"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၁၃) မွ အခန္း (၁၅)"
"သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး" "အခန္း(၁၃) မွ အခန္း (၁၅)"
🌼 အခန္း၁၃🌼
ေနဂုဏ္မာန္အစည္းအေဝးၿပီးလို႔ ႐ုံးခန္းကိုျပန္ၿပီးခဏနားမယ္ႀကံ႐ုံရွိေသးတယ္ အိမ္ဖုန္းလာ၍ကိုင္လိုက္မိသည္။
"ဟယ္လို..ေဒၚညိဳ..ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ.."
"ဘာ..ဘယ္ကဧည့္သည္လည္း.."
"ဟုတ္ၿပီ..ကြၽန္ေတာ္အခုခ်က္ခ်င္းလာခဲ့မယ္.."
ေနဂုဏ္မာန္လည္း အိမ္ကိုေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔
ကားကိုအရွိန္ျပင္းစြာေမာင္းေနမိသည္။
ရင္ထဲမွာလည္းေတာ္ေတာ္ပူေနသည္။
"ငိုၿပီးအခန္းထဲကေနကိုထြက္မလာဘူးကြယ္..
ေဒၚညိဳတို႔ေခၚတာလည္းမထူးဘူး..တံခါးကိုလည္း ေလာ့ခ်ထားတယ္.."ဆိုသည့္ ေဒၚညိဳ႕ရဲ႕အသံကိုသာနားထဲမွာထပ္ခါထပ္ခါၾကားေနမိလို႔ ေခါင္းကိုသာတြင္တြင္ခါေနမိသည္။
"ေတာက္! ဟာကြာ..ဘယ္ေကာင္ျဖစ္ျဖစ္ စံပယ့္ကို
ငိုေအာင္လုပ္တဲ့ေကာင္ ေတြ႕မယ္...."
ကားကို ေပၚတီကိုေအာက္မွာထိုးရပ္လိုက္ၿပီး
ကားေပၚမွအျမန္ဆင္းကာ အေပၚထပ္ကိုေျပးတက္သြားလိုက္သည္။သူမေနတဲ့ အခန္းအေရွ႕မွာရပ္လိုက္ၿပီး တံခါးကိုအဆက္မျပတ္ထုေနမိသည္။
"ဒုန္း!!!!. ဒုန္း!!!.."
"စံပယ္..ကိုယ္ေနဂုဏ္မာန္ပါ..ၾကားလားစံပယ္..
ကိုယ့္ကိုတံခါးဖြင့္ေပးပါလား..ကိုယ္တို႔စကားေျပာရေအာင္ေလ..."
အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာေခၚေနေပမဲ့
တံခါးလာမဖြင့္တာေၾကာင့္ သူေတာ္ေတာ္
စိတ္ညစ္ေနရသည္။အခန္းထဲကေနထြက္လာသည့္
ငိုသံ၊ရႈက္သံသဲ့သဲ့ေတြကိုသာ ၾကားေနရတာေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာလည္း ေနထိုင္လို႔မေကာင္းေတာ့ေပ။
သူမဘယ္ေလာက္အထိ ခံစားေနရလို႔ပါလိမ့္။
"စံပယ္..မနက္ျဖန္အဖြားဆီကို ျပန္မလို႔ဆို..
တံခါးဖြင့္ေပးပါအုံး..စံပယ္..ကိုယ္ေျပာတာၾကားလား.."
"မေခၚနဲ႔..ရွင့္အသံကိုလည္းမၾကားခ်င္ဘူး..
ရွင့္ကိုလည္းမုန္းတယ္..ရွင့္ကိုကြၽန္မသိပ္မုန္းတယ္..
ဟိုမိန္းမကိုလည္းမုန္းတယ္..အဟင့္..
ကြၽန္မအဖြားဆီကိုပဲျပန္မယ္.."
တံခါးမဖြင့္ေပးေပမဲ့အခန္းထဲကေန စကား
ျပန္ေျပာေတာ့မွ နဲနဲစိတ္ေအးသြားရသည္။
သို႔ေပမဲ့ သူ႔ကို"မုန္းတယ္"ဆိုသည့္စကားကိုပဲ ဆက္တိုက္ေျပာေနတာေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့ဘ၀င္မက်မိေပ။
သူမဆီက ေမတၱာကိုပဲလိုခ်င္သည့္သူ႔အဖို႔ အခုလိုအမုန္းတရားေတြေပးလာမွာကို အေၾကာက္ဆုံးပဲ။
ေတြးလိုက္မိတိုင္း စံပယ့္ကိုမဟုတ္တမ္းတရားေတြ ေျပာသြားတဲ့လူကိုပဲ ဆုံလည္ထဲကို ထည့္ၿပီးေထာင္းခ်င္ေနသည္။
ေဒၚညိဳကေတာ့ ခ်ယ္ရီစူးျဖစ္ႏိုင္ေပမဲ့ မေသခ်ာဘူးတဲ့။ေသခ်ာလို႔ကေတာ့ ဒီမိန္းမေကာင္းေကာင္း
မေနရဘူးမွတ္။
"ေဒၚညိဳ..ဒီအခန္းေသာ့က အပိုရွိတယ္မဟုတ္လား.."
"ဟုတ္ကဲ့ရွိပါတယ္.."
"အာ့ဆိုသြားယူဗ်ာ.."
"ဟုတ္ကဲ့.."
ေဒၚညိဳ အခန္းေသာ့ယူလာတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း
တံခါးကိုေသာ့ဖြင့္လိုက္ေတာ့ သူျမင္လိုက္ရတာက
အၿမဲသနပ္ခါးကို ပါးမွာတင္မွေနသာတဲ့သူမဟာ
အခုေတာ့ ပါးျပင္မွာသနပ္ခါးေတြကင္းစင္ေနေလသည္။
မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးကနီရဲေနၿပီး အံကိုတင္းေနေအာင္လည္းႀကိတ္ထားတဲ့သူမ၊ သူ႔ကိုမုန္းတီးစြာဆိုက္ၾကည့္ေနတာ သူေတာင္အံဩလြန္းေနမိသည္။
သူဘာအမွားလုပ္မိလို႔လဲ။
သူမရဲ႕အၾကည့္ေတြကသူ႔ကို အရမ္းမုန္းေနသလိုပဲ။
႐ုတ္တရက္ ခရီးေဆာင္အိတ္ကိုဆြဲၿပီး
ထဖို႔ျပင္ေနတဲ့သူမကိုအတင္းပဲ လွမ္းဆြဲလိုက္ရသည္။
မဆြဲရင္ ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားေတာ့မွာ မလြဲဘူး။
"စံပယ္..ဘယ္သြားမလို႔လဲ..ကိုယ့္ကိုေျပာအုံးေလ.."
"႐ြာျပန္မလို႔..စိတ္ခ်စမ္းပါ...ရွင့္ဆီကို..
႐ြာကၿခံေရာင္းၿပီး..အေႂကြးျပန္လာဆပ္မယ္..
လႊတ္..ကြၽန္မလက္ကို.."
"စံပယ္မသြားပါနဲ႔ကြာ..မင္းဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ..
ဘယ္သူကဘာေျပာလိုက္လို႔လဲ..
ကိုယ့္ကိုေျပာျပပါကြာ..ကိုယ္ေျဖရွင္းေပးမယ္.."
"မလိုဘူး!..ရွင့္အိမ္မွာဆက္မေနရင္ကို
ဒီကိစၥကၿပီးၿပီ..ေတာင္းပန္ပါတယ္..အဟင့္..
ကြၽန္မကိုအဖြားဆီပဲျပန္ခြင့္ျပဳပါေတာ့..
ကြၽန္မသူေျပာသလိုမိန္းမဟုတ္ပါဘူး..
သူမ်ားအေျပာအဆိုလည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး..."
သူ႔စကားေၾကာင့္သူမထပ္ငိုေနျပန္ၿပီ။
သူဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ေပးရမလဲ။ဘယ္လိုစကားလုံးေတြေၾကာင့္ သူမဒီေလာက္အထိ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုၿပီး ၀မ္းနည္းေနရတာလဲ။
"ကြၽန္မသြားေတာ့မယ္.."
"စံပယ္! မင္းမသြားရဘူး.."
ေနဂုဏ္မာန္လည္း သူ႔လက္ကိုေဆာင့္႐ုန္းခ်လိုက္တဲ့သူမကို အတတ္ႏိုင္ဆုံးျပန္ဆြဲထားလိုက္ရသည္။
လူေကာင္ေလးကသာေသးတာ အားကေတာ့အေတာ္သန္သည္။သူ႔မွာ သူမကိုခ်ဳပ္ဖို႔မနည္း႐ုန္းေနရသည္။
"ကြၽန္မကိုလႊတ္..အခုျပန္မယ္.."
"မသြားနဲ႔ကြာ..ေဒၚညိဳ..အဲ့တံခါးကိုပိတ္ၿပီး
အျပင္ကေနေသာ့ခတ္လိုက္..အခုလုပ္!"
"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့.."
"ဒုန္း!.."
"ဟင့္အင္း...ေဒၚညိဳ..တံခါးဖြင့္ေပးပါ..
အဟင့္..ကြၽန္မ႐ြာျပန္မယ္...
အဖြားဆီကိုျပန္ပါရေစ..တံခါးဖြင့္ေပးပါ..
ေတာင္းပန္ပါတယ္.."
ေဒၚညိဳက တံခါးကိုပိတ္လိုက္တာေၾကာင့္
သူ႔လက္ေတြကို ေျဖေလွ်ာ့လိုက္စဥ္မွာ သူမဟာ
ဖားလ်ားခ်ထားသည့္ဆံႏြယ္ေတြ
ယိမ္းခါသြားသည္အထိ တံခါးဆီသို႔ေျပးသြားကာ လက္သီးဆုပ္ေလးႏွင့္ တံခါးကိုထုဖို႔ျပင္ေလသည္။
"ဘုန္း!..ဘုန္း!..ဘုန္း!.."
တံခါးကိုတဘုန္းဘုန္း႐ိုက္ကာ ငိုေနတဲ့သူမအနားကိုသူတိုးကပ္သြားလိုက္ၿပီး အေနာက္မွသိုင္းဖက္လိုက္ေလသည္။
"ရွင္..ဘာလုပ္တာလဲ..အခုလႊတ္.."
"မလႊတ္ဘူး..မင္းရင္ထဲမွာ ဘာျဖစ္ေနသလဲ..ကိုယ့္ကိုေျပာျပ..ကိုယ္ေျဖရွင္းေပးမယ္.."
"ဘာမွ မေျဖရွင္းနဲ႔..ရွင္တို႔ၿမိဳ႕ကလူေတြ
တစ္ေယာက္မွမေကာင္းဘူး..အီဟီး.."
စံပယ္လႈပ္လို႔လည္းမရသလို ႐ုန္းကန္ရတာ
ၾကာလာေတာ့ ေမာပင္လာရသည္။
စံပယ္ငိုရလြန္းလို႔လည္း ပင္ပန္းေနပါၿပီ။ေက်ာဘက္က ပူပူေႏြးေႏြးသူ႔ရဲ႕ရင္ခြင္ေၾကာင့္ စံပယ္လုံၿခဳံသြားသလိုခံစားရတာေတာ့အမွန္ပင္။
ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ယွက္ေထြးထားတဲ့လက္ေမာင္းေပၚမွာပဲ ကေလးတစ္ေယာက္လို
စံပယ္ေခါင္းေမွာက္ၿပီးငိုခ်လိုက္မိသည္။
တကယ္ေတာ့တစ္ျခားသူတစ္ေယာက္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ စံပယ္သူ႔အေပၚအပစ္ပုံမခ်သင့္ပါဘူး။
စံပယ္ကဆယ္ေက်ာ္သက္ဘ၀ထဲက မိဘအုပ္ထိန္းသူေၾကာင့္ဆိုတာထက္ ကိုယ့္အရွက္သိကၡာကိုအသက္ေလာက္တန္ဖိုးထားတဲ့သူပါ။
စံပယ့္ကိုအျခားစကားလုံးနဲ႔ထိပါးရင္ ခံႏိုင္ေပမဲ့ မိန္းမပ်က္လို႔ေျပာတာေလာက္ ခံျပင္းတဲ့စကားလုံးမရွိဘူး။
"ကိုယ့္ကိုေျပာပါ..စံပယ့္ကိုဘယ္သူကဘာေျပာလိုက္လို႔လဲ...ဟင္..ေျပာျပပါကြာ...ေနာ္.."
သူမကိုသူ႔ဘက္သို႔ လွည့္ေစလိုက္ၿပီး မ်က္ရည္မ်ားကိုသုတ္ေပးရင္းေမးလိုက္သည္။
"သူ..သူကစံပယ့္ကို..ရွင့္ဆီကျခဴစားေနသလို
ေျပာတယ္..အဟင့္..ရွင္..ရွင္ကစံပယ့္ကို..ဗိုက္.."
"ဘာျဖစ္လဲဆက္ေျပာေလ..ေျပာဆိုကြာ.."
သူမရဲ႕ပခုံးေတြကို သူလႈပ္ရမ္းၿပီး ေမးလိုက္ေတာ့
မ်က္ရည္ေတြခိုတြဲကာ နီအစ္ေနေသာ မ်က္၀န္း
႐ႊဲေလးေတြႏွင့္ သူ႔ကိုၾကည့္လာေလသည္။
"ရွင္ကစံပယ့္ကို...ဗိုက္တစ္လုံးနဲ..ခ်န္ထားခဲ့မွာတဲ့.."
"ဟာကြာ..ေတာက္!.."
အခုမွအသက္ ႏွစ္ဆယ္ပဲရွိေသးတဲ့ မိန္းကေလးကိုဘယ္လိုရက္စက္တဲ့ စကားလုံးေတြ ေျပာရက္ရတာလဲ။
သူမဘာလို႔ဒီေလာက္အထိငိုေႂကြးေနခဲ့သလဲဆိုတာ သူလုံး၀နားလည္သြားပါၿပီ။႐ိုးသားျဖဴစင္ၿပီး ငယ္႐ြယ္တဲ့ဂြမ္းျဖဴေလးကို မွင္အိုးထဲကို
လာျပစ္ခ်မွေတာ့ အသည္းအသန္႐ုန္းကန္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတာ ဘယ္ဆန္းေတာ့မွာလဲ။
အဲ့ဒီ့မိန္းမကဘယ္သူျဖစ္ႏိုင္မလဲ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ မိန္းမေကာင္းတစ္ေယာက္
မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
"ဘယ္သူလဲ..ေျပာ!..အဲ့လူကဘယ္သူလဲ.."
"ခ်ယ္..ခ်ယ္ရီစူးတဲ့.."
"ဘာ!.."
ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ခ်ယ္ရီစူးတဲ့။
ဒီမိန္းမေတာ္ေတာ္ယုတ္မာပါလား။
ေတြးမိတိုင္း အေရးခြံ ႏြာပစ္ခ်င္လာသည္။
ေတြ႕မယ္ မင္းအလွည့္ေရာက္ရင္ မႏြဲ႕နဲ႔ေပါ့။
"စံပယ္..."
စံပယ့္ကို သူ႔အားဆိုက္ၾကည့္ေစရန္ ေမးဖ်ား
ေလးကိုေမာ့ပင့္ေစလိုက္ၿပီး။
"ဒီမွာစံပယ္..ကိုယ္ကေလ..အဲ့မိန္းမေျပာခဲ့သလို..
စံပယ့္ကိုဘယ္ေတာ့မွနာက်င္ေအာင္မလုပ္ဘူး..
ကိုယ္ကစံပယ့္ကိုျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ကိုခ်စ္တာ..
ကိုယ့္ရဲ႕အခ်စ္မွာရမၼက္ေတြနဲ႔လည္း..
ေႏွာင္ဖြဲ႕ထားမွာမဟုတ္သလို..
ဂုဏ္ေတြ၊ပကာသနေတြနဲ႔လည္း စည္းမျခားေစ
ရဘူး..အႏူးညံ့ဆုံးခ်စ္ျခင္းဆိုတာ..စံပယ့္ကို
တျဖည္းျဖည္းသက္ေသျပမယ္..
စံပယ္ကကိုယ့္ရဲ႕အခ်စ္ဦးျဖစ္သလို..
ေနာက္ဆုံးအခ်စ္လဲျဖစ္ေစရမယ္လို႔..
ကိုယ္က်ိန္ေျပာရဲတယ္.."
တရစပ္ေျပာခ်လိုက္တဲ့သူ႔စကားေၾကာင့္စံပယ္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနရသည္။
သူကရည္းစားစကားေျပာေနတာလား ရက္ပ္႐ြတ္ေနတာလားမေဝခြဲတတ္ေအာင္ပါပဲ။
"ဟိုေလ..ရွင္ဘယ္ကသီခ်င္းစာသားေတြ႐ြတ္ျပေနတာလဲ.."
"ဟာကြာ..ဒီေကာင္မေလးကေတာ့..မင္းကိုရည္းစားစကားေျပာေနတာကြ.."
ေနဂုဏ္မာန္လည္း မ်က္လုံးျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ေလးအား အသဲယားလြန္းလို႔ ႏွာဖ်ားေလးကိုလိမ္ဆြဲလိုက္ေတာ့ သူမကစိတ္ဆိုးသြားဟန္ေပၚသည္။
".ကြၽန္မ၀မ္းနည္းေနတာေနာ္..ကလိမ္ကက်စ္လာမက်နဲ႔..သြားကြၽန္မအခန္းထဲက..အခုသြား.."
"သြားဆို သြားပါ့မယ္..စိတ္ေတာ့မဆိုးပါနဲ႔...
အေျဖေတာ့စဥ္းစားထားေနာ္..အဲ့ဒီ့မိန္းမေျပာခဲ့တာကိုလည္း စိတ္ထဲထားမေနနဲ႔..."
တံခါးဆီသြားေနသည့္ လူလည္ႀကီးကို ကုတင္ေပၚမွေခါင္းအုံးယူၿပီးေကာက္ေပါက္ပစ္လိုက္သည္။
သူ႔ ပုံစံကလုံး၀စိတ္မဆိုးတဲ့အျပင္ စံပယ္ေကာက္ေပါက္လိုက္တဲ့ ေခါင္းအုံးကိုေတာင္ အျပင္ယူသြားခဲ့ ေသးတယ္။
"စဥ္းစားေပးမယ္..မနက္ျဖန္တစ္လျပည့္တဲ့ေန႔မို႔..႐ြာျပန္ေရာက္မွ စဥ္းစားေပးမယ္.."
တကယ္ေတာ့ စံပယ့္စိတ္ထဲမွာ ဟိုမိန္းမေျပာသြားတဲ့စကားေတြက အခုထိနာေနတုန္းပါပဲ။
စဥ္းစားေပးမယ္လို႔ ေတြးထားေပမဲ့ သူ႔လိုလူမ်ိဳးကို
ဘယ္လိုပဲ ေရလာေျမာင္းေပးေပး စံပယ္ဆိုတဲ့ေရအလွ်င္ေလးက စီးဆင္းဖို႔ရာ ဘယ္အားသန္ပါ့မလဲ။
စံပယ့္သူ႔ကို မခ်စ္ရဲပါဘူးေလ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
ၿမိဳ႕အရပ္ဆိုတာအင္မတန္လူစည္ကားၿပီး လက္ထဲတြင္ပိုက္ဆံေလးမ်ား႐ႊင္ပါက လိုရာရႏိုင္ေပသည္။စံပယ္ဟာေတာသူပီပီ အေရာင္အေသြးစုံသည့္ ၿမိဳ႕ျပေဒသထက္ ေတာအရပ္ေဒသရဲ႕တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္းေအးမႈႏွင့္ စိမ္းစိုညိဳျမတဲ့သစ္ရိပ္၊ဝါးရိပ္တို႔ကိုသာ ပို၍ခုံမင္သည္။ပို၍ျမတ္ႏိုးသည္။ပိုသံေယာဇဥ္ရွိသည္။
ၿမိဳ႕မွာဘယ္ေလာက္အေနၾကာၾကာ သူစိမ္းအိမ္မွာ ခဏတာတက္ေနရသလို ခံစားခ်က္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ခဲ့သည္။ၿမိဳ႕အရပ္ဟာ စံပယ့္နဲ႔ အၿမဲတမ္းစိမ္းသပ္သလိုပါပဲ။
စံပယ္ဟာ ေတာစမ္းေခ်ာင္းေလးမွာသာ
ေရေအးေအးကိုစိမ္ခ်ိဳးခ်င္သလို ေက်းလတ္
ေလႏုေအးကိုသာ႐ူရႈိက္ခ်င္သူပါ။
ကိုယ့္ေတာအရပ္မွာ လူတိုင္းကိုဘြင္းဘြင္းရွင္းရွင္း ေမာင္ႏွမသားခ်င္းလိုေျပာဆိုႏိုင္ေပမဲ့ ၿမိဳ႕အရပ္မွာ ေတာ့စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ဘုံေျပာက္သြားႏိုင္တာမ်ိဳးပါရွိတတ္သည္ေလ။
ဘယ္သူက ကိုယ့္အေပၚအစစ္အမွန္၊ဘယ္သူက
သာေပါင္းညာစားေနသလဲဆိုတာ ခြဲျခားဖို႔ရာ အင္မတန္ခက္လွသည္။
"ေဟ့စံပယ္ေရ..မိစံပယ္..."
"ဟယ္မိမိုး..ဘာျဖစ္လာတာလဲ..အေမာတေကာနဲ႔..
ေရာ့ေရာ့ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ၿပီး..ထန္းလ်က္ခဲစား.."
"အမယ္ေလး..ဒါေတြအသာထားပါ..
ေဒၚအုန္းၿမိဳင္ရဲ႕ေယာက္်ား ဦးသာရင္ရဲ႕အေလာင္းကို ေျမျမႇဳပ္ေတာ့မွာသြားၾကည့္မလို႔..
အဲ့ဒါဟိုဖက္ကမ္းကိုလိုက္အုံးမလား..."
ဦးေနဂုဏ္ရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ စံပယ္႐ြာကိုေရာက္ေနတာတစ္ရက္မွ်ရွိေနေပမဲ့ ဘယ္မွမထြက္ျဖစ္ပဲ
အိမ္တြင္းသာပုန္းေနခဲ့မိသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ မိမိုးနဲ႔သြားဖို႔ရန္ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
႐ြာဖ်ားမွေဒၚၫႊန႔္တို႔အိမ္ ဟိုဖက္ကမ္းကိုကူးၿပီး သခ်ႋဳင္းကုန္းကိုေရာက္ေလသည္။
လူအမ်ားဝိုင္းေနၾကေသာေနရာတြင္ အေခါင္းကိုဖြင့္ထားၿပီး ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ေဒၚအုန္းၿမိဳင္က
ငိုရႈိက္ကာ ဦးသာရင္ရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းကိုေငးၾကည့္ေနေလသည္။
ေအာ္ သူ႔ေယာက္်ားေသေတာ့ သူလည္း
၀မ္းနည္းရွာမေပါ့ေလ။ငိုေနတာမ်ား
ရႈိင္ကာရႈိက္ကာနဲ႔ ဆို႔နင့္လြန္းလို႔ အသံေလးေတာင္ မထြက္ႏိုင္ရွာေတာ့ေပ။
"အမယ္ေလး..သာရင္ရယ္ အေသေစာလွခ်ည္လားကြာ...ေတာက္!!!"
စံပယ္အံ့ဩေနသည္က ဦးေအးေဖပဲ။
အေခါင္းေဘးနားမွာမတ္တက္ႀကီးရပ္ၿပီး
အသံၿဗဲႀကီးနဲ႔ငိုေနတာမ်ား မသိရင္သူ႔မယားေသေနတဲ့အတိုင္းပဲ။မသာရွင္ျဖစ္တဲ့ဦးသာရင္ရဲ႕မိန္းမေတာင္သူ႔ေလာက္ ငိုသံမထြက္ဘူး။
"..သာရင္..မင္းကြာ..မင္းေသတာက
အေရးမႀကီးဘူးကြ..ငါ့ေလးခြေလးပါသြားတာေတာ့ရင္နာလို႔ကိုမဆုံးဘူး..အီဟီး..
..ကိုေအးေဖေရ ငွက္ပစ္မလို႔ ေလးခြေလး
ခဏလာငွားတာပါဆို..အခုေတာ့..
မင္းလဲဆုံး ငါ့ေလးခြလဲဆုံးပါေပါ့လား..
ဟမယ္ေလး..သာရင္ရဲ႕..
ငါ့ဥစၥာေလးျပန္ေပးၿပီးမွ..မသာေပၚပါေတာ့လား.."
"ဟာ..ကိုေအးေဖ...ခင္ဗ်ားအေပါက္ႀကီးကို
ပိတ္ထားစမ္းပါဗ်ာ..ေတာ္ၾကာ
မအုန္းၿမိဳင္ထ႐ိုက္ေနလို႔..ႏွစ္ေလာင္းၿပိဳင္ ေျမဖို႔ခံေနရမယ္..."
"မင္းဘာသိလို႔လဲ လွေမာင္ရာ ..
ဒီေကာင္သာရင္ေလ...
ငါ့ေလးခြကို ခဏလာငွားၿပီး..ငွက္သြားပစ္တာ...
ငါ့မွာေတာ့ဘယ္အခ်ိန္ျပန္လာေပးမလဲေမွ်ာ္လို႔
အခုလူကေသၿပီ...
ငါ့ေလးခြလည္းျပန္လာမေပးဘူး...
လုပ္ရက္လိုက္ေလျခင္း သာရင္ရယ္..."
"ကိုေအးေဖ...ခင္ဗ်ားတယ္ၿပီး ဆိုးေနပါလားဗ်...
ေလးခြေလးတစ္လတ္ကို ေသ႐ြာအထိ
လိုက္ေတာင္းေနရတယ္လို႔...ဒီမယ္...
အဲ့ေလးခြကို က်ဳပ္ျပန္လုပ္ေပးမယ္...
ခင္ဗ်ားရဲ႕က်က္သေရမရွိတဲ့ အေပါက္ကို
အခုပိတ္...."
"မင္းဘာသိလဲ....အဲ့ေလးခြက ငါတို႔မိသားစုလက္ဆင့္ကမ္းလာတဲ့ အေမြပစၥည္းကြ..."
"အမယ္ေလး မၾကား..မၾကားဖူးေပါင္ဗ်ာ...
ေလးခြကိုမွ အေမြေပးခဲ့ရတယ္လို...ခင္ဗ်ားတို႔
မိသားစုက အဲ့ေလာက္မြဲမွန္းအခုမွသိေတာ့တယ္..."
"ကဲ...ေတာ္ၾကပါရွင္....ကိုေအးေဖ..
အသဘုခ်ၿပီးတာနဲ႔ ေတာ့္ေလးခြကို
ေျမလွန္ၿပီး ျပန္ရွာေပးမယ္ စိတ္ခ်...
အခုေတာ့ က်ဳပ္ေယာက္်ားအေလာင္းကို
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေျမခ်ပါရေစေတာ္...
ေဒၚအုန္းၿမိဳင္၀င္ေျပာမွပဲ ဦးေအးေဖႀကီး
ရွိသမွ်အေပါက္အကုန္ပိတ္ၿပီး တိတ္ေတာ့သည္။
စံပယ့္မွာလည္း အျမင္ေတြမ်ားေဝဝါးေနသလားလို႔ေခါင္းကိုအတင္းခါရမ္းၿပီး မ်က္လုံးကိုျပဴးေနေအာင္ၾကည့္လိုက္သည္။
ၾကည့္ဆို အေခါင္းထဲမွာစံပယ္ျမင္ေနရတဲ့
႐ုပ္အေလာင္းႀကီးက ဦးသာရင္မဟုတ္ပဲ
ဦးေနဂုဏ္မာန္ႀကီးျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္သူမွသူပဲ။
သူကဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အေခါင္းထဲကို ေရာက္ေနရတာလဲ။
"ဦး..ဦးေနဂုဏ္မာန္..."
"ဟဲ့မိစံပယ္..ဘာေတြေျပာေနတာလဲ..
ဘယ္သူလာလို႔လဲ.."
"ဦးေနဂုဏ္မာန္ေလ.."
"ဘယ္သူ...ဘယ္သူ႔ကိုေျပာတာလဲ..နင္ေျပာေနတဲ့လူကဘယ္မွာလဲ.."
"ဟို..ဟိုမွာေလ..အေခါင္းထဲမွာ
တုံးလုံးႀကီးလဲၿပီး ေသေနတာ.."
"ဟမ္.."
မိမိုးကေၾကာင္ၿပီး စံပယ့္ကိုျပန္ၾကည့္လာေတာ့ စံပယ္လည္း ကိုယ့္ဘာသာေပါက္ကရေတြ
ေျပာမိတာကို သတိထားမိသြားရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ အသုဘခ်ေနတဲ့ေနရာမွ
အျမန္လစ္လာလိုက္ရသည္။မဟုတ္ရင္ စိတ္ေတြေဝဝါးၿပီး ဦးေနဂုဏ္ႀကီးကိုပဲ ျမင္ေယာင္ေနမွာ ေသခ်ာတယ္။
အိမ္ကိုေရာက္မွ ေရအျမန္ေသာက္ၿပီး
ရင္ေအးေအာင္လုပ္ရသည္။ဟိုတစ္ခါရည္းစားစကားအေျပာခံရၿပီးကတည္းက စိတ္ေတြကအဲ့လူအေၾကာင္းပဲေတြးေနမိတာ။အေခါင္းထဲက အေလာင္းေကာင္ႀကီးကိုေတာင္အလြတ္မေပးပဲ သူလို႔ျမင္ေနမိတဲ့အထိျဖစ္ေနပါလား။
"မိစံပယ္..မိစံပယ္..နင္ေတာ့ေဆးမမွီေတာ့ဘူး"
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
အရွိန္ျပင္းစြာေတာက္ပေနတဲ့ေနလုံးပူပူက
ေနဂုဏ္မာန္ရဲ႕ေဒါသကိုပိုႏႈိးဆြေပးေနသလို
ျဖစ္ေနသည္။
ကားကို ပိေတာက္ဝါအိမ္ထဲသို႔ အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္း၀င္လိုက္ၿပီး ေပၚတီကိုေအာက္မွာရပ္လိုက္ကာ အိမ္ႀကီးထဲသို႔ဒုန္းဆိုင္း၀င္လိုက္သည္။
"ဟယ္..သားေန..အလည္လာတာလား..
၀မ္းသာလိုက္တာကြယ္..မင္းအေဖသိရင္
ပို၀မ္းသာမွာ.."
"ေဒၚတင့္...ခ်ယ္ရီစူးရွိလား.."
ေဒၚတင့္နဲ႔ ဘာစကားမွ် အပိုမေျပာေတာ့ပဲ
ဟိုမိန္းမယုတ္ရဲ႕ နာမည္ကိုသာ တန္းေမးလိုက္သည္။
ဒီမိန္းမနဲ႔သူ ဒီေန႔ပဲခ်က္ခ်င္း စာရင္းရွင္းရမွ
ျဖစ္မယ္။
"ရွိပါတယ္..အေပၚထပ္မွာပါ.."
"သြားေခၚလိုက္..ေနဂုဏ္မာန္က သိပ္ေတြ႕ခ်င္ေနတယ္လို႔ေျပာ.."
"ေအး..ေအးပါကြယ္..."
ေဒၚတင့္လာေခၚေတာ့ ခ်ယ္ရီစူးလည္း
ေနဂုဏ္မာန္ေခၚတယ္ဆိုလို႔အံ့ဩေနမိသည္။
ေအာက္ထပ္ဧည့္ခန္းကိုေရာက္ေတာ့ သူမကိုျမင္သည္ႏွင့္ ကိုေနက ဝုန္းဆိုထရပ္ၿပီး သူမဆီသို႔ ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးမ်ားႏွင့္ လွမ္းလာေလသည္။
ေအးစက္ၿပီးစူးရွလြန္းတဲ့သူ႔မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ မုန္းတီးမႈေတြပါ ေရာပါေနသလိုပဲ။
ရက္စက္ ခက္ထန္မႈေတြပါ၀င္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ေဒါသမ်က္၀န္းေတြက သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။
အနားကိုခ်က္ခ်င္းေရာက္လာၿပီး သူ႔လက္ကို
ေျမႇာက္ခ်လိုက္ခ်ိန္မွာ ခ်ယ္ရီေရွာင္ခ်ိန္ပင္မရလိုက္ပါ။
"ျဖန္း!!!!"
"အာ့!!!..."
"အမယ္ေလး..သားေန.."
႐ိုက္ခ်က္ျပင္းလြန္းလို႔ ခ်ယ္ရီ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာဟာလည္ထြက္သြားၿပီး လူပါယိုင္က်သြားသည္။
က်ိန္းစပ္သြားသည့္ ပါးျပင္ကိုအုပ္ကိုင္ၿပီး ခ်ယ္ရီသူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူဟာေဒါသမေျပေသးသည့္နယ္ လက္သီးကိုဆုပ္ထားၿပီး ခ်ယ္ရီ႕ကိုလည္း မ်က္ေမွာင္ႀကီး ႀကဳံ႕ၿပီး ၾကည့္လာသည္။
ေဒၚတင့္လည္း သူ႔ပါးစပ္ကို သူပိတ္ၿပီးရပ္ေနရာမွမလႈပ္ရဲေပ။
ေနဂုဏ္မာန္ဟာ ခ်ယ္ရီစူး၏ လည္ပင္းအိက်ႌစကို ေဆာင့္ဆြဲထားၿပီးမီးေတာက္ေတာ့မဲ့အၾကည့္နဲ႔
ၾကည့္လိုက္သည္။ေယာက္်ားတစ္ေယာက္သာဆိုရင္ အသ က္ထြက္ေအာင္ကို ဆြဲထိုးပစ္မိမွာေသခ်ာတယ္။နဂိုအမုန္းစိတ္အခံေၾကာင့္ ဒီမိန္းမရဲ႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေလ ႐ြံလာေလပဲ။
"အဟင္း..ဘာတဲ့ဗိုက္တစ္လုံးနဲ႔က်န္ခဲ့မယ္..
ကိုယ္နဲ႔ႏႈိင္းရင္႐ိုင္းတယ္တဲ့..ငါ့မိန္းကေလးကို
ေျပာခဲ့တာေတြက တစ္ခ်ိန္တုန္းကမင္းလုပ္ခဲ့တာေတြမဟုတ္ဘူးလား..ဟမ္!!..
မင္းေၾကာင့္ ငါ့မာမီသိပ္ကိုစိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရတယ္
..႐ြံစရာေကာင္းတဲ့မင္းရဲ႕ပါးစပ္က ရင္ေသြးဆိုတဲ့စကားေၾကာင့္ပဲ..
ထြီ!!!.မွတ္ထား!!ေလာကမွာငါအ႐ြံဆုံးမိန္းမက
မင္းပဲ..ေခြးထက္ေအာက္တန္းက်တဲ့မိန္းမ..
မင္းလို႐ြံစရာေကာင္းတဲ့မိန္းမပ်က္ကို..
ဒယ္ဒီနဲ႔လက္ခ်င္းတြဲထားရင္ေတာင္..
ငါ့ကိုယ္ထဲကဒယ္ဒီ့ေသြးေတြကိုေဖာက္ထုတ္
ျပစ္လိုက္ခ်င္တယ္..ေနာက္တစ္ခါ..စံပယ့္ကိုလက္ဖ်ားနဲ႔ထိဖို႔မေျပာနဲ႔..စကားတစ္လုံးကြၽံရင္ေတာင္..မင္းဘ၀ႀကီး..စုတ္ပ်က္သတ္သြားမယ္..ၾကားလား!!! "
"ဒါေပမဲ့..သူ႔လိုဆင္းရဲၿပီး ပညာမဲ့တဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကရွင့္လိုလူမ်ိဳးနဲ႔တန္လို႔လား..
ကိုေန..ရွင့္ကုတင္ေပၚကိုတက္ႏိုင္ဖို႔ ျဖဴစင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး..ရွင့္ဆီကရွိသမွ်အကုန္ျခဴစားသြားမွာေနာ္.."
"ျဖန္း!!!!"
"အာ့!! အစ္!!အစ္!!"
"သားေန..မလုပ္ပါနဲ႔..မင္းဒယ္ဒီျပန္လာရင္.."
သူ႔အသဲထဲအထိ စူးကနဲနာက်င္ေစတဲ့စကားက သူ႔ကိုလုံး၀ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေအာင္တြန္းအားေပးလိုက္တာေၾကာင့္ ခ်ယ္ရီစူးကိုအားကုန္လႊဲ႐ိုက္လိုက္႐ုံနဲ႔အားမရေတာ့ပဲ လည္ပင္းကိုပါအသားကုန္ညစ္ပစ္ခ်င္လာသည္။သူမရဲ႕ အိက်ႌလည္စကို ပိုအားထည့္ကာ ဆြဲေနမိသည္။သူမရပ္တန႔္ပစ္ခ်င္ဘူး ။မာမီဆုံးၿပီးတည္းက ဒီမိန္းမကို သူဒီလိုလုပ္ပစ္ခ်င္ခဲ့တာ။
သူမလည္ပင္းကို သူအသားကုန္ ညႇ စ္ေနမိတာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာႀကီးနီတင္းလာၿပီးမ်က္လုံး၊မ်က္ဆံေတြ ျပဴးလာလည္းပဲ သူမသနားဘူး။
"အာ့!!အစ္...အစ္.."
"မွတ္ထား!!သူနဲ႔တန္လို႔ငါကေပးတာ မင္းကသာ ပညာတတ္ၿပီး ေအာက္တန္းက်တဲ့မိန္းမ...
သူကမင္းလိုအတြင္းေရာအျပင္ေရာပုပ္အက္..
စုတ္ပ်က္ေနတဲ့မိန္းမပ်က္မဟုတ္ဘူး..
ငါ့ကုတင္ေပၚကိုသူကမတက္ႏိုင္ရင္ေတာင္..
ငါကပန္းေလွကားေထာင္ၿပီးကိုတင္ေပးအုံးမွာ..
ေနာက္တစ္ခါမင္းရဲ႕ေသာက္ပါးစပ္ကသူ႔တန္ဖိုးကိုေယာင္လို႔ေတာင္ မတြက္မိေစနဲ႔.."
"သားေန..လႊတ္လိုက္ပါကြယ္..ေသ..ေသသြားလိမ့္မယ္..မင္းအေဖနဲ႔ျပႆနာမတက္ခ်င္ပါနဲ႔
ေဒၚႀကီးေတာင္းပန္ပါတယ္.."
ေဒၚတင့္သတိေပးတာေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ
ဒီမိန္းမကို သ တ္ၿပီး သူ႔ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ လဲလွယ္ဖို႔မတန္လို႔ လည္ပင္း ညႇစ္ထားတဲ့ လက္ေတြကိုေျဖေလွ်ာ့ပစ္လိုက္သည္။
ၿပီးေနာက္ ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ ထပ္ေျပာဖို႔
မတန္လို႔ ထိုမိန္းမကို ေစာင့္တြန္းလြတ္ခဲ့ၿပီး
သူ႔ကားဆီသို႔သာ ျပန္သြားလိုက္သည္။
"အဟြတ္..အဟြတ္..အဟြတ္.."
ခ်ယ္ရီစူးမွာ လည္ပင္းက နာက်င္မႈကိုျပန္စမ္းၾကည့္ၿပီးေနဂုဏ္မာန္ေမာင္းထြက္သြားတဲ့ကားကို မ်က္ရည္ေတြၾကားမွၾကည့္ေနမိေလသည္။
စိတ္ထဲတြင္လည္း စကားလုံးမ်ားစြာအံထြက္လာသည္။
"ကြၽန္မဘ၀မွာ မယားငယ္ေနရာတစ္ခုကို
အရယူမိတဲ့ အားထုတ္မႈေတြရဲ႕ေနာက္ဆုံးပန္းတိုင္ကရွင္ပဲေနဂုဏ္မာန္...အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာတင္ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့ကြၽန္မက..ရွင့္ကိုမရလို႔..ရွင္နဲ႔အနီးဆုံးမွာရွိႏိုင္ေအာင္ေကာက္က်စ္ခဲ့မိတာမွားလား..
ရွင့္မာမီအတြက္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့..
ခ်ယ္ရီေနာင္တမရဘူးသိလား..ခ်ယ္ရီ႕ရဲ႕ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ရွင္နဲ႔နီးစပ္ဖို႔ျဖစ္ေနလို႔ပဲ..ရွင့္အေမရဲ႕ ေဘးနားမွာ ကြၽန္မျပဳစုေပးေနခဲ့တုန္းက ႏိုင္ငံျခားကေန ျပန္လာတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားလူငယ္ ပုံစံေလးကို အခုထိမ်က္လုံးထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနမိတုန္းပဲ...စေတြ႕မိတဲ့အခ်ိန္မွာတင္ ကြၽန္မရွင့္ကို စြဲလမ္းမိခဲ့ရတာ ...
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ရွင္နဲ႔ကြၽန္မ အၾကည့္ခ်င္း
ဆုံမိေတာ့ ရွင္ၿပဳံးလိုက္တဲ့အၿပဳံးေလး....
ခဏတာေလးေပမဲ့ အခုထိမွတ္မိေနတုန္းပဲ....
ကိုေနဂုဏ္မာန္...ရွင္ဟာကြၽန္မအၿမဲမက္ေနၾက အိပ္မက္ထဲက စိတ္ကူးယဥ္မင္းသားေလးဆိုတာ ရွင္သိရဲ႕လား...
ရွင့္ကုမၸဏီမွာ ကြၽန္မအလုပ္၀င္ခိုင္းထားတဲ့
မိုးမမေျပာလို႔ စံပယ္ေမႊးကိုအခန္းထဲမွာ
ပိတ္မိေအာင္ လုပ္ခိုင္းခဲ့မိတယ္...
ကြၽန္မရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈေတြအရာမထင္ခဲ့ဘူး....
မစားရတဲ့အမဲကို သဲနဲ႔ပက္တယ္လို႔ပဲေျပာေျပာ..
ကြၽန္မမွမပိုင္ရရင္..ဘယ္သူပိုင္တာမွလဲမျမင္ခ်င္ဘူး.."
မ်က္ရည္ေတြၾကားမွ သူမရဲ႕ေကာက္က်စ္တဲ့မဲ့ၿပဳံးတစ္ခုကို ေဒၚတင့္ၾကည့္ၿပီးစိတ္ေတြေလးလံေနမိသည္။
"ေအာ္လူေတြ..လူေတြ..ရတာမလို..လိုတာမရျဖစ္ေနၾကပါလား..လူ႔ရဲ႕လိုအင္ဆႏၵကိုနတ္ေတြေတာင္မျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့စကားက..တယ္မွန္ပါလားေနာ္.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
ဧရာ၀တီတိုင္း
🎶လ၀န္းကေလးနဲ႔တူတယ္ ေမ့ကိုလား
ကြယ္🎶
🎶အသဲထဲစြဲေနပါသတဲ့ သူညာတယ္🎶
🎶ခ်စ္ခြင့္ပန္ ခ်စ္စကားေလးေတြမွာ
ကြယ္🎶
🎶စမ္းက်ေရစီးသံ ေတးအသြယ္သြယ္🎶
🎶အလွပန္း သည္းျမညႇာမွာ
ေဝ့လယ္ ေဝ့လယ္🎶
🎶သူ႔အခ်စ္ လိပ္ျပာငယ္ေလး လာေန
တယ္🎶
🎶ဘ၀တစ္သက္တာ ခိုနားဖို႔ကိုႀကံ႐ြယ္🎶
🎶ခ်စ္ေမတၱာ အေျဖခက္သားကြယ္🎶
ေကာက္စိုက္သမေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္တူညီ သံၿပိဳင္သီဆိုေနၾကသည့္ "စဥ္းစားကာေနရအုံးမယ္ဆိုတဲ့" မာမာေအးရဲ႕သီခ်င္းက စံပယ္နဲ႔အင္မတန္မွတိုက္ဆိုင္ေနေလသည္။
မနက္ျဖန္ဆိုရန္ကုန္ျပန္ရမွာျဖစ္လို႔ သူ႔ကိုဘယ္လိုအေျဖေပးရမလဲ ေတြးေနရတာလဲ ပန္ဒါ၀က္၀ံ႐ုပ္ေပါက္ေတာ့မည္။
"ကဲ..အဆိုေတာ္တို႔ေရ ထမင္းစားၾကအုံးစို႔ေဟ့.."
အပ်ိဳႀကီးမရင္ရဲ႕ေခၚသံအဆုံးမွာ လယ္သူမေတြဟာ အေပၚျပန္တက္ၾကၿပီလွည္းလမ္းေၾကာင္း
နံေဘးရွိ အရိပ္ေကာင္းေသာ ေနရာေလးမွာအကုန္စုၿပဳံထိုင္ၾကေလသည္။လယ္ထဲ၊ကိုင္းထဲဆိုေတာ့ ေတာေလေျပကလည္း တဟူးဟူးနဲ႔ ေအးလို႔ပင္။
ေနပူလြန္းတာေၾကာင့္ ေကာက္စိုက္သမေတြကလည္း သနပ္ခါးကို မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး ထူပိန္းေနေအာင္ အျပည့္လိမ္းကာ ေခါင္းမွာလည္း ပုဆိုးစေတြကို ေပါင္းထားၾကသည္။ထို႔အျပင္ ေနပူဒဏ္ကို ကာကြယ္ရန္ အိက်ႌလက္ရွည္ေတြ ၀တ္ထားၾကၿပီး ဝါးခေမာက္ကိုယ္စီ ေဆာင္းထားၾကေလသည္။
ထမင္းစားဖို႔ရန္ ကိုယ္ဆီယူလာၾကသည့္ ထမင္းဗူးေလးေတြကို ဖြင့္လိုက္ၾကၿပီး ကိုယ္တိုင္ခ်က္လက္ရာေလးေတြကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ မွ်စားေနၾကေလသည္။
စံပယ္တို႔ ေတာသူေတာင္သားေတြအဖို႔
ဟင္းဖြယ္ဖြယ္ရာရာေတြမလိုအပ္ပါဘူး။
ငါးပိရည္ေကာင္းနဲ႔ တို႔စရာစုံေနရင္ကိုစား၍ၿမိန္ၾကသူေတြပါ။
"ဟဲ့အပ်ိဳႀကီး ေတာ္မေန႔ညေနက ေရဒီယို နားေထာင္လိုက္ရေသးလား.."
"ေအးနားေထာင္လိုက္ရတယ္ေလ..
ဘာျဖစ္လို႔လဲ မိစိုးရဲ႕.."
"မေန႔ကေလ..မႏၲေလးFMကေနျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕
အခ်မ္းသာဆုံးထဲကတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့
ေနဂုဏ္မာန္ဆိုတဲ့လူအေၾကာင္းကိုလႊင့္တယ္ဟဲ့..
သူက အသက္ႏွစ္ဆယ့္ကိုးႏွစ္ပဲရွိေသးတာတဲ့ေတာ္
..ပိုင္ဆိုင္မႈကလည္းနည္းတာမဟုတ္ဘူး..."
"ဘာလဲမိစိုး..ေတာ္ကအဲ့ပုဂၢိဳလ္ကိုမွန္းခ်င္ေနတယ္ေပါ့ေလ.."
"မွန္းေတာ့ဘာျဖစ္လဲေတာ္..စိတ္ကူးထဲမွာ
တိုက္အိမ္ေဆာက္တာပဲဟာ..အထက္တစ္ရာေလာက္ေဆာက္လိုက္မွာေပါ့..
ဟီဟိ..က်ဳပ္စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့သူနဲ႔ကေလး
တစ္ဒါဇင္ေတာင္ေမြးၿပီးေနၿပီ.."
"အမယ္ေလးေတာ္..."
မိစိုးရဲ႕စကားေၾကာင့္ အပ်ိဳႀကီးမရင္ခမ်ာ
ကိုယ့္ႏွာဖူးကိုယ္ျပန္႐ိုက္ယူရတဲ့အျဖစ္ ေရာက္ေနသည္။
ဒီမိစိုးကေတာ့ကိုရီးယားမင္းသားဆိုလဲ
သူနဲ႔ညားတာပဲ။ကုလားမင္းသားလဲ အကုန္
သူ႔လင္ခ်ည္းပဲ။တကယ္မႏိုင္တာပါ။
စံပယ္လည္းသူတို႔စကားေၾကာင့္ေတြးရျပန္သည္။
ဦးေနဂုဏ္မာန္နဲ႔ စံပယ့္ဘ၀က မိုးေကာင္းကင္နဲ႔ေျမႀကီးလိုဘယ္ေတာ့မွမထိႏိုင္ပါဘူး။
မစိုးလိုစိတ္ကူးေလးယဥ္မိတာေတာင္
ယုတ္တိမရွိရေလမလားလို႔ ကဲ့ရဲ႕ခ်င္ေနၾကရင္
သူနဲ႔သာ တကယ္သမီးရည္းစားျဖစ္သြားပါကခ်ယ္ရီစူးဆိုတဲ့မိန္းမကဲ့သို႔ စြပ္စြဲေျပာဆိုမဲ့သူေတြ
ကတစ္ပုံႀကီးရွိေနမွာက်ိန္းေသတယ္။
ရည္းစားေလးတစ္ေယာက္ထားဖို႔ကို ကိုယ့္အလွည့္
က်မွေတာ္ေတာ္ေတြးယူေနရပါလားေနာ္
စံပယ့္ညီမ လင္ေနာက္လိုက္တုန္းက ဘယ္လိုေတြးၿပီးလိုက္သြားခဲ့လဲမသိပါဘူး။
"ဟဲ့မိစံပယ္...ဘာေတြေတြးေနလို႔..ငူငိုင္ေနရတာလဲ..ဘာလဲမနက္ျဖန္ရန္ကုန္ျပန္ရေတာ့မွာမို႔..ရည္းစားေလးနဲ႔ခ်ိန္းေတြ႕ဖို႔ ႀကိဳတင္အႀကံထုတ္ေနတာလား.."
"ဘယ္ကရည္းစားရွိရမွာတုန္း...."
"ဟင္..ငါ့တို႔ရဲ႕အေခ်ာအလွေလးက တကယ္ပဲရည္းစားမရွိဘူးလားဟယ္...႐ြာထဲက ေဒၚေငြအိရဲ႕ သမီးေတာင္ အသက္ဆယ့္ငါးႏွစ္နဲ႔ လင္ေနာက္သြားတာ ျမန္ခ်က္ပဲ....တကယ္မလြယ္တဲ့ ကေလးေတြပါေအ....ေရွ႕ေရး၊ေနာက္ေရးမေတြးေတာၾကဘူး...
ညည္းေရာ...အေျဖေတာင္းတဲ့သူေတြဘာေတြ
မရွိဘူးလား..ရွိရင္ႀကိဳေျပာေနာ္...
ငါတို႔ကညီမေလးလို သေဘာထားလို႔
မဟုတ္မဟက္လူေတြနဲ႔ အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး..."
"အေျဖေတာင္းထားတဲ့လူက..တစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္.."
"ဟယ္.. ေျပာစမ္း..ေျပာစမ္း..ဘယ္သူလဲ.."
"စံပယ္ေျပာရင္ေရာ..ယုံၾကမွာလား.."
"ယုံပါတယ္ဟယ္..ေျပာမွာသာေျပာ.."
"ခုဏကမစိုးေျပာျပတဲ့ ေရဒီယိုထဲက
အရမ္းခ်မ္းသာတဲ့ သူေဌး ဦးေနဂုဏ္မာန္ပဲ..."
"ဟင္..."
"ဘာ!?!..."
စံပယ့္စကားေၾကာင့္အကုန္လုံး မ်က္လုံးျပဴးကုန္ၾကၿပီး တစ္ဟားဟားရယ္ကုန္ၾကသည္။
ေတြ႕လားမယုံၾကပဲနဲ႔ လာေမးေနၾကတယ္။
"ဟား..ဟား..ဟား..ဟာ..အဟြတ္..အဟြတ္.."
"စံပယ္ရယ္..ရယ္ရလြန္းလို႔ ငါအူတက္ၿပီးေသရင္နင့္ေၾကာင့္ေနာ္..ဟား..ဟား.."
"ေနဂုဏ္မာန္ကနင့္ရည္းစားဆိုရင္..
ကိုရီးယားမင္းသာ ဆုန္ဂ်ဴးကငါ့အေဖေပါ့
..ဟား..ဟား..အဟြတ္...အဟြတ္"
"ဟဲ့..ဟဲ့...ညည္းနယ္ စားၿပီးသားေတြ ျပန္ထြက္ေတာ့မွာပဲ....ျဖည္းျဖည္းရယ္ပါဟယ္...."
မစိုးႀကီးခမ်ာ ဘယ္ထဲကေလွာင္ခ်င္ေနသလဲ
မသိပါဘူး။အရယ္လြန္ၿပီး သီးေတာင္သီးတယ္။
မသိရင္ စံပယ္ကျပက္လုံးထုတ္လိုက္သလိုပါပဲ။
ဦးေနဂုဏ္မာန္ေရ ရွင္ေတာင္းတဲ့ခ်စ္အေျဖကကြၽန္မသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ေတာ့ဟာသတစ္ပုဒ္သာသာပဲရွိပါတယ္။
အခန္း(၁၄)ဆက္ရန္....
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
=========================================================================
🌼 အခန္း၁၄🌼
ေက်းလတ္ေဒသတြင္ သစ္ရိပ္၊ဝါးရိပ္ႏွင့္ ေအးခ်မ္းသေလာက္ ရန္ကုန္ရာသီဥတုကေတာ့ဆန႔္က်င္
ဘက္ျဖစ္ေနေလသည္။ပူလိုက္သည့္ေနဆိုတာ ဦးထုပ္မ်ားမေဆာင္းထားရင္ ဆံပင္အေမႊးေတြေတာင္ ကြၽတ္က်ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ခံစားရသည္။
ၿမိဳ႕ထဲလိုေနရာမ်ိဳးတြင္ ကားလမ္းမအက်ယ္ႀကီးနဲ႔ တိုက္တာေတြပဲေပါမ်ားတာေၾကာင့္ သစ္ပင္ကို
မနဲၿဖဲရွာေနရသည္။
ေတာမွာက ကတၱရာလမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းသာခင္းထားၾကတာေၾကာင့္ ဆိုင္ကယ္လ္ေလးေတြသာ အစီးမ်ားသည္။ေန႔ခင္းဘက္ဆိုလွ်င္ အလုပ္ကိုယ္ဆီႏွင့္မို႔ တစ္႐ြာလုံးနီးပါးက ပြဲလမ္းသဘင္မရွိပါက တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္းေအးလြန္းသည္။
ရန္ကုန္မွာကေတာ့ ေန႔ေန႔ညည ကားသံတဝီဝီႏွင့္
လူေတြဆိုတာ ၀မ္းေရးအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊လႈမႈေရး၊သာေရး..နာေရးအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း ဟိုဒီလူးလား လႈပ္ရွားသြားလာေနၾကရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း ရန္ကုန္ကိုစည္တယ္ဟု ေျပာၾကတာေနမည္။
"ေဒၚညိဳေရ..ဒီမွာ ႐ြာျပန္လက္ေဆာင္ေတြကို..
အိမ္မွာရွိသမွ်လူအကုန္လုံးကိုခြဲေပးလိုက္ပါေနာ္.."
"ေအးပါ..တူမေလးရယ္..ေဒၚႀကီးၾကည့္လုပ္လိုက္မယ္..ေအးေဆးသြားနားေနာ္.."
"ဟုတ္ကဲ့.."
ဦးေနဂုဏ္မာန္နဲ႔ ထိတ္တိုက္ေတြ႕ရမွာ မ်က္ႏွာပူတာေၾကာင့္ စံပယ္လည္းကိုယ့္စရိတ္နဲ႔ကိုယ္ပဲ ကားဂိတ္ကေန တကၠစီ စီးလာခဲ့လိုက္သည္။
လွည္းလမ္းေၾကာင္းေပၚကေန ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔လိုက္ခဲ့တာေၾကာင့္ ဆံပင္ေတြက ဖုန္ေတြနဲ႔ေရာေထြးေနေလသည္။ေရ၊မိုးခ်ိဳးၿပီး ခဏနားကာ ေဒၚညိဳတို႔ကို ကူဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ စံပယ္လည္းကိုယ့္အခန္းကိုယ္အျမန္
၀င္ကာ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ေခါင္းေလွ်ာ္လိုက္သည္။
ေရအၾကာႀကီးစိမ္ခ်ိဳးလိုက္ရ၍ လူကလည္းအေတာ္လန္းဆန္းသြားေလသည္။
ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကိုပိတ္ၿပီး မွန္တင္ခုံဘက္သို႔ သြားေနရင္းႏွင့္ စိတ္ထဲမွာ မသကၤာစရာတစ္ခုခုကို ေတြ႕လိုက္မိသလို ခံစားလိုက္ရတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကုတင္ေနရာကို ၾကည့္လိုက္မိေတာ့....
"ဟင္..ဦးေနဂုဏ္..ကြၽန္မအခန္းထဲကိုဘယ္လိုေရာက္ေနတာလဲ.."
"အဟင္း..စံပယ္ျပန္ေရာက္တည္းက ေဒၚညိဳဖုန္းဆက္ထားတာ.."
စိတ္ထဲမွာ သူ႔႐ုပ္ႀကီးကိုေတြ႕လိုက္ေတာ့ လန႔္ျဖန႔္သြားသည့္နည္းတူ မ်က္လုံးေတြလည္း ျပဴးက်ယ္ကုန္ေလသည္။
"ရွင္..ရွင္ေရွ႕မတိုးလာနဲ႔ေနာ္.."
ဦးေနဂုဏ္က စံပယ့္ကုတင္ေပၚမွာေျခေထာက္ခ်ိတ္ထိုင္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ထရပ္လိုက္ၿပီး စံပယ္ရပ္ေနသည့္ေနရာသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းလာသည္။
သူ႔ရဲ႕ တည္ၾကည္ေသာ မ်က္ႏွာဟာ ခ်က္ခ်င္းပင္
႐ႊင္ျပသလို ျဖစ္သြားၿပီး တင္းတင္းေစ့ထားေလးရွိသည့္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းဟာလည္း အေပၚသို႔ ေကြးၫႊတ္တက္သြားေလာက္ေအာင္ ၿပဳံးတာကိုျမင္လိုက္ရသည္။
စံပယ့္အေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေၾကာက္စရာအၿပဳံးႀကီးလိုပဲ။
စံပယ့္မ်က္ႏွာေတြလည္းထူပူလာရၿပီး ေတာ္ေတာ္ရွက္ေနမိသည္။ကိုယ့္အခန္းထဲမွာမို႔ သပါတ္မယူ
ထားမိေတာ့ ရင့္ၫႊန႔္ကေန လည္တိုင္အထိက
အ၀တ္မပါတာေၾကာင့္ လက္ဖဝါးေလးနဲ႔ကာထားလိုက္ရသည္။
ထိုလူႀကီးက စံပယ့္အနားကိုပိုတိုး၍ကပ္လာတာေၾကာင့္ အေနာက္ကိုဆုတ္ရင္းဆုတ္ရင္းႏွင့္
ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးမွာ စံပယ့္ေက်ာျပင္ဟာ သြားကပ္ေနမိေတာ့သည္။
ၾကာရင္စံပယ္ႏွလုံးေရာဂါရၿပီး ေနရာမွာတင္ပစ္လဲသြားမွာေသခ်ာတယ္။
"မ်က္ႏွာႀကီးငုံ႔မထားနဲ႔ေလ..ကိုယ့္ကိုအေျဖျပန္ေပးရမွာေမ့ေနၿပီလား.."
ဘာေမးေမးေခါင္းႀကီးသာဖိငုံ႔ထားတဲ့ေကာင္မေလးက ဇတ္ႀကီးက်ိဳးက်ေတာ့မယ့္အတိုင္းပဲ။
ေရခ်ိဳးၿပီးခါစမို႔ မ်က္ႏွာေလးက၀င္းမႊတ္ေနၿပီး ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးခါစ ဆံပင္အရွည္ႀကီးမွ ေရစက္ေတြက ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ တစ္ေပါက္ေပါက္က်ေနေလသည္။
အသားအေရအရမ္းျဖဴလြန္းတဲ့ေကာင္မေလးမို႔
သူ႔မ်က္လုံးေတြကသူမရဲ႕ရင္ၫႊန႔္ေဖြးေဖြးေလးဆီသို႔ ေရာက္ေရာက္သြားမိ၍ စိတ္ကိုမနည္းထိန္းေနရသည္။
ပါးအို႔နီနီေလးေတြကိုလဲ စိတ္ရွိလက္ရွိသာနမ္းလိုက္ရရင္ ဒီေကာင္မေလး႐ြာကိုျပန္ေျပးမွာျမင္ေယာင္တယ္။
"ေဟ့..ခ်စ္တယ္လို႔အေျဖေပးမွာလား..မေပးဘူးလား..မေပးရင္ကိုယ့္အဆိုးမဆိုနဲ႔ေနာ္..."
ဘီလူးဆိုင္းတီးၿပီးအေျဖလာေတာင္းေနတဲ့လူကို အျမင္ကပ္ပုဒ္မနဲ႔ မ်က္ေစာင္းျပန္ထိုးလိုက္သည္။
ဘယ္လိုလူလဲမသိဘူး ဘယ္မိန္းကေလးက
ထမီရင္လ်ားႀကီးနဲ႔အေျဖေပးခ်င္မွာလဲ။
စံပယ္ရွက္လို႔ေသရခ်ည္ရဲ႕ အခုထိလည္းအခန္းထဲကထြက္မေပးေသးဘူး။
"ေဟ့..ကိုယ့္ကိုအဲ့လိုမ်က္ေစာင္းမထိုးနဲ႔ေနာ္..
စိတ္ကသိပ္ခိုင္တာမဟုတ္ဘူး...ေနရာမွာတင္.."
"ရွင္ေနာ္..ႏွာဘူးစကားေတြလာမေျပာနဲ႔...
မေပးဘူးအေျဖ..သြား...အခန္းထဲကေန.."
"ေအးေနာ္..အေျဖမေပးရင္ထမီကိုဆြဲခြၽတ္လိုက္မွာေနာ္.."
"အား..ႏွာဘူးႀကီး..မလုပ္နဲ႔ေနာ္.."
"အာ့ဆိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာေလ.."
႐ုတ္တရက္ထမီစကိုဆြဲဟန္ျပေတာ့ စံပယ္အေတာ္ထိတ္လန႔္သြားရသည္။ဒီလူႀကီးကဘာကိုမွ ေၾကာက္တဲ့လူမဟုတ္ဘူး။
တကယ္ခြၽတ္လိုက္ရင္ဒုကၡပါပဲ။ထမီစကို စပယ္ကျပန္ဆြဲသလို သူကလည္းအစကိုမလႊတ္ေပးေတာ့ ႐ုန္းရင္းနဲ႔ ကြၽတ္သြားမွ ရွိသမွ်အရွက္ေတြ ျဗန္းျဗန္ကြဲႏိုင္သည္။
"တစ္ ႏွစ္ သုံး ေရလို႔မွအေျဖမေပးရင္ဆြဲခြၽတ္ၿပီေနာ္.."
"တစ္ ႏွစ္ .."
"အမယ္ေလး...ခ်စ္တယ္..ခ်စ္တယ္.."
"ဟားတကယ္ေနာ္.."
"အင္း..."
"ေရး..ဒါမွကိုယ့္ရဲ႕ေမႊးကြ.."
"အာဘွား..မွ..မွ..မွ.."
"ကဲ..အက်ႌလဲ..ဆံပင္ေသခ်ာေျခာက္ေအာင္လုပ္ၿပီးရင္...ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းလာခဲ့..ကိုယ္တို႔ရည္းစားျဖစ္တဲ့အထိန္းအမွတ္နဲ႔..ေမႊးသြားခ်င္တဲ့ဘယ္ေနရာကိုမဆို လိုက္ပို႔ေပးမယ္..."
သူေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္လိုခုန္ေပါက္ေပ်ာ္႐ႊင္ေနသည့္ ဦးေနဂုဏ္မာန္ကိုစံပယ္ပါးစပ္ႀကီးဟၿပီး အံ့ဩေနမိသည္။
ဦးေနဂုဏ္မွာလည္း ဒီလို႐ူးတူး၊ေပါေတာပုံစံရွိတာပဲလား။က်ပ္မျပည့္တဲ့ကေလးကို သၾကားလုံး၀ယ္ေကြၽးမိလိုက္သလိုပဲ။
အခုမွရည္းစားျဖစ္႐ုံရွိေသးတယ္ စံပယ့္ကိုနမ္းသြားလိုက္တာမ်ား မ်က္ႏွာမွာေနရာလပ္ေတာင္မက်န္ဘူး။
စံပယ္ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ျပန္စမ္းၿပီး
သူ႔နမ္းသြား၍သေထြးစိုစြတ္က်န္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြကို လက္နဲ႔သပ္ခ်ေနရသည္။
"ေအာ္..ငါကျငင္းမလို႔စဥ္းစားထားတဲ့ဟာကို..
ငါရွက္တတ္မွန္းသိလို႔..ခ်က္ေကာင္းကိုကိုင္ၿပီး..
မလွိမ့္တစ္ပတ္နဲ႔အေျဖေတာင္းသြားတာ..
ဟြန႔္..ဒီအတိုင္းဆိုရင္သူနဲ႔..တစ္အိမ္ထဲမွာအတူေနလို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး..ေတာ္ၾကာမယူရေသးပဲ..
ငါလုံးပါးပါးလိမ့္မယ္..မလြယ္ဘူး..."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ေမႊး..သြားခ်င္တာ...ဒီေနရာဆိုတာေသခ်ာလား..."
"အင္း..ေသခ်ာတယ္..ေရး..သြားကစားရေအာင္.."
ေဘးနားမွခုန္ဆြခုန္ဆြျဖစ္ေနတဲ့မယ္မင္းႀကီးမေလးကို ပိတ္သာထုပစ္လိုက္ခ်င္သည္။
ပထမဆုံးခ်စ္သူျဖစ္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔
ဘယ္သြားခ်င္လဲဆိုေတာ့ ကစားကြင္းတဲ့။
တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးလို႔သြားခ်င္တယ္ခ်ည္း
အတင္းပူဆာတာနဲ႔ေခၚလာခဲ့ရသည္။
ခက္တာကေနဂုဏ္မာန္ဆိုတဲ့ သူကိုယ္တိုင္ဟာ
တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ကစားကြင္းတစ္ခါမွ
မသြားခဲ့ဖူးဘူး။ငယ္ငယ္တည္းက ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ ေက်ာင္းတက္ရင္းအေနမ်ားခဲ့တယ္။
ဦးေလး မိသားစုက ကစားကြင္းကိုသြားရင္ အေဖာ္ေခၚေပမဲ့ မလိုက္ဘူးဆိုၿပီး အၿမဲျငင္းခဲ့တဲ့သူ။
ကစားကြင္းဆိုတာလူေပါ့ေတြလာအခ်ိန္ျဖဳန္းတဲ့ေနရာလို႔ ေတြးခဲ့တဲ့သူက အခုကိုယ္တိုင္ေရာက္ေနရေလၿပီ။
"ဟာ..ဦးေနဂုဏ္..ရွင္ကလည္းေႏွးလိုက္တာ..
ကြၽန္မရည္းစားေတာ္ထားတာက လူလား ၊
လိပ္ႀကီးလား မသဲကြဲေတာ့ဘူး..လာပါဆို.."
သူ႔မေလးစကားေၾကာင့္ ေသြးေတာင္တက္ေဆာင့္ခ်င္သည္။စီးပြားေရးေလာကမွာအကြက္ျမင္လြန္းလို႔ အကုန္ဆလံသခံေနရတဲ့သူက သူမနဲ႔ေတြ႕မွလိပ္ႀကီးလုံးလုံးကိုျဖစ္ေရာပဲ။
ကေလးကို ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး ႀကိဳက္ထားရေတာ့
ေရွ႕ေလွ်ာက္ ဒီ့ထက္ပိုျပင္းတဲ့ စကားေတြနဲ႔ အသားက်ဖို႔သာ ျပင္ေတာ့ ေနဂုဏ္မာန္ေရ။
"ဟိုေလ..ေမႊးရယ္..ကိုယ္တို႔စားေသာက္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းမွာပဲေန႔လည္စာ သြားစားၾကမယ္ေလ..ဒီမွာကလူေတြရႈတ္ယွက္ခက္ေနတာပဲ..
စိတ္ရႈပ္ဖို႔ေကာင္းတယ္..သြားၾကမယ္ေလေနာ္..."
"ဒီမွာ...ကြၽန္မကဗြီဒီယိုကားထဲမွာ ၾကည့္ၿပီးတည္းကတစ္ခါေလာက္သြားမယ္လို႔စိတ္ကူးထားတာ
သိရဲ႕လား..အစထဲကလိုက္မပို႔ခ်င္ရင္လဲ..
ဘယ္သြားခ်င္လဲမေမးနဲ႔ေလ...ဒါမွမဟုတ္လည္းအိမ္ပဲျပန္မယ္..ရွင္နဲ႔လည္းဒီေန႔ပဲရည္းစားခန္းျပတ္ၿပီ..."
"ဟင္..အဲ့လိုေတာ့မလုပ္နဲ႔ေလ..ဒီေန႔ပဲရည္းစားရ..
ဒီေန႔ပဲျပတ္တယ္ဆိုရင္..ေနဂုဏ္မာန္သမိုင္း
႐ိုင္းသြားမွာေပါ့..."
"အမယ္ေလး စကားလုံးႀကီးကလည္း ႀကီးလိုက္တာမသိဘူး..အဲ့ဒါေတာ့ရွင့္သမိုင္း ရွင္ေရးတာပဲေလ.."
ျပတ္မယ္၊ကြဲမယ္ တကဲကဲလုပ္ေနတဲ့
သူ႔အသစ္စက္စက္ရည္းစားေလးေၾကာင့္
သူေခါင္းေျခာက္ေအာင္စဥ္းစားရသည္။
စီးပြားေရးကိစၥေတြေတာင္ သူမကိုေခ်ာ့ရတာေလာက္ခက္မယ္မထင္ဘူး။
ၾကည့္အုံး ႏႈတ္ခမ္းႀကီးက တစ္လံေလာက္ေရွ႕ထြက္ေနၿပီ။
"ကဲ..ဟုတ္ၿပီကြာ..ေဆာ့..ႀကိဳက္သေလာက္ေဆာ့..ၿပီးမွဖင္မူးတယ္..ေခါင္းမူးတယ္မလုပ္ရဘူးေနာ္"
"စိတ္ခ်..လာမွာသာ လာစမ္းပါ..."
"ဟမ္..ကိုယ္ေရာ ကစားရမွာလား..."
"လာပါဆို.."
စံပယ္အတင္းေခၚလို႔လိမ္ဖယ္လိမ္ဖယ္နဲ႔လိုက္လာရတဲ့႐ုပ္ႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး ရယ္ခ်င္စိတ္ကိုမနည္းထိန္းရသည္။သူကပဲ လူကို အမ်ိဳးမ်ိဳးဆရာႀကီးလုပ္ေနခဲ့ေတာ့ သူ႔ကိုႏွိပ္စက္ဖူးခ်င္သည္ေလ။
႐ိုလာကိုစတာတစ္ခါစီး႐ုံနဲ႔ စံပယ့္မွာ မူးတတ္သူမို႔
မအန္မိေအာင္မနည္းထိန္းေနရသည္။
ကိုယ္ေတာ္ကအလိုက္မသိပဲႏွစ္ခါျပန္စီးမယ္လုပ္ေနေသးသည္။
ခုဏကပဲ ကစားကြင္းကိုလာဖို႔ ဘူးခံျငင္းေနတဲ့လူက အခုေတာ့တတ္ႂကြတဲ့ၾကက္ဖႀကီးကိုျဖစ္လို႔။
ဟိုဟာလဲစီးခ်င္ ဒီဟာလည္းကစားခ်င္နဲ႔ တိရိစာၦန္႐ုံကေမ်ာက္ႀကီးကို ကစားကြင္းထဲလႊတ္လိုက္သလားမွတ္ရတယ္။ေမ်ာက္ကို ငွက္ေပ်ာသီးေကြၽးလိုက္မိသလို စားၿပီးရင္း ထပ္စားခ်င္ေနတာမ်ိဳး။
"ေမႊး..ကိုယ္တို႔တိုက္ကား သြားစီးမယ္..တိုက္ကား"
"ဘာတိုက္ကားလဲ!..ရွင့္ဖာသာတိုက္ခ်င္တဲ့ဟာကိုတိုက္ၿပီး..ကားခ်င္သလိုကား..သြား..ဒီမွာမူးလို႔
အန္ခ်င္ေနပါတယ္ဆို..အလိုက္ကိုမသိဘူး.."
"ဟင္..ေမႊးက တအားမူးေနတာလား..ခဏေစာင့္ေနာ္.."
စံပယ္ဆူလိုက္ေတာ့ခ်က္ခ်င္းပဲ ဘယ္ကိုေျပးမွန္း
မသိေျပးသြားေလသည္။
ခဏၾကာေတာ့မွ အေအးဗူးတစ္ဗူးနဲ႔ ေရခဲမုန႔္တစ္ခုကိုကိုင္ၿပီးျပန္ေျပးလာသည္။
သူကစံပယ့္အတြက္ေရခဲမုန႔္သြား၀ယ္တာပဲ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း အလိုက္သိသားလို႔ ခ်ီးက်ဴးလိုက္မိသည္။
အနားကိုေရာက္လာေတာ့ ေမာေနတဲ့သူ႔ပုံစံေၾကာင့္ စံပယ္လည္း သနားစိတ္၀င္သြားမိေလသည္။
ေရခဲမုန႔္စားမလား၊ အားျဖည့္အခ်ိဳေရေသာက္
မလားေမးေတာ့ စံပယ္ေရခဲမုန႔္ကိုပဲေ႐ြးလိုက္သည္။
ေရခဲမုန႔္စားေနတုန္းမွာ ပါးေပၚကိုလက္နဲ႔လာအုပ္တာေၾကာင့္ သူ႔ကိုေၾကာင္ၿပီးလွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ
ႏွဖူးကအနမ္းခံလိုက္ရသည္။
လူေတြအမ်ားႀကီးရွိေနတာကို ဒီလူမရွက္ဘူးလား။
သူမေရခဲမုန႔္စားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ခပ္လွမ္လွမ္း
မွေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္က ကိုယ့္ေကာင္မေလးကိုခဏခဏလာလာၾကည့္ေနေတာ့ သူသည္းမခံႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။
သူမကမ်က္ႏွာမွာသာပါးကြက္က်ားႀကီးနဲ႔ေပမဲ့ အသားကျဖဴေဖြးၿပီး ျမန္မာ၀တ္စုံအစိမ္းရင့္ေလးနဲ႔အရမ္းကိုယဥ္တင့္ေနသည္။
ဒီေတာ့သူ႔အပိုင္မွန္းျပရေသးတာေပါ့ဆိုၿပီး ေရခဲမုန႔္စားေနတဲ့သူမမ်က္ႏွာကိုလက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔အုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ႏွဖူးကိုနမ္းျပလိုက္သည္။
ထိုမွသာ သေကာင့္သားႏွစ္ေကာင္လစ္ထြက္သြားၾကသည္။ထိုအေကာင္ေတြကိုမဲ့ၿပဳံးနဲ႔ၾကည့္ၿပီး
သူမကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ကိုဝါးစားေတာ့မတတ္ၾကည့္ေန၍ သြားၿဖဲျပလိုက္ရသည္။
"ဟီး..ႏွဖူးမွာျခင္ကိုက္ေနလို႔ေနာ္..အခြင့္အေရးယူတာမဟုတ္ဘူး.."
"အပိုေတြမေျပာနဲ႔..ေနာက္တစ္ခါလူၾကားထဲမွာလာနမ္းလို႔ကေတာ့..ေသၿပီသာမွတ္.."
"အင္းပါ..လူၾကားထဲမွာမနမ္းဘူးအိမ္မွာပဲ.."
"ရွင္ေနာ္.."
"အား..အမယ္ေလး..ဗိုက္..ဗိုက္ေၾကာျပတ္ပါၿပီဗ်"
"ဟင္းေနာ္..ဒါနမူနာပဲရွိေသးတယ္.."
ေနဂုဏ္မာန္အဖို႔ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဗိုက္ေၾကာကိုလိမ္ဆြဲခံလိုက္ရသည္။ဒယ္ဒီတို႔ေတာင္ ငယ္ငယ္တည္းက သူ႔ကိုတစ္ခါမွ် မ႐ိုက္ဖူးခဲ့ေပ။
အျခားသူေတြက အႏိုင္က်င့္ဖို႔ဆိုတာေတာ့
ေျပာမေနပါနဲ႔။
ကိုယ္တိုင္ကလည္း ခပ္တည္တည္ပဲ ေနတတ္သည့္လူမို႔ ဘယ္သူကမွရန္လာမစရဲဘူး။
အခု စံပယ္ေမႊးဆိုသည့္ ေကာင္မေလးရေတာ့မွ
အဆူလည္းခံရသည္။ဗိုက္ေၾကာလည္း နာရသည္။
သို႔ေပမဲ့ သူလုံး၀စိတ္မဆိုးဘူး။သူမျဖစ္ေနလို႔ကို
သူစိတ္မဆိုးတတ္တာ ထင္ပါရဲ႕။ခ်စ္ေနမိေတာ့ အျပစ္မျမင္တတ္ေတာ့ဘူး ဆိုသလိုေပါ့။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ဘုန္း!!!!!.."
ေဒါသကုမၼာရသူေဌးေၾကာင့္ ႐ုံးခန္းထဲတြင္အပ္က်သံပင္မၾကားရေတာ့ေပ။
အကုန္လုံးေခါင္းငိုက္ဆိုက္ခ်ထားၾကသည္မွာ ျခေသၤ့ေရွ႕မွာ ခစားရတဲ့ယုန္သူငယ္ေလးလို
ႏွာယားလို႔ေတာင္ ႏွာမေခ်ရဲျဖစ္ေနၾကသည္။
"ဘာေၾကာင့္ဒီလိုျဖစ္ရတာလဲ..ဦးလူေဇာ္ကသူ႔ပရိေဘာဂေတြကိုတင္ပို႔ဖို႔ ဘာလို႔ေနာက္က်ေနရတာလဲ..အခုေဟာ္တယ္ဖြင့္ပြဲေၾကျငာထားတာက
ရက္နီးလာၿပီ..ဖြင့္လွစ္ေပးမဲ့သ႐ုပ္ေဆာင္ကလည္း..ႀကိဳခ်ိန္းထားၿပီးရက္နဲ႔..မင္းတို႔ဌာနကလူေတြ..အိပ္ငိုက္ေနၾကလို႔အခုမွႏိုးၾကတာလား
..ဟမ္!!!!!!!!!..."
"မဟုတ္ပါဘူးဆရာ..ဦးလူေဇာ္က႐ုတ္တရက္
ကုန္ၾကမ္းေဈးတက္တယ္ဆိုၿပီး..မူရင္းေဈးထက္၂ဆတိုးလိုက္တာမွာ.. ညႇိမရျဖစ္ေနတာပါ..
အရင္က ဦးေက်ာ္ရွိန္းလည္းခံလိုက္ရဖူးတယ္တဲ့.."
"ေတာက္!!!..မင္းတို႔ဦးေႏွာက္ေတြကမသုံးရေသးလို႔တုံးေနၾကတာလား..ဟမ္!..ဒီလိုစည္းေဘာင္မသိတဲ့လူဆီကမွကြာ..ေငြေတြကမိုးေပၚကေနက်လာတာမဟုတ္ဘူး..သြား!!..ေရွ႕ေနဌာနကိုအခုသြားၿပီး..
ဦးလူေဇာ္ဆီလႊတ္လိုက္..မူလစာခ်ဳပ္အတိုင္းကတိမတည္ႏိုင္ရင္..ေထာင္နန္းစံခိုင္းလိုက္..ေနဂုဏ္မာန္ကိုဒါမ်ိဳးလာလုပ္လို႔မရဘူး..."
"ကြၽီ.."
႐ုံးခန္းထဲကိုအတြင္းေရးမႉးမေလး၀င္လာ၍
ကူကယ္မဲ့လူေပၚလာၿပီဆိုၿပီး မၾကယ္စင္ကိုအားကိုးသည့္ အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ေနၾကေလသည္။
သူေဌးကမသြားခိုင္းေသးပဲ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ရဲၾကလို႔ပါ။
"ဆရာ..စံပယ္ေမႊးထမင္းခ်ိဳင့္လာပို႔ပါတယ္..
အဲ့ဒါ၀င္လာခိုင္းလိုက္ရမလား.."
"ၾကယ္စင္..အခုအခ်ိန္မွာထမင္းစားဖို႔က
သိပ္အေရးႀကီးေနတယ္လို႔..မင္းထင္သလား.."
"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ..ကြၽန္မျပန္လႊတ္လိုက္ပါ့မယ္.."
ၾကယ္စင္လည္း အဆူခံရ၍ျပန္ထြက္ရန္ျပင္ေတာ့ စီမံခန႔္ခြဲေရးဌာနမွလူေတြလည္း ကူကယ္ရာမဲ့ၿပီဟု ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။
"ၾကယ္စင္..ေနအုံး.."
"ရွင္..ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့.."
"ခုဏကမင္းေျပာတာ....ဘယ္သူ.."
"စံပယ္ေမႊးပါဆရာ.."
ဒီနာမည္ၾကားေတာ့မွဆရာ့မ်က္ႏွာႀကီး ရႈံ႕မဲ့ေနရာမွေျပေလွ်ာ့သြားေလသည္။ၾကယ္စင္လည္း ဒီလိုျဖစ္မယ္ဆိုတာသိလို႔ အစည္းအေဝးအခ်ိန္ႀကီးမွာ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိစၥကို သပ္သပ္လာေျပာျခင္းပင္။
"အဟမ္း..အဟမ္း..ငါဗိုက္ဆာေနၿပီ..လႊတ္လိုက္"
ေခ်ာင္းဟန႔္သံေပးၿပီးေျပာလိုက္တဲ့ဆရာ့ကို
ၾကယ္စင္ပါအံ့ဩသြားရသည္။
ခုနကပဲ ထမင္းကအေရးမႀကီးဘူးဆိုတဲ့ဆရာက အခုေတာ့ အေရးႀကီးသြားၿပီေပါ့။
အေျပာင္းအလဲကလည္း လွ်ပ္စီးထပ္ေတာင္ျမန္ေသးတယ္။
ငါတို႔ဆရာကမ်က္ႏွာ ႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔လူပါလား။
"ေဟ့ေကာင္ေတြ..သြားၾကေတာ့ေလ..ဘာလဲ
ငါထမင္းစားတာထိုင္ေမွ်ာ္ၾကမလို႔လား.."
တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ႐ုံးခန္းထဲမွတစ္ေယာက္ၿပီး
တစ္ေယာက္ေျပးထြက္လာၾကတဲ့လူေတြဟာ အျပင္မွာထမင္းခ်ိဳင့္ႏွင့္ ရပ္ေနသည့္စံပယ့္ကို အကုန္လက္မေထာင္ျပသြားၾကသည္။
"ဘာလဲဦးေနဂုဏ္မာန္တင္မကပဲ..သူ႔လက္ေအာက္
ငယ္သားေတြကလည္းေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ပါလား......"
စံပယ္ ႐ုံးခန္းထဲသို႔၀င္လိုက္ေတာ့ သူကဆိုဖာေပၚမွာထိုင္ေနေလသည္။စံပယ့္ကိုလဲ ၿပဳံးၿဖီးျပေနတာမ်ား ႏြားျပာႀကီးေအာက္သြားမရွိသလို႐ုပ္နဲ႔။
ကိုယ့္ရည္းစားကိုယ္ တိရိစာၦန္နဲ႔ႏႈိင္းမိလို႔ လြဲပါေစ၊ဖယ္ပါေစလုပ္ရေသးသည္။
ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုစားပြဲမွာခ်ထားလိုက္ၿပီး သူ႔ေဘးနားမွထိုင္လိုက္ေတာ့ စံပယ့္ခါးကိုလက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔
က်စ္ေနေအာင္လာဖက္ၿပီး ပုခုံးေပၚေမးလာတင္ေလသည္။
သူ႔ကိုယ္သူအေမ့ဗိုက္ထဲကေန အခုမွထြက္လာတယ္ထင္ေနပုံရတယ္။ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြကိုတစ္ခုၿပီးတစ္ခုဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီး စားရန္မ်က္ႏွာရိပ္ျပလိုက္ေတာ့ ေခါင္းေထာင္ၿပီးပါးကိုလာနမ္းျပန္သည္။
"ကိုယ့္ကိုခြံ႕ေကြၽးပါလား.."
သူ႔စကားအဆုံးမွ တဟဲဟဲရာ္ျပလိုက္ၿပီး လက္ကေတာ့သူ႔ဗိုက္ေၾကာေနရာကို ညႇစ္ၿပီးလိမ္ပစ္လိုက္သည္။
"အား..အမယ္ေလးဗ်..ဗိုက္ေၾကာနာ..နာတယ္.."
"ၾကည့္ေနတာအေကာင္းမွတ္ေနလား..၀င္လာထဲကပက္က်ိလိုလာကပ္ေနတယ္..ရွင့္ကိုၾကာေလၾကည့္
မရေလပဲေနာ္..ဟင္း..ဟင္း.."
"ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုယ္..ခ်စ္လို႔ခြံ႕ေကြၽးခိုင္းတာပဲကြာ..ဘာလဲ ကိုယ့္ကိုမခ်စ္ဘူးလား.."
"ခ်စ္သူကဒုကၡိတႀကီးဆိုရင္ေတာ့..ခြံ႕ေကြၽးမွာေပါ့..
အခုကလက္ေကာင္း၊ေျခေကာင္းႀကီးေလ..
အခုထဲကတစ္ခါတည္းေျပာလိုက္မယ္..
ကြၽန္မအေဆာင္မွာပဲျပန္ေနေတာ့မွာေနာ္.."
"ဟာကြာ..ကိုယ့္အိမ္မွာဘာအဆင္မေျပတာရွိေနလို႔လဲ..အဓိပၸာယ္ကိုမရွိဘူး..."
"အဓိပၸာယ္သိပ္ရွိတာေပါ့..ရွင္နဲ႔ကြၽန္မကယူရေသးတာလဲမဟုတ္ပဲ..အတူေနရင္..ၾကာေတာ့ေဘးလူေတြဘယ္လိုျမင္ၾကမလဲ..."
သူမရဲ႕စကားေၾကာင့္သူေတြေဝသြားမိသည္။
ေမႊးကိုသူအရမ္းခ်စ္သည္။ဘယ္အရာနဲ႔မွမလဲႏိုင္ဘူးဆိုတာ ၾကာေလသူ ပိုသိလာရေလပဲ။
သူ႔ေဘးနားမွာလာဝဲခ်င္ေနၾကတဲ့ အေရာင္စုံလိပ္ျပာမေလးေတြရွိၾကေပမဲ့ သူကေတာ့ဒီသနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားနဲ႔လိပ္ျပာမေလးကိုပဲ ဖမ္းၿပီးေလွာင္အိမ္ထဲမွာထည့္သိမ္းထားခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို ႐ူးမိုက္သူပါ။
လက္ထပ္ျခင္းဆိုတာကို သူေတြးမၾကည့္ခဲ့ဖူးေပမဲ့ အခုအမ်ားနည္းတူ သူေတြးမွရေပေတာ့မည္။
စံပယ္လည္း စကားမွားသြားတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
ျပန္အျပစ္တင္ေနမိသည္။
မိန္းကေလးကစၿပီး ယူဖို႔ကိုတိုက္တြန္းတာ မျဖစ္သင့္ဘူးမဟုတ္လား။စံပယ္သူ႔ကိုခ်စ္ေပမဲ့ အခုထိကိုမယုံရဲေသးဘူး။
ခ်ယ္ရီစူးေျပာခဲ့သလို ဗိုက္တစ္လုံးနဲ႔က်န္ခဲ့မယ္ဆိုတဲ့စကားကစံပယ့္နားထဲမွာ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲျဖစ္ေနေတာ့ တစ္ေန႔မွာသူစံပယ့္ကိုထားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့အေတြးက အၿမဲတမ္းစိုးမိုးေနသည္။
မတူညီတဲ့ ဘ၀အေျခအေနႏွစ္ရပ္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သူကခ်စ္တယ္လို႔ေျပာခဲ့သလို စံပယ္ကလည္းအေျဖျပန္ေပးခဲ့မိတယ္။
ဒါေပမဲ့ စံပယ့္စိတ္ထဲမွာ အခုထိ အိပ္မက္တစ္ခုလိုမ်ိဳးပဲ ခံစားေနရတယ္။
"စံပယ္ေျပာတာက လပ္ထက္ဖို႔လိုမဟုတ္ဘူးေနာ္..အရမ္းေတြးမေနနဲ႔.."
"ကိုယ္တို႔လက္ထက္ၾကရေအာင္.."
သူ႔စကားေၾကာင့္ စံပယ္ဆြံ႕အသြားမိသည္။
သူတကယ္ႀကီးေျပာေနတာလား။စံပယ္တို႔ ခ်စ္သူျဖစ္တာ မေန႔တစ္ေန႔မွေလ။သူ႔စကားက အရမ္းေစာလြန္းမေနဘူးလား။
"..စံပယ္တို႔အရမ္းေလာေနသလားမသိဘူး..
ေစာေသးတယ္ေလေနာ္..ဟို..ေနာက္မွအဲ့ကိစၥကိုေျပာၾကတာေပါ့..စံပယ္ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္.."
စံပယ္ဒါပဲေျပာၿပီး အျမန္ထြက္လာလိုက္သည္။ႏႈတ္ခမ္းထက္မွာအၿပဳံးပန္းေတြေဝဆာလွ်က္ေပါ့။သူ႔စကားေၾကာင့္အရမ္းလည္းအံ့ဩတုန္လႈပ္သြားမိသလို ႏွလုံးသားေလးလဲ ဂြၽမ္းထိုးေမွာက္ခုံျဖစ္ေနၿပီလားမသိေပ။
"ငါ့ပါးစပ္ကအမွတ္တမဲ့ထြက္လာတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းကိုေတာင္အေလးအနက္ထားပါလား.."လို႔လည္း စံပယ္ေတြးမိၿပီး ေက်နပ္ေနမိသည္။
သို႔ေပမဲ့ စံပယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွ ေလ့လာစရာေတြေတာ့ အမ်ားႀကီးက်န္ေနေသးသည္။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
တီ..တီ..တီ
"ဟယ္လို..ဘယ္သူပါလဲ..."
"ဟယ္လိုစံပယ္..ငါမိစိုးပါ.."
"ဟယ္..ထူးထူးဆန္းဆန္း..ဖုန္းေတြဘာေတြဆက္လို႔ပါလား.."
"ထူးဆန္းတာေတြ..မထူးဆန္းတာေတြအသာ
ထား..ဒီမွာနင့္အဖြား မူးလဲလို႔ဟဲ့..အဲ့ဒါျပန္လာလို႔
ရရင္ျပန္လာပါဟာ..ဖြားၾကည္ေမကအသက္ႀကီးၿပီဆိုေတာ့..နင္႐ြာမွာပဲျပန္လာေနသင့္တယ္ေနာ္.."
"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့..မနက္ေစာေစာကားနဲ႔စံပယ္ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္..."
"ေအးအဲ့ဒါဆိုဒါပဲ.."
"တူ..တူ.."
ဟိုဘက္ကဖုန္းက်သြားသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္
စံပယ့္မ်က္ရည္ေတြဟာလည္း
ပါးျပင္ထက္မွာ႐ႊဲနစ္ေနပါေတာ့သည္။
စံပယ့္ဘ၀မွာအခ်စ္ရဆုံး လူငါးေယာက္သာရွိသည္။
အေမ,အေဖ,အဖြား,ညီမေလးနဲ႔ဦးေနဂုဏ္ေပါ့။
အေမနဲ႔အေဖကေတာ့စံပယ့္အနားမွမရွိႏိုင္ၾကေတာ့ေပမဲ့ က်န္သုံးေယာက္ထဲကေန ဘယ္တစ္ေယာက္ကိုမွစံပယ္ထပ္ၿပီးမဆုံးရႈံးခ်င္ဘူး။
ဆုံးရႈံးရမွာက္လည္း အင္မတမ္ေၾကာက္မိသည္။
တစ္ဖက္မွာလည္းဦးေနဂုဏ္မာန္ တစ္ဖက္မွာလည္းအဖြား ဒီႏွစ္ဦးၾကားမွာ စံပယ္ဗ်ာမမ်ားခ်င္ဘူး။
အဖြားဘ၀မွာလဲ စံပယ္ကမရွိမျဖစ္လိုအပ္သလို ေမတၱာတရားငတ္မြတ္ေနရွာတဲ့ဦးေနဂုဏ္ကိုလည္းစံပယ္မစြန႔္ခြာရက္ဘူး။
ဒီတစ္ခါ႐ြာျပန္ရင္ေတာ့ ဦးေနဂုဏ္နဲ႔ကိစၥကိုအဖြားထံမွာဖြင့္ေျပာၿပီး ခြင့္ေတာင္းရမည္။
အဖြားကမၾကည္ျဖဴရင္ စံပယ္လည္းရင္နာနာနဲ႔ပဲ
ေနာက္ဆုတ္ရေပမည္။ဘာလို႔ဆို အဖြားကသာ
စံပယ့္ဘ၀ရဲ႕ပဲ့ကိုင္ရွင္ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့၇ႏွစ္နာရီထိုးေနေလၿပီ။
သူအလုပ္ရႈပ္ေနမွာသိေပမဲ့ ႐ြာျပန္မဲ့ကိစၥ
သူ႔ကိုအသိေပးမွျဖစ္မည္။
စံပယ့္အေနနဲ႔ သူမသိေအာင္ဘာမွမလုပ္ခ်င္ဘူး။
"ေဒါက္..ေဒါက္.."
"စံပယ္လား..၀င္ခဲ့ပါ.."
"ကြၽီ..."
စံပယ္တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း
သူ႔အလုပ္စားပြဲမွာ လက္ပ္ေတာ့တစ္လုံးရယ္
ဖိုင္လ္တြဲေတြနဲ႔ သူအလုပ္ရႈပ္ေနေလသည္။
စံပယ္သူ႔ကိုမတ္တက္ရပ္အေနအထားနဲပဲ တစ္၀ႀကီးၾကည့္ေနလိုက္သည္။
"ကြၽန္မ..မနက္ျဖန္..အဖြားဆီျပန္မလို႔ရွင့္ကိုလာႏႈတ္ဆက္တာပါ.."
ထိုစကားကိုၾကားေတာ့မွ သူခ်က္ခ်င္းေခါင္းေထာင္လာၿပီး စံပယ့္ကိုလက္ဆြဲကာဆိုဖာေပၚတြင္ထိုင္ခိုင္းေလသည္။
"႐ုတ္တရက္ႀကီးပါလား..မသြားလို႔မရဘူးလားကြာ.."
"အဖြားေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္..အဖြားမွာကြၽန္မကလႊဲၿပီးဘယ္သူမွအားကိုးစရာရွိတာမဟုတ္ဘူး
...ကြၽန္မျပန္မွျဖစ္မွာ.."
"ဟာ..မငိုပါနဲ႔ေမႊးရယ္..ကဲျပန္ခ်င္ရင္ျပန္ေပါ့..
ဒါေပမဲ့အဖြားကိုေတာ့..ေယာက္်ားယူေတာ့မဲ့အေၾကာင္းပါတစ္ခါတည္း..သတင္းလႊင့္လာခဲ့ေနာ္.."
"ဟင္...ရွင္ကလက္ထက္ဖို႔ကိစၥကိုတကယ္ႀကီးေျပာေနတာလား.."
"ဟား..တကယ္ေပါ့ကြာ..ကိုယ့္အေတြးထဲမွာ
သားသားမီးမီးေလးေတြပါေမြးၿပီးေနၿပီဗ်.."
ေျပာရင္းသူစံပယ့္ကိုသိုင္းဖက္လိုက္ရာ စံပယ့္မွာျငင္းခြင့္ပင္မရလိုက္ေပ။
ရင္ခြင္ႏွစ္ခုက ေလတိုးလို႔မရေအာင္ပူးကပ္ေနၿပီး
စံပယ့္ေခါင္းေလးကိုလည္း သူ႔ညာလက္ႏွင့္
ျငင္သာစြာပြတ္သပ္ေပးေလသည္။
ဒီလူႀကီးဟာတကယ္ကိုအလိုက္သိတဲ့လူပါ။စံပယ္၀မ္းနည္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ေပြ႕ဖက္ၿပီးႏွစ္သိမ့္ေပးသလို စံပယ္ေဒါသေနထြက္တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာသူ႔ဗိုက္ေၾကာကိုဘယ္ေလာက္လိမ္ဆြဲဆြဲအျပစ္ျမင္တယ္လို႔မရွိဘူး။
"ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေလ ကိုယ္ပါတစ္ခါတည္းလိုက္ခဲ့ခ်င္တာ..ဒါေပမဲ့ဒီမွာအလုပ္ေတြအရမ္းမ်ားေနလို႔ကြာ..ပေရာဂ်က္တစ္ခုကအခုမွစခါစဆိုေတာ့..
ကိုယ့္ကိုနားလည္ေပးပါေနာ္..."
"အင္း..စံပယ္နားလည္ပါတယ္.."
သူ႔ကိုအၿမဲနားလည္ေပးတဲ့ ေမႊးရဲ႕မ်က္ႏွာကိုသူဆိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။
သူမေလးကသူ႔ကိုဘယ္ေလာက္အထိနားလည္မႈေပးထားလဲဆိုရင္ ဒယ္ဒီနဲ႔သူ႔ၾကားကကိစၥေတြကိုလည္း ဘာတစ္ခုမွေမးျမန္းျခင္း၊စပ္စုျခင္းမရွိသလို သူ႔ဆီကေနလည္းဘာမွေတာင္းဆိုတယ္လို႔မရွိခဲ့ဘူး။
ဒီလိုမိန္းကေလးကိုမွ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္
မေ႐ြးရင္ သူသိပ္ကိုမိုက္မဲသြားမွာေပါ့။
ငိုထားလို႔ပါးကြက္ေတြပ်က္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ
၀င္း၀င္းေလးကသူ႔ႏွလုံးေသြးေတြကို၀င္ေႏွာက္လိုက္သလိုျဖစ္ေနေလသည္။
သူ႔မရဲ႕ မ်က္ရည္က်ထားတဲ့ စိုအိအိပါးျပင္ေလးရယ္ ၊အရည္လဲ့ေနတဲ့မ်က္၀န္းဝိုင္းေလးေတြနဲ႔
ႏွာဖ်ားေလးေတြကိုဖြဖြနမ္းရႈိက္မိလိုက္ေလသည္။မ်က္၀န္းေလးေတြမွိတ္ၿပီး ၿငိမ္သက္ေနတဲ့သူမေၾကာင့္ သူအၿပဳံးေလးတစ္ခုကို ဖန္ဆင္းမိသြားေလသည္။
သူမရဲ႕ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးထက္မွာ
သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမ်ားအာ ထိကပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္
သူမေလးလန႔္ၿပီးသူ႔ကိုတြန္းထုတ္လိုက္သည္။
ပုံမွန္ဆိုရင္သူအေလွ်ာ့ေပးတတ္ေပမဲ့ ဒီညေတာ့
သူ႔မႏႈတ္ခမ္းမွ အနမ္းပြင့္ေလးမ်ားက သူ႔အပိုင္သာျဖစ္ရမည္လို႔ရင္ထဲမွာေႂကြးေၾကာ္ပစ္လိုက္ၿပီးသားပင္။
လေရာင္ေပ်ာက္တဲ့ဒီလိုညမွာ လိပ္ျပာတို႔႐ုတ္တရက္ထျပန္ၾကၿပီး ပန္း၀တ္ရည္တို႔ကို
စုပ္ယူစားသုံးေနၾကသကဲ့သို႔ သူ႔ရဲ႕အနမ္းမ်ားကလဲၾကမ္းတမ္းခဲ့ေလၿပီ။
အဆိပ္လူးမွ်ားနဲ႔အပစ္ခံရမွန္းသိလို႔ ေသျခင္းတရားကိုတြန႔္ဆုတ္ေနတဲ့လူကဲ့သို႔ သူစားသုံးေနတဲ့ သူမရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းထက္မွအနမ္းပြင့္ေတြကိုလည္း လႊတ္ေပးရမွာႏွေမ်ာေနသလိုပင္။
ေသခ်ာတာကသူ႔တစ္သတ္မွာ ေမ့မရတဲ့အမွတ္တရေလးတစ္ခုျဖစ္ေနေတာ့မည္။
အခန္း(၁၅)ဆက္ရန္....
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
အခုေတာ့ အroေလးေပါ့....🤭🫣
ဖတ္သူမ်ားရင္ မနက္ျဖန္တစ္ခန္းထပ္တင္ေပးမယ္....☺️
#သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး
#စာေရးသူ_ေဆာင္းေငြ႕ေဝ
#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္
=========================================================================
🌼 အခန္း၁၅🌼
တကၠစီကားေလးက ၿခံ၀န္း၏အေရွ႕မွာရပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ စံပယ္အျမန္ဆင္းလိုက္သည္။
ေနပူပူေအာက္မွာ ထီးကိုေတာင္ ေဆာင္းမေနေတာ့ပဲ ၿခံေစာင့္က တံခါးလာဖြင့္ ေပးတာနဲ႔ ၿခံ၀မွအိမ္ႀကီးဆီသို႔ေျပးသြားလိုက္သည္။
"ေဒၚညိဳေရ..ႏွင္းေဝေရ..မိပုေရ.."
"ဟယ္စံပယ္ေလးျပန္လာၿပီေဟ့.."
ေဒၚညိဳလည္း၀မ္းသာအားရျဖင့္ စံပယ့္ကိုႀကိဳေလသည္။အလုပ္သမားေတြအားလုံး အိမ္တံခါးမႀကီးဆီသို႔ ေျပးထြက္လာၾကစည္အထိ စံပယ့္ဟာ
ဒီကလူေတြနဲ႔ အသားတက်ရွိေနေလၿပီ။
IDGကုမၸဏီကိုတန္းၿပီးသြားရင္ သူနဲ႔ေတြ႕မွာေသခ်ာေပမဲ့ အိမ္မွာပဲေစာင့္ေနဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
သူ႔ကိုအံ့အားသင့္ေအာင္လုပ္ၿပီး ဘာလို႔ဖုန္းမကိုင္တာလဲလို႔ေကာင္းေကာင္းဆူရမည္ဟု ေတးထားမိေသာေၾကာင့္ပင္။
"သူအဆင္ေျပရဲ႕လားေဒၚညိဳ.."
"ဘယ္သူ႔ကိုေျပာတာလဲ..စံပယ္ရဲ႕.."
ဧည့္ခန္းထဲမွာ စံပယ့္အတြက္ လာခ်ေပးထားတဲ့ သံပုရာရည္ကို ေသာက္ရင္းနဲ႔ ေမးလိုက္ေတာ့
ေဒၚညိဳရဲ႕ပုံစံက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနေလသည္။
"ဦးေနဂုဏ္ကိုေလ..ေဒၚညိဳကလဲ.."
"ဟင္..ေမာင္ေနဂုဏ္ အဂၤလန္ကိုသြားတာ
စံပယ္ေလးမသိဘူးလား..စံပယ္သြားၿပီး..
ေနာက္ေန႔မွာပဲသူလည္းသြားတာေလ.."
သူ အဂၤလန္ကိုသြားတယ္တဲ့။စံပယ့္ကိုဘာေၾကာင့္ လွမ္းၿပီးအေၾကာင္းမၾကားရတာလဲ။
သူစံပယ့္ကို လွမ္းေျပာသင့္တာေပါ့။
"ဟင့္အင္း..သူစံပယ့္ကိုဖုန္းမဆက္ဘူး..ဒါေၾကာင့္ဖုန္းေခၚတိုင္းဧရိယာျပင္ပျဖစ္ေနတာကို..
ဒါနဲ႔အလုပ္ကိစၥနဲ႔ပဲသြားတာလား.."
"ေဒၚညိဳ႕ကိုေျပာတာေတာ့..သူ႔အတြက္အရမ္းအေရးပါတဲ့လူတစ္ေယာက္ေနမေကာင္းလို႔တဲ့.."
အရမ္းအေရးပါတဲ့လူတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးမို႔လို႔ စံပယ့္ကိုဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားဖို႔ေတာင္ေမ့ေနခဲ့တာလဲ။သူ႔ေဆြမ်ိဳးမ်ား တစ္ခုခုျဖစ္လို႔လား။
ဦးေနဂုဏ္ ဘာေၾကာင့္အဂၤလန္ကို သြားရသလဲဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ေတြးမိေတာ့ စံပယ္သက္ျပင္းသာ ခ်ေနမိသည္။
တကယ့္တကယ္မွာေတာ့ စံပယ္ဟာသူ႔အေၾကာင္းကို ဘာမွမသိေသးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါပဲ။
ကိုယ့္ကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္ေတာင္းေနတဲ့ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို စံပယ္အမ်ားႀကီးသိထားသင့္တယ္လို႔ထင္မိတယ္။
ဒါေပမဲ့ သူကိုယ္တိုင္ကဘာမွမေျပာျပေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။
"ေဒၚညိဳ...ဦးေနဂုဏ္အေၾကာင္းကို ေဒၚညိဳဘယ္ေလာက္အထိ သိထားသလဲဟင္..."
"ဟင့္အင္း...ေဒၚညိဳလည္း သိပ္မသိဘူးရယ္...
ဆရာက သူ႔အေၾကာင္းကိုစပ္စပ္စုစုလုပ္တာ
သိပ္မႀကိဳက္ဘူး..."
ဟုတ္မွာပါေလ။အလုပ္သမားက အလုပ္ရွင္ရဲ႕ လူမႈေရး ကိစၥကိုဘယ္လိုလုပ္ ႏႈိက္ႏႈိက္ခြၽတ္ခြၽတ္သိပါ့မလဲ။
"တူမႀကီး အိမ္ထဲကို ဒီလိုဇြတ္အတင္းမ၀င္ပါနဲ႔..."
"စံပယ္ေမႊး..တို႔...မင္းနဲ႔စကားေျပာခ်င္တယ္.."
အသံၾကားရာကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခ်ယ္ရီစူးဆိုတဲ့မိန္းမျဖစ္ေနသည္။အဘေငြဒီေလာက္ တားေနတာေတာင္ မရရေအာင္၀င္လာတဲ့သတၱိက အေတာ္မနည္းတာပဲ။
စံပယ္ေရာက္ၿပီးနဲနဲၾကာတာနဲ႔ ဒီမိန္းမကြက္တိကို ေရာက္ခ်လာတယ္။
ဘယ္လိုေတာင္ စုံစမ္းေထာက္လွမ္းေနသလဲ မသိပါဘူး။
စံပယ္လည္း မ်က္ႏွာကိုတင္းၿပီးမဲ့ပစ္လိုက္တယ္။
"ရွင္နဲ႔ကြၽန္မၾကားမွာ ေျပာစရာဘာစကားမွမရွိဘူးထင္တယ္..ရွင္ၿခံထဲကို ဘယ္သူ႔ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔၀င္လာတာလဲ..."
"မင္းကိုတို႔တမင္လာေတြ႕တာ...ၿခံတံခါးကေတာ့
ပြင့္ေနတာနဲ႔ ဘဲလ္မတီးပဲ၀င္လာလိုက္တယ္...
ေနဂုဏ္မာန္ရဲ႕အေၾကာင္းဆိုရင္ေရာ..
မင္းနားေထာင္မွာလား..သူဘာေၾကာင့္အဂၤလန္ကိုသြားလဲဆိုတာမင္းမသိခ်င္ဘူးလား..တို႔နဲ႔ၿခံထဲမွာ
ေအးေဆးစကားေျပာရေအာင္..."
ဦးေနဂုဏ္အေၾကာင္းဆို၍ စံပယ္သိခ်င္သြားမိသည္။ဒီမိန္းမ ဘာေတြလီဆယ္အုံးမလဲမသိဘူး။
ဒီမိန္းမနဲ႔ ထပ္ၿပီးမပတ္သတ္ခ်င္ေပမဲ့ ဦးေနဂုဏ္ရဲ႕ သတင္းအစအနေလးမ်ား သိရမလားဆိုသည့္စိတ္ျဖင့္ ခ်ယ္ရီစူး၏အေနာက္ကေနလိုက္သြားၿပီး
ၿခံထဲကစကားဝါပင္ေတြေအာက္မွာ ရပ္လိုက္ၾကသည္။
ထိုမိန္းမက ဖုန္းကိုထုတ္ၿပီးစံပယ့္ကိုဓာတ္ပုံ
တစ္ပုံထုတ္ျပလာသည္။
ဓာတ္ပုံထဲမွာဦးေနဂုဏ္က မိန္းမတစ္ေယာက္ကို
ပုခုံးမွသိုင္းဖက္ထားၿပီး ေဘးမွာကေတာ့အသက္ ေျခာက္ႏွစ္၀န္းက်င္လို႔ထင္ရတဲ့ အမႊာပူးကေလးႏွစ္ေယာက္က ၿပဳံး႐ႊင္စြာရပ္ေနၾကသည္။
"ရွင္ကြၽန္မကို..ဘာေတြစကားနာထိုးအုံးမလို႔လဲ
..ဟမ္.."
"ဒီတစ္ခါတို႔က မင္းနစ္နာမွာဆိုးလို႔..လာေျပာတာဆိုယုံမလား.."
"ဘာ!.."
"ဒီဓာတ္ပုံကို ဘာလို႔လာျပေနသလဲဆိုရင္..ဒီဓာတ္ပုံထဲကမိန္းကေလးနာမည္ကမယ္ရီတဲ့..သူမက
ေအာက္စဖို႔ဒ္မွာပဲ ကိုေနနဲ႔အတူဘြဲ႕ရခဲ့တဲ့ ထက္ျမတ္တဲ့ဂုဏ္သေရရွိမိန္းမတစ္ေယာက္ေပါ့..သူ႔မွာကေလးႏွစ္ေယာက္လည္းရွိတယ္.."
"အဲ့ဒါကြၽန္မနဲ႔ဘာဆိုင္လို႔လာေျပာေနတာလဲ.."
"ဆိုင္တာေပါ့...ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္မယ္ရီက
ကိုေနရဲ႕ဇနီးေဟာင္းျဖစ္သလို..ဒီကေလးေတြကလည္း မယ္ရီနဲ႔ကိုေနရဲ႕ ကေလးေတြျဖစ္ေနလို႔ေပါ့.."
"ဟင္.."
စံပယ္ၾကက္ေသေသသြားမိသည္။သူေျပာေနတာမွန္လားမွားလားမသိေပမဲ့ ေသခ်ာတာကေတာ့
မယ္ရီဆိုသူကို စံပယ္ျမင္ဖူးပါတယ္။
တစ္ခါကဦးဂုဏ္မာန္အခန္းကိုရွင္းေနတုန္း
ဓာတ္ပုံဖိုင္လ္တစ္ခုကို မေတာ္တဆရွာေတြ႕လို႔
ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔အဖြဲ႕လိုက္႐ိုက္ထားတဲ့ပုံေတြထဲမွာ မယ္ရီဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီးက
သူ႔ေဘးမွာရပ္ေနေလသည္။
အဲ့တုန္းကလည္း အခုလိုပခုံးဖက္ထားတာပဲ။
"အခုကိုေန..အဂၤလန္ကိုသြားရတဲ့အေၾကာင္းက
သူ႔သားအငယ္ဆုံးေလး ေနမေကာင္းျဖစ္ေနလို႔ပဲ..
သူတို႔ကကြာရွင္းၿပီးေပမဲ့..ဘယ္မိဘကမွသားသမီးအရင္းထက္ သူစိမ္းကိုပိုမခ်စ္ႏိုင္ဘူး..မင္းစဥ္းစားၾကည့္ပါ..မင္းမယုံေသးရင္ တို႔ထပ္ၿပီး သ က္ေသျပမယ္...."
ခ်ယ္ရီစူးက သူ႔ဖုန္းစခရင္မ္ကို ထပ္ေ႐ႊ႕ၿပီး ျပလိုက္သည္က ဦးေနဂုဏ္၏ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သီးသန႔္ပုံျဖစ္ေနသည္။
ေနာက္ထပ္ တစ္ပုံၿပီးတစ္ပုံထပ္ေ႐ႊ႕ျပေနတာကေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္က ဦးေနဂုဏ္ကိုနမ္းေနတဲ့ပုံနဲ႔ ေဆး႐ုံကုတင္ေဘးမွာရပ္ၿပီး ေမြးခါစအမႊာေလးႏွစ္ေယာက္ကို လက္တစ္ဖက္ဆီအေပၚမွာ
ခ်ီေပြ႕ထားၿပီး ၿပဳံးေနသည့္ပုံေလးပင္။
ဒီပုံထဲကအတိုင္းဆို ေမြးကာစကေလးေတြကို
ေဆး႐ုံအထိ သြားခ်ီပိုးခဲ့တယ္ဆိုတည္းက ဖခင္ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့။
"ဒါက မယ္ရီ႕ရဲ႕အေကာင့္မဟုတ္ဘူးေနာ္...
ကိုေနကသူ႔အင္စတာဂရမ္မွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးထားတာ...သူမ်ားမိသားစုအသိုက္အၿမဳံေလးကို ျဖတ္စီးဖို႔ မင္းမွာလုံေလာက္တဲ့သတၱိရွိရဲ႕လားလို႔ပဲေမးခ်င္တယ္...
တို႔ဒါပဲ ေျပာခ်င္တယ္..."
ခ်ယ္ရီစူးကေျပာခ်င္တာေျပာၿပီးျပန္သြားေပမဲ့ စံပယ္ကေတာ့ျမက္ခင္းစိမ္းအေပၚမွာ ထိုင္က်သြားၿပီးစိတ္ဓာတ္ေတြအလဲလဲအၿပိဳၿပိဳျဖစ္ကုန္ေလၿပီ။အသားေတြလဲ တစ္ဆက္ဆက္တုန္ယင္ေနသလို လက္သီးကိုလည္းက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားမိၿပီး ပစ္လဲမသြားေအာင္ မနည္းအားတင္းထားရသည္။
"သူ႔အတြက္အရမ္းအေရးပါတဲ့ လူတစ္ေယာက္
ေနမေကာင္းလို႔"ဆိုတဲ့ေဒၚညိဳ႕ရဲ႕စကားကိုသာ
ၾကားေယာင္ေနမိသည္။
ဒါဆိုသူ႔အတြက္အေရးပါတဲ့ သူ႔သားေနမေကာင္းလို႔ အေရးမပါတဲ့စံပယ့္ကိုဖုန္းေလးတစ္ေကာေတာင္ေခၚၿပီး ႏႈတ္မဆက္ခဲ့တာေပါ့။
"ကိုယ္တို႔လက္ထက္ၾကရေအာင္"ဆိုတဲ့စကားက
ရွင့္စိတ္ရင္းနဲ႔ေျပာတာမွဟုတ္ရဲ႕လား။
ရွင့္ရဲ႕စကားလုံးလွလွေလးေတြနဲ႔ ၾကင္နာေယာင္ေဆာင္ခဲ့တာေတြကို ကြၽန္မကအဟုတ္ႀကီးမွတ္ေနခဲ့တာ။
"ေအာက္စဖိုဒ္မွာဘြဲ႕ရခဲ့တဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ဂုဏ္သေရရွိအမ်ိဳးသမီးတဲ့.."ေအးေပါ့ေလကြၽန္မလို ကိုးတန္းေတာင္မေအာင္ခဲ့တဲ့ ပညာမတတ္၊ဆင္းရဲႏုံခ်ာတဲ့ေတာသူမတစ္ေယာက္ကိုရွင္လို ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကဘယ္အတည္ႀကံခ်င္ပါ့မလဲ။
ကြၽန္မကိုကအေတြးလြန္ခဲ့တာ၊ရွင့္ကိုခ်စ္မိလို႔
အစတည္းကသိေနတဲ့ဇာတ္လမ္းကို ဇာတ္အနာခံၿပီး၀င္ကခဲ့မိတာ ကြၽန္မအမွားပါ။
ခ်ယ္ရီစူးေျပာခဲ့သလို သူမ်ားမိသားစုကိုျဖတ္စီးႏိုင္ေလာက္တဲ့သတၱိမ်ိဳးစံပယ့္မွာ မရွိပါဘူးရွင္။
ရွင္တို႔လိုခ်မ္းသာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြက ဒီလိုပဲရက္စက္တတ္ၾကသလား။သိပ္မုန္းတယ္။
ရွင့္ကိုကြၽန္မအသဲနင့္ေအာင္ခ်စ္ခဲ့သေလာက္ အသည္းနာေအာင္ကိုမုန္းတယ္။
ပထမဆုံးလယ္ထဲဆင္းခဲ့တဲ့ေန႔က တံစဥ္ရွတဲ့ကြၽန္မလက္မွာ အသားဖ က္လံၿပီး ေသြး ေတြဒလေဟာစီးက်ေနေပမဲ့ အသံမထြက္ပဲႀကိတ္ခံခဲ့သလို
ရွင့္ေၾကာင့္ရတဲ့ ရင္ကြဲနာကိုလဲ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ႀကိတ္မွိတ္ၿပီးပဲ ခံလိုက္ပါ့မယ္။
စံပယ့္ႏွလုံးသားေတြနာက်င္လွပါၿပီ။ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေနရာမွာတင္ ေသ ပြဲ၀င္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။
အဖြားကိုသတိရမိတာေၾကာင့္ စံပယ့္ရဲ႕မိခင္ရင္ခြင္ႀကီးဆီမွာသာ တစ္သက္လုံးခိုနားဖို႔ရာ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
အေဖ၊အေမနဲ႔ညီမေလးတို႔နည္းတူ ရွင္လည္းကြၽန္မအသဲကိုနာက်င္ေစခဲ့တဲ့လူပဲ။အခုအခ်ိန္ကစၿပီး စံပယ္ေမႊးဘ၀မွာ ေနဂုဏ္မာန္ဆိုတာ ေသဆုံးသြားခဲ့ၿပီ။
စံပယ္ေမႊးဆိုတာ ဧရာ၀တီတိုင္းရဲ႕႐ြာေလးတစ္႐ြာမွာေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ေက်းေတာသူမေလးျဖစ္သလို
ထို႐ြာေလးကပဲ စံပယ့္အဆုံးသတ္ျဖစ္ေနေစရမယ္။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
🍁ေလးလခန႔္ၾကာၿပီးေနာက္.....
"ေမႊး..ျပန္လာၿပီလားေဒၚညိဳ.."
"စိတ္မေကာင္းပါဘူး..ေမာင္ေနဂုဏ္ရယ္.."
ေဒၚညိဳ၏စကားအဆုံးမွာ သူေခါင္းငိုက္ဆိုက္ခ်ၿပီး အေပၚထပ္သို႔တက္လာလိုက္ရသည္။
ေမႊးရဲ႕အခန္းေလးထဲကို၀င္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာသူ႔ရင္ကိုေႏြးေထြးေစတဲ့ခံစားခ်က္အျပင္ လြမ္းဆြတ္ျခင္းကိုပါတစ္ခ်ိန္ထဲခံစားလိုက္ရသလို ျဖစ္ေနသည္။
"ေမႊးရယ္..ကိုယ့္ကိုဒီလိုပဲပစ္ထားခဲ့တာလား
ကိုယ္ေမႊးကိုဘယ္ေလာအထိတန္ဖိုးထားလဲ
မသိတာလား..ကိုယ့္အခ်စ္ကိုမ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့တာလားကြာ.."
"ေဒါက္..ေဒါက္"
"ဘယ္သူလဲ.."
"ေဒၚညိဳပါ..ေမာင္ေနဂုဏ္.."
"၀င္ခဲ့ပါ.."
တံခါးကိုေက်ာေပးၿပီး ေမြ႕ယာေပၚမွာ စိတ္ညစ္စြာထိုင္ေနသည့္ ေမာင္ေနဂုဏ္ရဲ႕အပူက ေဒၚညိဳ႕ကိုေတာင္ကူးစက္ေနသလိုပါပဲ။
မ်က္လုံးေတြက စင္းက်ေနၿပီး ရွင္သန္ရတာအဓိပၸာယ္မဲ့ေနသည့္ လူတစ္ေယာက္လိုပင္။
"ဘာေျပာစရာရွိလို႔လဲေဒၚညိဳ.."
"ဟို..ေဒၚညိဳ..ေမာင္ေနဂုဏ္ကို၀န္ခံစရာရွိေနလို႔ပါ..
အၾကာႀကီးႏႈတ္ဆိတ္ေနရင္ ေမာင္ေနဂုဏ္ကိုေက်းဇူးကန္းရာေရာက္သလို..ေဒၚညိဳလဲေန႔တိုင္း
ဒီစိတ္နဲ႔ပဲရွင္သန္ေနရတာ..အျပစ္ရွိသလိုခံစားေနရလို႔ပါကြယ္.."
"ဘာစကားမို႔လို႔..ဒီလိုေျပာရတာလဲ..ေျပာပါ..
ကြၽန္ေတာ့္ကိုအားနာစရာမလိုပါဘူး..
ဘာေျပာမလို႔လဲ.."
"ဟိုေလ..စံပယ္ေလးအေၾကာင္းပါ.."
"ဘာ!!..ေမႊးအေၾကာင္း..ဟုတ္လား.."
"ဟုတ္ပါတယ္..တကယ္ေတာ့ေမာင္ေနဂုဏ္အဂၤလန္ကိုသြားၿပီး ေျခာက္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့..
စံပယ္ေလးအိမ္ကိုျပန္လာခဲ့ပါေသးတယ္..ဒါေပမဲ့.."
"ဒါေပမဲ့ဘာျဖစ္လဲေဒၚညိဳ..ကြၽန္ေတာ့္ကိုအျမန္ေျပာပါဗ်ာ.."
"ဟို..အဲ့ဒီ့ေန႔မွာပဲခ်ယ္ရီစူးေရာက္လာၿပီး..ၿခံထဲမွာသူတို႔ဘာေတြေျပာၾကလဲမသိဘူး..
စံပယ္ေလးကငိုၿပီးအိမ္ေပၚကိုျပန္ေျပးတက္လာတယ္..ၿပီးေတာ့သူ႔အထုပ္ကိုယူၿပီး..
ေဒၚညိဳတို႔ကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီးတာနဲ႔..ေန႔ခ်င္းပဲ႐ြာကိုျပန္သြားတာပါပဲ..ေမာင္ေနဂုဏ္ကိုျပန္ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ခ်ယ္ရီစူးက ေဒၚညိဳတို႔ကို ေမာင္ေနဂုဏ္မရွိတဲ့အခ်ိန္ လူမိုက္ေတြလႊတ္ၿပီး မေျပာေအာင္ လာၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ပါတယ္..ေဒါညိဳတို႔ရဲ႕ မိသားစု၀င္ ေတြကို အႏၲရာယ္ျပဳဖို႔အထိပါ ျခမ္းေျခာက္ခဲ့တာပါဒါေၾကာင့္.."
"ေတာက္!!!..ခ်ယ္ရီစူးဆိုတဲ့မိန္းမ ဟိုတစ္ခါ
ကသတိေပးခ်က္ေတြက သိပ္ေပါ့ေနလို႔..
ဒင္းက ထပ္ေမႊႏိုင္တာလား.."
"ေဒၚညိဳတို႔ကိုႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ေမႊးကဘာေျပာသြားေသးလဲ..ကြၽန္ေတာ့္ကိုေရာဘာမွာသြားေသးလဲ.."
"ေမာင္ေနဂုဏ္ကိုေတာ့ဘာမွ မမွာသြားဘူး..
ေဒၚညိဳ႕ကိုေတာ့ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ကန္ေတာ့ခဲ့ပါတယ္ဆိုၿပီး..ေနာက္ကိုတစ္ခ်က္ေတာင္လွည့္
မၾကည့္ပဲျပန္သြားေတာ့တာပါပဲကြယ္..
သူတစ္ခုခုကိုစိတ္နာက်ည္းေနသလိုပဲ"
ေနဂုဏ္မာန္ငိုင္က်သြားရသည္။သူထင္တာကအဂၤလန္ကိုသြားေနတဲ့လအတြင္း ဒီမွာမေနခ်င္လို႔သူမအဖြားနဲ႔ပဲအေဖာ္ျပဳခ်င္တယ္ထင္ခဲ့မိတာပါ။အခုဆို ေမႊးနဲ႔ကိုယ္နဲ႔မေတြ႕ရတာ ေလးလေက်ာ္သြားခဲ့ၿပီ။
ခ်စ္သူသက္တန္းႏုခဲ့လို႔သူမရဲ႕လိပ္စာအတိအက်ကိုသူမေမးမိခဲ့သလို သူမရဲ႕CVေဖာင္မွာလည္း လိပ္စာကိုအတိအက်မထည့္ထားေတာ့ ေကာက္႐ိုးပုံထဲမွာအပ္ေပ်ာက္ရွာေနရသလိုျဖစ္ေနသည္။
သူမေနခဲ့တဲ့ အေဆာင္ကိုသြားျပန္ေတာ့လည္း မူလအေဆာင္ပိုင္ရွင္က ၿခံေရာင္းသြားၿပီး အဲ့ဒီ့ေနရာမွာ တိုင္အသစ္ေဆာက္ဖို႔လုပ္ေနေလသည္။
ကံၾကမၼာႀကီးက ရက္စက္ေတာ့လည္းအဆုံးထိပါပဲလား။
ေမႊးကေနာက္ေၾကာင္းေတာင္ ျပန္လွည့္မၾကည့္ခဲ့ဘူးတဲ့။သူမဘယ္ေလာက္ေတာင္စိတ္ထိခိုက္စရာေတြၾကားခဲ့လို႔လဲ။ဟိုမိန္းမယုတ္ ေမႊးကိုဘာေတြသြားေျပာခဲ့တာလဲ။
"ေမႊးရယ္..မင္းကိုယ့္ကိုဘာလို႔ထားခဲ့ရက္တာလဲ..
မင္းမရွိတဲ့ေန႔ရက္ေတြက ပူျပင္းလြန္းတဲ့ကႏၲာရသဲျပင္မွာ ကိုယ့္ရင္ကိုမီးၿမိဳက္ေနသလိုပဲ ကိုယ္သိပ္ပူေလာင္ေနတာမင္းသိရဲ႕လား..မင္းအဖြားကသာမင္းကိုအခ်စ္ဆုံးလူသားထို႔ထင္ေနတာလားကြာ..
မာမီမရွိတဲ့ကိုယ့္ဘ၀မွာ..မင္းကသာအရာရာပါပဲ..
အဲဒီ့ညကခ်ိဳျမတဲ့ အနမ္းေလးေတြက ကိုယ့္ဘ၀မွာေနာက္ဆုံးပိုင္ဆိုင္ရမဲ့..ခ်စ္သက္လက္ေဆာင္အျဖစ္ မသတ္မွတ္ပါရေစနဲ႔ ..မင္းနဲ႔ျပန္ဆုံပါရေစေမႊးရယ္...."
သူ႔ဆုေတာင္းေတြကို နတ္ဘုရားေတြကမ်ား
ၾကားမွၾကားပါေလမလားမသိေပမဲ့
သူအႀကိမ္ႀကိမ္ညီးတြားေနမိတယ္။
အခ်စ္တစ္ခုခုကို ရွာေဖြဖို႔ သူ႔အတြက္ အရမ္းလြယ္ကူမေနပါဘူး။
မင္းလိုလူက ဒီမိန္းမကိုမွ ဘာေၾကာင့္တန္းတန္းဆြဲျဖစ္ေနရသလဲလို႔ ေဘးလူေတြဝိုင္းေျပာၾကရင္လည္း ထင္ခ်င္သလိုထင္ပါလို႔ ျပန္ေျပာမိမွာ ေသခ်ာတယ္။
ေမႊးကို ခ်စ္မိဖို႔ သူအမ်ားႀကီးေတြေဝခဲ့ရတယ္။အမ်ားႀကီး စဥ္းစားခဲ့ရတယ္။ကိုယ့္အတြက္
ဒီမိန္းကေလးက သင့္ေတာ္ပါ့မလားလို႔ ေတြးေတာေနစဥ္အခ်ိန္မွာပဲ သူမကသူ႔ရင္ထဲကို အရွိန္ျပင္းတဲ့မီးစေလးလို တစ္စတစ္စ ၀င္ေရာက္ေမႊေႏွာက္ၿပီး ေလာင္ကြၽမ္းေအာင္လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
ေ႐ြးခ်ယ္စရာမိန္းကေလးေတြမ်ားစြာရွိေပမဲ့
သူမဟာသူေ႐ြးခ်ယ္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မခ်ခင္မွာပဲ ဘ၀တည္းကိုေရာက္ခ်လာတဲ့ တစ္ဉီးတည္းေသာသူပဲ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
🎵ဝါဆို ဝါေခါင္မွာကြယ္ ေ႐ႊမိုးေလးေတြညိဳေတာ့
ခ်စ္တင္းေႏွာခဲ့တာရယ္..🎵
🎵အိုး...ေ႐ႊမိုးေလးကညိဳတယ္🎵
🎵မိုးကေလးတဖြဲဖြဲ႐ြာေတာ့..🎵
🎵ပ်ိဳေမ၀ယ္ သတိရတယ္🎵
🎵ဘယ္ဌာေန ဘယ္လမ္းေလွ်ာက္လည္🎵
🎵ပ်ိဳေလးရွိရာ ေမ့ေနေတာ့တယ္🎵
🎵လူကိုျမင္ျပန္ရင္ကြယ္ တကယ္ပဲခြၽဲေလသူမို႔
သူ႔အေျပာေလးက ပါတယ္🎵
🎵အိုး..သူ႔အေျပာေလးကပါတယ္..🎵
ေကာက္စိုက္သမေတြဆိုေနၾကတဲ့ "ေ႐ႊမိုးေလးေတြညိဳ"ဆိုတဲ့မာမာေအးရဲ႕သီခ်င္းထဲကလိုပဲ
အခုအခ်ိန္မွာစံပယ့္မ်က္ႏွာကိုျဖာက်ေနတဲ့
မိုးဖြဲေလးေတြကိုျမင္ေတာ့ လြမ္းသလို၊ေဆြးသလိုခံစားခ်က္ႀကီးက စံပယ့္ကိုအေတာ္ႏွိပ္စက္ေနေလသည္။
စံပယ္သူ႔ကိုသိပ္လႊမ္းတာေပါ့ ရင္ထဲမွာနင့္ေနေအာင္ခ်စ္ခဲ့ရသူပဲေလ။တစ္ဦးတည္းေသာ
ခ်စ္သူလည္းျဖစ္တယ္။
သူ႔ကိုလြမ္းတိုင္းခ်ယ္ရီစူးျပခဲ့တဲ့ သူတို႔ရဲ႕မိသားစုဓာတ္ပုံကိုပဲမ်က္လုံးထဲမွာျမင္ေယာင္ေနမိလို႔
စံပယ့္ဖုန္းကဒ္ကိုလည္းျဖဳတ္ထားလိုက္မိသည္။
သူ႔ကိုစံပယ္ဖုန္းဆက္မိမွာစိုးတာေၾကာင့္ေရာ
သူ႔အသံေလးသဲ့သဲ့ၾကားတယ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္ကို
တန္းေျပးမိမွာစိုးလို႔ပင္။
"ဟဲ့!!မိစံပယ္..ဟဲ့..ဟဲ့.."
"ဟင္..ဘာ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ မရင္.."
"ဘာျဖစ္လို႔လဲဟုတ္လား..
ကိုယ့္ေအာက္ကိုယ္ျပန္ၾကည့္စမ္း..
ဖင္ကို ျဖဳတ္အေကာင္တစ္ရာေလာက္ကိုက္သြားမွ..ေယာက္်ားမရျဖစ္ေနမယ္သိလား.."
မရင္ေျပာမွ ေအာက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေတြးမ်ားၿပီး႐ြံ႕ေရထဲမွာငုတ္တုတ္ႀကီးထိုင္ေနမိေလသည္။
ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံးလည္း ႐ြံ႕ေရစိမ္သလိုျဖစ္ေနၿပီး ေမွ်ာ့တြယ္မွာစိုး၍အျမန္ထလိုက္ရသည္။
"ေယာက္်ားမရမွာေတာ့မပူနဲ႔ မရင္ေရ..မိစံပယ္ကေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၿပီး နတ္သားတစ္ဖက္ငါးရာသာ ကြၽန္မလင္ျဖစ္ရင္ေကာင္းမယ္လို႔..တိုင္တည္ေနတာ..ဟုတ္တယ္မွတ္လား စံပယ္.."
"အမယ္ေလး..မလွရီရယ္..နတ္သားတစ္ဖက္
ငါးရာကိုသာလင္ေတာ္ရရင္..ကြၽန္မ ေအကိုက္ၿပီးေသမွာေတာ့က်ိန္းေသတယ္.."
"ဟား....ဟား..."
"ဟဲ့..ကိုက္ခ်င္တာကိုက္ပါေစဟယ္..မိစိုးတို႔ကေတာ့..ေဟာတစ္ေယာက္..ေဟာတစ္ေယာက္ဆိုၿပီး..အိပ္ခန္းထဲကို ေခၚသြင္းၿပီးအပီဆြဲမွာ..ဟီ..ဟိ.."
"ေအး..နတ္သားေတြကိုေခၚၿပီး အပီမဆြဲခင္
အခု..နင့္ဖင္ထဲကိုေမွ်ာ့ေတြအေတာင့္လိုက္၀င္ၿပီး အပီတြယ္ေတာ့မယ္..ဖင္ႂကြၿပီးစိုက္စမ္း..
တကတည္း လိုက္သတိေပးေနရတယ္..."
"ဟား..ဟား..မိစိုးတို႔ေတာ့ အေပၚကိုမွန္းၿပီး..
ေအာက္ကိုဘာ၀င္လို႔၀င္မွန္းမသိျဖစ္ေနၿပီေဟ့.."
"ေသနာမေတြ..ငါ့ကိုဆိုအေကာင္းကိုမျမင္ၾကဘူး.."
မိုးတစ္ေျဖာက္ေျဖာက္႐ြာေနေပမဲ့ သူမ်ားပိုက္ဆံကိုယူၾကရေတာ့ ဘယ္သူကမွပင္ပန္းတယ္၊ညစ္ပတ္တယ္လို႔ မညီးျငဴႏိုင္ၾကပါဘူး။
မိုးေရထဲမွာလဲ ႐ြံ႕ႏြံထဲတြင္ ေျခအစုံခ်ကာ ဝဲစားစား ၊ ေျမႇာ့တြယ္တြယ္ အမႈမထားႏိုင္ပဲ စာ၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပ ေခ်ာင္လည္ဖို႔အတြက္ ေကာက္စိုက္ၾကရတာပါပဲ။
သို႔ေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္စု႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔မို႔
မိုး႐ြာ႐ြာ၊ေနပူပူ စကားေတြ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုရင္း ေကာက္ရိတ္ၾကရသည္။
တမင္လူစုစရာမလိုပဲ ပိုလို႔ေတာင္အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး
အတင္းေျပာလို႔ေကာင္း၊သီခ်င္းေဟ့လို႔ေကာင္းၾကပါေသးတယ္။
ပင္ပန္းေပမဲ့လည္း တစ္ေန႔တည္းလုပ္ရသည့္အလုပ္မဟုတ္သည့္အျပင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္တည္းက အသားက်ၿပီးသားအလုပ္မို႔ ညီးျငဴစရာအေၾကာင္းေတာ့ မရွိၿပိ။
စံပယ့္ဘ၀ကဒီလိုပါပဲ လူတစ္ေယာက္ကိုလြမ္းေန႐ုံနဲ႔ ဗိုက္၀တာမွမဟုတ္တာေလ။တစ္ေန႔အလုပ္တစ္ေန႔ေက်ပြန္ေအာင္လုပ္ရသည္မို႔ ညအိပ္ရာ၀င္မွသာသူ႔ကိုလြမ္း၍ငိုျဖစ္ပါတယ္။
စိတ္လည္းနာတယ္။သူ႔အခ်စ္ကိုလက္ခံမိခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း အျပစ္တင္မိတယ္။
"ဟဲ့စံပယ္ေမႊး..ညည္းအဆက္ႀကီး လာမဲ့အပတ္ထဲမွာ႐ြာကိုျပန္လာမယ္တဲ့ေနာ္.."
"ဘယ္သူလဲေတာ့္.."
"ဟာ..ကိုေအးတူ..ကိုမိုးနီေလ.."
"ဟာ...အဲ့ဒါကြၽန္မနဲ႔ဘာဆိုင္တာမွတ္လို႔..စိတ္မ၀င္စားပါဘူး..."
"ဆိုင္တာေပါ့ဟဲ့..သူကဒီတစ္ခါအၿပီးျပန္လာမွာ
..မိန္းမပါယူရင္ေတာ့..ငါတို႔စံပယ္ေလးကို..ကိုလူပ်ိဳလာခူးလွည့္မွာျမင္ေယာင္ပါတယ္ေတာ္.."
"စံပယ့္ကိုေတာ့လာခူးဖို႔မိုးနီရွိေပမဲ့.. ေရဒီယိုထဲက
ငါ့ေ႐ႊမင္းသားေလး ေနဂုဏ္မာန္ကေတာ့ ဘယ္အရပ္ေဒသကိုေရာက္ေနလို႔..ဒီကမိစိုးကိုလာမေခၚသလဲမသိပါဘူးဟယ္.."
"အဟင္း..သူကအခုေလာက္ဆိုရင္အဂၤလန္မွာ သူ႔မိသားစုနဲ႔အတူေပ်ာ္ေနမွာေပါ့.."
"ဘာ..စံပယ္..နင္ကဘယ္လိုသိလဲ.."
စံပယ့္စကားေၾကာင့္ မစိုးနည္းတူအကုန္လုံးက မ်က္လုံးအျပဴးသားနဲ႔ ဝိုင္းၾကည့္ကုန္ၾကေလသည္။စံပယ္လည္းေလွ်ာက္ေျပာတာဟု ဆိုလိုက္ရသည္။
"ေအာ္..ကိုစိမ္းကားႀကီးရယ္..ကြၽန္မကိုေမ့ၿပီးရွင္သိပ္ေပ်ာ္ေနသလားဟင္.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
ေနဂုဏ္မာန္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ ၿခဲ၀န္းထဲသို႔ ကားကို တရၾကမ္းေမာင္း၀င္လာကာ ျဖစ္သလိုပါကင္ထိုးလိုက္ၿပီး အိမ္ထဲသို႔ ေျခလွမ္းၾကမ္းႀကီးမ်ားႏွင့္ လွမ္း၀င္လိုက္သည္။
"ခ်ယ္ရီစူး..ခ်ယ္ရီစူး..မင္းထြက္ခဲ့စမ္း.."
"ဝုန္း!!!!!!ခြမ္း!!!!"
ေဒါသေတြကို လုံး၀မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့ၿပီမို႔ နံရံနားမွ ပန္းအိုးတင္ထားသည့္ခုံကို ေျခေထာက္နဲ႔ပိတ္ကန္ပစ္လိုက္သည္။ ေႂကြျပားေပၚသို႔ ခုံႀကီးလဲက်သြားသလို တင္ေနသည့္ပန္းအိုးလည္းကြဲက်ကုန္ေလသည္။
"ငါထြက္ခဲ့လို႔ေျပာေနတယ္ေလ..မင္းထြက္မလာရင္..ငါကိုယ္တိုင္တက္လာၿပီး..မင္းကိုသ တ္ပစ္မယ္..ထြက္ခဲ့!!..ဟာကြာ.."
"ဝုန္း!!!!!"
ေနာက္ထပ္ ပစၥည္းေတြကို ထပ္မံကန္ေၾကာက္ၿပီး ႀကိမ္းဝါးေနတာေၾကာင့္ ဦးဘုန္းမာန္ႏွင့္ ေဒၚတင့္တို႔လည္း အလန႔္တၾကားျဖစ္ကာ ေနဂုဏ္မာန္ရွိရာဆီသို႔ ေျပးလာၾကေလသည္။
"ေဟ့ေကာင္..မင္းဘာျဖစ္လို႔ငါ့အိမ္ထဲမွာလာေသာင္းက်န္းေနရတာလဲ..ဟမ္..ငါ့ပစၥည္းေတြကိုလည္း ပ်က္စီးေအာင္လုပ္ထားေသးတယ္..."
ဦးဘုန္းမာန္လည္း၀င္လာတည္းက အုန္းဒိုင္းက်ဲၿပီး ေတြ႕သမွ်အကုန္႐ိုက္ခြဲေနတဲ့သားျဖစ္သူကို ေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္မိသည္။
"ဒီကိစၥမွာဒယ္ဒီအသာေန..ဒယ္ဒီ့မိန္းမ ေမႊလို႔
စံပယ္နဲ႔သားေဝးရတာ..ကြၽန္ေတာ္သူ႔ကိုလုံး၀
မေက်နပ္ဘူး..သူ႔ကိုကြၽန္ေတာ္ အမႈန႔္ႀကိတ္ပစ္ရမွ ေက်နပ္မယ္...."
ဦးဘုန္းမာန္လည္းေတြးရျပန္သည္။သူ႔အိမ္ကိုတစ္ခါေလးေတာင္အလည္မလာတဲ့သားက
လာေတာ့လည္းေဒါသမီးေတာက္ေနပုံေထာက္ရင္ ခ်ယ္ရီဘာေတြမ်ား လြန္လြန္က်ဴးက်ဴးေမႊထားသလဲဆိုတာ သူအရမ္းသိခ်င္ေနမိသည္။
ဒီေကာင္က လူတစ္မ်ိဳး။သူမႀကိဳက္ရင္ အဲ့ပစၥည္းကို သူနဲ႔ခပ္ေဝးေဝးမွာထားတတ္သလို ဘယ္ေတာ့မွလည္းျပန္လွည့္မၾကည့္တတ္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ သူႀကိဳက္ၿပီေဟ့ဆိုရင္ ဘယ္လိုေနာင္တမ်ိဳးမွ မရွိပဲ ပစၥည္းေသးေသးေလးကအစ တန္ဖိုးထားလြန္းတယ္။မရရေအာင္လည္းယူတတ္တယ္။တိတ္ဆိတ္ေနရင္လည္း သူမ်ားနဲ႔မတူသလို
ေဒါသထြက္ၿပီဆိုရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ေသြးရဲသည့္ေကာင္ပါ။
"ကိုေနဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေဒါသထြက္ေနရတာလဲ.."
ဆံပင္နီေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ ဆင္သားရည္ကိုဆိတ္သားရည္နဲ႔ဖုံးထားေသာ အရွက္မရွိသည့္မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီး ေနဂုဏ္မာန္လူသ တ္ခ်င္စိတ္ေတြတစ္ဖြားဖြားေပၚလာသည္။
ေလွကားေျခရင္းမွာရပ္ေနသည့္ ထိုမိန္းမဆီကိုေျပးသြားလိုက္ၿပီး ပါးကိုအားကုန္လႊဲ႐ိုက္ရန္ျပင္လိုက္သည္။
"ျဖန္း!!!!!!"
"အာ့!!!!!!"
သူ႔ရဲ႕႐ိုက္ခ်က္ျပင္းအားဟာ ခ်ယ္ရီစူးအား ေလွကားလက္ရန္းကို လွမ္းကိုင္ထားလိုက္ရသည္အထိ ၾကမ္းတမ္းသြားေလသည္။
ေနဂုဏ္မာန္၏ စိတ္ထဲမွာ ေဒါသမီးေတြက
ေလ်ာ့မသြားပဲ ပို၍ျပင္းထန္လာသည့္နည္းတူ သူမရဲ႕လည္ပင္းကို ညႇစ္မိသည့္အေျခအေနအထိ ျဖစ္လာရသည္။
"မိန္းမယုတ္..ဂ်ိဳေကာင္မ..ေသစမ္း..မင္းေသရမယ္..ေသစမ္း.."
"အာ့..အစ္..အစ္..မဟုတ္..အစ္..အစ္.."
သူမရဲ႕ လည္ပင္းကိုညႇစ္ေနမိသည့္ သူ႔လက္ေတြဟာ အားကုန္သုံးေန၍ လက္ဖ်ံေၾကာတစ္ေလွ်ာက္ ေသြးေၾကာစိမ္းေတြထလာသည္။အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္ထားသည္မို႔ သူ႔ရဲ႕လည္ပင္းေၾကာေတြပါ တင္းထြက္လာသည္။
ခ်ယ္ရီစူးက ႐ုန္းကန္ၿပီး သူ႔လက္ေမာင္းကို လက္သည္းနဲ႔ ကုတ္ဖဲ့ေနလည္း သူရပ္တန႔္မပစ္မိဘူး။
"ေဟ့ေကာင္..မင္းဘာလုပ္တာလဲ..လႊတ္စမ္း
အခုလႊတ္လိုက္.."
"သားေနဂုဏ္..ေဒၚတင့္ေတာင္းပန္ပါတယ္..
လႊတ္လိုက္ပါကြယ္.."
"ဒီေကာင္မကို..ဒီေန႔မွမသ တ္ရရင္ကြၽန္ေတာ္
ေနဂုဏ္မာန္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး.."
စိတ္ထဲမွာေပၚေပါက္လာတဲ့ေဒါသအခိုးအေငြ႕
ေတြက လက္မွာသြားစုေနသလိုျဖစ္ေနၿပီး ဒီမိန္းမကိုေသေစရန္ပဲတိုက္တြန္းေနသည္။
သူ႔ရဲ႕မသိစိတ္ကေနာက္ဆုတ္ဖို႔ကိုခြင့္မျပဳဘူး။
စံပယ့္ကို အသားလြတ္ဒုကၡသြားသြားေပးတာ
ႏွစ္ခါရွိေနၿပီ။ဒိမိန္းမမ်ိဳးဟာ ခြင့္လႊတ္လို႔ မရဘူး။
ကိုယ္တန္ဖိုးထားတဲ့ အရာတစ္ခုကို အေဝးကိုေရာက္ေအာင္ လုပ္ပစ္တာေလာက္ သူခံျပင္းတဲ့အရာမရွိေတာ့ဘူး။
"ေဟ့ေကာင္..မင္းကိုလႊတ္လို႔ငါေျပာေနတယ္..
သူ ေသရင္ မင္းေထာင္ က်မွာေနာ္.."
"ခြပ္!!!!"
ခ်ယ္ရီ႕ကိုလည္ပင္း ညႇစ္ေနတာ ရပ္တန႔္ပစ္ဖို႔
ဦးဘုန္းမာန္ဟာ ေနဂုဏ္မာန္ရဲ႕ပါးေဆာင္ေနရာကို လက္သီးနဲ႔ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ဆင့္ထိုးပစ္လိုက္သည္။
လူသ တ္ဖို႔သာစိတ္အားထက္သန္ေန
သည့္သားကို သူတုန္လႈပ္ေနမိသည္။
သားရဲ႕ဒီလိုပုံစံက သူ႔အေမေသတဲ့ေန႔တုန္းကပုံစံမ်ိဳးနဲ႔တစ္ထပ္တည္းပါပဲ။သူ႔အ ေမရဲ႕အေလာင္းကို မီးသၿဂႋဳလ္ဖို႔လုပ္ေတာ့ အေခါင္းကိုဆြဲထားတာမ်ား လူေတြ မနဲဝိုင္းၿပီးဆြဲခဲ့ရတဲ့အထိပဲ။
ေနဂုဏ္မာန္လိုလူမ်ိဳးကိုဆင္ျခင္ဉာဏ္မဲ့စြာ
လူသ တ္ခ်င္လာေအာင္ဘယ္အရာကတြန္းအားေပးခဲ့တာလဲ။
"ဒယ္ဒီေတာင္းပန္ပါတယ္သားရယ္..မင္းမာမီရဲ႕ဆိုဆုံးမမႈေတြကိုမင္းေတြးၾကည့္စမ္းပါ..
စံပယ္ေမႊးဆိုတဲ့ေကာင္မေလး..သူ႔ကိုမင္းေမ့ထားတာလားကြာ.."
စံပယ္ေမႊးဆိုတဲ့အမည္နာမကိုၾကားေတာ့မွ တင္းမာေနတဲ့သူ႔စိတ္ေတြေျပေလွ်ာ့သြားသလိုပင္။
"ဟုတ္တယ္ ငါလူသ တ္မိရင္စံပယ့္ကို
တစ္သ တ္လုံးျပန္ေတြ႕ႏိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး..
စံပယ့္ကိုငါ့ဘ၀ထဲျပန္ေရာက္ေအာင္ ေခၚလာရအုံးမယ္"။
ပန္းကေလးရဲ႕ ရနံ႔သင္းသင္းက သူ႔ရင္ကိုလာ႐ိုက္ခတ္ေနသလိုမ်ိဳး သူမရဲ႕နာမည္ေလးကို ေရ႐ြတ္မိသည္ႏွင့္ သူ႔စိတ္ေတြဟာ ႏူးညံ့တတ္ေနသည္။
ခ်ယ္ရီစူးရဲ႕ လည္ပင္းကိုညႇစ္ထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕လက္ကိုေျဖခ်လိုက္သည္။
"အဟြတ္..အဟြတ္..အဟြတ္.."
သူလြတ္ေပးလိုက္တာနဲ႔ အတင္းေလးဘက္ေထာက္ၿပီး ေခ်ာင္မွာသြားကပ္ေနသည့္ ခ်ယ္ရီစူးကို မ်က္လုံးရဲႀကီးေတြနဲ႔ အျငႇိဳးႀကီးစြာ သူၾကည့္ပစ္လိုက္ၿပီး ဒယ္ဒီ့ဘက္သို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
"ဒယ္ဒီ့ကိုလည္း..ကြၽန္ေတာ္တစ္ခါတည္းအျပတ္ေျပာလိုက္မယ္..
ကြၽန္ေတာ္လား..ဒီမိန္းမလား...ေ႐ြးပါ..
ဒီမိန္းမေၾကာင့္ စံပယ္ကြၽန္ေတာ့္ဆီကေန ထြက္သြားၿပီ.....
...ကြၽန္ေတာ့္ကိုသားအျဖစ္ဆက္ၿပီးေတာ္ခ်င္ေသးရင္..ဒီမိန္းမနဲ႔အျပတ္ျဖတ္လိုက္..
...ဒီမိန္းမကိုမွ ဆက္ၿပီးပတ္သတ္ေနအုံးမယ္ဆိုရင္ေတာ့..ကြၽန္ေတာ္ေသရင္ေတာင္..ဒယ္ဒီမလာပါနဲ႔..
ဒါကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ေနာက္ဆုံးစကားပဲ.."
ေနဂုဏ္မာန္ဟာ ဟိန္းထြက္ေနေသာအသံျဖင့္
ေျပာပစ္ခဲ့ကာ အနည္းငယ္တြန႔္တက္ေနသည္
သူ႔အိက်ႌကို ျပန္ဆြဲခ်လိုက္သည္။
ၿပီးေနာက္ ရႉးဖိနပ္သံ တစ္ေဒါက္ေဒါက္ျမည္သည္အထိ ေျခလွမ္းေတြကို ခပ္ျပင္းျပင္းနင္းကာ
ကားဆီသို႔ျပန္လာခဲ့လိုက္သည္။
ထြက္သြားတဲ့ သားရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ၿပီး ဦးဘုန္းမာန္ေျပာေနမိသည္က
"ဒယ္ဒီ့သားကိုအသက္ေလာက္ခ်စ္တာပါကြာ..
ဒယ္ဒီ့အေပၚမွာ သားဘယ္ေလာက္အထိမုန္းတီး
နာက်ည္းေနမလဲဆိုတာလည္း ဒယ္ဒီသေဘာေပါက္ပါတယ္။
စိတ္ခ်ပါသား သားေပ်ာ္႐ႊင္ေစရပါမယ္.."လို႔
စိတ္ထဲမွာတိုင္တည္လိုက္ၿပီး ခ်ယ္ရီ႕ဘက္သို႔ သူလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
"ခ်ယ္ရီစူးဒီကိစၥကိုမင္း ငါနဲ႔ေသခ်ာရွင္းရမယ္"
ဦးဘုန္းမာန္ကိုဆိုက္ၾကည့္ၿပီး ခ်ယ္ရီႏႈတ္ခမ္းကို
ဖိကိုက္လိုက္သည္။ေဒၚညိဳတို႔ကိုၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး အေပါက္ေတြပိတ္ထားတာကို ဘယ္လိုသတၱိေတြနဲ႔ ကိုေန႔ကိုသြားေျပာရဲရတာလဲ။
အခုကိုေန ခ်ယ္ရီကိုအရင္ကထက္ ပိုမုန္းသြားၿပီထင္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ဒီေလာက္အထိ ေဒါသထြက္လာတယ္ ဆိုတည္းက ခ်ယ္ရီ႕လုပ္ရပ္ကေအာင္ျမင္သြားလို႔ပဲဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။
"ကိုေန ရွင္ကြၽန္မကို မခ်စ္ရင္ေနပါ..ရွင္ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အၾကာႀကီးမခ်စ္ရဘူး..."
အခန္း(၁၆)...ဆက္ရန္
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
ခ်စ္စရာ ခ်ယ္ရီစူးေလးကို မဲေဖာက္ေပးပါ့မယ္
ယူၾကမလား...🫢
#သနပ္ခါးရနံ႔ေလးၾကဴၾကဴေမႊး
#စာေရးသူ_ေဆာင္းေငြ႕ေဝ
#ေဆာင္းေငြ႕ေဝရဲ႕၀တၳဳမ်ားpageမွတင္ဆက္သည္
Comments
Post a Comment