကို ေသခ်ာမလုပ္တဲ့လူက မနာလို၀န္တိုတာေလာက္ သူၾကည့္မရတာမရွိဘူး။
ဒီလူေတြနဲ႔ စကားအမ်ားႀကီး ထပ္ေျပာရင္လည္း
အဆင္ေျပမယ္မထင္ဘူး။
"ကဲအားလုံးပဲ..ကြၽန္ေတာ့္ကိုသြားခြင့္ျပဳၾကပါအုံး.."
ေတာ္႐ုံဘယ္ပြဲမွတက္ေလ့မရွိတာေၾကာင့္ ျမင္သမွ်ကအာ႐ုံေနာက္စရာေတြႏွင့္သာျပည့္ေနသည္။
ပါတီပြဲထဲမွမထြက္ခင္ လူတစ္စုနဲ႔ၿပဳံးေပ်ာ္ၿပီး
စကားေဖာင္ဖြဲ႕ေနေသာ ဒယ္ဒီနဲ႔ခ်ယ္ရီစူးကိုျမင္လိုက္တာေၾကာင့္ သူ႔ေဒါသေတြက ပို၍
ေဇာင္းႂကြလာသည္။
ခ်ယ္ရီစူးက ဒယ္ဒီ့ရဲ႕လက္ကို တြဲထားတယ္။
အဲ့ဒီ့ေနရာက မာမီ့ေနရာမဟုတ္ဘူးလား။
မာမီမရွိေတာ့ေပမဲ့ လူအမ်ားအေရွ႕မွာ ဒီမိန္းမကိုေနရာေပးထားတဲ့ ဒယ္ဒီ့ကို ကြၽန္ေတာ္မုန္းမိေတာ့မယ္။
ကမာၻမွာသူ မေတြ႕ခ်င္ဆုံးလူေတြက သူတို႔ပဲ
မာမီ့ေနရာမွာဒီမိန္းမကိုျမင္လိုက္ရင္
သူလူသ တ္ခ်င္တာပဲသိတယ္။
စိတ္ကိုအတတ္ႏိုင္ဆုံးထိန္းၿပီး ျပန္လာရတာေၾကာင့္ ကားကိုေတာ့ တရၾကမ္းေမာင္းႏွင္
ေနမိသည္။
႐ုတ္တရက္မိုးေတြ ႐ြာခ်လာတာေၾကာင္း ကားကိုလမ္းေဘးမွာ ထိုးရပ္လိုက္ၿပီး ကားမွန္ကိုခ်ပစ္လိုက္သည္။
မိုးေရစက္ေတြက ေလႏွင့္အတူ သည္းထန္စြာ႐ြာသြန္းေနရာမွ သူ႔ကားထဲသို႔ပါ ေရစက္ေတြ၀င္ေရာက္လာသည္။
စိတ္ကိုခဏတာေလာက္ လႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ၿပီး မသိစိတ္ကကားတံခါးကို ဖြင့္မိလွ်က္သားျဖစ္သြားသည္။
ကားေပၚမွာ ထိုင္ေနေပမဲ့သူ႔ေျခေထာက္ေတြဟာ မိုးေရေတြစို႐ႊဲေနၿပီး ကတၱရာလမ္းမႏွင့္ထိလုထိခင္ျဖစ္ေနသည္။
ေပါင္ေပၚကို လက္ေထာက္ၿပီး မ်က္ႏွာကို လက္ဖဝါးနဲ႔အုပ္ထားမိရာမွ မိုးစက္မ်ားက်ဆင္းလာရာ ေကာင္းကင္ေပၚသို႔ ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။
"မိုး႐ြာရင္...ကြၽန္ေတာ္မာမီ့ကို သိပ္သတိရတာပဲ...
မာမီက မိုးစက္ေတြကို ႏွစ္သက္တယ္မဟုတ္လား..."
အခုေတာ့ မာမီႏွစ္သက္တဲ့ မိုးစက္ေတြက
တဖြဲဖြဲ ကမာၻေျမေပၚကို က်ဆင္းလာေပမဲ့ မာမီကေတာ့ အေဝးဆုံးကို ခရီးႏွင္ခဲ့ပါၿပီ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ဟင္း...ဟင္း..ခ်မ္းတယ္..ခ်မ္းတယ္..ဟင္း.."
စံပယ္က အအိပ္ဆက္သူမို႔ ဦးေနဂုဏ္၏အခန္းဘက္မွ ညီးသံလိုလိုအသံမ်ိဳးကို ေသခ်ာၾကား
ေနရေလသည္။
ဒီလူႀကီး အဖ်ားေတြတက္ေနတာမ်ားလား။
ညကလည္းမိုးေတြသည္းေနတာကို အရက္ေသာက္ထားတဲ့အျပင္တစ္ကိုယ္လုံး စို႐ြဲၿပီးျပန္လာတာပါ ။
ဦးသိန္းေငြတို႔ညီအစ္ကိုကိုပဲ အ၀တ္အစားလဲခိုင္းၿပီး သိပ္ခိုင္းထားလိုက္ရတယ္။
သူမ်ားအခန္းထဲကိုမ၀င္ခ်င္ေပမဲ့ အိမ္ထဲမွာအေရးအေၾကာင္းဆိုကိုယ္ပဲရွိတာမို႔ ၀င္ၾကည့္ဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
အိပ္ယာကေန တစ္ခါမွမႏိုးဘူးထင္ပါရဲ႕ တံခါးကလည္းေလာ့မခ်ထားဘူး။
စံပယ္ အခန္းတံခါးကို အသာေလးတြန္းဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဦးေနဂုဏ္က ကုတင္အေပၚမွာ
ေကြးေကြးေလး အိပ္ေနေလသည္။
ခ်မ္းလို႔ ထင္ပါတယ္။
"ဟင္း..ခ်မ္းတယ္..ခ်မ္းတယ္..ဟင္း.."
ကုတင္အနားကို တိုးကပ္သြားလိုက္ၿပီး ေအာက္သို႔ေလွ်ာက်ေနသည့္ ေစာင္ကို ျပန္ဆြဲၿခဳံေပးလိုက္သည္။ ပါးစပ္ကလည္း ညီးသံထြက္ေနတာေၾကာင့္
သူ႔နဖူးကို အသာေလးစမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။
"ဟာ..ကိုယ္ေတြကလည္းပူက်စ္ေတာက္ေနတာပဲ"
စံပယ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပဲေအာက္ထပ္သို႔
အျမန္ေျပးဆင္းၿပီး မီးဖိုခန္းထဲမွ
ေရခဲေသတၱာအေပၚတြင္ ထင္ထားေသာ ေဆးဘူးကိုသြားယူလိုက္ၿပီး အဖ်ားက်ေဆးႏွင့္အကိုက္ခဲေပ်ာက္ေဆးကို ေဖာက္လိုက္သည္။
စံပယ္သူ႔ကို ေဆးတိုက္ဖို႔ႏႈိးေတာ့ မ်က္လုံးက
မပြင့္ေပမဲ့ ပါးစပ္ဟေပးလာတာေၾကာင့္ ေဆးတိုက္ေပးလိုက္သည္။
အဖ်ားသက္သာေအာင္ ေရခဲေရထဲကိုအ၀တ္စ
ႏွစ္လိုက္ၿပီး ႏွဖူးကိုကပ္ေပးကာေစာင္ထူထူၿခဳံေပးလိုက္သည္။
စံပယ့္မွာ အဖ်ားမက်မခ်င္းစိတ္က မေျဖာင့္ဘူးျဖစ္ေနသည္။
ဒီလိုနဲ႔ ညႏွစ္နာရီေလာက္မွသာ အဖ်ားနဲနဲ
က်သြားတာေၾကာင့္ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္
ျပန္ေနဖို႔ လုပ္ရသည္။
"အေမ..အေမမသြားပါနဲ႔..အေမသားကိုမထားခဲ့ပါနဲ႔.."
"ဟင္..ဦးေနဂုဏ္မာန္..သတိထားေလ.."
"အေမ..အေမမသြားပါနဲ႔..အေမ..အေမ့.."
ဦးေနဂုဏ္ဟာ ေယာင္ရမ္းၿပီး အိပ္မက္ေတြ
မက္ေနတယ္ထင္ပါရဲ႕ သူ႔နဖူးကိုအပူစမ္းလိုက္သည့္ စံပယ့္လက္ကို အတင္းလာဆြဲေလသည္။
"ဦးေနဂုဏ္..ကြၽန္မကိုလႊတ္ပါ..ရွင္လူမွားေနၿပီ..
ဦးေနဂုဏ္..ကြၽန္မရွင့္အေမမဟုတ္ဘူးဆိုေန"
"မသြားပါနဲ႔..သားအနားမွာပဲေနပါ..အေမ"
သူ႔အေမထင္ၿပီးလူကိုအတင္းဆြဲဖက္လိုက္တာ
ေၾကာင့္ သူနဲ႔ရင္ခ်င္းအပ္သလိုျဖစ္သြားေလေတာ့အသက္ရႉေတာင္ ၾကပ္လာရသည္။
အတင္း႐ုန္းလည္းမရဘူး။
ဒီလူႀကီးနဲ႔ေတာ့ခက္ပါတယ္။
စံပယ္လည္း ႐ုန္းရင္းႏွင့္ ေခါင္းေထာင္လိုက္ကာ
သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူကမ်က္လုံးေတြကို မွိတ္ထားေပမဲ့သူ႔မ်က္၀န္းေထာင့္မွာ မ်က္ရည္ေတြစီးက်လာတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။
ဒီလိုမ်က္ရည္က်ရေလာက္ေအာင္ ဘယ္လိုအိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ေနလို႔ပါလိမ့္။စံပယ္သူ႔ကို ဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ေပးရပါ့မလဲ။
"အေမတဲ့..သူ႔အေမကိုသတိရေနတာမ်ားလား..ဦးေနဂုဏ္ေရ..အေမမရွိတာခ်င္းေတာ့ရွင္နဲ႔ကြၽန္မတူတယ္သိလား..
ကြၽန္မအေဖကအရမ္းဆိုးတာ..တစ္ခါအေမ့ကိုပုလင္းနဲ႔ေကာက္ ေပါက္လိုက္တာမ်ား..
အေမ့ေခါင္းမွာ ပုလင္း ကြဲစႀကီးဆိုက္ၿပီး
ေသြး ေတြအမ်ားႀကီးထြက္လာတယ္..
ကြၽန္မကသိတတ္တဲ့အ႐ြယ္ဆိုေတာ့..
အေဖရယ္အေမ့ကိုမ ႐ိုက္ပါနဲ႔လို႔ ေအာ္ငိုခဲ့ရဖူးတယ္..
အေမကေလကြၽန္မတို႔ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ကိုပညာတတ္ႀကီးသိပ္ျဖစ္ေစခ်င္လို႔..
႐ြာတကာလွည့္ၿပီး ပဲျပဳတ္လည္းေရာင္းခဲ့ရဖူးတယ္
..ေနပူ၊မိုး႐ြာေနပါေစေကာက္စိုက္၊ပဲႏႈတ္လည္းလုပ္ခဲ့ရသလို..
အသီးအ႐ြက္ေပါင္းစုံကိုအသံ၀င္ေအာင္ေအာ္ၿပီးမွရလာတဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ႔..
ကြၽန္မကိုေက်ာင္းထားေပးခဲ့တယ္..ရွစ္တန္းႏွစ္မွာအေဖဆုံးသလို..
ကြၽန္မကိုးတန္းမွာ ကြၽန္မသိပ္ခ်စ္ရတဲ့အေမက
ကြၽန္မကိုထားရစ္ခဲ့တယ္..အဟင္း..ရွက္စရာေကာင္းတာက ကြၽန္မတို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္လုံးဆယ္တန္းတစ္ေယာက္မွမေအာင္ဘူး..
အေမ့ဆႏၵေလးကိုျဖည့္စည္းေပးခ်င္လို႔..
ကိုးတန္းနဲ႔ေက်ာင္းထြက္ၿပီး..ညီမေလးကိုေက်ာင္းထားေပးခဲ့ေပမဲ့..ပင္ပန္းရက်ိဳးမနပ္ဘူးရွင္..
တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ေလ အေမ့ရဲ႕ပဲျပဳတ္ဆိုတဲ့ ေအာ္သံေလးကိုၾကား ေနရသလို..
ညအေမွာင္ထဲမွာေဈးေရာင္းလို႔ရတဲ့
ပိုက္ဆံအေႂကြေလးေတြကို ေရတြက္ေနတဲ့
အေမ့ရဲ႕ပုံရိပ္ေတြကိုလည္းျမင္ေယာင္ေနမိတယ္.."
ရင္တြင္းစကားေတြကိုတစ္ေယာက္ထဲေျပာေနေပမဲ့အိပ္ေနသူႀကီးကေတာ့ ၾကားမယ္မထင္ပါဘူး။
စံပယ္လည္း ဦးေနဂုဏ္ေၾကာင့္ သူ႔ရင္ဘတ္အေပၚမွာ ခဏတာေလာက္ ေခါင္းမွီရင္းႏွင့္
အေမ့အေၾကာင္းေတြကို ျပန္လည္ေတြးေတာေနမိသည္။ဘယ္အခ်ိန္မွာ စံပယ့္မ်က္လုံးေတြ ေမွးစင္းသြားသလဲ ဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါေခ်။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
မနက္ခင္း၏ ဆည္းဆာေရာင္ျခည္သည္ ခန္းစီးလိုက္ကာအေနာက္မွ တိုးေဝ့လူးလြန႔္ခ်င္၍
အားခဲေနေလသည္။
မေန႔ညက သည္းထန္စြာ ႐ြာသြန္းလိုက္သည့္ မိုးေၾကာင့္ သစ္႐ြက္အေပၚတြင္ တြဲခိုေနခဲ့ေသာ ေရစက္ကေလးမ်ားဟာ ပ်ံသန္းဖို႔ဟန္ေရးျပင္ေနသည့္ ငွက္ကေလး၏ ဦးေခါင္းအေပၚသို႔ က်ေရာက္သြားရာ ငွက္ကေလးမွာ တက်ီက်ီ ျမည္တြန္၍
ေနေတာ့သည္။
ေနဂုဏ္မာန္သည္လည္း မနက္အာ႐ုဏ္ေရာက္သည္ႏွင့္ ႏိုးတက္သည့္အက်င့္ေၾကာင့္ မ်က္လုံးေတြကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ တစ္ကိုယ္လုံးကိုက္ခဲေနတဲ့အျပင္ ရင္ဘတ္အေပၚမွာ ေလးေနသလိုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေခါင္းကိုေထာင္ၿပီး သူၾကည့္လိုက္ေတာ့..
"ဟင္..ဒီေကာင္မေလးဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး..ငါ့
ရင္ဘတ္ေပၚမွာလာအိပ္ေနတာလဲ.."
သူမကိုအျပစ္တင္မယ္ႀကံၿပီးမွ သူ႔ညာဘက္လက္က သူမရဲ႕လက္ေမာင္းကိုဆုပ္ကိုင္ထားေနမိသလိုျဖစ္ေနသည္။ဘာေၾကာင့္ သူမရဲ႕လက္ေမာင္းကို
သူကိုင္ထားမိရတာလဲ။
သူ႔ရင္ဘတ္အေပၚမွာသူမေလးက ေမွာက္လွ်က္အေနအထားအိပ္ေနၿပီး သူမရဲ႕ေျခေထာက္ေတြက ကုတင္ေအာက္မွာဒူးေထာက္လွ်က္က်ေနေလသည္။
တစ္ညလုံး ကေလးမက ဒီအတိုင္းအိပ္ေနတာလား။တကယ့္ကို မႏိုင္စိန္၊မာနခဲေလးပါပဲ။
ကုတင္အေပၚကို တက္အိပ္လိုက္လို႔ရတာကို ။
ကုတင္ေပၚမွာ တက္မအိပ္ရဲတာက သူ႔ကိုေၾကာက္လို႔ပဲေနမယ္ဟု ေတြးမိၿပီး ေခါင္းေတြသိပ္မေကာင္းသည့္ၾကားမွ သူၿပဳံးလိုက္မိသည္။
ေဘးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဖာက္ၿပီးသားေဆးအခြံေတြနဲ႔ ေရဖလားကရွိေနသည္။
သူညင္သာစြာထပ္ၿပဳံးလိုက္ၿပီး သူ႔လည္ပင္း
အနားမွာကပ္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ဦးေခါင္းမွဆံစေလးေတြကို သပ္တင္ေပးလိုက္သည္။
ပါးျပင္ေလးကိုလည္း လက္ဖဝါးနဲ႔အုပ္ၿပီးမသိမသာခိုးနမ္းလိုက္သည္။
ပါးကြက္ေတြပ်က္ေနေပမဲ့ သနပ္ခါးရနံ႔ေတြကေတာ့မျပယ္ေသးဘူးပဲ။ဒါကပဲ သူႏွစ္သက္သည့္ အခ်က္တစ္ခုျဖစ္ေနသည္။
"မာမီၿပီးရင္..မင္းကကိုယ္ တန္ဖိုးအထားရဆုံးလူသားပဲ..ေမႊး..အဲ့ဒီ့အခ်က္ကို ကိုယ္သိသြားၿပီ..."
ထိုစကားကိုပဲသူေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ေနဂုဏ္မာန္ဆိုတာ ဘယ္သူ႔ကိုမွအကြၽင္းမဲ့
မယုံၾကည္တတ္တဲ့ ေကာင္ပါ။
မင္းကိုလည္း ကိုယ့္ဘ၀တစ္ခုလုံး ေပးရဖို႔မယုံရဲေသးဘူး။
မင္းကိုကိုယ္ ကစားေနတာမဟုတ္ဘူး။
စမ္းသပ္ေနတာ။
အခုကိုယ့္အေပၚမွာထားတဲ့မင္းရဲ႕စိတ္ရင္းကို
ျမင္ေနရေပမဲ့ ကိုယ့္ေမတၱာေတြအားလုံးကို
မင္းဆီမွာ ပုံမေပးရဲေသးဘူးေမႊးေရ။
သူ႔အေတြးအဆုံးမွာ သူ႔ရင္ဘတ္အေပၚက
အရိပ္ကေလးဟာ စတင္လႈပ္ရွားလာေလသည္။
မ်က္လုံးႏွစ္လုံး ပြင့္ပြင့္ခ်င္းမႈ သူ႔ကိုခ်က္ခ်င္းေခါင္းေထာင္ၿပီး ၾကည့္လာသည္။
"ဟင္..ႏိုးေနၿပီလား..မွန္းစမ္းကိုယ္ပူက်သြားၿပီလား.."
သူ႔နဖူးကို ထိကိုင္ဖို႔လုပ္မိတဲ့ စံပယ့္လက္ဖဝါးကလမ္းတစ္၀က္မွာတင္ ရပ္တန႔္သြားရသည္။
စံပယ့္မ်က္လုံးေတြကိုၾကည့္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ တစ္ခုခုကိုအေျဖရွာေနသလိုပဲ။
သူ႔အၾကည့္က စူးရွလြန္းလို႔ စံပယ္ယွဥ္ၿပီးေတာင္ မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ပါပဲ။
သူကပက္လက္အေနအထားကေန စံပယ့္လက္ကိုေစာင့္ဆြဲလိုက္တာေၾကာင့္ သူ႔ပါးျပင္ကိုစံပယ့္ႏႈတ္ခမ္းမထိခင္မွာ ကုတင္ကိုလက္နဲ႔ေထာက္ထားလိုက္ရသည္။
မ်က္ႏွာ ႏွစ္ခုကထိခတ္လုမတတ္ပဲ။
ထိုစဥ္ စံပယ့္လည္ဂုတ္ကို ဖိခ်လိုက္သည့္
သူ႔ေၾကာင့္ ႏွလုံးခုန္ႏႈန္းေတြျမန္လာၿပီး စံပယ္အရမ္းကို ထိတ္လန႔္သြားမိသည္။
"..ဦးေနဂုဏ္မာန္..ရွင္....ႏွာဘူးႀကီး.."
"အင့္ဟယ္..အင့္ဟယ္.."
"အား..ေသ..ေသပါၿပီ.."
"ဟာ..ဟိတ္..ဘယ္ကိုေျပးတာလဲ..လူမမာကိုျပဳစု
ရအုံးမယ္ေလ.."
ဆံပင္ဖြာလန္က်ဲနဲ႔ အခန္းအျပင္သို႔ေျပးထြက္သြားတဲ့ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔မွာလည္းမ်က္ႏွာႀကီးနီရဲေနၿပီလားလို႔ ျပန္စမ္းၾကည့္ရေသးသည္။
"ငါ....ဘာလုပ္လိုက္မိတာလဲ....ဟာကြာ...."
ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ လက္ဖဝါးနဲ႔ျပန္အုပ္ၿပီး
သူလည္းရွက္ေနမိေလသည္။
*
*
*
"ဒုန္း!"
စံပယ္လည္း ကိုယ့္အခန္းထဲသို႔အျမန္ေျပး၀င္လိုက္ကာ တံခါးကိုအတင္းပိတ္လိုက္ၿပီးေပမဲ့
ေနရာမွာတင္ ႐ုပ္ထုႀကီးလိုရပ္ေနမိသည္။
ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းကိုယ္ ျပန္စမ္းမိၿပီး ရင္ထဲမွာလည္း အသဲႏွလုံးေတြကိုေလေႁပြ မသြားသလို ခံစားေနရသည္။
"ေသနာႀကီး..ႏွာဘူးႀကီး..သူနဲ႔ငါကသမီးရည္းစားလဲမဟုတ္ပဲနဲ႔..လာနမ္းရတယ္လို႔..ဒါသပ္သပ္ႏွာဘူး
ထတာ..ညတုန္းက သနားခဲ့ရသေလာက္..႐ြာကအေကာင္ေတြသာဆိုရင္ ဓာ းမနဲ႔မေသ မခ်င္းလိုက္ခု တ္တယ္.."
စံပယ္၀မ္းနည္းတာေရာ၊ရင္တုန္တာေတြေရာ
ေပါင္းၿပီး ဟိုလူႀကီးကိုဂုတ္ခ်ိဳးၿပီးသ တ္ခ်င္
ေနမိသည္။
အခုဆိုရင္ သူ႔အိမ္မွာဆက္ေနဖို႔ေတာင္
ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားရေတာ့မည္။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"စံပယ္ေရ..ဧည့္ခန္းထဲမွာဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္..စံပယ့္ကိုလာေတြ႕တာတဲ့.."
"ဟုတ္ကဲ့..စံပယ္ဆင္းလာခဲ့မယ္မႏွင္း.."
ဧည့္သည္ဆို၍စဥ္းစားေနရသည္။
စံပယ့္မွာအထူးလာေတြ႕စရာ ဘယ္ကဧည့္သည္ရွိေနသလဲေပါ့။
အေပၚထပ္ကေနအျမန္ဆင္းၿပီး ဧည့္ခန္းထဲကို၀င္လိုက္ေတာ့ စံပယ္လုံး၀မရင္းႏွီးတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည္။ဒါေပမဲ့ သူ႔ကိုစံပယ္ေတြ႕ဖူးေနသလိုပဲ။
ထိုအမ်ိဳးသမီးက စံပယ့္ကိုေခါင္းအစ၊ေျခအဆုံးၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာမဲ့သြားေတာ့ စံပယ္ေတာင္အံ့ဩယူရသည္။
"မင္းနာမည္..စံပယ္ေမႊးေနာ္.."
"ဟုတ္..ဟုတ္ပါတယ္..ဒါနဲ႔အစ္မက.."
"တို႔နာမည္က..ခ်ယ္ရီစူး..နံရံေတြမွာနားေတြရွိလို႔
ၿခံထဲမွာဆင္းၿပီး စကားေျပာရေအာင္.."
"ရွင္!"
သူက ဘယ္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ကလာလို႔
နံရံေတြမွာနားေတြရွိရတာလဲ။
၀တ္ထားတာကလဲ ေမြးခါစ ကေလးရဲ႕ဟာေတြယူ၀တ္ထားသလိုပဲ။
ေပၚေပါ့္ေပၚဆိုတဲ့သီခ်င္းထဲကလို ေရွ႕ကၾကည့္လဲ
မလုံ ေဘးကၾကည့္လဲမလုံနဲ႔ ၾကည့္ေနတဲ့သူေတာင္ မ်က္စိရွက္ၿပီး ငွက္ဖ်ားထခ်င္လာသည္။
စံပယ္လည္း သူနဲ႔အတူ ၿခံထဲသို႔ ဆင္းလိုက္ၿပီး
စကားဝါပင္တစ္ခုေအာက္မွာ ရပ္လိုက္သည္။
"မင္းကိုငါဒဲ့ပဲေမးမယ္..မင္းဘာေၾကာင့္
ကိုေန႔အနားမွာ တြယ္ကပ္ေနရတာလဲ.."
"ရွင္!အစ္မဘာေတြေျပာေနတာလဲ..
ကြၽန္မနားမလည္ဘူး..ကြၽန္မကဘာကို
တြယ္ကပ္ေနလို႔လဲ.."
"ဟင္း..အပိုေတြလာသ႐ုပ္ေဆာင္ျပမေနနဲ႔
စံပယ္ေမႊး..မင္းတို႔လိုငမြဲေတြက..အကုန္ဒီ႐ုံျမင္လို႔
ဒီခ်ဳံထြင္ၾကတဲ့အမ်ိဳးေတြႀကီးပဲ..ေနဂုဏ္မာန္ကေတာ့တကယ့္အျဖဴထည္ေလးထင္ၿပီး..
မ်က္ကန္းျဖစ္ေနေပမဲ့..တို႔ကေတာ့ျမင္တယ္သိရဲ႕လား.."
"..အစ္မစကားက ဘာစကားႀကီးလဲ..ကြၽန္မကခ်ဳံျမင္တိုင္းေျပး၀င္ရေအာင္..အေၾကာက္ႀကီးတဲ့
ယုန္သူငယ္လည္းမဟုတ္ဘူး..ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ
ကိုယ့္ေျခေထာက္အေပၚ မွာ ကိုယ္ရပ္တည္ၿပီးေနခဲ့တာ ဘုရားမွာသစၥာေရေသာက္ၿပီးေတာင္..က်ိန္ရဲတယ္"
"ေတာသူမက မေခဘူးပဲ..ဒါေၾကာင့္လဲ ကိုေန႔အနားမွာအရွက္မရွိတြယ္ကပ္ေနရဲတာေပါ့..
ကဲ..ေျပာ..ဘယ္ေလာက္လိုခ်င္လဲ..
တို႔အကုန္အမ္းမယ္..ကိုေန႔ဆီက..ရသမွ်အကုန္ႏႈိက္မေနနဲ႔..မင္းလိုခ်င္သေလာက္ တို႔ဆီကေနယူလိုက္
..ၿပီးရင္ကိုေန႔ ေဘးကေနအၿပီးထြက္သြား..
ၾကားလား! "
"ရွင္ကကြၽန္မကိုေမာင္းထုတ္ရေအာင္..ရွင္နဲ႔သူကဘာေတာ္ေနလို႔..လာေျပာရတာလဲ.."
"အဲ့ဒါေတြမင္းသိစရာမလိုဘူး..မင္းသာမိေကာင္းဖခင္ သားသမီးဆိုရင္..စီးပြားေရးမွာ
ျမန္မာ့ထိတ္တန္းပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကို
တြယ္ကပ္ေနတာရပ္သင့္ၿပီ..တကယ္လို႔မင္းနဲ႔သူကၿငိစြန္းၿပီးၿပီဆိုရင္..အဟင္း..တစ္ညအိပ္ခဘယ္ေလာက္လဲ..တစ္သက္စာပါ တစ္ခါတည္း အဖိုးျဖတ္ေပးလိုက္မယ္..."
"ရွင္..ရွင္..စကားေျပာတာတရားမလြန္လာနဲ႔ေနာ္..
ကြၽန္မက အဲ့လိုမိန္းကေလးမဟုတ္ဘူး..
ကြၽန္မကသူ႔ဆီမွာ လစာယူၿပီးအလုပ္လုပ္ေနတာပဲရွိတာ..ပါးစပ္က ေပါက္လြတ္ပဲစားမေျပာနဲ႔.."
"အယ္မေလး..အျပင္ပန္းကသာအလုပ္ အလုပ္နဲ႔..
တကယ္ကအိပ္ရာေပၚအထိတက္ခ်င္ေနတာမ်ား..
မသိရင္ခက္မယ္..မင္းမိဘေတြကမဆုံးမခဲ့ဘူးလား...ဒီလိုကိစၥေတြလုပ္ရင္..မင္းလိုအေျခအေနမဲ့က ေနာက္ဆုံးမွာ..ဗိုက္တစ္လုံးနဲ႔သာက်န္ခဲ့မယ္ဆိုတာကို.."
ရက္စက္လိုက္တဲ့စကားေတြ စံပယ့္နားထဲကိုသံရည္ပူေတြေလာင္းခ်ေနသလိုပဲ။
တစ္သတ္နဲ႔တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွဒီလိုစကားမ်ိဳးေတြမၾကားခဲ့ဖူးဘူး။
အဖြားသာၾကားရင္ ရင္ထုမနာျဖစ္ၿပီး ေနရာမွာတင္ ရင္ကြဲနာက်မွာ ေသခ်ာတယ္။
စံပယ္ေဒါသထြက္လြန္းလို႔ တစ္ကိုယ္လုံးတစ္ဆက္ဆက္တုန္ေနမိသည္။သိပ္မုန္းတယ္။
ဒီမိန္းမကိုသိပ္မုန္းတယ္။ဦးေနဂုဏ္ကိုလည္းမုန္းတယ္။သူ႔ေၾကာင့္စံပယ္အခုလို ပက္ပက္စက္စက္အေျပာခံေနရတာ။
ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စံပယ့္လည္ပင္းထဲမွာ အလုံးႀကီးစို႔ေနသလိုပဲ။
ရင္ထဲမွာစို႔နင့္လြန္းလို႔ ခႏၶာကိုယ္ကလည္းလႈပ္လို႔
မရသလို စကားတစ္ခြန္းမွ လည္ေခ်ာင္းထဲကေန
ထုတ္လို႔မရဘူး ျဖစ္ေနသည္။
"မင္းစဥ္းစားထားပါ..မင္းရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကဘယ္ေလာက္တန္သလဲဆိုတာ..ဒီမွာတို႔လိပ္စာကဒ္
..တို႔သြားၿပီ.."
လိပ္စာကဒ္ကို ေျမေပၚပစ္ခ်ခဲ့ၿပီး လွည့္ထြက္သြားတဲ့ ထိုမိန္းမကို စံပယ္မ်က္ရည္အိုင္ထြန္းေနတဲ့မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ နာက်ည္းစြာၾကည့္လိုက္သည္။
ဘယ္ေလာက္တန္သလဲတဲ့။ဒါ စံပယ့္ကိုမိန္းမပ်က္တစ္ေယာက္လို႔ သုံးႏႈန္းသြားခဲ့တာပဲ။
"မဟုတ္ဘူး!!!....မဟုတ္ဘူး!!!"
...ကြၽန္မအဲ့လို မိန္းမမဟုတ္ဘူး.."
စံပယ့္ေျခလွမ္းေတြဦးတည္ ေျပးသြားသည္က အေပၚထပ္အိပ္ခန္းဆီသို႔ပင္။
"ဟဲ့သမီးစံပယ္..သမီး.."
ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုၿပီး အေပၚထပ္ကိုေျပးတက္သြားတဲ့စံပယ့္ေၾကာင့္ ေဒၚညိဳေတာင္ရင္ထိတ္သြားရသည္။
ဒီအိမ္ႀကီးမွာ အၿမဲၿပဳံးေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ေကာင္မေလးက ဒီလို၀မ္းပန္းတနဲျဖစ္ေနတာ
ဒါပထမဆုံးပဲ။
"ႏွင္းေဝေရ..ဟဲ့ႏွင္းေဝ.."
"ရွင္..ေဒၚညိဳ..ဘာခိုင္းမလို႔လဲ.."
"စံပယ္ေလးဘာျဖစ္တာလဲ..ငိုၿပီးအေပၚေျပးတက္သြားတယ္.."
"ဟင္..ဟုတ္လား..ခုနကတင္ဧည့္သည္အစ္မ
တစ္ေယာက္နဲ႔ၿခံထဲဆင္းသြားတာေလ.."
"ဧည့္သည္..ဘယ္သူလဲ..."
"သူေဌးရဲ႕ မိေထြးလို႔ေျပာတယ္..."
"ဟာ....ဒါဆိုရင္..ဟိုမိန္းမပဲ...မျဖစ္ဘူး..
သူေဌးဆီဖုန္းဆက္မွပဲ.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
အခန္း...၁၃ဆက္ရန္...
(အခန္း၁၁မွာ မိုးဥတုကို ရန္ကုန္ေဆာင္းဆိုၿပီး ေရးလိုက္မိလို႔ ျပန္ျပင္ထားပါတယ္..)
တိတ္တိတ္ေလးထြက္မသြားပဲ အသဲ♥️ေပးခဲ့ၾကအုံးေနာ္.…
#သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး
#စာေရးသူ_ေဆာင္းေငြ႕ေဝ
#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္
Comments
Post a Comment